Thursday, October 30, 2008

ကြၽန္လား၊ သခင္လား

Image from http://www.fotosearch.com/
မိမိမွာ ေက်ာင္းျပီးခါစ မႏၲေလးမွာ အလုပ္လုပ္စဥ္ မိဖမ်ားႏွင့္ပါ လြန္စြာခင္မင္ရင္းႏွီးေသာ အသိအစ္ကိုၾကီး တစ္ဦးမွ ဖိတ္ေကြၽးသည္႔ ညစာစားပြဲကို တက္ေရာက္ျခင္းျပဳခဲ့ေလသည္။ အစ္ကိုေတာ္သည္ စီးပြားေရးေလာကတြင္ ေအာင္ျမင္ေနသူတစ္ဦးျဖစ္ျပီး ထိုညစာစားပြဲတြင္ ဖိတ္ၾကားထားေသာ သူ႔အေပါင္းအသင္း စီးပြားေရးသမား အခ်ိဳ႔ႏွင့္ ေတြဆံုခဲ့ရေလသည္။ ညစာစားပြဲကုိ နံမည္ၾကီး စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ခုမွာ က်င္းပျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က ေခတ္စားေနသည္႔ စားေသာက္ဆိုင္က ကာရာအိုေက သီခ်င္းသည္ပ်ိဳေလးမ်ားကို မိမိမွာ ပထမဆံုးျမင္ဘူးျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ မိမိက အစားေကာင္း၊ အေသာက္ေကာင္းမ်ားကို စားေသာက္ေနစဥ္ ထိုပ်ိဳျဖဴေလးမ်ားမွာ သီခ်င္းေတြ တစ္ပုဒ္ျပီး တစ္ပုဒ္ေဖ်ာ္ေျဖေနလ်က္ အႏွီပုရိသမ်ား၏ ပန္းကံုးမ်ားကို ငံ့လင့္လ်က္ေနၾကေပသည္။ မိမိစားပြဲ၀ိုင္းမွ ေက်ာက္ကုန္သည္ဆိုသူသည္ ပန္းကံုးမ်ား အေျမာက္အမ်ား ၀ယ္လ်က္ သမီးအရြယ္ေလာက္ သီခ်င္းသည္မေလးမ်ား၏ လက္ကို အားပါးတရ ဆြဲယူနမ္းရွံဳ႔၍ ပန္းကံုးမ်ား ခ်ီးျမင့္ေလေသာအခါ စားပြဲမ်ားတြင္ ရွဳစားေနေသာ အႏွီပုရိသအေပါင္းတို႔သည္ ေကာင္းေလစြဟု အရက္ခြက္မ်ားကိုေျမွာက္လ်က္ လက္ခေမာင္းမ်ားခတ္ၾကကုန္ေလ၏။ မိမိသည္ ထိုပုရိသအေပါင္းအား ျမင္ျပင္းမ်ားစြာကပ္လ်က္ ထိုေက်ာက္ကုန္သည္ကိုလည္း လြန္မင္းစြာ ရြံရွာျခင္းျဖစ္မိေလလတံ့။

စားပြဲ၀ိုင္းတြင္ အစ္ကိုေတာ္က မိမိမွာ ႏိုင္ငံျခားေခတ္မွီေဟာ္တယ္ တည္ေဆာက္ေရးမွာ အလုပ္လုပ္ေနသူ အင္ဂ်င္နီယာ ဟု မိတ္ဆက္ေပးထားသျဖင့္အစ္ကိုေတာ္၏ မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးမွာ မိမိအား လူၾကီးတစ္ဦးလို အရာသြင္းလ်က္ အလာပသလာပ စကားမ်ား ေျပာဆိုျခင္းျပဳၾကေလသည္။ မိမိက သီခ်င္းသည္မေလးမ်ားအား တစ္ဦးစီ အကဲခတ္၍ ထိုမိန္းကေလးမ်ားထဲတြင္လည္း မိန္းမေကာင္းေလးမ်ား ရွိေနႏိုင္ေၾကာင္း၊ ယခုေခတ္ၾကီးတြင္ ကုန္ေစ်းႏူန္းမ်ားျမင့္တက္ စား၀တ္ေနေရးကအဆင္မေျပ၍သာ သူတို႔မွာ ဤလို အလုပ္မ်ိဳးကုိ လုပ္ကိုင္ေနၾကတာျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေဆြးေႏြးမိေလသည္။ မိမိ၏ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ တေန႔ေန႔ တခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ျမန္မာျပည္ရွိ ခိုကိုးရာမဲ့၊ အလုပ္လက္မဲ့ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ျပဳျပင္ထိမ္းသိန္း၊ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ဖို႔ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သို႔မို႔ေၾကာင့္ မိမိ၀င္ေငြျဖင့္မတည္ႏိုင္ေအာင္၊ ေငြရေအာင္ရွာကာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လူမႈေရး၊ ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ကိုင္ခ်င္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ေျပာျပရာတြင္ အစ္ကိုေတာ္ႏွင့္ မိတ္ေဆြမ်ားမွာ၊ ကာရာအိုေက ေကာင္မေလးမ်ားကို ၾကည္႔၍ မိမိစကားမ်ားကို ျပံဳးျပီးနားေထာင္ေနၾကေလသည္။

ထို႔ေနာက္ မိမိ၏ေလာေလာဆယ္ ႏိုင္ငံျခားသို႔သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ရန္ ၾကိဳးစားေနသည္ကို သိရွိသြားေသာ ပန္းကံုးမ်ားႏွင့္ ေက်ာက္ကုန္သည္က မိမိအား ဘာလို႔ ႏိုင္ငံျခားကိုသြားျပီး ကြၽန္ခံခ်င္ရတာလဲ၊ ကိုယ့္ျပည္ကိုယ့္ေျမမွာလည္း အလုပ္လုပ္စားစရာေတြပံုလို႔ဟုေျပာပါသည္။ ထို႔ေနာက္သူက ဆက္ေျပာသည္မွာ သူသည္လည္း အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ဦးျဖစ္ေၾကာင္း၊ သို႔ရာတြင္ သူသည္ သူတပါးႏိုင္ငံသြားျပီး ကြၽန္ေတာ့ မခံဟု ဆိုကာ ကိုယ့္ထူးကုိယ္ခြၽန္ၾကိဳးစားခဲ့သျဖင့္ ယခုဆိုလ်င္ ေအာင္ျမင္ေသာ စီးပြားေရးသမားၾကီးျဖစ္ေနျပီျဖစ္ေၾကာင္း။ သူႏွင့္အတူ ေက်ာင္းေနဖက္မ်ားမွာ ယခုခ်ိန္ထိ ႏိုင္ငံျခားတြင္ ကြၽန္စုတ္တဲ့ သရက္ေစ့ သာသာမ်ားသာ ျဖစ္ေနၾကေၾကာင္း... စသျဖင့္ ကိုယ္ရည္မ်ား ေသြးလ်က္ ပန္းကံုးမ်ားကို ေျမွာက္ကာ ေျမွာက္ကာ၊ အရက္ခြက္ကို ဆကာ ဆကာျဖင့္ ရယ္သံေသြးကာ ေျပာဆိုေနေလ၏။ မိမိမွာ ထိုေက်ာက္ကုန္သည္၏ စကားမ်ားကို ေအာ္ဂလီ ဆန္လွသည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ပညာရွိအမ်က္ အျပင္မထြက္နဲ႔ဟူေသာ စကားအတိုင္း၊ မ်က္ႏွာ မပ်က္ေစပဲ မည္သို႔မည္ပုံ ယဥ္ယဥ္ေက်းက်း ျပန္ေျပာရမည္ကိုသာ စိတ္ထဲမွ အေျပးအလႊားေတြးေတာလ်က္ရွိသည္။

ထိုစဥ္ မိမိတို႔၏စားပြဲႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းသို႔ ဧည္႔သည္ အသစ္မ်ားေရာက္ရွိလာေလသည္။ ထိုသူမ်ားမွာ မိမိထက္ပင္ ငယ္ဦးမည့္ပံုဟန္ရွိေသာ လုလင္ပ်ိဳတစ္ဦးႏွင့္ အေပါင္းအသင္းမ်ားျဖစ္ေပသည္။ ေက်ာက္ကုန္သည္မွာ အႏွီလုလင္ပ်ိဳအား အမွတ္မဲ့ လွမ္းျမင္လိုက္ေသာအခါ သတိအေနအထားကဲ့သို႔ မတ္သြားလ်က္၊ လက္ထဲမွ အရက္ခြက္ ႏွင့္ ပန္းကံုးမ်ားကို စိတ္သိမွတ္မႈကင္းမဲ့စြာပစ္ခ်လ်က္၊ သခင္ကိုရုတ္တရက္ေတြ႔လိုက္ေသာ သစၥာရွိအိမ္ေစာင့္ေခြးေလးကဲ့သို႔ အျမီွးေလးကုတ္လ်က္၊ ထိုစားပြဲ၀ိုင္းသို႔ သြားေရာက္ႏႈတ္ဆက္ေလသည္။ လုလင္ပ်ိဳက ေက်ာက္ကုန္သည္အား တခ်က္ေမာ့ၾကည္႔ကာ အေရးမစိုက္သည္႔ဟန္ျပေသာ္လည္းပဲ အႏွီေက်ာက္ကုန္သည္မွာ လက္ကေလး၂ဖက္ေနာက္ပို႔လ်က္ ရို႔ရို႔ကေလးရပ္ကာ အမိန္႔ကိုနာခံလ်က္ရွိေသာ သစၥာရွိကြၽန္ယံုကဲ့သို႔ က်င့္ၾကံလ်က္ရွိေနေပသည္။ မိမိမွာ ထိုအျဖစ္အပ်က္အား အံ့အားသင့္စြာ ေငးေမာၾကည္႔ရွဳလ်က္ အစ္ကိုေတာ္ႏွင့္ စားပြဲ၀ိုင္းမွာ ရွိလ်က္ကုန္ေသာ လူၾကီးလူေကာင္းမင္းမ်ားထံမွ စံုစမ္းရာ ထိုလုလင္ငယ္ပ်ိဳမွာ ေက်ာက္ကုန္သည္ႏွင့္ စီးပြားေရးမကင္းရာမကင္းေၾကာင္းျဖစ္ေသာ ၀န္မင္းတပါး၏ သားေတာ္ျဖစ္ေနေၾကာင္း သိရွိရေလသည္။

အတန္ငယ္ၾကာေအာင္ အမိန္႔နာခံျပီးမွ ထိုေက်ာက္ကုန္သည္မွာ မိမိတို႔ စားပြဲ၀ိုင္းသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာေလသည္။ ထို႔ေနာက္ အစ္ကိုေတာ္က မိမိအားအိမ္ျပန္လိုက္ပို႔ရန္ အားလံုးေသာ လူၾကီးမင္းမ်ားအား ႏႈတ္ဆက္ၾကရေသာအခါ မိမိသည္ ေက်ာက္ကုန္သည္အား "အန္ကယ္ေရာ... ကြၽန္မခံရတာ ေသခ်ာရဲ႔လား" ဟုမေမ့မေလ်ာ့ ေကာင္းမြန္စြာ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ေလေတာ့သတည္း။

ျမန္မာက်ဴးပစ္တြင္ေဖၚျပျပီး။

Sunday, October 26, 2008

သူငယ္ခ်င္းမ်ား ... ၂

Image from http://www.fotosearch.com/

ေနာက္ ရပ္ကြက္ထဲက သူငယ္ခ်င္း ၁ေယာက္ကေတာ့ အိမ္နားမွာ စာအုပ္ဆိုင္လာဖြင့္ရင္းခင္တာ။ သူက ၈တန္း ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သူ႔အေမအစား ညေနဆို ဆိုင္ကုိ လာကူထိုင္ေပးေလ့ရွိတယ္။ သူ႔နံမည္က "ေအး" တဲ့။ သူကျဖဴျဖဴ သြယ္သြယ္ ေခ်ာေခ်ာေလး...။ ညေနဆို... သနပ္ခါးေလးေတြ ညီေနေအာင္ မႈန္မႈန္ေလးလိမ္းထားတဲ့၊ ဆံပင္ရွည္ရွည္စင္းစင္းေလးမွာ ပန္းေလးေတြ ပန္ထားတတ္တဲ့ သူ႔ကို စာအုပ္ေလးေတြ စီရင္း အျပံဳးႏုႏုေလးျပံဳးလို႔ အျမဲေတြ႔ရတတ္တယ္။ ကိုယ္က သူ႔ဆိုင္မွာ ကာတြန္းေတြ ႒ားဖတ္ရင္းခင္တာ။ စာအုပ္႒ားျပီးရင္ ကိုယ္က ခ်က္ခ်င္းမျပန္ေသးပဲ... သူ႔ကို ကူျပီး စာအုပ္စီေပးတယ္။ လူရွင္းရင္ စကားေလးဘာေလး ထိုင္ေျပာၾကေပါ့။ စာအုပ္႒ားဖို႔ ပိုက္ဆံမရွိလည္း စကားေရာေဖာေရာနဲ႔ အိတ္မွာထိုင္ျပီး အလကားဖတ္ေပါ့။

သူကေခ်ာတယ္ဆိုေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက ေကာင္ေလးေတြက ထံုးစံအတိုင္း ညေနဆို ဆိုင္ေရွ႔လမ္းသလားတဲ့သူ သလား၊ စာအုပ္လာ႒ားတဲ့သူက႒ား၊ မရွိတဲ့စာအုပ္ကို တမင္လာေမးတဲ့သူေမးနဲ႔ ဆိုေတာ့ ဆိုင္ထဲမွာေရာ ဆိုင္ျပင္မွာပါ ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ အျမဲ တရုန္းရုန္းပါ့။ သူကလည္း လာတဲ့ သူတိုင္းကို၊ ပိုးတဲ့သူတိုင္းကို မခို႔တရို႔ေလး ျပံဳးျပံဳးျပျပီး အသဲယားေအာင္ လုပ္ေလ့ရွိတယ္။ တေန႔ ဆိုင္ဖြင့္ကာစ သူကစာအုပ္ေတြစီေနတယ္။ ကုိယ္က ဆိုင္ေရွ႔က ခံုတန္းေလးမွာ ထိုင္ျပီး ကာတြန္းတစ္အုပ္ဖတ္ေနတယ္။ အိတ္အခ်ိန္ ေကာင္ေလး၃ေယာက္ေလာက္ ဆိုင္ေရွ႔က ရုတ္တရက္ ျဖတ္သြားျပီး ၀ွစ္ကနဲဆို တစံုတခုကို ဆိုင္ထဲ ပစ္ေပးသြားတယ္။ အဲဒါေလးက ဆိုင္ေရွ႔ခံုတန္းေလးမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ကုိယ့္ေျခေထာက္ေရွ႔ကို ဘုတ္ကနဲဆိုျပီးက်လာတယ္။ ကုိယ္က ငံု႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ့ စာအိပ္ပန္းေရာင္ေလးက ခဲလံုးေလးနဲ႔ တြဲခ်ည္လို႔...။

ဒါနဲ႔... ကိုယ္လည္း... ေအးေရ... ေဟာ့ဒီမွာေတာ့... လို႔... မ်က္စပစ္ျပ၊ ေမးေလးနဲ႔ ေငါ့ျပရင္း တျပိဳင္ထဲ အိတ္စာအိတ္ေလးကို ေဘးနားကေျမာင္းထဲကို ေျခေထာက္နဲ႔ တခါထဲ ကန္ခ်ပလိုက္မိတယ္။ အျဖစ္အပ်က္က ျမန္ဆန္လြန္းလို႔ ေအးက ကိုယ္႔ကို တားခ်ိန္မရွိလိုက္ဘူး။ ဟဲ့... ဟဲ့... မလုပ္နဲ႔လို႔ ခပ္အုပ္အုပ္ သူတားတဲ့အခ်ိန္မွာ စာအိပ္ေလးက ေျမာင္းထဲ ေခါင္းထိုးျပီး က်သြားျပီ။ ဗြက္ေတြနဲ႔ လူးက်ံ နစ္ေနျပီး ေရစီးရာေမ်ာပါဖို႔ ျပင္ေနျပီ။ "ေအး" ဟာ... ဆိုင္ထဲကေန ျပာျပာသလဲ ထြက္လာ၊ ေျမာင္းထဲက်သြားတဲ့ စာကိုၾကည္႔၊ မ်က္ႏွာေလးက မဲ့တဲ့တဲ့ နဲ႔ ေျခေလးေဆာင့္ျပီး ဆိုင္ထဲ ျပန္၀င္သြားတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း ပြစိပြစိနဲ႔... ဘယ္သူက သူ႔ကို အိတ္လိုလုပ္ခိုင္းလို႔လဲ ဘာညာနဲ႔... ေပါ့။

ကိုယ္လည္း မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔့... ဘာလုပ္ရမယ္မွန္းသိဘူး။ သိဘူးေလ... အပ်ိဳစျဖစ္ကတဲက အိမ္က လူၾကီးေတြ လက္ခ်ာေပးထားတာက ေကာင္ေလးေတြ စာလိုက္ေပးရင္ ဘယ္ေတာ့မွမယူရ။ စာထဲမွာ ေရးထားတာ ေယာင္လို႔ေတာင္ ဖတ္မၾကည္႔ရ။ စာဖတ္ၾကည္႔ျပီးရင္ လူ႔စိတ္က သနားသြားတတ္တယ္... အဲသလိုေၾကာင့္...ဘယ္ေတာ့မွ စာကို မဖတ္ရ။ ကိုယ္သိတာ... ဒါပဲ။ ဒီေတာ့ ဒီကလည္း အိတ္စာကို ကန္ခ်ပလိုက္တာေပါ့လို႔...။

ဒါေပမဲ့... သူ႔ဆိုင္မွာ သူျငိဳျငင္တာ မခံရဲေတာ့... ေရႊစုခ်စ္တို႔လည္း တုတ္ေလးတေခ်ာင္းရွာ... စာေလးကို ကမန္းကတန္း ျပန္ဆယ္ယူရေတာ့တာေပါ့။ ဗြက္ေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ခါထုတ္ျပီး ေရာ့ဟယ္လို႔... ေပး... စိတ္တိုတာနဲ႔... အိမ္ျပန္လာလိုက္ေရာ။ အဲဒီ ကတည္းက... ေအးနဲ႔ ကိုယ္ စိတ္ေကာက္ျပီး စကားမေျပာၾကေတာ့ဘူး။ ေနာက္... သူတို႔ စာအုပ္ဆိုင္လည္း ပိတ္သြားေရာ... ပိုျပီး မေတြ႔ျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။

၁၀တန္းေလာက္ အေရာက္မွာ ေအးက ရပ္ကြက္ထဲမွာ စတားျဖစ္ေနျပီ။ သူက အရမ္းလည္းလွလာတယ္။ ၁၀တန္းကို တဖံုးဖံုးက်ျပီး ဟိုေကာင္ေလးနဲ႕လည္း ဘာလိုလို၊ ဒီေကာင္ေလးနဲ႔လည္း ဘာလိုလို...။ ဟိုမွာလည္း ဟိုလူနဲ႔တြဲလိုက္၊ ဒီမွာလည္း ဒီလူနဲ႔ တြဲလိုက္ ေရေရရာရာ မရွိ လုပ္ေနတာသိရတယ္။ ေနာက္ဆံုး သူ႔ကို ကိုယ္ေတြ႔တာ ရပ္ကြက္ထဲက နံမည္ၾကီး သူေဌးသား လူေခ်ာတစ္ေယာက္နဲ႔တြဲလို႔။ အဲသာျပီးေတာ့ ကိုယ္... သူ႔ကို ေမ့သြားတယ္။ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္လည္း မသိေတာ့ဘူးရယ္။

မႏွစ္ကရန္ကုန္ျပန္ေတာ့ ကိုယ္တို႔အိမ္ကကားက လမ္းထဲ အေကြ႔မွာ အမ်ိဳးသမီးၾကီးတစ္ေယာက္ ေတာင္းၾကီးနဲ႔ ျဗဳန္းကနဲ ကားေရွ႕ကေပၚလာျပီး ... တိုက္မိေတာ့မလို႔။ ေတာ္ေသးတာေပါ့... ေဖေဖက ကားကို အျမန္ဘရိတ္အုပ္လိုက္လို႔...။ ကိုယ့္ေဘးက မမက... မေရႊစု...မွတ္မိလား... အဲဒါ"ေအး"ေလတဲ့...။ "ေအး"ဟာ... ငယ္ငယ္တုန္းကလို မဟုတ္ အသားေတြညိဳလို႔၊ ဆံစေတြက ဖရိုဖရဲနဲ႔ ကြမ္းေတြစားထားတဲ့ ပါးစပ္ကလည္း နီရဲလို႔၊ အျပံဳးခပ္ႏြမ္းႏြမ္းနဲ႔ ကိုယ္တို႔ကို လွမ္းၾကည္႔ျပီး လက္ကေလးကာျပ၊ ေတာင္းၾကီး ခါးေစာင္းတင္ျပီး ခပ္သြက္သြက္ ထြက္သြားတယ္။ မမက အဲသာ... ေအးရယ္လို႔ ေျပာလိုက္လို႔သာ ကိုယ္မွာ ယံုလုိက္ရတာ။ ဘယ္လိုမွ မွတ္မိစရာအေၾကာင္းမရွိေအာင္ ေအးက မိန္းမၾကီးအသြင္ေပါက္ေနတယ္။ မမရယ္... သူ... ကေလးဘယ္ႏွယ္ေရာက္ရေနျပီလည္းလို႔ေမးေတာ့... နင္ကလည္း... ေပါက္ကရေမးဦးမယ္... သူက အပ်ိဳၾကီးဟဲ့... တဲ့ေလ...။

ျမန္မာက်ဴးပစ္တြင္ေဖၚျပျပီး။

Saturday, October 25, 2008

စင္ကာပူမွာ .... ၃

Image from http://www.fotosearch.com/
အလုပ္သစ္တခု ေလွ်ာက္ျပီဆို လစာဘယ္ေလာက္ လိုခ်င္လဲဆိုတဲ့... ေမ်ာ္မွန္းလစာ (expected salary) ကို စလံုး ကုမၸဏီေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေတာင္းတတ္ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ (current salary) လက္ရွိလစာကိုလည္း ေရးခိုင္းတတ္ၾကပါတယ္။ အိတ္ေတာ့ သူတို႔က ဘယ္ေလာက္ေပးရမလဲ မွန္းလို႔ရေအာင္လို႔ေပါ့။ လက္ရွိလစာရတာထက္ သူတို႔က အမ်ားၾကီးခြာမေပးခ်င္တတ္ၾကဘူး... အမ်ားဆံုး ပိုေပးခ်င္ ၅၀၀ ပါ။ ဒါမွမဟုတ္ ၂၀% အမ်ားဆံုးပါ။ စလံုး၁၀၀၀ ပိုရဘူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေတာ့ေတြ႔ဘူးတယ္။ သူက ေနာက္အလုပ္ထပ္ေလွ်ာက္တာ R&D မွာအလုပ္ရေတာ့ အရင္ လစာထက္ ၁၀၀၀ ပိုရဘူးပါတယ္။


ေမွ်ာ္မွန္းလစာကို ဘယ္လိုေတာင္းရမယ္မွန္းမသိရင္ အေကာင္းဆံုး အၾကံမွ်ေ၀ပါ့မယ္။ ကိုယ္က အလုပ္ကလည္းလိုခ်င္... လစာ ပိုေတာင္းလိုက္လို႔ မေခၚမွာလည္း စိုးတယ္ဆိုရင္ Range နဲ႔ ေတာင္းလိုက္ပါ။

ဥပမာ...
Expected salary - 2800 ~ 3500

ေနာက္... သူတို႔ ကိုယ့္ကို ၾကိဳက္လို႔ ခန္႔ျပီဆို ေစ်းညိွၾကေပါ့။ နည္းျပီးေတာင္းမိရင္ အလုပ္၀င္ျပီးမွ လခထပ္တက္ဖို႔ဆိုတာ ပိုခက္လို႔ပါ။ စကတဲက မ်ားမ်ားရထားတာ ပိုစိတ္ခ်ရတာေပါ့ေနာ့။ ေတာင္းမိတာ နည္းသြားလို႔ ေတာင္းရင္ ရရက္သားနဲ႔ မေတာင္းမိလိုက္ေလျခင္းဆိုျပီး အလုပ္၀င္ျပီးမွ စိတ္ညစ္ေနတဲ့သူေတြ ေတြ႔ဘူးလို႔ေလ။

ျမန္မာက်ဴးပစ္တြင္ေဖၚျပျပီး။

သူငယ္ခ်င္းမ်ား ... ၁

Image from http://www.fotosearch.com/
ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ရီးစားထားၾကတဲ့သူေတြ အေၾကာင္းေျပာေနတာ ၾကားရေတာ့... ထံုးစံအတိုင္း... ကိုယ္လည္း... ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းေလးေတြ ေဖာက္သယ္ခ်ရဦးမယ္။

အိတ္တုန္းက ကိုယ္တို႔က ၇တန္း၊ ၈တန္း... အပ်ိဳေပါက္စနေလးေပါ့။ ဒါေပမဲ့... ကိုယ္က လူေကာင္ခပ္ေသးေသး၊ ဆံပင္က ဘိုေက၊ လူပံု မိုက္တိမိုက္ကန္း၊ သူမ်ားကိုၾကည္႔ရင္ ရွဳတည္တည္၊ ၀တ္တာက ရွပ္အက်ႌနဲ႔ ေဘာင္းဘီ ဆိုေတာ့ ကိုယ္လိုလူမ်ိဳး ဘယ္သူမွ အပ်ိဳစာရင္းမသြင္းၾကေပါင္။ အဲ... ကိုယ္နဲ႔တြဲတဲ့ သူေတြကေတာ့ ထမီေျခမဦးထိုး၀တ္၊ ဆံပင္ေလးေတြ ဟိုခ်ည္ ဒီခ်ည္၊ ခါးေလးေတြႏြဲ႔ျပီး လမ္းေလွ်ာက္၊ ေကာင္ေလးေတြမ်ားေတြ႔ရင္ မ်က္စမ်က္နပစ္လို႔... အပ်ိဳဂိုက္စဖမ္းေနျပီျဖစ္တဲ့ မမေလးေတြေပါ့။ ေက်ာင္းက ျမိဳ႔ထဲက လသာ၂မွာ တက္ရလို႔ ရပ္ကြက္ထဲကသူငယ္ခ်င္းသိပ္မရွိေပမဲ့၊ အဲဒီ ၇တန္းေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေႏြရာသီမွာ ရပ္ကြက္ထဲက နံမည္ၾကီး သခ်ၤာက်ဴရွင္တခုတက္ျဖစ္လိုက္ေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြ ရလာတယ္။

က်ဴရွင္က စေန၊ တနဂၤေႏြ ည ၇နာရီ တက္ရတာ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္တို႔အားလံုး ၆နာရီေလာက္ကတဲက က်ဴရွင္ကို ေရာက္ေနၾကျပီ။ ကိုယ္က ထုတ္ဆီးတိုးဖို႕စိတ္၀င္စားတုန္းမွာ သူတို႔က ဇီးထုတ္စားရင္း ရုပ္ရွင္မင္းသားအေၾကာင္းနဲ႔ ဟိုေကာင္ေလးက ဘယ္လို ဒီေကာင္ေလးက ဘာညာ အေၾကာင္းပဲ တြတ္ထိုးခ်င္ၾကတယ္။ အတန္းမစခင္ ထုတ္စီးတိုးခ်င္ေပမဲ့ ေခြၽးထြက္ျပီး အလွပ်က္မွာ သူတို႔က ေၾကာက္တတ္ေနၾကျပီ။ ကိုယ္ကေတာ့ သူတို႔နဲ႔ မေပါင္းရမွာ ေၾကာက္လို႔ သူတို႔ဒါဆို... ဒါလိုက္တာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ကိုယ္႔သူငယ္ခ်င္းမိုးမိုးနဲ႔ အိတ္က်ဴရွင္အိမ္နားက ေကာင္ေလး၁ေယာက္တို႔ ဟိုလိုလို သည္လိုလိုနဲ႔ သိပ္မၾကာခင္မွာ ၾကိဳက္သြားၾကေရာ။ မွတ္မိေနေသးတာ... အိတ္ေကာင္ေလးက လသာ၁က... သူ႔ အိမ္နံမည္က သံေခ်ာင္းတဲ့။

တေန႔ၾကေတာ့ က်ဴရွင္က မီးပ်က္ေနေရာ။ မွတ္မွတ္ရရ... အိတ္ေန႔က မိုးေတြ တအားရြာထားလို႔ ရပ္ကြက္ထဲလမ္းေတြေပၚမွာ ေရေတြလည္း ၾကီးေနတာ။ က်ဴရွင္က မီးပ်က္ေနတာ မတက္ေသးရေတာ့ မိုးမိုး နဲ႔ ခိုင္ခိုင္က ဒီနားခဏသြားစရာရွိတယ္ လုိက္ခဲ့ဆိုျပီး အေဖာ္ေခၚလို႔ လိုက္သြားမိတယ္။ လမ္းေတြက ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲနဲ႔ ေရေတြထဲ ျဖတ္ျပီးသူတို႔ေနာက္ လိုက္ရတာ... လက္စပ္သတ္ေတာ့ မေရႊမိုးက သံေခ်ာင္းနဲ႔ ခ်ိန္းေတြ႔ဖို႔ သြားတာကိုး။ ဟိုး... ရထားလမ္းဖက္က ခပ္စုတ္စုတ္ အိမ္ေလးတအိမ္ေရွ႔လည္းေရာက္ေရာ... သံေခ်ာင္းနဲ႔ အျမဲတြဲေနၾက လံုးလံုးဆိုတဲ့ ေကာင္ေလးက ထြက္လာျပီး လာလာ... ဒီကိုလာ ဆိုျပီးထြက္ေခၚတယ္။ အိတ္ေတာ့ မိုးမိုးရယ္... အိတ္အိမ္ေမွာင္ေမွာင္ေလးထဲကို ၁ေယာက္ထဲ ၀င္သြားသေတာ့့။ ကိုယ္ရယ္၊ ခိုင္ခိုင္ရယ္၊ လံုးလံုးရယ္က အိတ္အိမ္အျပင္ဖက္လမ္းေပၚက ေရေတြထဲမွာ ရပ္ျပီးေစာင့္ေနၾကတယ္။ ကုိယ္တို႔ ေၾကာင္လိုက္ပံုက ခိုင္ခိုင့္ကုိ ... နင္၀င္လိုက္သြားပါလား... ဟိုမွာ မိုးမိုး၁ေယာက္ထဲ ေမွာင္ၾကီးထဲ ေၾကာက္ေနလိမ့္မယ္ေပါ့လို႔ ေျပာလိုက္ေသးတယ္။ ခိုင္ခိုင္က ... အသာေနစမ္းပါဟယ္ဆိုျပီး ကိုယ့္ကို မာန္တယ္။

ကိုယ္ကအသာ မေနႏိုင္ပါဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ေလး အံ့ၾသေနတာ... ဘာလို႔ ဒီေမွာင္ထဲက အိမ္ထဲမွာ ခ်ိန္းေတြ႔လဲဆိုတာ နားမလည္ႏိုင္ဘူး။ မေတာ္ သူ႕လည္ပင္းညွစ္လိုက္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲဆိုျပီး လန္႔တာ။ (ဟီး... တျခားကိတ္စေတာ့ မသိေသးလို႔... မပူမိဘူးေတာ့) ။ အဲသာနဲ႔... ၅မိနစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ မိုးမိုးျပန္ထြက္လာေအာင္ အၾကံထုတ္တာေပါ့။ ေရေတြထဲ ေျခေထာက္ကိုလႊဲျပီး ဖိနပ္ဦးနဲ႔ ခတ္... ခတ္ ကစားရင္း အၾကံထုတ္လိုက္တာ... တခ်က္... ဖိနပ္ကို တခါထဲ ခပ္ေ၀းေ၀း ကန္ထုတ္လိုက္တယ္။ ျပီးလည္းျပီးေရာ... အီး... ဖိနပ္ၾကီး ေရထဲ ေမ်ာသြားျပီေတာ့... လုပ္ၾကပါဦးလို႔ ေအာ္တာေပါ့။ ဖိနပ္အသစ္ၾကီး... ရွာေပးၾကပါ... ရွာေပးၾကပါလို႔ ခုႏွစ္သံခ်ီနဲ႔ ေအာ္လည္းေအာ္ေရာ... လံုးလံုးက ... ဟဲ့...ဟဲ့...ေအာ္မေနနဲ႔... ငါရွာေပးမယ္ဆိုျပီး ေျပာလည္း ... မရပါဘူး။ ကိုယ္ကေတာ့ ေအာ္တာပဲ။ ေနာက္ဆံုး... ဟိုအိမ္ထဲက ၂ေယာက္ထြက္လာမွ အေအာ္ရပ္ေပးလိုက္တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ကိုယ့္ဖိနပ္တဖက္... အိတ္တုန္းက တကယ္ဆံုးသြားပါတယ္။ ေရေတြထဲ ေမ်ာသြားတာ ညကလည္းေမွာင္ေနေတာ့ ဘယ္လိုမွ ရွာမေတြ႔ေတာ့ဘူးရယ္။ ဒါေပမဲ့ ေက်နပ္တယ္... မိုးမိုးက ထြက္လာေတာ့... ျပန္ၾကမယ္ဆိုျပီး ကိုယ္တို႔ အားလံုး... အိတ္က ျပန္လာၾကတာေပါ့။ သံေခ်ာင္းနဲ႔ လံုးလံုးကေတာ့ ဘာလို႔ အိတ္ေကာင္မေလးကိုေခၚလာရတာလဲ။ ေနာက္ဆို ေခၚမလာခဲ့နဲ႔လို႔ မိုးမိုးတို႔ကိုမွာသတဲ့။ အိတ္ေန႔က အိမ္ကုိ ဖိနပ္မပါပဲ ျပန္လာတဲ့ ကိုယ့္ကို က်ဴရွင္မရွိတာ အိမ္ျပန္မလာပဲ ရြာရိုးကိုးေပါက္၊ ေပါက္လႊတ္ပဲစား ေလွ်ာက္သြားေနရသလားဆိုျပီး ေမေမရိုက္တာ ခံလိုက္ရေသးသေတာ့။ အိတ္လို သူမ်ားရည္းစားခ်ိန္းတာ အေဖာ္လိုက္ေပးတယ္ဆိုတာမ်ား သိရင္ေတာ့ မိုးမီးေလာင္မွာ။

ေနာက္ေတာ့ ကိုယ္လည္း က်ဴရွင္ မတက္ျဖစ္ေတာ့လို႔ သူတို႔နဲ႔ မတြဲျဖစ္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ကိုလည္း ဖိနပ္အဆံုးခံျပီး ကယ္မဲ့သူမရွိတာနဲ႔... မိုးမိုးဟာ ၁၀တန္းမွာပဲ ေယာက်္ားေနာက္လိုက္ေျပးသြားတယ္။ သံေခ်ာင္းနဲ႔ေတာ့ မႈတ္ဘူး။ အသက္၃၀မွာ ကေလး၃ေယာက္နဲ႔ သူ႔ေယာက်္ားဆံုးသြားေတာ့ မုဆိုးမေလး ျဖစ္ျပီးက်န္ခဲ့တာသိရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းဘူး။ တႏွစ္က ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့ သူေနာက္ေယာက်္ားယူလိုက္ျပီတဲ့။ သူ႔ေနာက္ေယာက်္ားကလည္း မုဆိုးဖို ကေလး၂ေယာက္အေဖတဲ့။ ဒါေပသိ... ေနာက္ေယာက်္ားက စီးပြားရွာေကာင္းလို႔ ရပ္ကြက္ထဲက ဖုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းေဆာင္ေတာင္ ေဆာက္ျပီးလွဴၾကသတဲ့။

ေတာင္ေရာက္...ေျမာက္ေရာက္ သူငယ္ခ်င္း ၁ေယာက္ အေၾကာင္းေပါ့....။

ျမန္မာက်ဴးပစ္တြင္ေဖၚျပျပီး။

Friday, October 24, 2008

သံေယာဇဥ္ဆူး

Image from http://www.fotosearch.com/
သူမ်ားေတြ ကဗ်ာစာအုပ္အေၾကာင္းေတြ ေျပာတာ ဖတ္ရေတာ့ ကိုယ္လည္း ပထမႏွစ္တက္ကာစ... ၁၆ႏွစ္သမီးအရြယ္သာသာက ဘုမသိ ဘမသိ ထုတ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးအေၾကာင္းကို ခုခ်ိန္ထိ သတိတရနဲ႔ လြမ္းေနမိပါေသးပါရဲ႔။ အဲဒီ ကဗ်ာစာအုပ္ေလး နံမည္က သံေယာဇဥ္ဆူးတဲ့။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ့ထိ ရင္ထဲမွာ ညိေနေသးတဲ့ ဒီကဗ်ာအပိုင္းအစေလးကေတာ့...

"သံေယာဇဥ္ဆူး"

စူးနင့္ေနဆဲ
ရင္ထဲမွာေပါ့
သံေယာဇဥ္
တိုး၀င္ကာ ေ၀ဒနာျဖစ္မွ
စူးရွနာက်င္
ဆူးအသြင္ စူး၀င္ေနလဲ
ႏႈတ္ရက္ပါဘူး
ခ်စ္ဦးသူ
အမွတ္တရ ခ်န္ခဲ့တဲ့
သံေယာဇဥ္ဆူး...။

ကိုသွ်ား

ဒီကဗ်ာေလးကိုေရးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနံမည္ကေတာ့ ကိုသွ်ားတဲ့။ ကိုယ္က ဒီ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးနဲ႔ပါတ္သက္ျပီး အမ်ားၾကီးေတာ့ မကူညီခဲ့ဘူးဘူး။ ဒီစာအုပ္ေလးထဲမွာ ကိုယ့္ကဗ်ာ၃ပုဒ္ပါ၀င္ခဲ့၊ စာအုပ္ထုတ္ဖို႔အတြက္... မရွိမဲ့၊ ရွိမဲ့ မံု႔ဖိုးေလး ၅၀ကို မွ်ေ၀ခဲ့...၊ ျပီးစာအုပ္ထြက္လာေတာ့မွ... ေရာ့...အင့္... ဆိုျပီး သူတို႔က ကိုယ့္လက္ထဲထည္႔... ဒါနဲ႔... ဟိုလူ႔ ဒီလူ႔ လိုက္ေရာင္းခဲ့တယ္ ဆိုတာက ပိုမွန္မယ္။ ဒီဇိုင္းဘယ္သူဆြဲသလဲ...၊ လက္ေရး ဘယ္သူေရးသလဲ...၊ ဘယ္မွာ မိတၱဳလွည္႔ၾကသလဲ...၊ စာအုပ္ေတြ ဘယ္လိုခ်ိဳးလို႔ ဘယ္မွာ ခ်ဳပ္ၾကသလဲ... ဘာမွ မသိလိုက္ဘူး။ အဲဒီကဗ်ာစာအုပ္မွာ ေရးတဲ့သူေတြ အားလံုးကိုလည္း ကိုယ္သိလည္းမသိဘူး။ ေတြ႔လည္းမေတြ႔ဘူးဘူး။ ကိုယ့္ကေလာင္နံမည္က ေယာက်္ားေလး နံမည္ယူထားလို႔ ဒီကဗ်ာ၃ပုဒ္ကို ေရးတဲ့သူဟာ ကိုယ္ဆိုတာ၊ မိန္းကေလး၁ေယာက္ဆိုတာ သူတို႔ေတြလည္း မသိၾကဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္း ဆိုေတာ့ ကိုယ့္မွာ ဒီကိစၥကို အိမ္က လူၾကီးေတြ မသိေအာင္ ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ လုပ္ရရွာသကိုး။

စာအုပ္ေလးထြက္လာျပီးေတာ့ ညဖက္... ညဖက္... လူၾကီးေတြ မသိေအာင္... ခဏခဏ... ခိုးခိုး ၾကည္႔ခဲ့ရတာ သတိရမိတယ္။ ကိုယ့္ကဗ်ာေလးေဘးမွာ ေရးထားတဲ့ နဂိုဒီဇိုင္းကိုမၾကိဳက္လို႔ ကိုယ့္ဖာသာ သရုပ္ေဖာ္ပံုေလးေတြ ထပ္ဆြဲတယ္။ ကဗ်ာစာအုပ္ေလး မြမြေၾကမတတ္ ေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေတြအားလံုး အထပ္ထပ္အျပန္ျပန္ ဖတ္တယ္။ ဘယ္သူ႔ကဗ်ာေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးရယ္လို႔ အမွတ္ေတြ ကိုယ့္ဖာသာေပးတယ္။ ဒါဟာ... ငါ့ရဲ႔ စာေပဘ၀ခရီးအစ...ေျခလွမ္းတခုပဲလို႔... ၁၆ႏွစ္သမီးဟာ... ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ စိတ္ကူးယဥ္ မိခဲ့ဘူးတယ္။

ျမန္မာက်ဴးပစ္တြင္ေဖၚျပျပီး။