Floating in the yellow space....

This morning, I woke up with roses from my hubby as usual in every year of this time since we got married, oh I suddenly realized, today is one of the steps in my life, step count will be forty-three.

My beloved hubby went to market in the early morning and bought the flowers for me to offer Buddha in my birthday. He does never change & still the same as sweet as always since first day I have met him. Fortunately, today is Uposatha Observance day which is Waso New Moon day, hence I can offer the Buddha with very fresh and beautiful flowers and will observe the Sabbath as well.

Usually, if my birthday falls into holiday or if I can take a leave from office, I would go to temple for meditation and help out with necessities, especially, clean the floors and toilets. Today is not a holiday or rest day, so I did some Meritorious Deeds in the temple on last Saturday dedicating to my birthday remembrance. Since SMC temple is holding meditation retreat during this week, I did clean Yogi Toilets & rubbish bins, Sanga bath rooms and toilets as well. Also assist to the Sayardaws to guide the yogis in their meditation.

Get back today, on the way to office, I called my parents to worship them & pay respects them. My mom did specially wish for me to get peaceful life all the way, she never said any success or wealth but only peace and health. I wish and I do continue to provide and support my parents whatever they want and I wish them to be healthy and happy & peaceful with their Dhamma. My beloved parents-in-law also called me and wished me for the best. How lucky I am, I can pay respect both parents in my birthday early morning. I thank my fortune for being love with me.

When I think back of last forty over years, I never regretted anything what I have ever done. I am of cause not a perfect person but I always try my best even beyond my ability for myself, my hubby, my family, my friends and as well as to society. But my ability might be lower than others expected for, that can’t be helped, but I am always bear in mind I will try harder to be a better person time and time again.

So, please kindly wish for me to be a better person in this mysterious world even beyond. And I do share my merits to you all !!!

Ma Shwe Suu
6 August 2013

++++

၂၀၁၃.. လာ ... အတူ သြားမယ္ !!!

2013 New Year Resolution ...

I don't want to be Great but REAL !!!

I won't be bothering with competition or any comparison !!!

I be ordinary, simple & I will enjoy my life as it is !!!

YES, I will enjoy being alive !!!

ကၽြန္မတို႔အတြက္၂၀၁၃ ခုႏွစ္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့၂၀၁၂ခုႏွစ္ လို ႐ိုးရွင္းစြာနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ရအံုးမွာပဲ။ အရင္တုန္းကေတာ့ အခက္အခဲဆိုတာေတြ ေလာကဓံ ဆိုတာေတြ ကို ေက်ာ္ျဖတ္သင့္သေလာက္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတယ္၊ ေလာကၾကီးမွာ ၀ဲလည္ေနသေရြ႔ ေလာကဓံဆိုတာကေတာ့ ေတြ႔ၾကံဳေနရအံုးမွာပဲ။ အခက္အခဲေတြ႔တိုင္း မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ မေၾကာက္ မရြံ႔ခဲ့ဘူး၊ ကိုယ့္ဘ၀က မိသားစုကို ဦးေဆာင္ေပးရတဲ့ ဘ၀ဆိုေတာ့ ေၾကာက္ခ်င္ရင္ေတာင္မွ ထိုင္ေၾကာက္ေနရေအာင္္ အခြင့္မေပးခဲ့တာ၊ ေဘးနားက ကၽြန္မရဲ႔ ဘ၀အေဖၚက စိတ္ဓာတ္အင္အား ျဖည့္ေပးခဲ့တာေတြဟာ ေက်းဇူးတင္စရာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ အခက္အခဲဆိုတာ ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္ခ်က္က ပိုျပီး ခိုင္မာလာျမဲ၊ ပိုျပီး စြန္႔စားရဲတဲ့ စိတ္ေတြ ၀င္လာစျမဲ၊ အခု အသက္၄၀ေက်ာ္ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အရင္လို သိပ္ျပီး Eager မျဖစ္ေတာ့တာ ေတြ႔ရတယ္။

က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ဘ၀ေလးကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနခ်င္စိတ္ပဲ ၀င္လာေတာ့တယ္။ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း အတိုက္အခံ မလုပ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကို မၾကိဳက္တဲ့သူ ရွိရင္ အဲဒီသူနဲ႔ ေ၀းေ၀းမွာ ေရွာင္ေနေပးပါမယ္။ ကိုယ့္ကို တျခားသူေတြ ခ်စ္ေအာင္လည္း တမင္မလုပ္ပါဘူး။ အရွိကို အရွိအတိုင္း ေနခ်င္ပါတယ္။ ႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္ေတြ မထုတ္ဘူး၊ ျပိဳင္လည္း မျပိဳင္ဆိုင္ဘူး။ ကိုယ့္ထက္ ေအာင္ျမင္ အဆင္ေျပေနတဲ့သူေတြဟာ ကိုယ့္ထက္ ပိုျပီး ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈ ရွိခဲ့လို႔ပဲ။ ကိုယ္မလုပ္လို႔ ကိုယ္မရတာဟာ ကိုယ္တကယ္မလိုခ်င္လို႔လည္း ျဖစ္မယ္၊ လိုအပ္သေလာက္ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈ မျပဳခဲ့လို႔လည္း ျဖစ္မယ္။ ကိုယ့္ဘ၀မွာ မရခဲ့တာေတြဟာ ကိုယ္တကယ္မလိုခ်င္တာမို႔ အဲသာေတြအတြက္ ေခါင္းထဲထား ၀မ္းမနည္းအားဘူး။

ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ မနက္ဆို အတူတူ ႐ံုးသြား၊ ညေန ႐ံုးကေန အတူတူ ျပန္ၾက၊ အျပန္ေနာက္က်တဲ့ ေန႔ဆိုရင္ လမ္းက အဆင္ေျပတဲ့ ဆိုင္မွာ ညစာ ၀င္စား၊ နည္းနည္းေစာရင္ေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ညစာခ်က္စား၊ ျပီးရင္ သတင္းနားေထာင္၊ ဘုရားရွိခိုး၊ တရားထိုင္။ အိပ္ခါနီးေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း သူ႔ကို ေျပာျပ။ တစ္ပတ္မွာ ၂ခါ ၃ခါေလာက္ တရားစာ ဖတ္ျပ။ သူသည္ စာဖတ္ပ်င္းတဲ့ အတြက္ တျခားတစ္ေယာက္က စာရွင္းျပသလို ရွင္းျပတာကို မ်က္လံုးမွိတ္ နားေထာင္ရတာပိုျပီး ၀ါသနာပါေသာေၾကာင့္ ကၽြန္မက စာဖတ္ျပီး ျပန္ရွင္းျပရျမဲ။ ျပီးေတာ့ ဖတ္တဲ့ စာအေၾကာင္း အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြး။ ကၽြန္မ မွားေနတာ ရွိရင္ သူက ေထာက္ျပ ျပင္ေပး။ ၂၀၁၃ မွာေတာ့ သူ႔ကို တရားစာ ဖတ္ျပတာ အခ်ိန္ မ်ားမ်ား ပိုရေအာင္ လုပ္ခ်င္ပါတယ္။

စေန၊ တနဂၤေနြ ပိတ္ရက္ အားရက္ေတြမွာ ပန္းခ်ီ မ်ားမ်ား ဆြဲႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားခ်င္ပါတယ္။ စာမ်ားမ်ား ဖတ္ႏိုင္ေအာင္၊ ေရးခ်င္တဲ့စာေတြ တကယ္ေရးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခ်င္ပါတယ္။ ေခါင္းထဲမွာ စီထားျပီး ေပ်ာက္သြားတာမ်ိဳး မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ က်န္းမာေရး အတြက္ ကိုယ္လက္ ၾကံ႔ခိုင္မႈ အေနနဲ႔ မနက္ေစာေစာ ပိတ္ရက္မ်ားမွာ သူနဲ႔ အတူ လမ္းထေလွ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါမယ္။

ႏွစ္ဘက္မိဘ လူၾကီးေတြ အသက္ၾကီးလာၾကျပီမို႔ သူတို႔ အတြက္ က်န္းမာေရးကို အထူးဂ႐ုျပဳ ေစာင့္ေရွာက္ေပးရပါမယ္။ လိုအပ္တဲ့ ေဆးေတြ ဒီကေန ရွာၾကံ ၀ယ္ျပီး ပို႔ေပးတယ္။ တရား အလုပ္ မ်ားမ်ား လုပ္ျဖစ္ေအာင္ သားသမီးေတြ အတြက္ စိတ္မပူရေအာင္ တိုက္တြန္းရမယ္။

ကိုယ္ေတြအတြက္ကေတာ့ ေဖေဖၚ၀ါရီလလယ္ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူးမွာ မေလးရွား တရားစခန္း၀င္ျဖစ္မယ္။ အဲဒီ မေလးရွား တရားစခန္းက ၆ဧကေလာက္က်ယ္တဲ့ ေတာင္ကုန္းေတြ ပတ္လည္ ၀န္းရံေနတဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းၾကီးထဲမွာ လုပ္မွာ၊ မႏွစ္ကေတာ့ ေဗာ္လံတီယာ လုပ္မယ့္သူ နည္းေနလို႔ ေဗာ္လံတီယာ လုပ္ေပးရတယ္၊ ဒီႏွစ္ေတာ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း တရားထိုင္ခ်င္တာမို႔ လုပ္အားေပး အတြက္ တျခား ငယ္တဲ့သူေတြ ရွာပါလို႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ၾကိဳတင္ေတာင္းပန္ထားတယ္။ ဟိုးအရင္ ဘယ္တုန္းကမွ တရားကို စိတ္၀င္စားသူ မဟုတ္တဲ့ သူကိုယ္တိုင္ တက္တက္ၾကြၾကြ နဲ႔ တရား၀င္ခ်င္ေနတာေတြ႔ရလို႔ ၀မ္းသာမိတယ္။ သူဟာ ကၽြန္မ ကို ဘ၀မွာ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း နဲ႔  စိတ္ခ်မ္းသာစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ကူညီေပးတဲ့သူ တနည္းအားျဖင့္ ကၽြန္မရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္လို႔ ေျပာႏိုင္သမို႔ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူဟာ တရားကို စျပီး စိတ္၀င္စားလာတာျဖစ္လို႔ ဒီနည္းဟာ ကၽြန္မရဲ႔ ဘ၀အေဖၚမြန္ကို အေကာင္းဆံုး ေက်းဇူးဆပ္နည္း လို႔ ထင္တာပါပဲ။

ကၽြန္မတို႔ မတ္လမွာ ခရီးတိုေလး တစ္ခု ထြက္မယ္၊ သူက ရံုးအားရက္မယ္ ၃ - ၄ရက္ ေလာက္ ေလွ်ာက္လည္ခ်င္တယ္ ေျပာလို႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ေဟာ္တယ္ ဘုတ္ကင္ၾကည့္ရအံုးမယ္။

ႏွစ္လည္ ေမ၊ ဇြန္လ မွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔  ျမန္မာျပည္ျပန္ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္၊ ဒီတစ္ခါ သူ႔ အေဖ နဲ႔ အေမကို ေခၚျပီး ငပလီ လိုက္ပို႔ဖို႔ စီစဥ္ထားတယ္။ ငပလီကိုု ျပည္၊ ေတာင္ကုပ္ကေန တဆင့္ အိမ္က ကားကို ေမာင္းျပီး သြားမယ္။ ျပည္မွာ အိပ္မယ္။ ေတာင္ကုပ္ က ဆရာအိမ္ကို ၀င္လည္မယ္။ ျပီးေတာ့ ငပလီမွာ ၃ည ေနမယ္ ဆိုလားပဲ။ ဒါေတာ့ နီးမွပဲ ေဟာ္တယ္ေတြ စံုစမ္းေတာ့မယ္။ ေနာက္ႏွစ္၀က္ ၂၀၁၃ ႏွစ္ကုန္ပိုင္း အတြက္ ခရီး ထြက္ခ်င္တဲ့ အစီအစဥ္္လည္း နီးမွပဲ စဥ္းစားမယ္။

အလုပ္ အေနနဲ႔ေတာ့ လက္ရွိ ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႔ အလုပ္က အဆင္ေျပတဲ့ အတြက္ ဘယ္ကိုမွ ေျပာင္းဖို႔ ျပဳဖို႔ မေတြးမိဘူး၊ ကိုယ့္တာ၀န္ ကိုယ္ေက်ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔ပဲ ေခါင္းထဲရွိတယ္။

အခ်ဳပ္အားျဖင္ေတာ့ ၂၀၁၃ခုႏွစ္ မွာ ကၽြန္မတို႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္  ေကာင္းေအာင္၊ သတိနဲ႔ ေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါမယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ အနီးအနား မွာ ရွိတဲ့ မိဘ ေမာင္ႏွမ ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္း မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ ကူညီႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။

ကိုယ္ဟာ ခုခ်ိန္ထိ သတိတရား နဲ႔ အသက္ရွင္ျပီး ေနႏိုင္ေသးတာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

+++++

၀ိုင္းၾကီးပတ္ပတ္ ဒူေ၀ေ၀ ဆံပင္ႏွင့္ ေခါင္းျမီးျခံဳ ဖက္ရွင္

၀ိုင္းၾကီးပတ္ပတ္ ဒူေ၀ေ၀ ဆံပင္ႏွင့္ ေခါင္းျမီးျခံဳ ဖက္ရွင္

သီလရင္ ၀တ္ရတာကေတာ့ တကယ္ကို စိတ္ခ်မ္းေျမ႔ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဒီအ၀တ္ကေလး ၀တ္လိုက္႐ံုႏွင့္ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ရွိတဲ့ အညစ္အေၾကးေတြ တစ္၀က္ေလာက္ စင္ၾကယ္သြားသလို ဒီအ၀တ္ေၾကာင့္ သီလေတြ အလိုလို ထိန္းမိရက္သား ျဖစ္သြားသလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔။ ဒါေၾကာင့္လည္း အိမ္က လူၾကီးမိဘေတြ နဲ႔ ကိုေရခ်မ္းဆီက သေဘာမတူတူေအာင္ မနည္း ရေအာင္ ခြင့္ေတာင္းျပီး ဒီအ၀တ္ကို ထပ္မံ ၀တ္ခဲ့ရတာပဲ။ ဒီတခါ ၀တ္ဖို႔အတြက္မ်ားဆို ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကတဲက စျပီး ေလးႏွစ္ တိုင္တိုင္ မရမက ခြင့္ေတာင္းခဲ့ရတာပ။ အဲသေလာက္ ၀တ္ခ်င္ခဲ့ရတဲ့ သီလရင္ ဘ၀၊ လူထြက္ေတာ့မွ ခက္ေတာ့တာပဲ။ ဂတံုး အေၾကာင္းျပဳျပီး ဟိုလူက စခ်င္၊ ဒီလူက စခ်င္၊ ေျပာင္ခ်င္ ေလွာင္ခ်င္။ သီလရင္ မ၀တ္ခင္ကတဲကကို ကတံုးကိုဖတ္ကနဲ လာ႐ိုက္ခ်င္တဲ့သူက တမ်ိဳး၊ ကတံုးမလို႔ ၾကိဳတင္ေရရြတ္ ေခၚခ်င္တဲ့သူက တမ်ိဳးနဲ႔ စာစီ ကဗ်ာသီ ေျပာင္ခ်င္ သူက တမ်ိဳး။

အဲဒီထက္ ပိုျပီး ခက္ေသးတာက စင္ကာပူမွာ အလုပ္လုပ္ေနရင္း ကတံုး ျဖစ္ရတဲ့ ဘ၀ပဲ။ ၂၀၀၀ခုႏွစ္က Hitachi ဂ်ပန္ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္ လုပ္ေနရင္း ပထမဆံုး သီလရင္ စ၀တ္ျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္႐ံုးခန္းထဲက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မန္ေနဂ်ာကို ျမန္မာျပည္ ျပန္ျပီး သီလရင္ ၀တ္မယ္ဆိုတာ ၾကိဳတင္ အေၾကာင္းၾကား သတင္းေပးျပီးသားရယ္။ မဟုတ္ရင္ မေတာ္တဆ ကတံုးကို ေတြ႔မိလိုက္လို႔ ေရွာ့ ရေနမွာ စိုးလို႔ေလ။ အဲဒီတုန္းက သီလရင္ လူထြက္ကာစေတာ့ ဆံပင္တုေလးစြပ္ ႐ံုးတက္တာေပါ့ေလ။ တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္၊ သံုးေလးရက္ေလာက္ ေနေတာ့ အဲဒီဆံပင္တုဒဏ္ကို မခံႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေခါင္းကို တအားၾကီး ခ်ဳပ္ျပီး စည္းထားသလိုျဖစ္ေတာ့ ေခါင္းတအား ကိုက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ႐ံုးမွာ ဘယ္လို လုပ္ရလဲဆို အိမ္သာထဲသြား ဆံပင္တုကို ခြၽတ္ျပီး ၃မိနစ္ေလာက္ ခဏေန၊ ေခါင္းကို အကိုက္ေျပေအာင္ လက္နဲ႔ႏွိပ္၊ နည္းနည္း သက္သာျပီဆိုမွ ဆံပက္တုကိုျပန္တတ္ျပီး အိမ္သာထဲက ထြက္၊ ေနာက္ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာ တစ္ခါ အိမ္သာထဲ ျပန္၀င္၊ ခုနကလို ျပန္လုပ္၊ အာ... တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ႐ံုးေရာက္တာနဲ႔ အိမ္သာ ၀င္လိုက္ ထြက္လိုက္၊ ဆံပင္တုၾကီး ခြၽတ္လိုက္ စြပ္လိုက္၊ တစ္ေယာက္ထဲ ဒုကၡမ်ားေနတာ ဆိုတာမ်ား။ ေနာက္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြက ဆံပင္တုၾကီး ခြၽတ္ထားပါ၊ ကိုယ္က ေကာင္းတာလုပ္ထားတာပဲ ဂတံုး ဘာျဖစ္လဲလို႔ အားေပးၾကတာနဲ႔ပဲ (တကယ္ေတာ့ ေျမွာက္ေပးၾကတာ) မေရႊစုတို႔ ဆံပင္တုၾကီး ခြၽတ္ပစ္ျပီး ဦးထုတ္ကေလးပဲ ေဆာင္း ေအာ္ရင္ဂ်ီနယ္ ကတံုးေလး အတိုင္းပဲ ဆံပင္ျပန္မရွည္မခ်င္း ေနလိုက္ရေတာ့တယ္။

ဇာတ္လမ္းက အဲဒီမွာ စေတာ့တာပဲ။ ကတံုးလူသားကို ၾကည့္ျပီး ဟိုက သည္က တျခား ဌာနက သူေတြ တီးတိုး တီးတိုး သဖန္းပိုးလုပ္ၾကေတာ့တာ။ ဘာျဖစ္တာလဲ ေနမေကာင္းလို႔လား၊ ေဆး႐ံုတက္ရလို႔လား၊ ေရာဂါ ျဖစ္တာလား ဘာလား ညာလား၊ တခ်ိဳ႔ကလည္း ကိုယ္တိုင္ လာေမးတယ္။ တခ်ိဳ႔က်လည္း ကိုယ့္အခန္းက သူေတြကို လက္တို႔ စပ္စုၾကတယ္။ သီလရင္ ဝတ္တယ္ဆိုတာကိုလည္း သူတို႔က နားလည္ၾကတာမႈတ္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ ၀တ္ရတာလဲ၊ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ဝတ္ရတာလဲနဲ႔၊ အဲသမွာ စိတ္မရွည္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ကေတာ့ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ဒီလို ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။

'' ဟာ... သူတို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက မဂၤလာေဆာင္ခါနီးရင္ သီလရင္ မ၀တ္မေနရ ဝတ္ၾကရတယ္။ သူက မၾကာခင္ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွာ....အဲသာေၾကာင့္ ဝတ္တာ သိျပီလား။ ေတာ္ေတာ့ ထပ္လာမေမးနဲ႔...''

သူ႔အေျပာနဲ႔ပဲ လူေတြ ပါးစပ္ပိတ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ Managing Director ဂ်ပန္ၾကီးနဲ႔ လမ္းမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႔၊ နင္တို႔ ျမန္မာေတြ မဂၤလာေဆာင္ခါနီးရင္ သီလရင္ ဝတ္ရတယ္ဆို ဟုတ္လားတဲ့။ ဟယ္... ဘယ္ႏွယ္ ဒီသတင္း ဟိုးအေခါင္ အခ်ဳပ္ဆီေတာင္ ေရာက္ပါေပါ့လား။ ဟုတ္တယ္လို႔ ေျပာရခက္၊ ဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာရခက္နဲ႔။ ျပံဳးမဲ့မဲ့နဲ႔ ေန ေန ရတယ္။

ေဟာ... ေတာ္ေနၾကာေတာ့ မေရႊစုတို႔ဌာနကို ျမန္မာေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတာ ရွိပါေရာ။ သူက အိမ္ေထာင္က်ျပီးသား ဆိုတာသိသြားၾကတဲ့ အိုေလ...ဟို...႐ံုးက ကိုစပ္စု မစပ္စုတို႔က... နင္ေရာ မဂၤလာမေဆာင္ခင္ သီလရင္ ၀တ္ခဲ့သလား ဆိုတာ အစမရွိ အဆံုးမရွိ သြားေမးၾကေတာ့... ဟိုကလည္း ဘုမသိ ဘမသိနဲ႔ ဘာလို႔ ဝတ္ရမွာလဲ၊ ဝတ္ပါဘူးလို႔ ျပန္ေျပာေရာ၊ ေနာက္က်မွ ဇာတ္ရည္လည္သြားတဲ့ ေကာင္မေလးက အစ္မရယ္ အစ္မလုပ္တာနဲ႔ က်မလည္း ကိုယ့္လူမ်ိဳး Culture နဲ႔ Tradition ကို မထိန္းတဲ့သူပဲလို႔ ေျပာခံရေတာ့တာပဲ တဲ့။

အဲ... အဲသလို အျဖစ္မ်ိဳးေတြ မၾကံဳခ်င္ေတာ့ ဒီတစ္ခါ မယ္သီလရင္ မဝတ္ခင္၊ ဆံပင္တု ေကာင္းေကာင္းေတြ ဘန္ေကာက္မွာ ေပါသဆိုလို႔ ေျပာၾကေတာ့ အစ္ကိုၾကီးကိုအ႐ုဏ္ဦး ကို ဂ်ီတိုက္ျပီး မွာလိုက္ေတာ့တာပါပဲ။ ကိုအ႐ုဏ္ခမ်ာလည္း အလုပ္မ်ားတဲ့ၾကားထဲက ဘယ္ရိွမွန္း မသိတဲ့ ဆံပင္တုဆိုင္ေတြ ရွာေဖြျပီး ၂ခု၀ယ္ အျမန္ေခ်ာနဲ႔ စင္ကာပူထိ ပို႔ေပး ပါရမီျဖည့္ေပးရွာတယ္။ မေရႊစုတို႔လည္း ေရာက္လာတဲ့ ဆံပင္တုၾကီးကိုင္၊ ဝုဒ္လန္းက တင္မိုးလြင္ ညီမ ဆံပင္ညွပ္ဆိုင္သြားျပီး ကိုယ္မ်က္ႏွာနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ညွိ ညွပ္တာေတြ ၾကိဳလုပ္ထားလိုက္တယ္။ ဆံပင္တုေလးက ဒီတခါ ေခါင္းမနာေတာ့ဘူးကြ... သားရည္ၾကိဳး အေလွ်ာ့အတင္းလုပ္လို႔ရတယ္။ ဆံပင္ပံုစံကလည္း လွတယ္။ ဆံပင္ အေရာင္ကလည္း မေရႊစု နဂို ဆံပင္ အေရာင္ အညိဳေရာင္။ ကြက္တိ။ ဒီတခါေတာ့ အဆင္ေျပျပီ။ တြက္ေရးကေတာ့ စက္သူေဌး။

သီလရင္ထြက္တာက ည၇နာရီမွ ထြက္တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ ခ်က္ခ်င္း ႐ံုးတက္ရေတာ့ အဆင္သင့္ လုပ္ထားတဲ့ ဆံပင္တုေလး စြပ္ျပီး ေက်ာ့ေက်ာ့ ေမာ့ေမာ့နဲ႔ ႐ံုးလာတာေပါ့ေလ။ ေဟာ.. ႐ံုးေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက အယ္... ကတံုးလည္း မဟုတ္ပါလားနဲ႔ သီလရင္ မ၀တ္ျဖစ္ေတာ့ဘူးလားနဲ႔ ၀ိုင္းေမးၾကတာ။ ေဘာ့စ္ကလည္း Why you still got the hair နဲ႔ လာလုပ္ေနေသး။ ျပီးမွ ဆံပင္တုၾကီး စြပ္ထားလား၊ အစစ္ အတိုင္းပဲ စသျဖင့္ အာျပဲၾကီးေတြ နဲ႔ ေအာ္ေနၾကလို႔ ႐ႈး ႐ူး နဲ႔ သတိေပးရေသး။

ကိုယ့္ဆံပင္ေလးလွတယ္ဟ ဆိုျပီး မာနေတြ တက္လို႔ ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ကိုယ့္စားပြဲကိုယ္ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ထိုင္ေနတုန္း မၾကာပါဘူး၊ ေခါင္းငံု႔လိုက္႐ံုရွိေသး ...ဂြၽတ္...ကနဲ အသံ တစ္ခု ထြက္လာျပီး ေခါင္းေပၚက ဆံပင္က ေခ်ာင္သြားသလို ခံစားလိုက္ရတာ။ ဟိုက္... ဆံပင္ ဘာမ်ား ျဖစ္သြားတုန္း ဆိုျပီး မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆန္ျပဴး အိမ္သာေျပးၾကည့္ေတာ့ (အင္း... ဒီတခါလည္း အိမ္သာ ေျပးရျပန္တာပဲ) ဆံပင္ေနာက္က အစြပ္မွာ အတိုးအေလွ်ာ့လုပ္ေပးတဲ့ သားရည္ပင္က ကလစ္ေတြ အားလံုး က်ိဳးကုန္တာကိုး။ ကလစ္ေတြ က်ိဳးသြားေတာ့ ဆံပင္ၾကီးက ေခ်ာင္ျပီး ေခါင္းေပၚမွာ လည္ေနတာရယ္။ နဂိုဆံပင္ ေဘးခြဲက အလည္ခြဲျဖစ္လိုက္ သံုးပံု တစ္ပံုခြဲျဖစ္လိုက္ ေနာက္ခြဲျဖစ္လိုက္ ေရွ႔ဆံပင္ေတြက တိုသြားလိုက္ ရွည္လာလိုက္ ေခါင္းေပၚမွာ ဆံပင္တုၾကီးက ရယ္ကလည္ လိုက္ျပီး ၀ိုင္းၾကီးပတ္ပတ္ ဒူေ၀ေ၀ ကေနတာမ်ား။

'' တကာၾကီးေရ...တကာၾကီးေရ... ဆရာေလး လူထြက္ ဆံပင္တုၾကီး စြပ္မရေတာ့ဘူးေတာ့။''

တကာၾကီးဆီ အေျပးအလႊားဖုန္းဆက္ ျဖစ္ပံု ပ်က္ပံု ေျပာျပေတာ့ ကဲ... ညေန ေအာခ်က္က ဆံပင္တု ဆိုင္ ရွာေဖြ သြားၾကည့္ၾကတာေပါ့လို႔ ေျပာတယ္။ ေအာခ်က္ဆံပင္တု ဆိုင္ ေမးျမန္းစံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ ဆံပင္တု တစ္ခု စလံုး ေဒၚလာ၆၀၀ ေလာက္ ရွိသတဲ့။ ဆရာေလးလူထြက္ အမွတ္လြတ္ထြက္ မသြားေအာင္ ရင္ဘတ္ ဖိထားရတယ္။ ေတာ္ျပီ ဒီေလာက္ ေစ်းၾကီးတာေတာ့ မ၀ယ္ခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုျပီး ေအာခ်က္ မသြားေတာ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ ဘယ္လို ႐ံုးသြားရလဲဆို ဆံပင္တု ေခ်ာင္ေခ်ာင္ၾကီး ေခါင္းမွာစြပ္၊ အဲဒီအေပၚကမွ ပု၀ါေလးသိုင္း။ ႐ံုးက အေၾကာင္း မသိတဲ့ သူေတြက ဆရာေလး လူထြက္ ကို ျပံဳးၾကည့္ၾကတယ္။ ဖက္ရွင္ေတြ လုပ္လွခ်ည္ကလားတဲ့။ အက္စကီးမိုးလားတဲ့။ အာေရဗီယန္လား၊ ပါကစၥတန္နီးစ္လား၊ အိႏၵိယ ကုလားမလားတဲ့။

ကဲ... ဒါနဲ႔ ျပီးျပီလား ဆိုေတာ့ မျပီးေသးဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႔ ညေန အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေခါင္းက ယားလို႔ ခဏခဏ ကုပ္တာ၊ အဲဒီ ဆံပင္တုက ႏိုင္လြန္နဲ႔ လုပ္ထားတာ ဆုိေတာ့ ပူျပီး ေခါင္းမွာ အပူဖုေတြလို မိတ္ဖုေတြလို ထြက္လာျပန္ေရာ။ ကတံုး ဆံပင္ဆိုတာကလည္း သိတဲ့ အတိုင္း ကိုယ့္ေခါင္းကိုယ္ အလကားေနရင္း ပြတ္လို႔က သိပ္ေကာင္းတာ၊ ဒီအဖုေတြ ထြက္လာေတာ့ ပိုယား ပိုပြတ္၊ အဖုေတြ ပိုမ်ား။

''တကာၾကီး ေနာက္တစ္ဆိုင္မွာ ေဒၚလာ၂၅၀တန္ ဆံပင္တု လည္း ရွိတယ္တဲ့။ အဲသာေလး ၀ယ္လိုက္ရ ေကာင္းမလား။ ''

တကာၾကီးဆီ အဲသလို အၾကံဉာဏ္ေတာင္းေတာ့ တကာၾကီး တစ္ေယာက္ ျပာျပာသလဲနဲ႔... ''ဟာ... ဆရာေလးက ကတံုးေလးနဲ႔ လိုက္ပါတယ္၊ ခုလိုပံုေလးက ပိုေတာင္က်က္သေရ ရွိေသး။ တကယ္ေျပာတာ'' လို႔ ၂၅၀ အပိုကုန္မွာ ေၾကာက္ရွာတဲ့ တကာၾကီး၊ ဆရာေလးလူထြက္ ကတံုးနဲ႔ တအားလွေၾကာင္း အခိုင္အမာ ထြက္ဆိုေနေလရဲ႔။ ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာပါ။ ကိုယ္လည္း ဒီေလာက္ေစ်းၾကီးတာေတြ ခဏေလး သံုးဖို႔ အတြက္ မ၀ယ္ခ်င္ပါဘူး။ ဆံပင္ဆိုတာကလည္း ႏွစ္လ သံုးလေနရင္ ျပန္ေပါက္လာမွာပဲ မဟုတ္လား။

ဒါနဲ႔ပဲ ခုေတာ့ဘယ္လိုလုပ္ရသလဲဆို မနက္႐ံုးလာရင္ ၀ိုင္းၾကီးပတ္ပတ္ဒူေ၀ေ၀ ဆံပင္တု ေခ်ာင္ေခ်ာင္ၾကီး ေခါင္းမွာစြပ္၊ အဲဒီအေပၚကမွ ကုလားမေတြလို ပု၀ါေလးသိုင္းျခံဳ၊ ႐ံုးက ကိုယ့္အခန္း ကိုယ္ထိုင္ေနတဲ့အခါ အဲဒီဆံပင္တုၾကီး ခြၽတ္၊ ပု၀ါေလးပဲ ျပန္ပတ္ထား။ အစည္းအေ၀းတို႔ ဘာတို႔ အျပင္ဘာညာ သြားစရာ ရွိတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပု၀ါေအာက္ကေန ဆံပင္တုေလး ျပန္စြပ္လိုက္ေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ေတာ့ ပု၀ါေအာက္က ေအာ္ရီဂ်င္နယ္ ကိုယ့္ကတံုးေလး ကိုယ္ပြတ္ရင္း အလုပ္လုပ္ေနရတာမ်ား ဆံပင္ေပါက္စနေတြက စူးစူး စူးစူးနဲ႔မို႔ တယ္ ဇိမ္ရွိတာပဲကလား။

အဟုတ္ တကယ္ ေျပာတာ။ မယံုရင္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္ ကတံုး တံုး ၾကည့္ၾကေပါ့။ မႈတ္ဘူးလား ေနာ့။

+++++++++

တကာၾကီးသို႔ ေမတၱာစာ

တကာၾကီးသို႔ ေမတၱာစာ
by Artist MinWaeAung

အ႐ုဏ္မလာခင္ မီးခိုးေရာင္ ရင့္ရင့္ မိုးေကာင္းကင္ေအာက္က မနက္ေလးနာရီ နံနက္ဦးေလဟာ ေအးျမ သန္႔ရွင္း ေမႊးထံု လန္းဆတ္ေနတတ္တယ္။ အရင္ညတေတြက မိုးရြာထားတယ္ဆိုရင္ ညင္းညင္းညံညံ တိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေလေျပေလးက ေႏြးတလွည့္ ေအးတလွည့္နဲ႔ တပည့္ေတာ္ရဲ႔ ဦးျပည္းကို ခပ္သဲ့သဲ့ကေလး လာထိခတ္ေနတတ္ေသးတယ္။ တခါတခါ ေလျပင္း တစ္ခ်က္က ျဖတ္ကနဲ တိုးေ၀ွ႔တိုက္ခတ္လိုက္ရင္ေတာ့ သီလရင္ အေပၚ၀တ္႐ံုဟာ တျဖတ္ျဖတ္နဲ႔ လြင့္လို႔။ ေန႔တစ္ေန႔ရဲ႔ အစမွာ သံုးထပ္ေဆာင္ တရားဓမၼာ႐ံု ၀ရံတာထိပ္ ေစတီေတာ္ဘက္ ဦးတည္လွည့္ မတ္မတ္ရပ္ရင္း ဗုဒၶာ ႏုႆတိ၊ ၾသဒိႆ ေမတၱာ၊ အေနာဒိႆ ေမတၱာ ဘာ၀နာေတြကို နာရီ၀က္ေလာက္ အျမဲတမ္း ဦးစြာ ပထမ ပြားမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။

ေမတၱၱာဘာ၀နာ ပြားမ်ားအျပီး ဓမၼာ႐ံု ေျခရင္း၀ရံတာဘက္ကို ခပ္ျဖည္းျဖည္း စၾကၤန္ေလွ်ာက္ရင္းက ငံု႔ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ေက်ာင္း၀န္းရဲ႔ ေနာက္ဘက္ကပ္လ်က္ ၀န္းျခံထဲမွာ ျဖိဳဖ်က္ျပီးသေလာက္ ရွိတဲ့ အေဆာက္အအံုေဟာင္းရဲ႔အုတ္က်ိဳးေတြ သံေခ်ာင္းအေဟာင္းေတြ၊ ၀န္ခ်ီစက္ေတြ ေျမတူးစက္ေတြ ေက်ာက္တူးစက္ေတြ တန္းစီကာ ရပ္တည္လို႔ ငူငူၾကီး ျငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္လ်က္ရွိေနၾကတာကို သတိျပဳမိလိုက္တယ္။ ၀န္းျခံေထာင့္က အလုပ္သမား တန္းလ်ားေလးကေတာ့ အေမွာင္ရိပ္ေထာင့္စြန္းမွာ ခပ္ငူငူ အိပ္စက္ေနဆဲ။ ဒီလို ျငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္ေနတာကို အျမင္အာ႐ံုမွာ ႐ႈမွတ္ရင္း မ်က္လံုးအိမ္ထဲ မ်က္ရည္ၾကည္ေတြ ႐ုတ္တရက္ ေ၀့၀ဲ တက္လာရာက ပါးေပၚကို တျဖည္းျဖည္း စီးက်လာတယ္။

တပည့္ေတာ္ တရားစခန္းေရာက္တဲ့ေန႔က စျပီး မနက္ ၈နာရီကစလို႔ ညေန၆နာရီေလာက္ထိ ဒီ ေဆာက္လုပ္ေရး ၀န္းျခံထဲက ေျမတူးသံ၊ အေဆာက္အအံုေဟာင္းက ကြန္ကရစ္ ေက်ာက္တိုင္ေတြကို ျဖိဳခြဲလဲွေနတဲ့ ဆူညံသံေတြဟာ နားမခံႏိုင္ေအာင္ကိုပဲ ျမည္ဟိန္းေနတယ္။ အခုေတာ့ မနက္ေစာေစာ မွာ သူတို႔အားလံုး တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနလိုက္ၾကတာမ်ား၊ ေျမတူးစက္ရဲ႔ ေျမေကာ္လက္ၾကီးဟာ ေျမၾကီးထဲ ထိုး၀င္စိုက္ကာ ငိုက္ျမည္းလို႔၊ ေက်ာက္တူးစက္ရဲ႔ ေက်ာက္စူးၾကီးကေတာ့ ကြန္ကရစ္တိုင္အေဟာင္းတစ္ခုေပၚ ေမးတင္ အိပ္စက္လို႔၊ ၀န္ခ်ီစက္ေတြရဲ႔ သံၾကိဳးေတြနဲ႔ သံေကာက္ၾကီးေတြဟာ သက္သက္သာသာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေခြေလွ်ာ့ပံုလို႔၊ ေန႔ဘက္မွာ ပြက္ေလာထေနတဲ့ ဆူညံသံေတြ သူတို႔စီကပဲ မဟုတ္ၾကသလို။ ဒါေတြကို ၾကည့္ျပီး ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ ေတြးမိလိုက္တယ္။ တပည့္ေတာ္လဲ ခုခ်ိန္မွာ တရားဓမၼေတြ ထံုလႊမ္းလို႔ ေခတၱခဏ ေအးခ်မ္းေနရေပသိ ေလာကၾကီးထဲ ျပန္၀င္တာနဲ႔တျပိဳင္နက္ ေန႔ဘက္မွာ တဒီဒီ တဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔ ဆူညံပူေလာင္စြာ သူတို႔ ရွိေနၾကသလို ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြနဲ႔ ပြက္ေလာင္ေနတဲ့ ေလာကအပူမီးၾကီးထဲ ျပန္တိုး၀င္သြားရအံုးမွာပါပဲလားလို႔ ေတြးမိျပီး သံေ၀ဂနဲ႔ ထိတ္လန္႔ကာ အလိုလို မ်က္ရည္က်မိေတာ့တာပါပဲ။

မနက္ ၄နာရီ အခ်ိန္မွာ တကာၾကီးကေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနဆဲ ရွိအံုးမွာပဲ။ တပည့္ေတာ္ကေတာ့ ဒီတရားစခန္းေရာက္ကတဲက မနက္ဆို ၃နာရီခြဲ ကေန ည ၁၀နာရီခြဲေလာက္ထိ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လံု႔လ ၀ီရိယနဲ႔ မနားမေန ၾကိဳးၾကိဳးစားစား တရား အားထုတ္ေနပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ တပည့္ေတာ္ဟာ အင္မတန္ အအိပ္မက္တဲ့သူဆိုတာ တကာၾကီးလည္း သိမွာပါပဲ။ သို႔ေသာ္လည္း တရားစခန္းေရာက္တဲ့ ေန႔ကစျပီး သူမ်ားထက္ ဦးစြာအရင္ သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ကို နာရီ၀က္ေလာက္ၾကိဳျပီး အိပ္ရာထပါတယ္။ သူမ်ားထက္ ေနာက္က်မွ အိပ္ရာ၀င္ပါတယ္။ မနက္ အိပ္ရာထျပီဆိုတာနဲ႔ အိပ္ရာကို တခါတည္းလိပ္ထားျပီး လံုး၀ ျပန္မနားေတာ့ပဲ ည အိပ္ရာ၀င္ခါနီးမွ အိပ္ရာလိပ္ကို ျပန္ေျဖပါတယ္။

ပထမရက္ေတြတုန္းကေတာ့ တပည့္ေတာ္လည္း ေန႔လည္ ဆြမ္းစားအျပီး တရားစခန္းက သတ္မွတ္ခ်ိန္ ၁၂နာရီကေန ၁နာရီ အတြင္း နားခ်ိန္မွာ ခဏ ေက်ာခင္း အေညာင္းေျဖ နားမလားလို႔ ၾကံစည္မိပါေသးတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဒီလို ေခတၱခဏေလး တစ္ပတ္၊ ဆယ္ရက္ေလာက္ တရားအားထုတ္ခ်ိန္မွာ အခ်ိန္ရရင္ ရသေလာက္ ဘာလို႔မ်ား မၾကိဳးစားခ်င္ရတာလဲ၊ နားခ်င္ရတာလဲလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးမိပါတယ္။ ခုလို တရားစခန္းမွာ ေနစဥ္ တပည့္ေတာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ၾကည္ညိဳခ်င္ပါတယ္။ လူဆိုတာ ေလာကမွာ သူမ်ား ၾကည္ညိဳေအာင္ လုပ္ရဖို႔ လြယ္သေလာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ၾကည္ညိဳခ်င္ေအာင္ လုပ္ရတာကေတာ့ အင္မတန္ ခက္လွပါတယ္။ ကိုယ္ဘာလဲ ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အသိဆံုးပါပဲ။ တပည့္ေတာ္တုိ႔ တရားအားထုတ္တဲ့ သူေတြ အတြက္ အလွဴရွင္ေတြ ေကြၽးတာ လွဴဒါန္းတာေတြ စားေသာက္ျပီးေတာ့လည္း အလွဴရွင္ေတြ လွဴရက်ိဳးနပ္ေအာင္ တပည့္ေတာ္ ၾကိဳးစားရပါမယ္။

တရားစခန္း တစ္ခါ ၀င္ျဖစ္ဖို႔ ဆိုတာ သူမ်ားေတြ အတြက္ေတာ့ မေျပာတတ္ေပမယ့္ တပည့္ေတာ္ အတြက္ေတာ့ ခက္ခဲလွပါတယ္။ ခုလို သီလရင္၀တ္နဲ႔ တရား၀င္ျဖစ္ဖို႔ တရားအားထုတ္ျဖစ္ဖို႔ ပိုေတာင္ မလြယ္လွပါေသးတယ္။ တကာၾကီးကိုလည္း တပည့္ေတာ္တို႔ အိမ္ေထာင္စက်ကတဲက တရားထိုင္ျဖစ္ဖို႔၊ တရားစခန္း ၀င္ဖို႔ တိုက္တြန္းလိုက္ရတာ ဆိုတာ ၁၀ႏွစ္တိုင္တိုင္ ၾကာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေအာင္ျမင္ခဲ့ျပီး ခုဆို တကာၾကီးလည္း ေကာင္းစြာ တရား အားထုတ္တတ္ေနျပီ မဟုတ္လား။ အဲသလို တိုက္တြန္းတဲ့အတြက္ တပည့္ေတာ္ကေတာ့ အင္မတန္ တရား ၀င္ခ်င္ေနတဲ့သူ တရားအားထုတ္ခ်င္တဲ့သူ တရားအလုပ္လုပ္တဲ့သူပဲလို႔ ထင္ေကာင္းထင္ခံရလိမ့္မယ္။ တကယ္ကေတာ့ တပည့္ေတာ္ဟာ အင္မတန္ အပ်င္းထူတဲ့သူပါ။ ဘုရား အလုပ္ တရား အလုပ္ လုပ္ရမွာကိုလည္း တအားကို ပ်င္းပါတယ္။ မနက္ အေစာၾကီးထ တရားထိုင္ရမွာ အိပ္ေရးပ်က္ရလို႔ စိတ္ညစ္ပါတယ္။ ညဘက္ ႐ံုးက ျပန္လာ ညစာစားျပီးတာနဲ႔ တရားထိုင္ဖို႔ထက္ မအိပ္ခင္ ေက်ာေလးခင္း အေညာင္းေလးဆန္႔ တီဗြီေရွ႔မွာ စာေလးဖတ္ လုပ္ခ်င္တဲ့သူပါ။

ေလာကမွာ သူမ်ားကို တိုက္တြန္းရတာ လြယ္သေလာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တိုက္တြန္းရတာ အခက္တကာ အခက္ဆံုး အလုပ္ပါပဲ တကာၾကီး။ တပည့္ေတာ္ အဲဒီ အခက္ဆံုး အလုပ္ကို အားတင္းျပီး ရေအာင္ ၾကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေအာင္ႏိုင္ေစရန္ တိုက္တြန္း ႏႈိးေဆာ္ျခင္း အမႈကို ျပဳရပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေအာင္ႏိုင္ျခင္းသည္သာ ေအာင္ျမင္ျခင္းတကာမွာ အျမတ္ဆံုးပဲ မဟုတ္ပါလား။ တပည့္ေတာ္ဟာ တကာၾကီးကို တရားအလင္းေရာင္ ရွိတဲ့ေနရာ သြားရေအာင္ မွန္မီးအိမ္ထြန္း လမ္းျပခဲ့သူ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ သို႔ေသာ္ သူမ်ားကို မွန္မီးအိမ္ထြန္းျပေနတဲ့ တပည့္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က မ်က္စိကြယ္ေနတဲ့သူ၊ အဲဒီအလင္းေရာင္ကို မျမင္ရတဲ့သူ အဲဒီလမ္းကို မျမင္တဲ့သူ မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး။ တပည့္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ တပည့္ေတာ္ ထြန္းျပေနတဲ့ အလင္းေရာင္ကို ျမင္ခ်င္တဲ့အတြက္ ၾကိဳးစားျပီး လုပ္ေဆာင္ေနရျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

တကာၾကီး ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ သာဓုေခၚဆိုပါ။ တပည့္ေတာ္ တရားစခန္းေနစဥ္အတြင္း ကိုးပါးသီလကိုလည္း စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ လံုျခံဳစြာ ခံယူ က်င့္သံုး ေဆာက္တည္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါနမွာလည္း တရားျပ သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္မ်ားနဲ႔ တရားအားထုတ္ေနသူ ေယာဂီမ်ား အတြက္ တစ္ရက္စာ ေန႔ဆြမ္း ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ အသက္ၾကီးတဲ့ ေယာဂီ အေမၾကီး ႏွစ္ေယာက္ကို ေယာဂီထမီ၊ ေယာဂီ တဘက္နဲ႔ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါေတြ လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ ေဆးလိုတဲ့ ေယာဂီမ်ားအတြက္ ေဆးလွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ တရားစခန္းအတြက္ ယူသြားတဲ့ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားကိုလည္း တရားစခန္းမွာ အမ်ားသံုးႏိုင္ေအာင္ ထားခဲ့ လွဴခဲ့ပါတယ္။ ဘာ၀နာ အေနနဲ႔ကေတာ့ မေမ့မေလ်ာ့တဲ့ လံု႔လ ၀ီရိယနဲ႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ၾကိဳးစား အားထုတ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီကေန႔ဟာ တပည့္ေတာ္ သီလရင္ အ၀တ္ခြၽတ္ရေတာ့မယ့္ေန႔၊ ဒီတရားစခန္းမွာ ေနာက္ဆံုး ေနရမယ့္ေန႔ပါပဲ။ သီလရင္ အ၀တ္ ခြၽတ္ရေတာ့မွာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ရင္ထဲမွာ ဆို႔နင့္မိပါေသးတယ္။ ဘယ္အခါက်မွ ဒီအ၀တ္ကို ထပ္ျပီး ၀တ္ႏိုင္မွာလဲ ဆိုတာ တပည့္ေတာ္လည္း မသိပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း ဘယ္အရာ မဆို ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အဆံုးသတ္ရေတာ့တာပဲ၊ ျဖစ္ျပီးရင္ ပ်က္ရေတာ့တာပဲ ဆိုတာကို တရားနဲ႔သာ ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္မိပါေတာ့တယ္။ တပည့္ေတာ္ မြန္မြန္ျမတ္ျမတ္ ေဆာက္တည္ က်င့္သံုးခဲ့တဲ့ ဒါန သီလ ဘာ၀နာ သံုးခုလံုး အတြက္ အမိ အဖ ဘိုးဘြားမ်ားနဲ႔ ေ၀ေနယ် သတၱ၀ါအားလံုးကို ေမတၱာ ပို႔သ အမွ်ေပးေ၀ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ ျပဳခဲ့ရတဲ့ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ အတြက္ အားလံုး အမွ် ရ၍ ခ်မ္းသာ ၾကပါေစ။

ဒီလို ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္ေတြကို မပူမပင္ရပဲ တပည့္ေတာ္ အားစိုက္ခြန္စိုက္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ေအာင္ ကူညီ ပံ့ပိုးေပးခဲ့တဲ့ တကာၾကီးလည္း ခ်မ္းသာပါေစ။

ေမတၱာျဖင့္...
မပညာ၀တီ
(၁၂-၁၂-၂၀၁၁ မွ ၁၉-၁၂-၂၀၁၁)

++++++++++

ရာျပည့္ ဘြားဘြား ဘြားသက္ရွည္

ရာျပည့္ ဘြားဘြား ဘြားသက္ရွည္


Acrylic on Canvas By SuuChit

ဒီေန႔မနက္ ျမန္မာျပည္အိမ္မွာ ေဆြေတြမ်ိဳးေတြ စံုလင္စြာနဲ႔ က်င္းပျပဳလုပ္မယ့္ ၂၀၁၁ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔က အသက္ ၁၀၀ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ျပီျဖစ္တဲ့ အေမၾကီးရဲ႔ ရာျပည့္ေမြးေန႔ အလွူေတာ္မဂၤလာကို ပါ၀င္မဆင္ႏႊဲႏိုင္တဲ့မေရႊစုမွ ဒီေနရာေလးကေနပဲ အေမၾကီးကိုတမ္းတမွန္းဆလို႔ ရိုေသေလးစားစြာ ရွိခိုးကန္ေတာ့လိုက္ရပါတယ္။

ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ ၄ႏွစ္ ၂၀၀၇ခုႏွစ္ ဧျပီေလာက္က အေမၾကီး အသဲအသန္ ေနမေကာင္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ကလူၾကီးေတြက အေမၾကီး အသက္မွီခ်င္ အျမန္ျပန္လာပါလို႔ ေခၚတဲ့အတြက္ အေ၀းေရာက္ ေျမးေတြ အားလံုး ရန္ကုန္ကို အေျပးအလႊား ျပန္ခဲ့ၾကရတယ္။ ရန္ကုန္ ေလဆိပ္ကေန ေဆးရံုကို တခါထဲ တန္းသြားခဲ့ရ၊ ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ အေမၾကီးက ေမ်ာသလို ျဖစ္ေနပါျပီ။ စကားေမးလဲ မရ၊ သတိလဲ မရ မ်က္လံုးလဲ မဖြင့္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာေရာဂါရွိလဲဆို ေသြးတိုး၊ ႏွလံုး၊ ဆီးခ်ိဳ စသျဖင့္ ဘာေရာဂါမွေတာ့ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေထြေထြထူးထူး မရွိလွပါဘူး။ အသက္ၾကီးလာတဲ့အတြက္ ကိုယ္ခႏၶာအစိတ္အပိုင္းေတြ တခ်ိဳ႔ အိုမင္းေဟာင္းႏြမ္း ယိုယြင္းလာတာကလြဲရင္ေပါ့။

အေမၾကီးကို ေဆးရံုေပၚ ေဆးပိုက္ေတြ တန္းလန္းနဲ႔ ထားရတာပါ။ အဲဒီေန႔ညက မေရႊစုတို႔ ေျမးတစုလည္း အေမၾကီးကုတင္နား ၀ိုင္း၀န္းလဲေလ်ာင္းလို႔ ေဆးရံုမွာ ညေစာင့္အိပ္ရင္း ရသမွ် ဘုရားစာေတြ ရြတ္၊ ပရိတ္ေတြရြတ္၊ ဓမၼစၾကာေတြရြတ္နဲ႔ေပါ့။

ေနာက္ေန႔ မနက္မွာ မေမွ်ာ္လင့္စြာနဲ႔ပဲ အေမၾကီး ႏိုးလာခဲ့တယ္။ ႏိုးႏိုးခ်င္းမွာပဲ လက္အုပ္ကေလးခ်ီလို႔ ဘုရားရွိခိုးေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘာေတြ ရြတ္မွန္းမသိ ေရရြတ္ေနပါတယ္။ မ်က္လံုးေတာ့ မဖြင့္ပဲ သူ႔ဘာသာ တစ္ေယာက္ထဲ စကားေတြ ေျပာေနတာပါ။ အေမၾကီး ရုတ္တရက္ ႏိုးလာတာေတြ႔ေတာ့ မေရႊစုတို႔ ေျမးတစုနဲ႔ နပ္စ္မေလးတို႔ အေျပးအလႊား အနားေရာက္သြားၾကျပီး အေမၾကီး၊ အေမၾကီးလို႔ ၀မ္းသာအားရ ၀ိုင္းေခၚၾကပါတယ္။ အေမၾကီး ေရရြတ္ေနတာေတြ ကပ္နားေထာင္ၾကည့္ေတာ့ ဘုရားၾကီး၊ ဘုရားၾကီးလို႔လည္း ၾကားရဲ႔၊ အနံ႔ေတြ ေမႊးလိုက္တာ၊ ေမႊးလိုက္တာ၊ ဘယ္လို ေမႊးမွန္းမသိဘူး စသျဖင့္လည္း တတိုးတိုးနဲ႔ ေျပာေနေလရဲ႔။ ျပီးေတာ့... ျပံဳးေနတဲ့ အေမၾကီးက အရည္ေတြ တြန္႔ျပီး မ်က္ခြံေတြအိက်ေနတဲ့ၾကားက သူ႔မ်က္လံုး ေသးေသးကေလးေတြကို ျဖည္းျဖည္းသာသာ ဖြင့္ျပီး သူ႔ကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတဲ့ မေရႊစုတို႔အားလံုးရဲ႔ မ်က္ႏွာေတြကို တလွည့္စီ လိုက္ၾကည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ငါ့ေျမးေတြ ငါ့ကို တယ္ခ်စ္တာပဲ၊ တယ္ဂရုစိုက္တာပဲလို႔ ခပ္သဲ့သဲ့ေလး ေျပာပါတယ္။ ေဆးပိုက္ေတြတန္းလန္းနဲ႔ မိန္းေမာေနရာက ျပန္သတိရလာတယ္သာ ဆိုတယ္။ အေမၾကီးမ်က္ႏွာဟာ ၾကည္လို႔ လန္းဆန္းလို႔ပါပဲ။ ေ၀ဒနာ ခံစားေနရတဲ့ ရုပ္နဲ႔ မတူပါဘူး။

အဲဒီ ၂၀၀၇ခုႏွစ္က အသဲအသန္ျဖစ္ခဲ့လို႔ ေဆးရံုေပၚမွာ ၃ရက္ေလာက္ သတိရတစ္ခ်က္ မရတစ္ခ်က္ ျဖစ္ေနရာကေန၊ ဆရာ၀န္ေတြက မရေတာ့ဘူးလို႔ လက္ေလွ်ာ့ထားရာကေန အေမၾကီးတစ္ေယာက္ ျပန္လည္ က်န္းမာျပီး ထူထူေထာင္ေထာင္ ျဖစ္လာခဲ့တာ ယေန႔ ၂၀၁၁ အသက္ ၁၀၀ျပည့္ ေမြးေန႔ေလးေတာင္ လုပ္ေနရျပီပဲ။

အေမၾကီးဟာ ေဆြေတြ မ်ိဳးေတြၾကားမွာ မွတ္ဉာဏ္ အင္မတန္ ေကာင္းသူရယ္လို႔ နာမည္ ေက်ာ္ၾကားခဲ့သူပါ။ သား သမီး ေျမး တူ တူမ ေဆြမ်ိဳးေတြရဲ႔ ေမြးေန႔၊ အလုပ္အကိုင္ စတာေတြအားလံုးကို ေခါင္းထဲမွာ အျမဲ အလြတ္ရေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။ ငယ္ငယ္က ရြာမွာ လယ္ပိုင္ရွင္ရဲ႔ တစ္ဦးတည္းေသာသမီး ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ ရွိသမွ်သူေတြ လာပိုးေနလို႔ စိတ္မခ်တဲ့အတြက္ ၁၇ႏွစ္သမီးနဲ႔ ေယာက္်ားေပးစားခံရလို႔ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်၊ ေခတ္ပညာကို ေသခ်ာမသင္ဖူးခဲ့ေပမယ့္ အင္မတန္ ေခတ္မွီတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းစာဆို ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ စီးပြားေရး သတင္းေတြကိုမွ စိတ္၀င္တစား ဦးစားေပး ေရြးဖတ္တဲ့သူ၊ မေရႊစုေရးတဲ့ ကဗ်ာေတြကိုဖတ္၊ ဆြဲတဲ့ပန္းခ်ီကားေတြကို ခ်ီးက်ဴးေ၀ဖန္ေပးတဲ့သူ၊ အႏုပညာကို ေလးစား တန္ဖိုးထားရ ေကာင္းမွန္း သိတဲ့သူ၊ မေရႊစုလက္နဲ႔ ခ်ဳပ္ေပးခဲ့တဲ့ အက်ႌေလးေတြ သိုးေမႊးတဘက္ကေလးေတြကို ဘယ္ေလာက္ပဲ လက္ရာ ညံ့သည္ျဖစ္ေစဦး ေဟာင္းႏြမ္းေနတာေတာင္မွ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ၀တ္ဆင္ေပးတဲ့သူ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ခုေတာ့ အဲဒါေတြ အားလံုး ဘာကိုမွ် အေမၾကီး သတိမရေတာ့ပါဘူး။ အသဲအသန္ ျဖစ္ရာက ျပန္သတိရလာျပီးတဲ့ေနာက္ အေမၾကီးရဲ႔ မွတ္ဉာဏ္ေတြ အားေလ်ာ့လာတာ၊ ေဆြမ်ိဳး မိသားစု တေတြရဲ႔ နာမည္ေတြကိုေတာင္ မမွတ္မိႏိုင္ျဖစ္လာတာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သတိထားမိလာၾကပါတယ္။ နဂိုကတဲက နားေလးတဲ့သူျဖစ္လို႔ နားၾကပ္တတ္ဆင္ျပီးေနရသူက အခုဆို နားၾကပ္လည္း မတတ္ေတာ့ ဘယ္သူ ဘာေျပာေျပာေနေန ေတာ္ရံုတန္ရံုလဲ နားစိုက္မေထာင္ေတာ့ပါဘူး။ မိသားစုအေရး ဘာကိုမွ်လည္း စိတ္မ၀င္စားေတာ့ပါဘူး။

အေမၾကီးမွာ ေျမး၅ေယာက္ရွိတာ ၄ေယာက္က ႏိုင္ငံျခားမွာပါ။ အနီးကပ္ အျမဲ ျပဳစုေနတဲ့ ေျမးအၾကီးဆံုးကို တခါတရံ မွတ္မိသလို ရွိတတ္တာကလြဲလို႔ အဲဒီ ႏိုင္ငံျခားမွာ ေနတဲ့သူေတြ (မေရႊစု အပါအ၀င္) ေျမး၄ေယာက္စလံုးကို ေမ့သြားရွာပါျပီ။ မေရႊစုတို႔ကို ဘယ္သူေတြမွန္းလဲ မသိ၊ နာမည္ေတြလည္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ သူ႔မွာ သမီး ၃ေယာက္ရွိတာ၊ သမီး အငယ္ဆံုးက အေမရိက မွာ ေနတာကို ေ၀းလြန္းတဲ့ အရပ္ဆိုျပီး သေဘာမက်ခဲ့တာေတြလည္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္သူေတြ သူ႔နား လာလာ မလာ-လာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေမွ်ာ္လည္း မေမွ်ာ္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ သမီး ေျမးေတြ ေဆြေတြမ်ိဳးေတြ ဘယ္သူ႔အေၾကာင္းကိုမွလည္း မေမး၊ ဘာကိုမွလည္း ပူပန္ျခင္းမရွိေတာ့ပါဘူး။

ေန႔တိုင္း မနက္ ၈နာရီေလာက္ ပံုမွန္ အိပ္ရာကႏိုးလာရင္ တစ္ေယာက္က မ်က္ႏွာသစ္ေပး၊ ကိုယ္လက္ ကူညီ သုတ္သင္ေပးျပီးတာနဲ႔ အေမၾကီး ပထမဆံုး လုပ္တာက ဘုရားရွိခိုးတာပါ။ သူ႔ဘာသာသူေတာ့ မထိုင္ႏိုင္ရွာပါဘူး။ ဒီေတာ့ အိပ္ေနရင္းကေန လက္အုပ္ကေလး ခ်ီရင္ခ်ီ၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ေခါင္းအံုးေတြမွီလို႔ ထိုင္ခံုေလးမွာ ထိုင္ေစပါတယ္။ ျပီး ... ပါးစပ္က သူ႔ဘာသာ ဘုရားစာေတြ ရြတ္ေနပါတယ္။ သားသမီး ေျမးေတြရဲ႔ နာမည္ေတြကို ေမ့ကုန္ေသာ္လည္း အခ်ိန္မွန္ဘုရားစာရြတ္ဖို႔နဲ႔ တရားထိုင္ဖို႔ကိုေတာ့ လံုး၀ မေမ့ပါဘူး။ သူေန႔စဥ္ အျမဲရြတ္ေနက် ဘုရားစာေတြကို ရြတ္ေနတယ္လို႔ ထင္ရတုန္းပါပဲ။ ဘာေတြ ရြတ္ေနမွန္းေတာ့ ေဘးလူေတြက နားမလည္၊ မသဲကြဲလွပါဘူး။

မနက္ပိုင္း ဘုရားရွိခိုးျပီးသြားျပီဆိုတာနဲ႔ မနက္စာ မုန္႔စားပါတယ္။ မုန္႔စားေနရင္းက နင့္ အေဖၾကီးကိုလည္း မနက္စာ ေကၽြးျပီးပလား၊ ေကၽြးလိုက္ဦးေနာ္လို႔ တစ္ခြန္းသတိေပးပါတယ္။ အနားမွာ ရွိသမွ် သူအားလံုးရဲ႔ နာမည္ေတြကို ေမ့ကုန္တာပဲလား၊ မမွတ္မိတာလား မသိ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အမည္ နာမ တတ္ျပီး မေခၚေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ ေယာက္်ား အႏွစ္ ၈၀ေလာက္ ေပါင္းသင္းခဲ့ရတဲ့ အေဖၾကီး နာမည္က်ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား အမွတ္ရေနတုန္းပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အေဖၾကီးက ၂၀၀၄ခုႏွစ္ အသက္ ၁၀၁ႏွစ္မွာ ဆံုးသြားခဲ့ပါျပီ။

ဒီလိုနဲ႔ မနက္စာစားခ်ိန္စား၊ ေန႔လည္စာ ညေနစာ စားခ်ိန္မွာ စားေသာက္ျပီးစီးတိုင္း မ်က္လံုးေလးမွိတ္ျပီး တရားမွတ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ စားခ်ိန္ေရာက္တဲ့အခါ သူ႔ကို လာေကၽြးတာ မွန္သမွ် စားပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ မစားခ်င္တာ ျဖစ္ပေစ အားနာသမႈနဲ႔ တဇြန္းေလာက္ေတာ့ စားေပးရွာပါတယ္။ ေဆးတိုက္ရင္လည္း မညည္းမညဴ ေသာက္ပါတယ္။ အစားအစာနဲ႔ ပါတ္သက္ျပီး ဇီဇာ မေၾကာင္ပါေတာ့ပါဘူး။ ဒိမတိုင္ခင္ကေတာ့ စားစရာဆို ဇီဇာေၾကာင္ေလ့ရွိသူပါ။ လုိခ်င္ေလာဘ မလိုခ်င္ ေဒါသ စသျဖင့္ တစက္ေလးမွ် ျဖစ္ခ်ိန္မရွိပဲ တကယ္ကို ေအးခ်မ္းလွပါတယ္။ အဲ... သူနားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စကားသြားေျပာရင္ မၾကိုက္ပါဘူး။ တရား မွတ္လိုက္အံုးမယ္လို႔ ေျပာျပီး ဘာပဲ သြားေျပာေျပာ မတုန္႔ျပန္ပဲ မ်က္လံုးမွိတ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေပသိ အေမၾကီးကို ေျခဆုပ္လက္နယ္ ျပုစုသူမွန္သမွ်ကို အရင္ကအတိုင္း ဆုေတြ တသီၾကီး မေမ့မေလ်ာ့ ေပးတုန္းပါပဲ။

အေမၾကီးက သူ႔သမီးအၾကီးဆံုး အပ်ိဳၾကီးနဲ႔ အေဖာ္၂ဦးနဲ႔ တျခားအိမ္တစ္အိမ္မွာေနၾကတာမို႔ မေရႊစုေမေမက ေန႔တိုင္းလိုလို မိုးလင္းကေနမိုးခ်ဳပ္ထိ အဲဒီအိမ္မွာသြားေနျပီး အေမၾကီးအနားမွာ အနီးကပ္ ျပုစု ေစာင့္ၾကည့္ ေပးပါတယ္။ အဲသလို ေမေမက ေန႔တိုင္း သူ႔အိမ္လာျပီး သူ႔ကို ျပဳစုေပးေနတာကို အေမၾကီးကသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကိုလာျပဳစုေပးေနသူဟာ သူ႔သမီးအလတ္ေတာ္စပ္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ေမ့ေနပါျပီ။ ေမေမ ႏွိပ္ေပးလ်င္ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္လက္ သုတ္သင္ေပးေနလ်င္ျဖစ္ေစ ထံုးစံအတိုင္း သေဘာတက် ဆုေတြေပးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေမေမ့ကို လူၾကီးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပဳစု ဂရုစိုက္လိုက္တာ၊ ေတာ္လိုက္တာေနာ္... တဲ့။ ဒါနဲ႔ ... သမီးမွာေရာ အေမရွိေသးလား။ လို႔ ေမးသတဲ့။ ေမေမက ရွိတာေပါ့ အဖြားရဲ႔လို႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။ ဟုတ္လား၊ အေမက ဘယ္အရြယ္တုန္းလို႔ ျပန္ေမးပါတယ္တဲ့။ ေမေမက က်မအေမက အဖြားနဲ႔ရြယ္တူပဲ အဖြားရဲ႔လို႔ ျပန္ေျပာေတာ့... ေအာ္... ကံေကာင္းလိုက္တာေနာ္... ဒီအရြယ္အထိ အေမနဲ႔ေနရတာ ကံေကာင္းတာေပါ့လို႔ ျပန္ေျပာသတဲ့။ ျပီးေတာ့ ေမေမ့ကို ဒီမိန္းမ၀၀ဟာ ငါ့ကို ေတာ္ေတာ္သံေယာဇဥ္ ရွိရွာတာပဲ။ ေန႔တိုင္းကို အိမ္လာျပီး ျပဳစုေပးေနတာပဲလို႔ ေမေမ ျပန္သြားတဲ့အခါ အနားမွာရွိတဲ့သူေတြကို ေျပာျပေနေသးသတဲ့။

မႏွစ္က မေရႊစုနဲ႔ေတြ႔ေတာ့လည္း မေရႊစုက အေမၾကီးနား ကပ္ျပီး - အေမၾကီး၊ သမီး စုေလ မွတ္မိလားလို႔... ေမးေတာ့ ကိုယ့္ေျမးေတြပဲကြယ္ မမွတ္မိပဲ ေနမလားလို႔ ျပံုးျပီး ေျဖပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ မေရႊစု ဘယ္သူဆိုတာ သူ မသိရွာပါဘူး။ ေမးတဲ့သူ ေက်နပ္ေအာင္ အလိုက္အထိုက္ ျပန္ေျဖေနတာ မေရႊစုတို႔က သိတာေပါ့။ ၂၀၁၀ခုႏွစ္ အေမၾကီး ၉၉ႏွစ္ ေမြးေန႔မွာ မေရႊစု ရွိေနေတာ့ ဘိုးဘြားရိပ္သာမွာ အေမၾကီး ကိုယ္စား အဘိုးအဘြားေတြကို အလွဴေလး လုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း လွဴေနၾက အလွဴေလးပါ။ အလွဴကျပန္လာေတာ့ အေမၾကီးေရ... အေမၾကီး ေမြးေန႔ အလွဴလုပ္ခဲ့တာ သာဓုေခၚပါဦးလို႔ ေျခေထာက္ေလးေတြ ႏွိပ္ေပးရင္ ေျပာျပေတာ့ သာဓုလို႔ ၃ခါ အက်ယ္ၾကီး ရြတ္ဆိုလိုက္သမို႔ မေရႊစုတို႔ တေတြ အားလံုး ျပံဳးၾကရေသးတယ္။

အေမၾကီးဟာ ဘာေရာဂါမွ မရွိေပမယ့္ သူ႔မွာ အိုတဲ့ဒါဏ္ကို ခံစားရတဲ့ အိုနာ ဒုကၡေတာ့ရွိရွာပါတယ္။ အရိုးေတြ နာတယ္။ အေက်ာေတြ ဆိုင္းသလိုျဖစ္တယ္။ တခါတေလ ၀မ္းမသြားႏိုင္တာ ျဖစ္တယ္။ သူမ်ား ထူေပးမွ သြားႏိုင္ လာႏိုင္ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ေျပာတယ္။ အဲသေလာက္ အသက္ရွည္ရွည္ မေနခ်င္ဘူးတဲ့။ မေရႊစု အျမင္ကေတာ့ အသက္ရွည္ျခင္း မရွည္ျခင္းဟာ ကိုယ္ဆံုးျဖတ္လို႔ရတဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥကေတာ့ အသက္ရွင္ေနစဥ္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ရသမွ်အခ်ိန္ကေလးကို ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စ ရွိသေလာက္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြျပဳလို႔ အသက္ရွင္ျခင္းကို ျငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႔ အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်သြားႏိုင္ဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။

လူ႔ေလာကၾကီးမွာ အသက္ရာေက်ာ္ေနႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္ကူလွတဲ့ ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး။ မေရႊစုဟာ မေတာ္တဆမ်ား အေမၾကီးလို အသက္ရာေက်ာ္ေနခြင့္ရခဲ့မယ္ဆိုပါက အေမၾကီးလို မလိုအပ္တဲ့ အရာအားလံုးကို ေမ့ႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ တဏွာေတြ ကင္းစင္ေအးခ်မ္းတဲ့ တရားဓမၼမ်ားမွာပဲ အစဥ္သတိကပ္ႏိုင္တဲ့သူမ်ိဳး ျဖစ္ရပါလို၏လို႔ ဆုေတာင္းမိမယ္ထင္ပါရဲ႔။

အေမၾကီးရဲ႔ ရာျပည့္ေမြးေန႔ေလးမွာ ေက်းဇူးရွင္အေမၾကီး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးခ်မ္းေျမ႔စြာျဖင့္ တရားဓမၼမ်ား အားထုတ္ႏိုင္ပါေစလို႔ ရိုေသစြာျဖင့္ ဆုေတာင္း ေမတၱာမ်ား ပို႔သ ရွိခိုး ကန္ေတာ့လ်က္။

အေ၀းတေနရာမွ
ေျမး - မေရႊစု

*********************

ေရႊေမတၱာအရင္းခံပါပဲရွင္...

ေရႊေမတၱာအရင္းခံပါပဲရွင္...

၁၆ - ၁၀ -၂၀၁၀
ကိုေလးအတြက္...
၄၁ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္


သီခ်င္း - ေမတၱာအရင္းခံ
ေတးေရးဆရာ - ေရႊတိုင္ညြန္႔
ေတးဂီတ - စႏၵရားေငြစိုး

Naughty!!!!

I sung this song and created this music video... just to tease my hubby in our 9th married anniversary...... He is laughing out loud when he saw this.....

;-)

uploaded in 10-10-10 Remembrance

ကိုေရခ်မ္း နဲ႔ မေရႊစု

အမသက္ေ၀နဲ႔ အမခ်စ္ၾကည္တို႔က အသြင္တူမတူ ေရးခိုင္းေတာ့ ေရးစရာေတြမ်ားလြန္းလို႔ ဘယ္ကေန စေရးရမယ္မွန္းေတာင္မသိ။ ေရးစရာေတြ မ်ားတယ္ဆိုတာ အသြင္ေတြတူလြန္းလို႔ေတာ့ မဟုတ္၊ အသြင္ လံုး၀ မတူေသာေၾကာင့္ဆိုတာကို ရိပ္မိမွာေပါ့ေနာ္...။

သူ႔ကို ငယ္ငယ္တုန္းက အမ်ိဳးေတြေခၚၾကတာ ကိုေရခ်မ္းတဲ့။ ေအးခ်မ္းလြန္းတယ္ဆိုတာပဲ။ မေရႊစုငယ္နာမည္လား... မေရႊစုပဲထားလိုက္ပါေတာ့ေနာ္...။ မိစြာေတးတို႔၊ မစပ္စုတို႔၊ မရွပ္ေတးတို႔၊ ပဲခူးဆားတို႔ ဘာတို႔ ညာတို႔ဆိုတဲ့ ငယ္နာမည္ေတြ လံုး၀မရွိခဲ့ပါဘူး။ အဟုတ္ တကယ္ၾကီးေျပာတာပါ။

*********

အခုတေလာ မေရႊစုတစ္ေယာက္ သီခ်င္းဆိုခ်င္တဲ့ ဓါတ္က်ေနတယ္။ အဲသာေၾကာင့္ တေန႔တေန႔ သီခ်င္းေတြခ်ည္း လွိမ့္ဆိုေနတာပါပဲ။ တခ်ိဳ႔ေတာ့ ဗြီဒီယိုေလး လုပ္ျဖစ္ရင္ ယူက်ဳေပၚတင္လိုက္တာေပါ့ေနာ္။ အဲသာ... တေန႔က ျဖဴသီရဲ႔ ပုိလာဘာလီ သီခ်င္းေလးဆိုေနတာ အသံသြင္းေနတာကို သူၾကားေတာ့ ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ...။ ဟာ... အဲဒီသီခ်င္းၾကီး မဆိုစမ္းပါနဲ႔ကြာ... သီခ်င္းထဲ အနမ္းေလးေတြ ေခၽြေလတိုင္း... ဘာညာနဲ႔ ရွက္စရာၾကီး... တဲ့။ အလကားေနရင္း ရွက္တတ္တာမ်ားေတာ့ ေဖ့ဘုတ္ထဲ က်ေနာ့္ပံုေတြ မတင္နဲ႔ေနာ္။ ဘေလာ့ထဲ ဖိုရမ္ထဲ က်ေနာ့္အေၾကာင္းေတြ ေလွ်ာက္မေရးနဲ႔ေနာ္။ ရွက္စရာၾကီးတဲ့။ ခုေတာ့အမတို႔ ေရးခိုင္းလို႔ေရးရတာေနာ္... ဒါပဲ။

ရွက္တတ္တာျပီးေတာ့ ေၾကာက္တတ္တာကရွိေသး။ မေရႊစုက ဆရာျငိမ္းေရးတဲ့.... မျပီးေသးေသာ ပန္းခ်ီကား သီခ်င္းေလးဆိုေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းသံၾကားရင္ ေၾကာက္ျပန္သတဲ့။ ေလွာ္ခတ္သူလဲတစ္ေယာက္မပါ သူ႔အလိုလိုသာပင္... ေလွၾကီးတစင္းကမ္းသို႔ ဆိုက္ခါ၀င္... ဆိုတဲ့ေနရာေရာက္ရင္ လန္႔လာသယ္ဆိုပဲ။ အဲသာနဲ႔... မေရႊစုတစ္ေယာက္ ကိုေရခ်မ္းအိမ္မွာမရွိတဲ့အခ်ိန္ ကိုယ္ဆိုခ်င္တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြ ခိုးဆိုရတဲ့ အျဖစ္ ေရာက္ကေရာ။

ဒါေပမဲ့ ဟိုတေန႔က ဆရာေရႊတိုင္ညြန္႔ရဲ႔ ေမတၱာအရင္းခံ သီခ်င္းဆိုတာ တေနရာမွာ ကီးမမွန္လို႔ ဘယ္လို ဆိုရမယ္မွန္းမသိေတာ့ သူ႔ကို သင္ခိုင္းေတာ့လဲ စိတ္ရွည္လက္ရွည္သင္ေပးေဖၚရသား။ သူက ေက်ာင္းတုန္းက ဒရမ္မာကိုး။

*********

စင္ကာပူမွာ ကားကိုလက္နဲ႔ ကပ္ျပီး အၾကာဆံုးေနႏိုင္တဲ့သူက ကားရတဲ့ ျပိဳင္ပြဲရွိတာ သိတယ္မလားဟင္။ တခါက ေအာခ်က္ကိုသြားရင္း ၾကံဳလို႔ ျပိဳင္တဲ့သူေတြကို ၀င္ၾကည့္ၾကပါေရာ။ ကိုေရခ်မ္းကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ host လာလုပ္ေနတဲ့ သူ႔အၾကိဳက္ ဒီေဂ် ဗနီတာလိုပတ္စ္ကို ၀င္ငမ္းတာ။ မေရႊစု အေဖနဲ႔ အေမလည္း အဲဒီအခ်ိန္က စင္ကာပူေရာက္ေနၾကတာ။ အဲဒီမွာ ကားကို လက္ကပ္တဲ့ ျပိဳင္ပြဲ အေသးေလးေတြလဲ လုပ္ေနၾကတာရယ္။ ၁နာရီကပ္ႏိုင္ရင္ ဘာဆုရမယ္။ ၂နာရီကပ္ႏိုင္ရင္ ဘာဆုေပးမယ္ေပါ့ေလ။ မေရႊစုတို႔ သားအမိ၊ သားအဖ ၃ေယာက္လည္း ၾကံုတုန္း အေပ်ာ္ လက္၀င္ကပ္ၾကတာေပါ့။ ၁နာရီကပ္ႏိုင္ရင္ ပိုလိုရွပ္ တထည္၊ ထီးတေခ်ာင္းနဲ႔ တိုလီမိုလီေတြ ရမယ္ဆိုထားတာကိုး။ ကိုေရခ်မ္းေရ... ရွင္ေကာ ၀င္ကပ္မလား ေမးမလို႔ၾကံတုန္း... ရွက္တယ္ဆိုျပီး ေ၀းေ၀းကို ေျပးသြားပါေရာလား။ ကိုေရခ်မ္းႏွယ္... သူမ်ားတို႔ကို ဓါတ္ပံုေလးေတာ့ ရိုက္ေပးလွည့္ပါအံုးေျပာေတာ့မွ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန သူနဲ႔မသိသလို ရိုက္ေပးတယ္။ အနားေတာ့ မလာဘူး။ ရွက္တယ္တဲ့။ ျဖစ္ရေလ။ မေရႊစုကေတာ့ ေျပာင္စပ္စပ္ပါပဲ... မရွက္ေပါင္။

အဲဒီကားကို လက္နဲ႔၁နာရီ မေရြ႔မလ်ားကပ္ႏိုင္လို႔ ရလာတဲ့ဆူပါရု(ပ္)တံဆိပ္နဲ႔ပိုလိုရွပ္ကေလးကို ကိုေရခ်မ္း၀တ္လို႔ရေအာင္ large size ေရြးယူထားတာ။ ျပီးက်ေတာ့လဲ သူက တျမတ္တႏိုး၀တ္ေနသား။

*********

တေလာကေတာ့ ေရွာ့အန္ေစ့မွာ ေစ်း၀ယ္ၾကတယ္။ ပိုက္ဆံေပးတဲ့ ေနရာမယ္ တန္းစီေနၾကတဲ့သူေတြ မ်ားေတာ့ ကိုေရခ်မ္းကို သူမ်ား အရင္ တန္းသြားစီႏွင့္မယ္ေနာ္...။ ကားထဲ့ထည့္ဖို႔အတြက္ ေရေမႊး၀ယ္ျပီးရင္ ေနာက္ကလိုက္ခဲ့လို႔ ေျပာျပီး သူ႔ကို ေစ်း၀ယ္လွည္းၾကီၤးနဲ႔ ထားခဲ့ျပီး အရင္တန္းစီႏွင့္တာေပါ့။ ဟာ... ျပီးလဲ ျပီးေရာ... ကိုေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ေပၚမလာ ေပၚမလာနဲ႔... ၾကာလိုက္တာဆိုျပီး ဟိုဟိုဒီဒီ ၾကည့္မိေတာ့ ကိုယ္စီတဲ့ ေနရာနဲ႔ ၃လိုင္းျခားကတန္း... ဟိုး...ေနာက္မွာ လွည္းၾကီးရပ္လို႔ စီေနတာ။ ေအာ္... ဒီကေတာ့ ကိုယ့္ကို မျမင္လို႔ ရွာမေတြ႔လို႔ မလာတာပဲ ထင္တာေပါ့။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီေန႔က ကိုယ့္မွာ ဟန္ုးဖုန္းလဲ ပါမလာေတာ့ သူ႔ကို ဖုန္းဆက္ေခၚလို႔လဲမရ။ ဒီေတာ့ သူကိုယ့္ကို ျမင္ေအာင္ဆိုျပီး ဒီဘက္လိုင္းကေန (အရပ္ကလဲ ပုဆိုေတာ့) ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ လုပ္ရင္း လက္ယပ္ေခၚတာေပါ့ေလ။ ၄-၅ခါ ခုန္ဆြလိုက္ျပီးေတာ့မွ ကိုေရခ်မ္းက တခ်က္ၾကည့္ျပီး ျပန္လက္ကာျပတယ္။ ေခါင္းမသိမသာ ယမ္းျပတယ္။ မလာဘူးဆိုတဲ့ သေဘာ။ ကိုယ့္မွာ စိတ္ေတြတိုျပီး ကိုယ္စီထားတဲ့ ေနရာေလး ႏွေမ်ာေတာေတာနဲ႔ လက္လႊတ္ျပီး သူ႔နားသြားရေတာ့တာေပါ့။ ဘာကိစၥမလာခ်င္ရတာလဲ... ဒီမွာ တန္းကအရွည္ၾကီး စီရအံုးမယ္... ဘာညာနဲ႔ စိတ္တိုေနတဲ့ မေရႊစုကုိ သူကေအးေဆးပဲ ေျပာပါတယ္။ လွည္းၾကီးနဲ႔ ပစၥည္းေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ လူေတြၾကားထဲက အတင္းတိုးျပီးလာရမွာ အားနာစရာၾကီးတဲ့။ ကိုယ္ကအရမ္းအရင္လိုေနတာမွ မဟုတ္တာ အခ်ိန္ရေနေသးတာပဲ... တဲ့။ ကိုေရခ်မ္းသည္ အဲသလို လူ။

အို... ဘယ္ရမလဲ... အခုမ်ားေတာ့ ေရွာ့ပင္းစင္တာ ေစ်း၀ယ္ရင္ မေရႊစုက သူ႔ကို အရင္ တန္းစီခိုင္းလိုက္တာေပါ့။ မေရႊစုကေတာ့ အိတ္စက်ဳမီနဲ႔ ပလိစ္ လိႈင္လႈိင္သံုးျပီး လူေတြၾကားထဲ ရေအာင္တိုးလိုက္တာပါပဲ။ မေရႊစုခမ်ာ အဲသလို ဂ်န္တယ္မန္းနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ေပါင္းေနရတဲ့သူပါ။

*********

မႏွစ္က အိမ္ျပန္ၾကတယ္။ မေရႊစုတို႔ ရန္ကုန္ကအိမ္ေရွ႔လမ္းေထာင့္မယ္ ဆိုက္ကားဂိတ္ကေလးရွိတယ္။ ကိုေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ တီရွပ္အျဖဴ၊ ေဘာင္းဘီကြာတားအျဖူေရာင္နဲ႔ ကင္မရာၾကီးတလြယ္လြယ္ အိမ္ေရွ႔ထြက္ျပီး ဆိုက္ကားေတြ ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္၊ ဟိုဟာျမင္ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္၊ ဒီဟာျမင္ ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္နဲ႔။ ဆိုက္ကားသမားေတြ၊ လမ္းေထာင့္က ေစ်းသည္ေတြက သူ႔ကိုၾကည့္ရင္ သူကျပံုးျပံဳး... ျပံုးျပံုးနဲ႔ တျပံဳျပံဳးျပန္လုပ္ျပေသးတာ။ တမနက္ မေရႊစုရဲ႔အမက ေစ်းသြားဖို႔ ဆိုက္ကားစီးေတာ့ ဆိုက္ကားသမားေတြက ၀ိုင္းေမးၾကသတဲ့။ အမၾကီး ... ညီမရဲ႔ ေယာက္်ားက ႏိုင္ငံျခားသားလားတဲ့။

မေရႊစုကေတာ့ သြားေဆးခန္းကို ခရီးသြားစရာရွိလို႔ ျမန္ျမန္ေလး လုပ္ေပးပါဆရာရယ္လို႔ ေျပာမိလိုက္တာ... သမီးက နယ္က ေက်ာင္းဆရာမေလးလားတဲ့။ အဲသလို ကိုေရခ်မ္းနဲ႔ မေရႊစုတို႔ဟာ ျမိဳ႔ၾကီးသား စတိုင္က်က်နဲ႔ ေတာသူမ စံုတြဲရယ္ပါ။

*********

မေရႊစုေရ... က်ေနာ္... ဒီနားခဏသြားလိုက္အံုးမယ္။ ျပီးမွ ျပန္လာမယ္။ ခင္ဗ်ားစားခ်င္တာေလး ၀ယ္စားထားႏွင့္လိုက္ေနာ္...။ သိပ္မၾကာပါဘူး... ခဏပါ။ အင္း... အင္း... ရတယ္... သြား.. သြား။ အဲသလို မေရႊစုနဲ႔ကိုေရခ်မ္းတို႔ စကားေျပာေနၾကတာကို ေဘးနားေရာက္လာတဲ့ ကိုေရခ်မ္းကိုမသိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက အဲသာဘယ္သူလဲ... နင့္အမ်ိဳးသားေရာ ေခၚလာမယ္ဆိုတာ ပါမလာဘူးလားတဲ့။ အို... အဲသာ... ကိုေရခ်မ္းေလဆိုေတာ့... ဟင္... နင့္ေယာက္်ားကလဲ နင့္ကို စကားေျပာတာ က်ေနာ္ ... ခင္ဗ်ားတဲ့...။ ေအာ္... သူက အလြန္ အင္မတန္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔တဲ့ မန္းသားမို႔ပါဟယ္... ခြင့္လႊတ္ထားပါတယ္လို႔..။

ထစ္ကနဲရွိ စိတ္တိုတတ္တဲ့ မေရႊစုတို႔ စိတ္ရွည္တတ္လာရင္၊ ဘုရားတရား ဘာမွမလုပ္တဲ့ ကိုေရခ်မ္းတို႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေ၀ယ်ာ၀စၧေတြ လုပ္လာရင္၊ တခါမွ တရားမထိုင္ဖူးတဲ့သူ တေန႔နာရီ၀က္ အနည္းဆံုး တရားထိုင္တတ္လာတယ္ ဆိုလို႔ ရွိရင္ အဲသာေတြဟာ ရည္းစားသက္ ၅ႏွစ္၊ အိမ္ေထာင္သက္ ၉ႏွစ္ ဆိုတဲ့ ဘလန္ဒါနဲ႔ ေရာေမႊၾကိတ္ျခင္းခံလိုက္ရတဲ့ ရလဒ္ေတြပါပဲ။

*********

အမသက္ေ၀နဲ႔ အမခ်စ္ၾကည္တို႔ေရ... ေရးရရင္ေတာ့ တေထာင့္တည ပံုျပင္ေတြထက္ ရွည္သြားမွာ စိုးလို႔ ဒီမွာပဲ ရပ္လုိက္ေတာ့မယ္ေနာ္... ။ အသြင္မတူတာေတြကေတာ့ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေထာင္ေပါ့။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ ဟိုးအေပၚက ကာတြန္းေလးလိုေပါ့... အသြင္လံုး၀မတူၾကေပမဲ့ တစ္ေယာက္ရွိမွ တစ္ေယာက္အတြက္ complete ျဖစ္တယ္လို႔ ထင္ေနၾကပါတယ္။

ခ်စ္ခင္စြာ...
ကိုေရခ်မ္း + မေရႊစု

သမီးလတ္ရင္ထဲက ခ်စ္ေမေမ

သမီးလတ္ရင္ထဲက ခ်စ္ေမေမ

၀၁-၀၆-၂၀၁၀

ေမေမ...။

ဒီေန႔ မနက္အိပ္ရာကထေတာ့ သမီးလတ္ ေခါင္းေတြမူးေနတယ္။ ခုတေလာ ညလယ္ေတြမွာ ခဏခဏ လန္႔ျပီးႏိုးတယ္။ အလုပ္ေတြ မျပီးလို႔ လန္႔လန္႔ျပီး ႏိုးတာ ေမေမရဲ႔။ မေန႔ညကေတာ့ စိတ္ညစ္ျပီး ငိုေတာင္ငိုခ်င္ေနတာ။ ဘာလို႔လဲဆို ဒီကေန႔ new product ကို run ဖို႔ရာ သမီးလတ္ေရးတဲ့ Firmware Code အသစ္ကိုေပးရမွာ။ code က error ေတြ တက္ေနလို႔ အခ်ိန္မွီ မေပးႏိုင္ဘူး... ေမေမ။ သမီးလတ္လဲ ၾကိဳးစားျပီး လုပ္တာပဲ။ ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္ကေလ ... သမီးလတ္တို႔ ႐ံုးက ၄ရက္ဆက္ပိတ္တာေတာင္ မနားပဲ ဆက္တိုက္ လုပ္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ စိတ္အရမ္းပူေနလို႔လားမသိ... လူကဟုန္ေနတယ္။ ေခါင္းရွင္းရွင္း ထားျပီး အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီ code ကို မေပးႏိုင္ရင္ သမီးလတ္တို႔ group က မ်က္ႏွာပ်က္စရာျဖစ္မွာ ေမေမရဲ႔၊ ကိုယ့္အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္အဖြဲ႔ကို ဂုဏ္မငယ္ေစခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ စိတ္ေတြပါ ညစ္ေနတယ္။

သမီးလတ္ေလ ေမေမ့ စကားကိုနားေထာင္ပါတယ္။ ညတိုင္း မအိပ္ခင္ တရားမွန္မွန္ထိုင္တာပဲ။ စိတ္ေတြက ပ်႔ံလြင့္ေပမဲ့ သမီးလတ္ ၾကိဳးစားျပီး တရားမွတ္ပါတယ္။ အရာရာ မျမဲဘူး။ စိတ္ေပ်ာ္ေနတာ အျမဲ မရွိသလို စိတ္ညစ္စရာလဲ အျမဲမရွိဘူးလို႔ ညစ္ေနတဲ့စိတ္သေဘာကို သိေအာင္ မွတ္တာပါပဲ။ မွတ္လဲမွတ္မွတ္နဲ႔ပဲ မသိစိတ္အဟုန္က ညစ္ေနတယ္ ထင္တာပါပဲ ေမေမရယ္။ အဲသာေၾကာင့္ ညလယ္ေတြ လန္႔လန္႔ႏိုးျပီး မနက္႐ံုးသြားရင္ ေခါင္းေတြမူးေနတယ္။ ဒါေတာင္ အဲဒီေလာက္ တရားထိုင္ေနလို႔သာ စိတ္က ေနသာထိုင္သာရွိတာ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ သမီးလတ္က အလကားေနရင္း စိတ္ပူတတ္၊ စိတ္မ်ားတတ္ပါဘိသနဲ႔... တရားသာမကယ္ရင္ ခုေလာက္ရွိ အလုပ္ေတြပိျပီး ႏွလံုးေရာဂါေလာက္ေတာ့ အသာေလးရေနေလာက္ျပီ ထင္တာပါပဲ။

ဒီေန႔ မနက္လဲ ႐ံုးကို ခါတိုင္းလို အေစာၾကီးေရာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မလာခင္ စားပြဲမွာ ထိုင္ျပီး ေမေမေျပာသလို နာရီ၀က္ေလာက္ တရားမွတ္ပါတယ္။ တရားမွတ္ေနရင္းနဲ႔မွ... ဟင္... ဒီကေန႔ ေမေမ့ ေမြးေန႔ပါလားဆိုတာ အမွတ္ရေတာ့တယ္။ တရားမွတ္မလို႔ ျပင္ေတာ့ ဘုရားကန္ေတာ့ရင္း အေဖ၊ အေမ ရည္စူးကန္ေတာ့မယ္ လုပ္ေတာ့မွ ျဗဳန္းကနဲ အမွတ္ရသြားတာပါ... ေမေမ။

ဒီကေန႔ မနက္ပိုင္း သင္တန္းတက္စရာလဲ ရွိတယ္... ေမေမ။ အဲဒီ သင္တန္းက ဒီေန႔ ေနာက္ဆံုး တက္ရမွာ။ project presentation က ေနာက္တပတ္မွတဲ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့...ေမေမရယ္။ အလုပ္အရမ္းမ်ားေနလို႔ အဲဒီ project ကို ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ပဲ ျပစ္ထားရတာ။ ခုလာမဲ့ ပိတ္ရက္က်မွပဲ ျပန္ကိုင္ရေတာ့မယ္။ အလုပ္က ပိုအေရးၾကီးလို႔ပါ ေမေမ။ သမီးလတ္လဲ တရား မွတ္ျပီးတာနဲ႔ သင္တန္းမသြားခင္ အခ်ိန္ရသေလာက္ အလုပ္ကေလး လုပ္လိုက္ေသးတယ္။ ေန႔လည္ သင္တန္းက ျပန္လာေတာ့ ထမင္း ကမန္းကတန္းစားျပီး coding ကို ျပန္ၾကည့္ရတာပဲ။ သမီးလတ္ရဲ႔ စီနီယာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းက သမီးလတ္ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူရွာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူကိုင္တိုင္လဲ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္မွန္းမသိလို႔ အခက္ေတြ႔ေနၾကရတာပါ။

ေန႔လည္ ၂နာရီေလာက္မွာ test အဖြဲ႔က code ေပးႏိုင္မလား လွမ္းေမးတယ္ ေမေမရဲ႔။ သမီးလတ္လဲ Plan Aက မျဖစ္ေတာ့ Plan B နဲ႔ လုပ္ဆိုျပီး တျခား code တခုကိုေပးလိုက္ရတယ္။ အဲဒီအတြက္ double process ေတာ့ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ သမီးလတ္ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ပါမလဲ။ သမီးလတ္ကသာ မ်က္ႏွာပ်က္ေနတာ။ ေဘာ့စ္ကေတာ့ ကိစၥမရွိပါဘူးလို႔ ေျဖသိမ့္တယ္။ သမီးလတ္ကေတာ့ ဒါဟာ ကိုယ္... capable မျဖစ္တာမ်ားလားလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သံသယ၀င္မိျပီး စိတ္ပ်က္သလို ခံစားရတယ္။ test အဖြဲ႔ကို run ဖို႔ code ေပးလိုက္ျပီးေတာ့ သမီးလတ္ စိတ္ကို ဒံုးဒံုးခ်လိုက္တယ္။ တင္းေနတဲ့ စိတ္ေတြကို ခဏ ေျဖလႊတ္လိုက္တယ္။

စားပြဲေရွ႔က ေမေမ့ ဓါတ္ပံုေလးကို ၾကည့္တယ္။ ဒီကေန႔ ေမေမ့ ေမြးေန႔။ ေမေမ့ ကို သမီးလတ္ခ်စ္တယ္။ ေမေမ့ရဲ႔ တုႏိႈင္းမရတဲ့ ေမတၱာကို တသေအာင့္ေမ့မိလိုက္တယ္။ ေမေမ... သမီးလတ္ အလုပ္ေတြ လုပ္မရဘူး။ ဒီျပႆနာကို ဘယ္လို ေျဖရွင္းရမလဲ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ၊ ဆိုတာလဲ မေတြးတတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့... ေမေမ့ အေတြးထဲမွာ သမီးလတ္က သူရဲေကာင္းျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာ သမီးလတ္သိတယ္။ ေမေမ့ သမီးလတ္ လုပ္ရင္ အရာရာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ေမေမက ယံုၾကည္ေပးတယ္။ ေမေမ့ပံုေလးက... သမီးလတ္ ကို... အင္အားေတြ ေပးတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ဘာလို႔ မေျဖရွင္းႏိုင္ရမွာလဲ။ ေမေမက ေျပာဘူးတယ္။ ေခါင္းေအးေအးထားျပီး စဥ္းစားရမယ္၊ အလုပ္လုပ္ရမယ္တဲ့။ မျဖစ္လာေသးတာကိုလဲ မပူနဲ႔၊ ျဖစ္ခဲ့ျပီးတာကိုလဲ မပူနဲ႔တဲ့။ ေမေမ့ ပံုေလးကို ၾကည့္တယ္။ စိတ္ထဲက ကန္ေတာ့တယ္။ ေမေမ... သမီးလတ္ ဒီျပႆနာကို ဒီကေန႔ မရရေအာင္ ေျဖရွင္းမယ္။ ဒီကေန႔ မျပီးမခ်င္း သမီးလတ္ အလုပ္ထိုင္လုပ္မယ္။ အလုပ္တခုကို မျပီးခင္ တ၀က္တပ်က္မွာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္တဲ့သူဟာ လူေပ်ာ့လူညံ့လို႔ ေမေမက ေျပာဖူးတယ္။

သမီးလတ္ ၾကိဳးစားျပီး code ေတြ အဆင့္လိုက္ တခုစီ တခုစီ အစေတြ ဆြဲထုတ္ ေျဖထုတ္တယ္။ ျပႆနာ ျဖစ္ႏိုင္တာေတြကို တခုစီ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပန္ေျပာင္းတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ ၂ပတ္လံုးလံုး လုပ္ခဲ့တဲ့ debugging stage ေတြကို တဆင့္စီ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပန္စစ္တယ္။ မ်က္လံုး ခဏမိွတ္တယ္။ တရားမွတ္တယ္။ code ေတြကို ပံုေဖၚၾကည့္ျပီး ဘယ္ေနရာက ဘာျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ စိတ္ေအးလက္ေအး ျပန္စဥ္းစားတယ္။ ၃နာရီေလာက္ၾကာသြားတယ္။

ေမေမေရ... ။ ေမေမေရ... ။ ေမေမ ေမတၱာေၾကာင့္... ၂ပတ္ေလာက္ သမီးလတ္ မေျဖရွင္းႏိုင္တဲ့ ျပႆနာ မထင္မွတ္ပဲ ျဗဳန္းကနဲ အဆင္ေျပသြားျပီ။ management ကို ခ်က္ခ်င္း အသိေပး၊ code အသစ္ကို ခ်က္ခ်င္း released လုပ္ႏိုင္ေအာင္ ေပးလိုက္တယ္။ ပင္ပန္းလြန္းလို႔ သမီးလတ္ မ်က္ႏွာက ႏြမ္းခ်င္ႏြမ္းေနမယ္။ ဒါေပမဲ့ သမီးလတ္ ရင္ထဲမွာ ေမေမ... ေမေမ.. လို႔ ရႊင္လန္းစြာနဲ႔ အသံတိတ္ ျမည္တမ္းေနတယ္။

ေမေမ... ေမေမ... သမီးလတ္ရင္ထဲက ခ်စ္ေမေမ...

ေမြးေန႔မွာ က်န္းမာ ခ်မ္းသာ လန္းျဖာစြာနဲ႔ တရားဘာ၀နာမ်ား သက္ဆံုးတိုင္ ေကာင္းစြာ ပြားမ်ား အားထုတ္ႏိုင္ပါေစ။

ခ်စ္သမီးလတ္

Four-O Present for U!!!!!

Some say, life begins at four-O.

It’s hard to believe that

you will begin new chapter of life starting from today.

But I know you are aging like fine wine!

I wish you be enjoy real peace, real harmony and real happiness.





On this very special day,

I have a surperb birthday present for you!!!!!

I will let you win an argument……………………….!!!!!
Cheers!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
&
Happy Birthday four-O.

မပ်င္းေပါင္ရွင္...

႐ံုးက သူငယ္ခ်င္း မေလးတရုတ္မေလးက ေျပာတယ္။ ခုတေလာ သူ အရမ္းစိတ္ပင္ပန္းတာပဲတဲ့။ အလုပ္လုပ္ရတာ စိတ္ဓါတ္ေတြက်တယ္...စိတ္မပါဘူး... ေနရထိုင္ရတာလဲ မေပ်ာ္ဘူး ... စိတ္ညစ္တယ္တဲ့။

ဘာျဖစ္လို႔လဲ... ရံုးမွာအလုပ္ေတြ မႏိုင္မနင္းမ်ားေနလို႔လား၊ ေဘာ့စ္ ဒါမွမဟုတ္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြနဲ႔ ကေတာက္ကဆျဖစ္သလား၊ သားသမီးေတြက ေျပာစကားနားမေထာင္လို႔လား၊ စာေမးပြဲက်လို႔လား၊ ကိုယ့္လူၾကီးမိဖ တစ္ေယာက္ေယာက္ေနမေကာင္းျဖစ္ေနလို႔လား၊ ေယာက္်ားနဲ႔ အဆင္မေျပလို႔လား၊ ေငြေရးေၾကးေရးပူစရာရွိသလား၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္ေနသလား... စတာေတြ ေမးၾကည့္ေတာ့ ..ဟင့္အင္း... ခါတိုင္းလို.. ပံုမွန္ပဲ... ဘာမွ မထူးျခားဘူး... ရုတ္တရက္ ဖီလင္က ျဖစ္လာတာ... ေနရတာ မေပ်ာ္တာ သက္သက္တဲ့...။ မနက္မိုးလင္း မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင့္လာ မနက္စာျပင္ ရံုးကိုလာ ရံုးအလုပ္ေတြလုပ္၊ အခ်ိန္တန္ ရံုးဆင္းေတာ့ အိမ္ျပန္၊ ကေလးေတြ စာသင္၊ ေယာက္်ားခူးခပ္ေကြၽး၊ ပိတ္ရက္က်ေတာ့ အိမ္ရွင္း၊ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ ဘာမွမလုပ္ရပဲ ဒီလို လည္ပတ္ေနတာၾကီးကို မုန္းလာ၊ ျငီးေငြ႔လာ၊ ဘ၀ၾကီးကို ပ်င္းလာတာတဲ့.. နင္ေကာ အဲသလိုမျဖစ္ဘူးလားတဲ့။

ကိုယ္ကျပံဳးေနလိုက္တယ္။ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မျဖစ္ေအာင္ေနတယ္... ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ မပ်င္းေအာင္၊ စိတ္ဓါတ္မက်ေအာင္ ေနရတယ္လို႔...။ တခါတေလ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲကလည္း အဲသလို ေျပာတာမ်ိဳးေတြ ၾကားရတတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္တို႔က ကေလးမရွိေတာ့ နင္တို႔ ၂ေယာက္ထဲ ေနရတာ မပ်င္းဘူးလားလို႔ ေမးတာ ခဏခဏ ၾကံဳရတယ္။ သူ႔မိန္းမနဲ႔ ခဏခဏ စကားမ်ားတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကဆို ငါသာ နင္တို႔လို ကေလးမရွိရင္ ငါ့မိန္းမနဲ႔ ကြဲတာၾကာျပီတဲ့။

သူတို႔ကို အေသးစိတ္ေတာ့ ရွင္းျပမေန၊ ေျဖမေနေတာ့ဘူးရယ္။ လူဆိုတာ ကိုယ့္ဘ၀အေၾကာင္းနဲ႔ကုိယ္ဆိုေတာ့ကာ သူနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ ယွဥ္ျပီးေျပာေနလို႔မရဘူး။ ကိုယ္ေနရတာ ပ်င္းတိုင္း၊ စိတ္ညစ္တိုင္း သူမ်ားေတြလဲ အဲသလိုပဲေနမယ္လို႔ ထင္ေနမဲ့သူကိုလည္း နားလည္စြာနဲ႔ ျငိမ္နားေထာင္ေပးရတတ္တယ္။

တကယ္က ကိုယ္တို႔ဘ၀မွာ ပ်င္းခ်ိန္ေတာင္မရွိဘူး။ ကိုယ္က ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ ၀ါသနာပါတယ္။ မ်က္လံုးေလးမွိတ္ျပီး ျငိမ္ေနခ်င္တဲ့သူမႈတ္ဘူး။ ျပီးေတာ့ ဘ၀မွာ ပံုမွန္ အလုပ္ေတြနဲ႔ လည္ပတ္ေနတဲ့ၾကားထဲက စိတ္၀င္စားစရာေလးေတြ၊ ကိုယ့္အတြက္၊ ေလာကအတြက္ အက်ိဳးရွိမယ္ထင္တာေလးေတြကို ေလွ်ာက္လုပ္တတ္တယ္။

ပန္းခ်ီဆြဲတယ္။ စာေရးတယ္။ သီခ်င္းဆိုတယ္။ အိမ္နားက ဒံုမင္းတီးတဲ့ အန္ကယ္ၾကီးအိမ္မွာ စိတ္ရတဲ့ေန႔ဆို ေရွးသီခ်င္းေတြသြားသြားဆိုၾက တီးၾကတယ္။ ေအးေအးေဆးေဆး လမ္းသလားခ်င္ရင္ ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ၂ေယာက္သား ဆန္တိုစာျဖစ္ျဖစ္၊ အိစ္ကုပ္မွာ ျဖစ္ျဖစ္ လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ေက်ာက္ေဆာင္မွာထိုင္၊ ပင္လယ္ေရေတြၾကည့္ရင္း ေနၾကာေစ့၀ါးတယ္။ ျပီးရင္ စက္ဘီးစီးတယ္။

ကုသုိလ္ေရးအတြက္ကေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေ၀ယ်ာ၀စၦသြားလုပ္ေပးတယ္။ တခါတခါ ဘာမွလုပ္စရာမရွိလို႔ ပ်င္းေနတယ္ထင္ရင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ကုဋီေတြသြားေဆးတယ္။ ပိတ္ရက္ေတြတရားေက်ာင္းမွာ တရားသြားထိုင္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ တရားစခန္းဖြင့္ရင္ သူတို႔ဆီ တရားသြားထုိင္တယ္။ ရံဖန္ရံခါ တရားနာတယ္။ အခ်ိန္ရရင္တရားစခန္းေတြမွာ အကူလိုက္လုပ္ေပးတယ္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ၀က္ေပ့ခ်္၊ ပိုစတာ လုပ္တာ တာ၀န္ယူထားတယ္။

ရံုးေဗာ္လန္တီယာအဖြဲ႔ကေန ကေလးေတြစာလိုက္သင္တယ္။ ေနမေကာင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ ဒါမွမဟုတ္ သူတို႔ မိဖေတြ ေဆးခန္းျပစရာလိုအပ္ရင္ အကူလိုက္ေပးတယ္။ ဗိုက္ၾကီးသည္ သူငယ္ခ်င္းေတြ စားခ်င္တာလွမ္းေျပာရင္ ခ်က္ျပီးသြားပို႔ေပးတယ္။ စီဗီေရးခိုင္းတဲ့သူ၊ အလုပ္စာကူေရးခိုင္းတဲ့သူေတြကို ကူညီတယ္။

ဖိုရမ္ထဲ စာေရးတယ္။ ဘေလာ့ေလးလုပ္ထားတယ္။ ဂ်ီေတာ့နဲ႔ ဟိုလူ ဒီလူေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ၾက၊ ေနာက္ၾက၊ ေျပာင္ၾကတယ္။ စိတ္ဆိုးစရာေတြ မျဖစ္ေအာင္ တတ္ႏိုင္သမွ်ေရွာင္တယ္။

အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀မွာ အလုပ္နဲ႔ အိမ္ ၂မ်ိဳးထဲ မဟုတ္ပဲ စိတ္၀င္စားစရာ၊ ေပ်ာ္စရာ၊ အက်ိဳးရွိမယ္လို႔ ကိုယ္ယူဆထားတဲ့ အရာေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ အားခ်ိန္မရွိ လည္ပတ္ေနလို႔ ကိုယ့္ဘ၀ၾကီးက တသမတ္ထဲ သြားေနတယ္လို႔ မယူဆ၊ ပ်င္းခ်ိန္ေတာင္မရဘူး။

ျမန္မာျပည္လြမ္းတာနဲ႔ အိမ္ကလူၾကီးမိဖေတြ သတိရတာကလြဲလို႔၊ ဒီႏွစ္ထဲ က်န္းမာေရးေၾကာင့္ စိတ္အႏွာက္အယွက္ အနည္းငယ္ ျဖစ္ရတာေလးကလြဲလို႔ ဘာမွ စိတ္ညစ္စရာမရွိ၊ ပ်င္းခ်ိန္မရ။

ေယာက္ေယာက္က ကိုယ္ေလွ်ာက္လုပ္သမွ် ဘာကိုမဆို အေနာက္ကေန မျငီးမျငဴ ပံ့ပိုးေပးတယ္။ အလုပ္လုပ္ရတာလည္း ေတာ္႐ံုနဲ႔ေတာ့ မျငီးေငြ႔ဘူး။ ပ်င္းစိတ္၀င္လာရင္ ဒီအလုပ္ေလးရွိေနလို႔ ဒီပိုက္ဆံေလး ကိုယ္ရေနတာ...။ ဒီပိုက္ဆံေလးရေနလို႔ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ ကိုယ္ေလွ်ာက္လုပ္လို႔ရတာ။ ကိုယ့္မိဖေတြ ကန္ေတာ့ႏိုင္တာ။ ကိုယ္လွဴခ်င္တာ လွဴႏိုင္တာ။ အလုပ္ကိုမျငီးေငြ႔တဲ့အျပင္ ေက်းဇူးေတာင္တင္ေသးတယ္။

အဲ... မနက္ အိပ္ရာထတာကေတာ့ ပ်င္းတယ္။ တခါတခါ ညမိုးခ်ဳပ္ထိေနမိလို႔ မနက္ရံုးအသြားမွာ အိပ္ေရးကမ၀ဘူး။ ေယာက္ေယာက္က ဟိုတုန္းက ေဖေဖ ကိုယ့္ကို ေက်ာင္းလိုက္ပို႔သလိုမ်ိဳး။ ကိုယ့္ရံုးအိတ္နဲ႔ သူ႔႐ံုးအိတ္ကိုပုခုန္းတဖက္မွာေရာလြယ္၊ သူ႔အတြက္နဲ႔ ကိုယ့္အတြက္ ႐ံုးထမင္းဘူးအိတ္ေတြကို လက္တဖက္ကကိုင္၊ လက္တဖက္က ကိုယ့္လက္ကိုဆြဲ.. မနက္၇နာရီ၁၅မိနစ္ဆို ႐ံုးသြားၾကဖို႔ ကားဆီကို အိမ္က အတူထြက္ၾကတယ္။

သူ႔ရဲ႔ေႏြးေထြးတဲ့လက္နဲ႔ထိေတြ႔ရတဲ့ မနက္ခင္းဟာ အိပ္ေရးမ၀လို႔ ေနာက္က်ိေနတဲ့၊ ပ်င္းေနတဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကို ေန႔သစ္အတြက္ ခြန္အားရွိေအာင္ အားအင္သစ္ေတြ ေလာင္းထည့္ေပးသလိုပဲ။
ကဲ... ဘယ္မွာလဲ... ပ်င္းခ်ိန္... စိတ္ညစ္ခ်ိန္....

၀၈-၁၀-၂၀၀၉
ည ၁၁း၁၁မိနစ္
(ေယာက္ေယာက္သို႔... ၈ႏွစ္ေျမာက္မဂၤလာ အမွတ္တရ... )

ေနေကာင္းသြားမွာပါ...

image source

ခုညဖက္လာေနတဲ့ ကိုရီးယားကားကို တီဗြီေရွ႔ထမင္းစားရင္ တခါတေလၾကည္႔ျဖစ္ေတာ့ မေန႔ကစီးရီးစ္မွာ အလုပ္ျဖဳတ္ခံရလို႔ စိတ္ညစ္ရတဲ့အေၾကာင္းပါလာတယ္။ ဇာတ္လမ္းထဲကသူေတြၾကည္႔ျပီး တေလာက ရံုးကအျဖဳတ္ခံလိုက္ရတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္၂ေယာက္ကိုသတိရျပီး ရင္ထဲမေကာင္းျဖစ္သြားလို႔ ထမင္းေတာင္ မ်ိဳမက်ေတာ့ဘူးရယ္။ အလုပ္ျပဳတ္သြားလို႔ သူတို႔မ်က္ႏွာက စိတ္ပူေၾကာင္း မျပၾကေပမဲ့ သူတို႔မိသားစုမွာ မူလတန္းသာသာကေလးေတြ ရွိတယ္ဆိုတာ သိေနတာမို႔ အလုပ္မ်ားထပ္ရွာလို႔မရရင္ ဘယ္လိုမ်ား ေရွ႔ဆက္သြားၾကမလဲလို႔ သူတို႔ကိုယ္စား စိတ္ပူမိပါရဲ႔။

သူမ်ားကိုသာစိတ္ပူေန... ကိုယ္ကလည္း ဒီႏွစ္ထဲမွာ ထူလိုက္တဲ့ေရာဂါႏွယ္။ ႏွစ္စေလာက္ကတဲက ဗိုက္ေအာင့္၊ ေလေအာင့္၊ ရင္ဘတ္နာ၊ အသက္ရွဴက်ပ္... အို ဘာေတြမွန္းမသိ... ဟိုဟာေလးျဖစ္လိုက္၊ ဒီဟာေလးျဖစ္လိုက္။ တေလာက အေသးစားခြဲစိတ္မႈလုပ္ရတယ္။ ျပီးလည္းျပီးေရာ သြားကိုက္တာက၀င္လာေရာ။ ခုပိုက္ဆံထြက္သြားျပီး သြားကိုက္တာသက္သာလာေတာ့ အတန္ၾကာေမ့ေနတဲ့ လက္ကိုက္တဲ့ေရာဂါက ျပန္ေရာက္လာတယ္။

လက္ကိုက္တာကျဖစ္ေနတာ ၾကာျပီ။ ခံႏိုင္ရည္ရွိပါတယ္ဆိုျပီး ျပစ္ထားလိုက္တာရယ္။ အလုပ္တခုလုပ္လိုက္ရင္းနဲ႔ ညာဖက္လက္ေမာင္းရင္းက ဒဏ္ျဖစ္သြားတာ ႏွစ္ေပါက္ေနျပီ။ ခုတေလာ ဘာပစၥည္းမွသယ္လို႔မရေအာင္ျပန္နာလာလို႔ အိမ္ကေယာက္ေယာက္ကလည္း ေဆးရံုအတင္းသြားခိုင္း၊ ေဘာ့စ္ကိုယ္တိုင္က ေဆးရံုဖုန္းဆက္ျပီး စီစဥ္ေပးလို႔ ဒီကေန႔ေတာ့ ရဖယ္ေဆးရံုမွာသြားျပျဖစ္တယ္။

အိတ္စေရးစကန္လုပ္ျပီးေတာ့ ဆရာ၀န္ မ်က္ႏွာကေကာင္းတယ္လည္းမဟုတ္၊ မေကာင္းဘူးလည္းမဟုတ္။ လက္ေမာင္းရင္းဂြၽိဳင့္စကန္မွာ အျဖဴေရာင္အေျပာက္တခုေတြ႔ရတယ္။ အမ္အာအိုင္ စကန္ထပ္လုပ္ရမယ္တဲ့။ အဲသာလုပ္ျပီးမွ ေျပာႏိုင္မယ္တဲ့။ ဘာျဖစ္ႏိုင္လည္း ကိုယ္ကအတင္းေမးတာ ေျပာလို႔မရေသးဘူးပဲ ျငင္းတယ္။ ကင္ဆာလားဆိုေတာ့ ကင္ဆာမႈတ္ပါဘူးတဲ့။ ဒါျဖင့္ဘာလဲဆိုေတာ့ စကန္လုပ္ျပီးမွ ေျပာမယ္တဲ့။ တနလၤာေန႔ စကန္လုပ္ဖို႔နဲ႔ ဆရာ၀န္ျပန္ျပဖို႔ ခ်ိန္းျပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။

ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ကိုယ္လည္း အနည္းငယ္ထိတ္လန္႔ျပီး ၀မ္းနည္းသြားတယ္။ ပိုက္ဆံေပးဖို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနတုန္း ေယာက္ေယာက္ကိုဖုန္းဆက္ျပီး အေၾကာင္းစံုေျပာျပလိုက္တယ္။ သူကေတာ့ ဘာမွန္းမသိေသးပဲ ေလွ်ာက္မေတြးဖို႔၊ မစိုးရိမ္ဖို႔ ေျပာတာေပါ့။ လာေခၚရမလားေမးတာကို မလာနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာျပန္လာမယ္... ဘာမွမွ မျဖစ္တာလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။

သာနဲ႔ထိုင္ခံုမွာ ထိုင္ေနရင္းေရာက္တတ္ရာရာေတြးေနမိတယ္။ ဒီႏွစ္ထဲၾကမွ ဘယ္လိုမ်ားျဖစ္ျပီး ေရာဂါထူေနပါလိမ့္လို႔ ေတြးေနရင္းနဲ႔ေပါ့။ ခုလက္ကလည္း ဘာမွန္းအေျဖကမသိေသးဆိုေတာ့ စိတ္ကတထင့္ထင့္နဲ႔။ အရိုးကင္ဆာဆိုရင္ေတာ့ ဒုကၡပါပဲဆိုတဲ့အေတြးရယ္။ မေတာ္တဆလက္ျဖတ္ရရင္ေတာ့ ငါဘယ္လိုပန္းခ်ီဆြဲရပါ့လို႔ထိ အေတြးကေရာက္သြားတယ္။ ေသႏိုင္သလားဆိုတဲ့... အေတြးထိေတာ့ မေရာက္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ျဖစ္လာရင္ ခံစားရမဲ့ ေ၀ဒနာေတြနဲ႔ ေဘးကမိသားစုေတြ စိတ္ညစ္ၾကမွာကိုအရမ္းစိုးတယ္။

သူငယ္ခ်င္းဆရာ၀န္မဆီဖုန္းဆက္တယ္...။ ဖုန္းပိတ္ထားတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ဆီဆက္တယ္။ ဘာအေျဖမွေတာ့ သူ႔ဆီကမရပါဘူး.. ေျပာလို႔မရဘူး... ဘာမွန္းမသိဘူး... အမ္အာအိုင္ပဲ ေစာင့္ၾကည္႔ပါ.. မစိုးရိမ္ပါနဲ႔ အေျဖပဲရတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ဘာဆိုတာ အၾကမ္းဖ်င္း သိခ်င္တာပဲ ရွိတာပါ။ တကယ္တန္းခုခုျဖစ္လာျပီဆို ေရွာင္လႊဲလို႔မွ မရတာ... ေျပးေတြ႔ရံုပဲ ရွိေတာ့တာေပါ့။

သူငယ္ခ်င္းေတြက ခုတေလာ ကိုယ္ေရာဂါထူေနတာသိေတာ့ တခ်ိဳ႔က ေဗဒင္ေလးဘာေလး ေမးၾကည္႔၊ ယၾတာေျခဦးလို႔တိုက္တြန္းၾကတယ္။ ေဗဒင္၊ ယၾတာမယံုတဲ့သူမို႔ သူတို႔ေျပာတာ ကိုယ္မလုပ္ဘူး။ ဘုရား၊ တရားပိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာေတာ့ သတိခ်ပ္မိပါရဲ႔။ ကိုယ့္မွာ ျဖစ္လာရမဲ့ကံပါလာရင္ ဒီကံကေျပးလို႔မွ မလြတ္တာ... ယၾတာေျချပီးေနာက္ဘ၀ထိေတာ့ ေစာင့္မေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ ျဖစ္ရမွာရွိရင္လည္း ေျပးေတြ႔လိုက္ရံုပဲ ရွိေတာ့တာေပါ့။ ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။

ပထမဆံုး ေလယာဥ္စီးဘူးတဲ့ အျဖစ္ကို သတိသြားရမိတယ္။ မႏၱေလးကေန ရန္ကုန္ကို အေဖာ္မပါပဲ ပထမဆံုး ေလယာဥ္စီးဘူးေတာ့... စိတ္ထဲက အမွန္ကိုေျပာရရင္ အေတာ္ေလးလန္႔တယ္။ ရာသီဥတုမေကာင္းေတာ့ ေလယာဥ္က ယိုင္ထိုးယိုင္ထိုးတက္သြားလိုက္တာ... ရင္ေတြကလည္း တဒိုင္ဒိုင္းခုန္လို႔။ ေနာက္ေတာ့ စိတ္ကိုေလွ်ာ့လိုက္တယ္။ ေသတေန႔... ေမြးတေန႔... ဘာမွ ေၾကာက္မေနေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေသလည္း ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေသရေအာင္ ငါ ဘုရားစာရြတ္ေနမွ ျဖစ္မယ္ဆိုျပီး ဘာမွ မေတြးေတာ့ပဲ သရဏဂံု၃ပါးနဲ႔ သမၺဳေဒၶ ကို လွည္႔ျပန္ရြတ္ျပီး ရန္ကုန္ေရာက္ရတယ္။

ခုလည္း... တျခားဘာမွ မေတြးေတာ့ဘူး။ ငါ ဘုရား၊ တရား ေကာင္းေကာင္း မလုပ္၊ ဘာ၀နာ အားမထုတ္လို႔ သမၼာေဒ၀နတ္ျမတ္နတ္ေကာင္းေတြက တမင္သတိမ်ားေပးေနသလားလို႔ ေတြးမိပါရဲ႔။ ေနာက္တခုက ကိုယ့္ဘာသာစိတ္ကျဖစ္ေနတာ... ၉ဂဏန္းကို ၀င္ကတဲက ေရာဂါကထူလာသကိုး။ ခုၾသဂုတ္ဆို ၃၉ျပည္႔မယ္... ေမြးေန႔ေက်ာ္ရင္ေတာ့ ေကာင္းသြားမွာလို႔ သူမ်ားေဗဒင္မယံုေပမဲ့ ကိုယ့္ေဗဒင္နဲ႔ကိုယ္ ေျဖေတြး ေတြးမိတယ္။

ဒီတပတ္စေနကစလို႔ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ တရားထိုင္ဖို႔ရွိတာ အစကေတာ့ သြားရင္ေကာင္းမလို မသြားပဲေနရမလိုုနဲ႔... မသိစိတ္က ညီမေလးကို စာကူလုပ္ေပးရမွာရွိလို႔၊ ေယာက္ေယာက္ပ်င္းေနမွာစိုးလို႔ ..စသျဖင့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ လိုက္ရွာေနခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ သြားကိုသြားရမယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္က်သြားတယ္။ ဒုကၡျဖစ္မွ ဘုရားတရားလုပ္ဖို႔ သတိရတယ္လို႔ ေျပာရင္လည္း ဟုတ္ေနေတာ့ ခံရမွာပဲ။

တနဂၤေႏြေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္ပြဲနဲ႔ ၀ါဆိုသကၤန္းကပ္လွဴပြဲရွိလို႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ကူလုပ္ေပးမယ္လို႔ ေျပာထားေတာ့အေတာ္ပါပဲ...။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတေနကုန္ေရာက္ေနေတာ့ တျခား ဘာမွ မေတြးျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့...။

ေစ်းစာရင္း

ဘာရယ္မႈတ္ဘူး။ မေန႔က မနက္ပိုင္း ဘူကစ္ဘတုတ္ ၀က္မားကက္နဲ႔ ရြမ္ခ်င္းက စင္းေဆာင္း မွာ တပတ္စာလိုတာေတြ ေစ်း၀ယ္တာကို ဘယ္ေသာအခါမွ ေစ်းစာရင္း မလုပ္ဖူးဘူးလို႔ အမွတ္တရ ေရးထားလိုက္တာ။

၁၅၊ ၀၂၊ ၂၀၀၉ တပတ္စာ ေစ်း၀ယ္စာရင္း
နံနက္ - ဘူကစ္ဘတုတ္ ၀က္မားကက္
ေပါင္မုန္႔ - ၁.၈၅
အီၾကာေကြး - ၃.၀၀
ၾကက္၁ေကာင္ - ၉.၅၀

ညေန - ရြမ္ခ်င္း စင္းေဆာင္း
ဟင္းသီးဟင္းရြက္
ခရမ္းသီး - ၀.၈၀
ပဲပင္ေပါက္ - ၀.၂၅
ႏွင္းပဲပင္ - ၁.၃၅
ၾကက္သြန္မိတ္ - ၀.၄၀
ငရုတ္သီးစိမ္း - ၀.၃၅
ေျပာင္းဖူး - ၁.၂၅
မွ်စ္ - ၂.၀၀

အသား၊ ငါး
ပုဇြန္ - ၈.၄၀
ကတ္ကတစ္ - ၈.၀၀
ေဆာ္လမြန္ - ၆.၉၀

အသီး
ဆန္းကစ္ ၃လံုး - ၂.၅၀
ပန္းသီး ၅လံုး - ၂.၂၀
ကီ၀ီသီး ၅လံုး - ၂.၅၀
စပ်စ္သီး - ၄.၉၀

အျခား
ဂ်င္း - ၀.၇၅
ၾကက္သြန္နီ တအိတ္ - ၆.၀၀
ဆီတပုလင္း - ၇.၅၀
ငရုတ္သီးမႈန္႔ - ၁.၉၀
ဂ်ံဳၾကာဇံ ၂ထုတ္ - ၁.၄၀
သက္သတ္လြတ္ ကင္ခ်ီေခါက္ဆြဲေျခာက္ - ၃.၅၀
ေကာက္ညွင္းဆန္ အမဲ - ၁.၄၀
ေကာက္ညွင္းဆန္ အျဖဴ - ၁.၇၀
ငါးနီတူေျခာက္ - ၄.၉၅
မီဆိုး ဟင္းခ်ိဳထုတ္ - ၄.၈၀
ေကာ္ဖီမိတ္ - ၂.၄၀
ဘီစကစ္ - ၁.၉၅
ေရခဲမုန္႔ - ၃.၉၅
ေခါက္ဆြဲ စစ္တဲ့ ဇကာ - ၂.၄၀
ေရစစ္အေသးေလး - ၀.၉၅
ပံုဆြဲစာအုပ္ - ၁.၆၅
ေရပိုက္ ဗားခလုတ္ - ၄.၅၀
****************************
စုစုေပါင္း - ၁၀၇. ၈၀

မမ ႏွင့္ ညီမလတ္

မမ ႏွင့္ ဂ်စ္တူးမ
( မမက သေဘာေကာင္းတဲ့ပံုေလး၊ ကိုယ့္ပံုကေတာ့ စြာေတးလန္ )

ငယ္ငယ္တုန္းက မမက ကိုယ့္ကို သိပ္ျပီးၾကည္႔လို႔မရဘူး။ သူ႔ေနာက္က ေရာက္လာတဲ့ အငယ္ဆိုျပီး ခ်စ္ပံုလည္း မရဘူး။ ကိုယ္ေမြးလာေတာ့ ေမေမတို႔က ညီမေလးကို လာၾကည္႔လွည္႔ဦးေလလို႔ ေခၚတာေတာင္ လက္ႏွစ္ဖက္ေနာက္ပစ္ျပီး ခပ္ေ၀းေ၀းကေန စိမ္းစိမ္းၾကီး စိုက္ၾကည္႔ေနတာတဲ့။ အနားတိုးၾကည္႔ဖို႔ လက္ဆြဲျပီး အတင္းလဲ ေခၚေရာ... အာေခါင္ျခစ္ျပီး ေအာ္ငိုပါေလေရာတဲ့ေလ။ (ဟြန္း... လူကိုမ်ား သရဲသဘက္ ထင္ေလလားမသိ...) အဲဒီတုန္းက မမက အိမ္မွာ အတူေနတာမဟုတ္ပဲ အဖိုး၊ အဖြားအိမ္မွာလိုက္ေနတာ။ မမက သမီးအၾကီးဆံုး စေနသမီးျဖစ္ေနတာမို႔ အေဖၾကီးက မမကို သမီးအျဖစ္ေမြးစားလိုက္တယ္။ အဲသာေၾကာင့္ မမက အဖိုးနဲ႔ အဖြားကို အေဖၾကီး၊ အေမၾကီးလို႔ ေခၚျပီး အေဖနဲ႔ အေမကို ၾကေတာ့ (သူငယ္ငယ္က) ေက်ာ္ေက်ာ္နဲ႔ ႏွင္းႏွင္းလို႔ ေခၚသတဲ့။ ေျမးဦးကအဲသလို ေခၚေတာ့ ကိုယ္တို႔ ေနာက္ေမြးလာတဲ့ ေျမးေတြ အားလံုးကလည္း အဖိုး၊ အဖြားကိုေခၚတာ အေဖၾကီး၊ အေမၾကီးလို႔ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့တာပဲ။

မမကို ေမေမတို႔ရဲ႔ အဖိုး (ေမေမတို႔အေခၚ - အဘ) ၀င္စားတယ္လို႔လည္း ေျပာၾကတယ္။ သူ႔ရဲ႔ နားရြက္ေလးမွာ အဘလို အမွတ္ေလးပါတယ္တဲ့။ အဘလို ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္၊ အရပ္ရွည္ရွည္ၾကီးလည္းျဖစ္လို႔တဲ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မမကေျမးဦးဆိုေတာ့ အဖိုး၊ အဖြား၊ အေဒၚေတြရဲ႔ ခ်စ္ခင္မႈကို အျပည္႔အ၀ အရခဲ့ဆံုးေသာသူပါပဲ။

မူလတန္းအရြယ္ ေရာက္လာေတာ့ မမက အိမ္ကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ညီအစ္မ၂ေယာက္ ခ်စ္သလား၊ မခ်စ္သလား မသိဘူး။ ခဏခဏ ရန္ျဖစ္ၾကတာေတာ့ မွတ္မိတယ္။ လူၾကီးေတြက တခုခုေပးျပီဆို ဘယ္ေလာက္ပဲ ညီညီမွ်မွ်ေပးေပး၊ ကပ္သပ္ျပီး လုၾက၊ သူ႔ဟာကပို္ေကာင္းတယ္၊ ငါ့ဟာက အစုတ္ၾကီး ဆိုျပီး ရန္ျဖစ္ၾက၊ နပန္းလံုးၾကေတာ့တာပဲ။ တခါက ေရာင္စံုစကၠဴေလးေတြနဲ႔ အရုပ္ေလးေတြ ခ်ိဳးျပတဲ့ ဂ်ပန္ျပပြဲတခု သြားၾကည္႔ၾကတာ ျပန္လာေတာ့ ရလာတဲ့ ေရာင္စံုစကၠဴေတြလုျပီး ၂ေယာက္သား အၾကီးအက်ယ္ ရန္ျဖစ္ၾကသေပါ့။ အဲသလို ရန္ျဖစ္တိုင္း ကိုယ္ကေတာ့ ခံဖက္ကၾကီးပဲ။ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္သာကြာတာ။ သူက လူေကာင္းၾကီးၾကီး ေျခဆန္၊ လက္ဆန္ရွည္ရွည္။ လက္ကလွမ္းျပီး ျဖန္းကနဲရိုက္၊ ေနာင္ေျခတလွမ္းဆုတ္လိုက္ရင္ ကိုယ္လို အေကာင္ေသးေသး ပုပုညွက္ညွက္က မမွီမကန္းနဲ႔ ဘာမွ ျပန္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တခါတခါ စိတ္ဆိုးလြန္းလို႔ သူမျမင္ရေအာင္ ေနာက္ကေန ေျခသံေဖာ့ျပီးေတာ့ တိတ္တိတ္ေလး ရုိက္တာ၊ တြန္းတာေတြ လုပ္တာ။ သူ႔လက္တံရွည္ရွည္က ကို္ယ္ေျပးလို႔ မလြတ္ခင္ ကိုယ့္ေနာက္ေက်ာကို ျဗန္းကနဲ လာထိတာပဲ။

ဒါေပသိ ကိုယ္တို႔၂ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ရန္ျဖစ္ျဖစ္၊ ၁နာရီျပည္႔ေအာင္ေတာင္ မေခၚပဲ မေနႏိုင္ၾကဘူး။ ရန္ျဖစ္ျပီး ၁၅မိနစ္ေလာက္ေနရင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ခိုးၾကည္႔၊ ေခ်ာင္းၾကည္႔၊ ျပံဳးစိစိေတြလုပ္ျပီး၊ (တျခား ကစားေဖာ္ကလည္းမရွိေတာ့) ျမန္ျမန္ျပန္တည္႔သြားၾကတာပဲ။ သာေပမဲ့ ၾကီးလာေတာ့ မမက ကိုယ့္ကိုညွာခဲ့တာ၊ အိမ္ကို ကိုယ့္ထက္ပိုျပီးသိတတ္ခဲ့တာေတြကလည္း အမ်ားၾကီးပဲ။ သူ႔ေက်ာင္းမံု႔ဖိုးေတြဆို ကိုယ္ကခ်ီးတယ္ေျပာျပီး ယူယူသံုးပစ္တတ္တာမနည္းဘူး။ အစားအစာဆိုလည္း ေ၀ပံုက်ေပးထားတာကို ကိုယ္က ျမန္ျမန္ပါးစပ္ထဲထည္႔ပစ္ျပီး သူ႔ေ၀စုကို သြားသြားေတာင္းတတ္တာ။ အိမ္မွာ ဟင္းခ်က္ထားတာနည္းတဲ့ေန႔ဆို သူကဟင္းရည္ေလးနဲ႔ပဲ နယ္စားျပီး ကိုယ္တို႔ကို အသားေတြထည္႔ေပးတတ္ခဲ့တာ။ ကိုယ့္ကိုဆို ထမီကအစ၊ ေဘာင္းဘီအဆံုး စာၾကည္႔ပ်က္မွာစိုးလို႔ ဆိုျပီး သူပဲေလွ်ာ္ေပးခဲ့တာ။

မမက အရမ္းလည္း ရွက္တတ္တဲ့သူ။ ကိုယ္က သူ႔ကိုိစုိက္ၾကည္႔ေနပီဆို သူမေနတတ္ေတာ့ဘူး။ နင္ေနာ္ ..ငါ့ကို လာမၾကည္႔ေနနဲ႔ဆိုျပီး ရွက္ရွက္နဲ႔ လိုက္ရိုက္တတ္တဲ့သူမ်ိဳး။ အဲသလို လူက တစိမ္းေယာက်္ားေလးေတြ ေရွ႔မွာဆိုပို ရွက္တတ္တာေပါ့။ အပ်ိဳေပါက္ေလးျဖစ္လာေတာ့ ေယာက်္ားေလးေတြ ေရွ႔ေရာက္ရင္ သူ႔မွာ ေျခလွမ္းေတြမွား၊ ဘယ္မွလည္း ေမာ့မၾကည္႔ရဲ႔နဲ႔...။ သူ႔ေနာက္ကလိုက္ရတဲ့ မဂ်မ္းေတာကိုယ္က သူ႔သက္ေတာ္ေစာင့္ အလိုလို ျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ကို လိုက္ေနတဲ့သူေတြကလည္း ကိုယ့္ကိုဆို အေသေၾကာက္။ ထမင္းဘူးနဲ႔ အေခါက္ခံရဘူးတဲ့သူ၊ ထီးနဲ႔ လိုက္ရမ္းလို႔ ထြက္ေျပးဘူးတဲ့သူ.. အစံုပါပဲ။ သူကလည္း သူ႔ေနာက္ကလိုက္စကားေျပာတဲ့သူကို ဘယ္လိုေျခာက္လဲဆိုေတာ့ ေနာက္မွာ ညီမလတ္ပါလာတယ္ေနာ္... သူ႔အေၾကာင္းသိတယ္မႈတ္လားတဲ့။ ဟိုကဘာျပန္ေျပာလဲဆိုေတာ့... သိပါတယ္တဲ့။ အိတ္ညီမလတ္က အိမ္ေရွ႔၀ရန္တာ ကုလားထိုင္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ ေတြ႔လို႔ အႏၲရယ္ကင္းျပီဆိုျပီး ရဲရဲတင္းတင္းလိုက္လာပါသတဲ့... ျဖစ္ပံုမ်ား...။ ဟြန္း... ကိုယ့္ဖာသာ မၾကိဳက္ရင္ မၾကိဳက္ဘူး မေျပာဘူး။ ျပီးေတာ့ သူက ရွက္တတ္တာမ်ား အ၀တ္အစားအသစ္၀တ္ရမွာကိုေတာင္ အသစ္ၾကီးမို႔ ရွက္လို႔ ဆိုျပီး ေျခ၀တ္တတ္တဲ့သူမ်ိဳး။ အလွျပင္ရမွာကိုလည္း ဟယ္..အလွျပင္ထားတယ္လို႔ သူမ်ားေတြကေျပာမွာကို ရွက္တတ္တာမ်ိဳး။

အဲဒီေတာ့ အဲသလို အရွက္ၾကီးတဲ့သူက အဲသေလာက္အရွက္ၾကီးစြာနဲ႔ အညီ ခုခ်ိန္ထိ တခါမွ ရည္းစားမထားဘူးတဲ့ အပ်ိဳစင္၊ အပ်ိဳၾကီးျဖစ္သြားရတာ အံ့ၾသစရာေတာ့ မရွိေလာက္ပါဘူးေနာ္။ ကိုယ့္ကို သူကဘာေျပာလဲဆိုေတာ့.. မဂ်မ္းေတာကေတာ့ သူမ်ားကို လိုက္တဲ့ သူကိုသာ ထီးနဲ႔ လိုက္ရိုက္ျပီး သူ႔လိုက္တာၾကေတာ့ ေခါင္းညွိတ္ပလိုက္လို႔ ခုေတာ့ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ အဆစ္ရေနျပီေပါ့တဲ့။

မမေရ... အရမ္းသတိရတယ္။

ညီမလတ္
ေခတၱ အေ၀းတေနရာ
(၁၀-၀၂-၂၀၀၉) မမေမြးေန႔ အမွတ္တရ

ခ်စ္ေဖေဖ

ဒီေန႔ ဒီဇင္ဘာလ ၁၀ရက္ေန႔က ေဖေဖ့ေမြးေန႔ေလးပါ။

ေဖေဖ့အေၾကာင္းေတြေရးမယ္ဆိုရင္ တျခားဘာမွ မစဥ္းစားမိဘူး။ ေဖေဖ့ရဲ႔ ေက်းဇူးေတြပဲ သတိရျပီး ထိုင္ထိုင္ ရွိခိုးခ်င္စိတ္ပဲေပါက္တယ္။ ျပီးေတာ့ မိသားစုနဲ႔ မေနခဲ့ရတဲ့ အမိမဲ့သားရဲ႔ ငယ္ဘ၀ေလးကိုေတြးျပီး မ်က္ရည္၀ဲမိ၊ တဆက္ထဲ ကိုယ့္ထူးကိုယ္ခၽြန္ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဘ၀ကို ျမင္ေယာင္ျပီး အားက်စိတ္ေတြ တဖြာဖြား ျဖစ္ေပၚလာမိတယ္။

ေဖေဖက ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူ တမူထူးျခားတဲ့ ဖခင္တဦးေပါ့။ သားသမီးေတြအတြက္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အနစ္နာခံ တတ္ႏိုင္သမွ် ဘာမဆို လုပ္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ ဖခင္စိတ္အျပည္႔နဲ႔ လူသားတစ္ေယာက္ေပါ့။ သမီး၃ေယာက္မွာ မမၾကီးက ငယ္ငယ္ကတဲက ဉာဏ္သိပ္မေကာင္းဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ မမၾကီးက ၂ႏွစ္ကြာတယ္။ ကိုယ္က စာတပိုဒ္ကို ၅မိနစ္ေလာက္ဖတ္ျပီး ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ မမၾကီးက တေန႔လံုး က်က္လို႔ မမွတ္မိေသးဘူး။ ဒါကို ေဖေဖက မမၾကီး ေမေမ့ ဗိုက္ထဲရွိတုန္း သူေဆးလိပ္ေတြေသာက္လို႔ သူ႕ေၾကာင့္ျဖစ္ရတာဆိုျပီး တက္တေခါက္ေခါက္နဲ႔...။ ငါ့သမီးၾကီး ဘာမွ မပူနဲ႔...။ ေဖေဖတစ္ေယာက္လံုးရွိတယ္။ သူမ်ားေလာက္ ဉာဏ္မေကာင္းလဲ ဘာျဖစ္လဲ...။ ၀ိရိယေကာင္းရင္ ဉာဏ္ေကာင္းတဲ့ သူေတြ ထက္သာတယ္... ဆိုျပီး အျမဲအားေပးေလ့ရွိတယ္။

ကိုယ္နဲ႔ ညီမေလး တို႔ ေက်ာင္းမွာ အဆင့္နည္းနည္းေလးက်သြားရင္ အဆူခံရ၊ တခါတေလ တုတ္နဲ႔ပါ အေဆာ္ခံခ်င္ခံရမယ္။ မမၾကီး အမွတ္နည္းတာတို႔၊ တခါတေလ တခ်ိဳ႔ဘာသာေတြ က်တာတို႔ေတာင္ ေဖေဖက ဘယ္ေတာ့မွ မဆူဘူး။ အဲဒီဘာသာအတြက္ မမၾကီးကို ကိုယ္တိုင္ ဂိုက္လုပ္ျပီး သင္ေပးတယ္။ အားမေလွ်ာ့ေအာင္ အားေပးတယ္။ ေဖေဖ့ရဲ႔ ေမတၱာနဲ႔ မွန္ကန္တဲ့ အားေပးမႈေၾကာင့္ ေဆြမ်ိဳးေတြ အားလံုးက အထင္ေသး၊ ဆယ္တန္းေတာင္ေအာင္မွာ မႈတ္ပါဘူးလို႔ မွတ္ယူထားျခင္းခံရတဲ့ မမၾကီးဟာ.... ဒီေန႔မွာ ဘြဲ႔လြန္ေတြလည္းရတဲ့ ဘြဲ႔၃ခုပိုင္ရွင္၊ ႏိုင္ငံျခား သုေတသန ခရီး ေတြလည္းသြားရတဲ့ အထင္ကရ သုေတသန လုပ္ငန္းမွာ အရာရွိၾကီး တစ္ေယာက္ အျဖစ္ ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ ရွိေနပါျပီ။

ကိုယ္ႏိုင္ငံျခားမွာ ဘြဲ႔လြန္ တက္ခ်င္ေတာ့လည္း ေဖေဖက သမီး... ဘာမွ အားမငယ္နဲ႔။ စာကိုပဲ ၾကိဳးစား... ပိုက္ဆံအတြက္ ေဖေဖ ရေအာင္ရွာေပးမယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာ မွတ္မိေနတယ္။ ကိုယ္က ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္သမားဆိုေတာ့ ေဖေဖက ကိုယ့္ကို ဘက္စံု ထူးခၽြန္ေစခ်င္တယ္။ ငယ္ငယ္ကတဲက ကိုယ့္ကို ပန္းခ်ီသင္တန္းေတြ ပို႔တယ္။ ၾကက္ေျခနီသင္တန္းတက္ရတယ္။ ဒီၾကားထဲ ျမန္မာမိန္းကေလး ဆုိတာ ရိုးရာ အႏုပညာ အတီးအမႈတ္တခု တတ္ရမယ္ဆိုျပီး ေစာင္းတီးလည္း သင္ခိုင္းေသးတယ္။ ပတၱလားကိုလည္း အတီးေလ့က်င့္ေစတယ္။ ႏိုင္ငံျခားထြက္ခါနီး ရုပ္ေသးဆြဲနည္း သင္ခိုင္းေနလို႔ ေဖေဖရယ္... သမီး ေနာက္မွ ပဲ သင္ေတာ့မယ္..လို႔ ေျပာရေသးတယ္။ တေလာက အေမရိကန္ မိတ္ေဆြက ျမန္မာ့ ရုပ္ေသးအေၾကာင္းေမးေနလို႔.. ေအာ္ ... ေဖေဖ့ စကားနားေထာင္ျပီး သင္ခဲ့ရင္... ေကာင္းသားလို႔ ေတြးမိေသးေတာ့တယ္။

ေဖေဖနဲ႔ ပါတ္သက္ျပီး စဥ္းစားလိုက္ရင္ မကုန္ႏိုင္၊ မခန္းႏိုင္တဲ့ ေဖေဖ့ ေက်းဇူးေတြက အမ်ားၾကီး၊ တသီတသန္းၾကီး ထြက္ေပၚလာ စျမဲပဲ...။ ေရးလို႔လည္း ကုန္ႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။

ခ်စ္ေဖေဖ...က်န္းမာ၊ ခ်မ္းသာစြာ တရားဘ၀နာပြားမ်ားႏိုင္ျပီး၊ အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ...။

သမီးလတ္
ေခတၱ အေ၀းတေနရာ
၁၀ - ဒီဇင္ဘာ - ၂၀၀၈

Hubby! Happy Birthday, It's for U!

I met one charming guy around 1995-96 at Mandalay who became my lovely hubby in future. Actually, we were same batch University mates. But we've never talked before, back in University time even though we have seen each other around the University. I was from Electrical Engineering while he was from Petroleum Engineering.

We became closed friends when we were working together for Sedona Hotel Project, Mandalay after we've graduated. As per usual man-approaching method, he said that he sees me as his younger sister so he wants to treat me like one. He always helps me on everything I need and he is always there for me. He pretended that he would never fancy me. But he couldn't pretend any longer and he proposed me after 5 months we met.

He used to give me one beautiful red rose on every Thursday because both of us are on Thursday born. Sometimes, he gave it to me personally if nobody was around. Sometimes, he put it into my desk. I don't like red color rose but I like the rose from him. Most of the presents given to me are always red color and he said that his favorite color is red. Although red color is not really my favorite, I don't mind to get red color presents from him. Anyway, I also like him….I don't really know "what is love" but I am sure that I like him very much, especially on his being honesty, humble, being big heart, and sweet smile. Although I am aware that he won't be the most perfect person surrounded me.

Now, we have been married for 6years and going to be 7 years on this November. We still don't have any kids yet. He is still the same as before…..honest, humble, big heart and sweet smile. But I became to know some of his "bad" characters after we get married which I've never realized before. Sometimes, he is very forgetful person. Something like ….left his wallet in his office, left his hand phone in somewhere…etc. And he likes to have everything best of the best. No matter how expensive, he will get it for me or he will get it for himself too and he doesn't care about anything. He always has no worries and just an easy go happy person.

Occasionally, he would like to spend money on those stuffs like a watch, shoe, etc., which are usually very very expensive (as for me). Initially, I was very disappointed and don't understand why he wants to have such a branded stuff since we are just normal people and honestly....not high class - rich people. He also wanted to buy a car, which will definitely cost us a lot extra money in every month. So, I did totally disagree with him to buy a car and arguing with him that it was just wasting money. But finally, as usual and like always, I let him do what he likes to do……because, he is my only and one hubby and I don't want him to be upset but only to be happy.

Actually, he isn't only my hubby but also my partner, my brother, my friend, my teacher, my father and my son. According to circumstances, he behaves different characters in my life since we are away from our family's members. He also treats me as different characters since he also needs me in different ways. Most importantly, we fill each other needed in anytime and anyway. We valued each other and treasured each other everyday and every possible moment.

One of the his precious characters I like and very rare to find in this world is……He is very cool guy and he never gets angry easily. In short, his boiling point is very good while mine is poor. He seldom says bad things about others except he often scolds to those people whenever he thinks about Daw Aung San Su Kyi, Burmese political prisoners and Burmese people who are in a tragic plight. He is very kind to everybody whoever associates with him. Especially, he is very good in taking care of his subordinates and workers; no questions for that…of cause they like him very much too. But I think that some people are taking granted for his kindness. So I have to become bad person in order to protect him, sometimes.

My hubby also wants to travel around the world. He often follows and visits me the place, which I occasionally go for oversea work assignments. Whenever he sees planes, he always says that he wants to take that plane and flies somewhere to admire the scenery, season, culture, etc. When I said that you're always thinking how to spend money but never think how to save money then he didn't reply me anything but just smiling.

My angry or my worry is gone whenever I see his smile. That's my hubby and me.

16-10-2008, Thursday, 09:50 am

အေပ်ာ္ဆံုးေန႔

(ပန္းခ်ီ - ဆရာမင္းေ၀ေအာင္)

ဘ၀မွာ အေပ်ာ္ဆံုးေန႔တေန႔လို႔ ေမးခဲ့ပါလွ်င္ ၂၀၀၀ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာမွာ ခ်မ္းေျမ႔ရိပ္သာ ေက်ာင္းတြင္ သီလရွင္ ၀တ္ခဲ့ရတုန္းကလို႔ ေျဖျဖစ္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ကုိယ့္မွာ ၀င္ေငြ ေကာင္းေကာင္း စရခဲ့တဲ့ အခ်ိန္က စလို႔ ျမန္မာျပည္္မွာ ထူးထူးျခားျခား အလွဴမ်ား ႏွစ္စဥ္ ျပဳလုပ္သြားမည္ဟူ၍ သံဓိဋာန္ ခ်မွတ္ခဲ့ပါသည္။ ၁၉၉၉ခုႏွစ္အကုန္မွာ ေက်ာင္းျပီးခဲ့၍ ၂၀၀၀ခုႏွစ္ အစမွာ အလုပ္စ၀င္ခဲ့ပါသည္။ အဲဒီေတာ့ ၂၀၀၀ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာမွာ ဘာအလွဴမ်ားလုပ္ရမည္လည္း စဥ္းစားေတာ့ အိမ္နားမွ ကိုရင္၊ ရဟန္း၀တ္ခ်င္ေသာ သူမ်ားကို ပဥၨင္းခံ၊ ရွင္ျပဳေပးျပီး ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း သီလရွင္ ၀တ္မည္ဟု စိတ္ကူးလိုက္ပါသည္။ ျပီးလွ်င္ အားလံုးကို ခ်မ္းေျမ႔ရိပ္သာမွာ အနည္းဆံုး တရားတစ္ပတ္၀င္ရမည္ဟု တိုက္တြန္းဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါသည္။

ပထမဆံုး - ရည္းစားက မ်က္ေမွာင္တြန္႔ပါသည္။ ပဥၨင္းခံ၊ ရွင္ျပဳ အလွဴလုပ္ခ်င္လုပ္... ဒါေပမဲ့ သီလရွင္ ၀တ္လိုက္ရင္ ေနာက္ ၈လေလာက္အၾကာ မဂၤလာေဆာင္မွာ ဂတံုးဆံပင္ေပါက္နဲ႔ ျဖစ္ေနလိမ္႔မယ္ဟူ၍။ ဒုတိယ - မိဖမ်ားက စဥ္းစားဦးဟု ေျပာပါသည္။ စင္ကာပူမွာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနရတာ။ ဂတံုးနဲ႔ ျဖစ္ပါ့မလားဟူ၍။ ကိုယ္ကေတာ့ လုပ္မည္ဟု အေသအခ်ာ စဥ္းစားျပီးျပီျဖစ္၍ ဘာပဲေျပာေျပာ လုပ္မည္သာလွ်င္ ျဖစ္ေပသည္။ အဲဒီေတာ့ အားလံုးက လိုက္ေလွ်ာ ကူညီၾကပါသည္။

အဲဒီေန႔က ဖိတ္ၾကားထားသူ ေဆြမ်ိဳး မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ကိုယ္တို႔ မိသားစုအားလံုး ခ်မ္းေျမ႕ရိပ္သာကို နံနက္ေစာေစာစီးစီး ကတဲက ေရာက္ေနၾကပါျပီ။ ဦးပဥၨင္း၀တ္မည္႔သူ ၅ပါး၊ ကိုရင္ ၃ပါး၊ ကိုယ္က သီလရွင္ ၁ပါး ျဖစ္ျပီး၊ ေဖေဖႏွင့္ ညီမေလး ၂ေယာက္၊ ေပါင္း ၃ေယာက္တို႔က ေယာဂီ ၀တ္ၾကပါမည္။ ဦးပဥၨင္း ႏွင့္ ကိုရင္မ်ားကို ဆံခ်ျပီးေတာ့မွ ကိုယ္႔အလွည္႔ ဆံခ်ပါသည္။ အဖိုး ႏွင့္ အဖြား (အဲဒီတုန္းက ၂ေယာက္လံုး ၉၀ေက်ာ္ - အဖိုးက အသက္ ၁၀၁ ႏွစ္ - ၂၀၀၄ခုႏွစ္ ဇြန္လမွာ ဆံုးသြားခဲ့သည္။ အဖြားကေတာ့ ယခု ၉၈ႏွစ္ ေဒၚင္ေဒၚင္ျမည္ က်န္းမာေရးေကာင္းတုန္းျဖစ္ပါသည္။)၊ အေဖ ႏွင့္ အေမ၊ မမ ႏွင့္ ညီမေလး၊ အေဒၚ ၂ေယာက္၊ မေတာ္ရေသးေသာ ေယာက္ခမ ၂ေယာက္ ႏွင့္ အေဒၚ (သူကေတာ့ စင္ကာပူမွာ က်န္ခဲ့လို႔ ကုိယ္႔အလွဴမွာ သူရွိမေနပါ) တို႔က တေယာက္တလွည္႔စီ ကိုယ္႔ကိုဆံခ်ေပးေသာ သီလရွင္ဆရာၾကီးကို ကူညီ ဆံခံေပးၾကပါသည္္။

အဲဒီတုန္းက ကိုယ့္ဆံပင္က ခါးေလာက္ နီးနီးရွည္ပါသည္။ ဆံပင္ေတြ ေတာက္ကနဲ ေတာက္ကနဲ ျပတ္က်သြားတာကို ၾကည္႔ျပီး စိတ္ထဲမွာ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးသြားလိုက္သည္႔ျဖစ္ျခင္း။ ကုိယ္႔ဆံပင္က အစကတဲက ခပ္ထူထူဆိုေတာ့ ဆံပင္၀ိတ္နဲ႔တင္ လူက ေလးေလးၾကီးျဖစ္ေနတတ္သည္။ ဟိုးအရင္ ေက်ာင္းမွာတုန္းက ဆံပင္ တိုတိုေလးကိုေတာင္ ေလးလြန္းလို႔၊ ရွဳပ္လြန္းလို႔ ဆိုျပီး စာေမးပြဲနီးျပီဆို ဒီထက္ပိုတိုေအာင္ သြားသြားညွပ္ျပစ္တတ္သည္။ ခုေတာ့ ကတ္ေက်းနဲ႔ ကိုက္လိုက္တဲ့ ဆံပင္ရွည္ေတြ ၀ွီးကနဲ ၀ွီးကနဲ က်သြားတာကို မႏွေမွ်ာတဲ့ အျပင္ သီလရွင္ ၀တ္မိလို႔သာ ဆံပင္ေတြ ျဖတ္ျဖစ္တာ... ႏို႔မို႔ မျဖတ္ျဖစ္ပဲ ဒါၾကီးနဲ႔ ေလးေလးၾကီး ေနေနရမွာဟု ရႊင္လန္းတက္ၾကြစြာေတြးေနမိပါသည္။ ကိုယ္႔အေဒၚကေတာ့ ဆံခ်ေပးေနေသာဆရာၾကီးႏွင့္ အျပိဳင္ ေကသာ ေလာမာ... ဟု ကူညီညာရြတ္ဆိုေပးပါသည္။ ကိုယ္႔ကိုလည္း ဒါေတြဟာ ငါမဟုတ္ဘူးဟု ႏွလံုးသြင္းလို႔ ေျပာပါသည္။ တျဖည္းျဖည္း ကတံုးရုပ္ေပၚလာေသာ ကိုယ္႔ကို မမႏွင့္ ညီမေလးေတြက ၾကည္႔ျပီး ျပံဳးစိစိ လုပ္ၾကပါသည္။ ေဖေဖက ကိုယ္႔လက္ကေလးေတြကို ကိုင္ျပီး ကတံုးေလးနဲ႔လည္း ငတို႔ သမီးက ၾကည္႔ေကာင္းသားေဟ့ ဟုေျပာပါသည္။ ေမေမက ကိုယ္႔ေနာက္စိေလးကို လက္ႏွင့္အုပ္ကိုင္၍ သိပ္ေတာ့ မခၽြန္းပါဘူးဟု သူ႔ဘာသာ ေျဖေျပာေျပာေနပါသည္။ ျပီးေတာ့ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ သြား၍ေခါင္းကို ေရေဆးပါသည္။ ေနာက္ သီလရွင္ ၀တ္စံုကို ဆရာၾကီးမွ ကူညီညာ ၀တ္ရံုေပးပါသည္။

သီလရွင္ ၀တ္စံုေလး...။ ကိုယ္႔တသက္မွာ အလွဆံုး၊ အသန္႔ရွင္းဆံုး ၀တ္စံု၀တ္ဖူးျခင္းပဲဟု ဆိုရေပမည္။ သူ႔အေရာင္ေလးသည္ ပန္းေရာင္ ၾကည္ၾကည္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလး ျဖစ္သည္။ ကိုယ္႔ေၾကာင့္ ဒီ၀တ္စံုေလး ရုပ္ဆိုးမသြားရေအာင္၊ မညစ္ပတ္သြားရေအာင္ ထိန္းသိမ္းရမည္မွာ မိမိတာ၀န္ေပပဲဟု ဆင္ျခင္မိပါသည္။ ကိုယ္ရံုကို သတ္သတ္ရပ္ရပ္ ျဖစ္ေအာင္ ၀တ္တတ္ဖို႔က နည္းနည္းခက္ခဲလွသည္။ ဒါေပမဲ့ အဆင္ေျပပါသည္။ ပန္းေရာင္၀တ္ရံုေလးျဖင့္လူမွာ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေနသည္။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို မသိလိုက္ပဲ အႏွစ္ႏွစ္အလလက တြယ္ကပ္ေနေသာ အကုသိုလ္မ်ားပင္ အလိုလို စင္ၾကည္သြားသေယာင္ခံစားမိသည္။ ေလေျပေလး တခ်က္အေ၀ွ႔မွာ ဦးေခါင္းကေအးကနဲ ခံစားလိုက္ရသည္။ ေအာ္... ငါ့မွာ ဆံပင္ေတြမွ မရွိေတာ့ပဲ...ဆိုတဲ့ အသိက ၀င္လာသည္။ အစိမ္းေရာင္သန္းေနတဲ့ ဦးျပည္း အသစ္စက္စက္ ကို လက္ျဖင့္ တခ်က္ စမ္းမိသည္။ ျပီးေတာ့ ငွက္ေတာင္ေလးလို လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ဆရာေတာ္ဘုရားရွိရာ ဓမၼာရံုကို ေရာက္ခဲ့သည္။ ဖုန္းဖုန္း ဦးေသာဘိသဆီမွာ ကန္ေတာ့ သီလယူျပီး ဖုန္းဖုန္းက ဘြဲ႔အမည္ ပညတ္ေပးပါသည္။ ပညာကို လိုလားသူ၊ ျမတ္ႏိုးသူ မပညာနႏၵီ ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။

ဦးပဥၨင္းမ်ား၊ ကိုရင္မ်ား သိမ္ဆင္းေသာအခါ သီလရွင္ အသစ္က်ပ္ခၽြတ္သည္လည္း ေနာက္ဆံုးမွလိုက္၍ အလွဴခံပါသည္။ ေနာက္ဆံုးပိတ္ အိပ္နဲ႔ လြယ္တာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ႏိုင္ငံျခားျပန္မို႔လို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ တပါးတည္းေသာ သီလရွင္ျဖစ္ေပလို႔ပဲလား မသိပါ။ သိမ္ဆင္းေလာင္းေသာ ေဆြမ်ိဳးမ်ား၊ အိမ္နီးခ်င္းမ်ား၊ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းမ်ားသည္ အားရ၀မ္းသာျဖင့္ ဆရာေလး မပညာနႏၵီ လက္ထဲသို႔ လွဴဖြယ္ပစၥည္း အေျမာက္အျမား က်ဳံးက်ဳံးထည္႔ၾကေလသည္။ ခုမွ၀တ္ေသာ ဆရာေလးကို ၀ါေတာ္အမ်ားၾကီးရွိေသာသူလို ေခါင္းေလးေတြ ငံု႔ကာ ငံု႔ကာႏွင့္၊ လက္အုပ္ကေလးေတြ ခ်ီကာခ်ီကာႏွင့္ အရိုအေသမ်ား၀ိုင္းေပးေနၾကသည္မွာ ဆရာေလး မေနတတ္ မထိုင္တတ္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ရသည္။ ဆရာေလးေနာက္မွ လိုက္လာေသာ ဦးေလးေတာ္သူ၏ ဆာလာအိတ္မွာ လွဴဖြယ္ပစၥည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ လွ်ံက်လ်က္ရွိေပသည္။ ေကာင္းလွေပစြ။

ေနာက္တပတ္အၾကာ ဒီ၀တ္ရံုကို ခၽြတ္ရေသာအခါ မပညာနႏၵီ မွာ မ်က္ရည္မ်ားပင္လည္မိသည္။ ဘယ္အခါက်မွ ဒီ၀တ္ရံုကို ထပ္၀တ္ႏိုင္ပါမည္လည္းဟု ေတြးကာ ရင္ထဲေလးလံလ်က္ လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္ ျဖစ္ေနခဲ့မိပါသည္။

စုခ်စ္
၁၈-၀၈-၂၀၀၈
ညေန ၄နာရီ

က်ားဥပုသ္ေစာင့္တာလား....

အသက္ၾကီးလာလို႔ပဲလားမသိ။ ဆံပင္ေတြက အရမ္းကၽြတ္လြယ္သည္။ လြန္ခဲ့သည္႔ ၂ႏွစ္ေလာက္က လွ်ာရွည္ျပီး ဆံပင္ေျဖာင့္လိုက္ကတဲက ျဖစ္သည္။ ဆံပင္ေျဖာင့္ေပးသည္႔သူက ေစတနာ ဗရပြျဖင့္ ေျဖာင့္ေဆးေတြကို ၂ခါေတာင္သံုးျပီး ေျဖာင့္ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔အေျပာကေတာ့ သူ႔ေဆးဖိုး အရံွဳးခံျပီးေတာင္ ေကာင္းေအာင္လုပ္ေပးလိုက္ရပါသည္တဲ့။ သူေစတနာေကာင္းတာကအေရးမၾကီး၊ ဓါတုပစၥည္း အသံုးမ်ားျပီး ဆံပင္က အဲဒီကတဲက ပ်က္စီးသြားတာလားဟု ထင္မိသည္။ ဆံပင္ေတြရွည္လာလို႔ ကၽြတ္လြယ္တာလား မသိဘူးဆိုျပီး ေနာက္တဆိုင္ေျပာင္းကာ ဆံပင္ညွပ္ျပန္သည္။ အဲဒီဆိုင္က ဟဲစတိုင္လစ္(စ္)ကလည္း ကိုယ္႔အေပၚ ေစတနာေတြပိုျပန္သည္။ ကိုယ္က ရိုးရိုးတိုတိုညွပ္ခိုင္းတာကို ေနာက္ဆံုးေပၚ ကိုးရီးယားမင္းသမီး ဟဲစတိုင္လ္မ်ိဳး ညွပ္ေပးလိုက္သည္ဟုေျပာသည္။ သူ႔ကိုးရီးယားမင္းသမီး ဟဲစတိုင္လ္သည္ ဗမာ ေတာသူမ စတိုင္လ္ ကိုယ္ႏွင့္လားလားမွ မလိုက္ပဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ရုပ္ေပါက္ေနသည္။ အဲဒီအူေၾကာင္ေၾကာင္ရုပ္ႏွင့္ ျမန္မာျပည္ျပန္သြားေတာ့ ေမေမတို႔ မမတို႔က ဘာပံုၾကီးလဲဟုေျပာကာ ဟိုးေက်ာင္းေနတုန္းက ဘိုေကသာသာပံုကို ဆိုင္ေခၚကာ ေျပာင္းညွပ္ေပးလိုက္သည္။ စင္ကာပူျပန္ေရာက္ေတာ့ ေလဆိပ္မွာ လာၾကိဳသည္႔ ေယာက်္ားက တဖန္ ..ဟန္...ဘာျဖစ္လာတာတုန္း၊ ငယ္ေအာင္လုပ္လာခဲ့ရသလားဟု ေျပာသျဖင့္ စိတ္ေကာက္ခဲ့ရေသးသည္။ ဒါနဲ႔ လံုးလည္ ခ်ာလည္လိုက္ကာ ဆံပင္ပံုစံက ဘာပံုမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတာၾကာျပီ။ ဆံပင္ေတြကလည္း သတိထားသည္႔ၾကားမွ ကၽြတ္ျမဲ၊ ကၽြတ္ေနဆဲ။

လြန္ခဲ့သည္႔ ၇ႏွစ္ အိမ္ေထာင္မက်ခင္က သီလရွင္ ၀တ္ခဲ့ဖူးတာကို ျပန္သတိရသည္။ ကတံုးရိပ္ျပီးမွ ျပန္ေပါက္လာသည္႔ဆံပင္မ်ားမွာ ဘာသန္သည္လည္း မေမးပါႏွင့္။ ခု... ဆံပင္ကလည္း ခဏခဏ ကၽြတ္ေတာ့ သူမ်ားေတြ အားက်ေလာက္စရာထူထူအုပ္အုပ္ဆံပင္သည္ နည္းနည္းပါးပါးေလးပဲ က်န္ေတာ့သလို ထင္ရသည္။ ျပန္သန္ေအာင္ ကတံုးရိပ္ရလွ်င္ ေကာင္းမည္လား ဟုေတြးမိသည္။ ဒါမွ ျပန္ေပါက္လာတာေတြက အရင္ကလို သန္သန္မာမာေတြ ျဖစ္မည္။ ကတံုးရိပ္မည္႔အတူတူ သီလရွင္၀တ္ျပီးရိပ္ေတာ့...ေဟာ တခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္... ကုသိုလ္လည္းရ လိုခ်င္တာလည္းျဖစ္... ေကာင္းလိုက္တာ ဟု ေတြးမိျပီး မိမိအေတြးကို မိမိဖာသာ သေဘာက်မိသည္။ အဲလိုေတြး၊ အဲလိုလုပ္လို႔ ငရဲမၾကီးတန္ေကာင္းပါဘူးဟု ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ေျဖသိမ့္သည္။ ဒီႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ကိုယ္႔မွာ ခြင့္ရက္ေတြယူဖို႔ ရွိေနသည္။ တကယ္က ေယာက်္ားႏွင့္အတူ ျမန္မာျပည္ျပန္ဖို႔စီစဥ္ထားတာ ေယာက်္ားက အလုပ္ေျပာင္းလိုက္သျဖင့္ အတူ ျပန္ဖို႔ အစီအစဥ္ ပ်က္သြားျပီ။ ဒီေတာ့ ကိုယ္က ဒီဇင္ဘာမွာ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ရမည္။ ရံုးက ၁၀ရက္ ခြင့္ယူမည္။ စင္ကာပူမွာ သီလရွင္ေက်ာင္းရွိသည္။ အဲဒီမွာ သီလရွင္ သြား၀တ္မည္။ ဒါမွမဟုတ္ ခ်မ္းေျမ႔ဆရာေတာ္ တရားစခန္းက ႏွစ္စဥ္ စင္ကာပူမွာ လုပ္ျဖစ္သည္။ ၂၀၀၈ခုႏွစ္အတြက္က ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ ၁၀ရက္ တရားစခန္းဖြင့္မွာျဖစ္သည္။ အဲဒီက်ရင္ တခါထဲ သီလရွင္၀တ္ တရားစခန္း၀င္ ဟန္ကို က်ေနသည္။

ေယာက်္ားကို ကိုယ္စီစဥ္ထားသမွ် အားရ၀မ္းသာ ေျပာျပသည္။ ေယာက်္ားက မၾကည္မလင္ အင္တင္တင္ ၾကည္႔သည္။ သီလရွင္က တစ္ခါ ၀တ္ဘူးျပီးျပီပဲ၊ ဘာလုပ္ဖို႔ထပ္၀တ္ဦးမွာလဲဟု ေမးသည္။ ဗိုက္ေအာင့္တာကလည္း ေပ်ာက္ေသးတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္လိုလုပ္ တရား၀င္မွာလည္း၊ ညစာထမင္းမွမစားရတာဟု တားျပန္သည္။ လုပ္ခ်င္တာ မလုပ္ရေတာ့ ကိုယ္က စိတ္ေကာက္ခ်င္သည္။ ေကာင္းတာလုပ္တာ ဘာလို႔ တားရသလဲဟု မာန္ဖီသည္။ ဆံပင္အေၾကာင္းကိုေတာ့ ေယာင္လို႔ေတာင္ ထည္႔မေျပာေပ။ ေနာက္ေတာ့ ေယာက်္ားက ကဲကဲ... ဒီလိုဆိုလည္း လုပ္ခ်င္လုပ္... ဒါေပသိ... ဆရာေလးဆီ ညေနတိုင္းလာေတြ႔မယ္၊ နံနက္တိုင္းဖုန္းဆက္မယ္ ရမလားဟု ေမးသည္။ ျပံဳးျပံဳးျပံဳးျပံဳး လာေနာက္ေနေတာ့.. အင္း... ျဖစ္ေသးပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ျပန္ ေအးေအးေဆးေဆး သူနဲ႔လြတ္လြတ္ကင္းကင္း ၀တ္တာ ပိုေကာင္းမည္ဟုေတြးမိသည္။ ဟိုးအရင္ ၇ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္တုန္းကလည္း ျမန္မာျပည္ျပန္ျပီး သီလရွင္၀တ္တာ၊ သူက စင္ကာပူမွာ ... ဆိုေတာ့ ေနာက္ဆံမတင္း စိတ္ကိုေအးခ်မ္း ေနခဲ့တာဟု ေတြးမိသည္။

ဒီေတာ့ ရန္ကုန္အိမ္က လူၾကီးမိဖေတြဆီ ဖုန္းဆက္သည္။ အားရ၀မ္းသာ အစီအစဥ္ကို ေျပာျပသည္။ ဟုိးအရင္ ၇ႏွစ္ေလာက္ကလိုေပါ့ဟု သတိတရထည္႔ေျပာေသးသည္။ သူတို႔လည္း ၀မ္းသာမည္ဟူေသာ အထင္သည္ တက္တက္စင္ေအာင္လြဲပါေလေတာ့သည္။ အားလံုးက ဟင္... ဟန္... ႏွင့္ ေအာ္ၾကသည္။ ဘာစိတ္ကူး ေပါက္ေနတာလဲဟု ေမးၾကသည္။ ေမေမက... အိမ္ေထာင္က်တာျဖင့္ ၾကာေနျပီ၊ ကေလးယူဖို႔ေတာ့ မစဥ္းစားပဲနဲ႔... ဘယ္ႏွယ္ဟယ္... သီလရွင္ ၀တ္ရဦးမယ္လို႔ ၾကံၾကံဖန္ဖန္...ဟု ညည္းေျပာေျပာသည္။ ငတို႔မလည္း သူမ်ားေတြ ေျမးရတာပဲ အားက်ေနရတယ္ဟု ေျပာျပန္သည္။ အဓိကမွာ ဆံပင္အေၾကာင္းေၾကာင့္လို႔ ဆိုတာမ်ားသိရင္ ရူးေနလားလို႔ ေမးခံရမွာ ေသခ်ာသည္။ ဖုန္းေျပာျပီးသည္႔အခါ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ေနမိသည္။ ဒီပံုအတိုင္းဆို သီလရွင္၀တ္မွာ မည္သူမွ် အားမေပး ဆိုတာ ထင္ထင္ရွားရွားၾကီး ျဖစ္ေနျပီ။ ဟင္း... ကေလးမ်ား ယူခ်င္တိုင္း ယူလို႔ရတာၾကေနတာပဲ... ဟဲ့ဟဲ့...လာလာ ...ငါ့ဆီလာဟဲ့...ဆိုျပီး ဗိုက္ထဲ ဆြဲသြင္းလိုက္လို႔ရတာၾကေနတာပဲ...။ တကတဲ... လူျပည္ကအပ္တစင္းနဲ႔ ျဗမၼာျပည္ကအပ္တစင္း ဆံုဖို႔ဆိုတာကေတာင္ လြယ္ေသး၊ လူ႔ဘ၀တစ္ခုျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္ခက္လည္း ဆိုတဲ့စကားလည္း ၾကားဖူးၾကရဲ႕သားနဲ႔ဟု ကိုယ့္ဖာသာ တစ္ေယာက္ထဲ မေက်မနပ္ ေရရြတ္ေနမိသည္။

ေစတနာ မမွန္လို႔လားမသိ... သီလရွင္ ျဖစ္ဖို႔ မလြယ္တာကေတာ့ ေသခ်ာသြားျပီ။ ေအးေလ... ကိုယ့္ဖာသာျပန္ေတြးမိေတာ့လည္း က်ားဥပုသ္ေစာင့္သလို တကယ္ကုသိုလ္စိတ္နဲ႔ စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ လုပ္ခ်င္တာမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာကိုး။ ေအာ္... ကိုယ္ကလည္း... ဖုန္းၾကီး ၾကည္ညိဳတာလား... လူျမင္ေကာင္းေအာင္ လွဴေနတာလားဆိုတဲ့ ဟိုလူေတြလို ျဖစ္ေနတာကိုး...။

ကြယ္... စိတ္ေပါက္ေပါက္ႏွင့္ ဒီတိုင္း ကတံုးတံုးလိုက္ရလို႔ မေကာင္းျဖစ္ေတာ့မည္။

စုခ်စ္
၁၈-၀၈-၂၀၀၈
ညေန ၃နာရီ ၁၅မိနစ္