Showing posts with label Myanmar. Show all posts
Showing posts with label Myanmar. Show all posts

Thursday, March 26, 2015

လူငယ္ႏွင့္ ပညာေရး

Photos credit to original photographers!!! 
ျမန္မာျပည္မွာ မ်ိဳးဆက္သစ္ လူငယ္ေတြ ပညာေရးျပဳျပင္လိုမႈအတြက္ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တာေၾကာင့္ မညွာမတာ ႏွိမ္နင္းခံရျပီး မတရားသျဖင့္ အေရးယူခံရ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ခံရတယ္။ တကယ္ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္မိေတာ့ ႏွိမ္နင္းခံရတဲ့သူေတြကလည္း လူငယ္ေတြျဖစ္သလို အဲ့ဒီလူငယ္ေတြကို ႏွိမ္နင္းတဲ့အဖြဲ႕မွာလည္း လူငယ္အရြယ္ေတြပဲ ပါဝင္ေနတာေတြ႔ရလိမ့္မယ္။

မေန႔ တစ္ေန႔က စကၤာပူရဲ႕ ဖခင္ၾကီးလီကြမ္းယု ကြယ္လြန္ခဲ့တယ္။ သူ႔ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ စကၤာပူ ရုပ္ျမင္သံၾကားက သူျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ သူ႔ဘဝ ဇာတ္ေၾကာင္း နဲ႔ တံငါရြာသာသာ စကၤာပူႏိုင္ငံေသးေသးေလးကေန ယေန႔မွာ ႏိုင္ငံတကာက ေလးစားအတုယူရတဲ့ ကမၻာ့အဆင့္မီ ႏိုင္ငံထိျဖစ္လာေအာင္ သူဘယ္လိုၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ခဲ့ပံုေတြကို စဥ္ဆက္မျပတ္ ထုတ္လႊင့္ေပးေနတယ္။

လီဟာ ယေန႔ စကၤာပူျဖစ္လာေအာင္ သူသြားခ်င္တဲ့လမ္းက အတားအဆီးမွန္သမွ် သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ရေအာင္ ရွင္းတယ္။ မိန္႔ခြန္းေျပာေနတဲ့ တစ္ေနရာမွာ သူ႔လမ္းစဥ္ကို မေက်နပ္တဲ့သူ လက္မခံႏိုင္တဲ့သူေတြကို လက္သီးလက္ေမာင္းတန္း စိန္ေခၚ ဟစ္ေၾကြးေနတာကို ေတြ႔မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ခင္ဗ်ားတို႔ ေနာက္ ၅ႏွစ္ ေနာက္၁၀ႏွစ္ ေနာက္၁၅ႏွစ္မွာ စကၤာပူ ဘာျဖစ္ေနမလဲ၊ စကၤာပူက မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြဘယ္လိုျဖစ္မလဲ ေစာင့္ၾကည့္ၾကေပါ့တဲ့။ သူေျပာတာ မွန္ မမွန္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ စကၤာပူ ဘာလဲဆိုတာေတာ့ အားလံုးေတြ႔ျမင္ၾကရတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ ဒါေတြကို စီကာစဥ္ကာ ဆက္တိုက္ဆိုသလို ျမင္ရ ၾကားရေတာ့ စကၤာပူရဲ႕ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္ေတြ ကံေကာင္းအေၾကာင္းလွပံုအတြက္ ဝမ္းေျမာက္ၾကည္ႏူး အားက်မိသလို တဆက္တည္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံက လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ ကံမေကာင္းမေၾကာင္းမလွတာေတြ အတြက္ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲရင္နာရတယ္။

စကားစပ္မိလို႔ ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က ၾကံဳၾကိဳက္တာနဲ႔ ရံုးက လုပ္အားေပးအဖြဲ႔နဲ႔အတူ စကၤာပူက Life Community Services Society ( LCSS ) - Life Student Care Centre ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ LCSS အေၾကာင္း သတင္းစာထဲက ၾကားဖူး ရုပ္ျမင္သံၾကားကေနအမွတ္မထင္ ၾကည့္ဖူးမဲ့ သူတို႔ Centre ကိုေတာ့ ပထမဦးဆံုး လုပ္အားေပးေရာက္ဖူးတာပါ။ အရင္ကေတာ့ ကၽြန္မ ရံုးလုပ္အားေပးအဖြဲ႕နဲ႔အတူ Special school ေတြမွာ ကြန္ျပဴတာ လို္က္သင္ေပးဖူးတယ္။ Special school ဆိုတာကေတာ့ ဉာဏ္ရည္မမီတဲ့ကေလးေတြအတြက္ ဖြင့္ထားတဲ့ေက်ာင္းေတြျဖစ္တယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြမေနတတ္ဘူး၊ စဥ္းစားေတြးေခၚႏိုင္တဲ့ ပညာ ဉာဏ္ရည္မမီဘူး၊ အသံုးမက်ပါဘူးလို႔ အမ်ားကျမင္တဲ့ ဒီကေလးေတြဟာ ဒီ Special School ေက်ာင္းေတြကေန ေအာင္ျမင္ျပီးတဲ့ေနာက္ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ထြန္းသြားၾကတာကို ျမင္ရတဲ့အခါ စကၤာပူရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို တကယ္ ေလးစား အံ့ၾသ အထင္ၾကီးမိပါရဲ႕။

LCSS အေၾကာင္း ျပန္ဆက္ရရင္ လုပ္အားေပး မစခင္ CEO က သူတို႔ အသင္းအဖြဲ႕ LCSS ဆိုတာ ဘာလဲ အနည္းငယ္ ရွင္းျပတယ္။ စကၤာပူမွာ LCSS ကို တည္ေထာင္ခဲ့တာ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ကတည္းကဆိုေတာ့ ၁၉ႏွစ္ေက်ာ္ ႏွစ္၂၀နီးပါးရွိျပီျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ အသက္ ၇ႏွစ္ကေန ၁၉ႏွစ္ ၾကား ကေလးေတြ လူငယ္ေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးျပီး ေထာက္ပံ့ကူညီ ပညာသင္ၾကားေပးေနတဲ့ အဖြဲ႕ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒီေက်ာင္းက ေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ ကေလးေတြထဲမွာ ၅၀%ကေတာ့ ဝင္ေငြနည္းတဲ့ စီးပြားေရးအဆင္မေျပတဲ့ မိသားစုကလာၾကျပီ၊ ၅၀% ကေတာ့ လူမႈေရးျပႆနာရႈပ္ေထြးေနတဲ့ မိသားစုေတြကလာတဲ့သူေတြျဖစ္ေၾကာင္း၊ အထူးသျဖင့္ မိဖထဲမွာ တစ္ဦးက ရာဇဝတ္မႈေၾကာင့္ အဖမ္းခံရ ေထာင္က်ေနတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အဲဒီလို ကေလးမ်ိဳးေတြမွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာနာက်ည္းခ်က္ေတြရွိေၾကာင္း၊ ျပင္ပေလာက က လူေတြရဲ႕အႏွိမ္ခံျဖစ္ေနရေၾကာင္း၊ အႏွိမ္မခံရတာေတာင္ ကေလးေတြရဲ႕စိတ္မွာ အလိုလိုသိမ္ငယ္ေနၾကေၾကာင္း၊ သိမ္ငယ္မႈေၾကာင့္ စိတ္ကပိုထၾကြျပီး မိုက္ရူးရဲျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ သားသမီးမ်ားဟာ အမ်ားအားျဖင့္ မိဖေျခရာအတိုင္းလိုက္နင္းၾကတဲ့သူေတြလို႔ ဆိုစမွတ္ရွိရင္ ဆိုးတဲ့မိဖက ေမြးဖြားလာတဲ့ကေလးေတြဟာ တျခားသာမန္ကေလးေတြထက္ ၅ဆပိုျပီး သူတို႔မိဖေတြလို ဆိုးတဲ့လမ္းေၾကာင္းကို လိုက္ဖို႔ ပိုလြယ္ကူေၾကာင္း စသျဖင့္ ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကစလို႔ သူတို႔အသင္းက ဒီလိုကေလးမ်ိဳးေတြကို ပစ္မထားပဲ ဘယ္လို အားေပး ေစာင့္ေရွာက္ကူညီလမ္းျပေနတယ္၊ သူတို႔ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ကေလးေတြ အခုဆို ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လို ေအာင္ျမင္ေနတဲ့သူေတြရွိလာျပီ ဆိုတာေတြကို ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ရွင္းလင္းေျပာျပပါတယ္။

ကၽြန္မဟာ နားေထာင္ေနရင္း ဒီကေလးေတြအတြက္ ဝမ္းလဲသာမိ အသင္းကလုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူ အားက်မိ ျပီးေတာ့ မနာလိုလဲ ျဖစ္မိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာေရာ ဒီလိုကေလးမ်ိဳးေတြကို အစိုးရက ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ ေပးပါရဲ႕လား၊ စိတ္ဓါတ္ေရးရာ ျမွင့္တင္မႈေတြ ရွိပါရဲ႔လား၊ မိဖမဲ့မဟုတ္ပါပဲနဲ႔ မိဖက ဆိုးသြမ္းလို႔ ကေလကေခ်ဘဝေရာက္သြားရတဲ့ လူမမယ္ ကေလးေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား တိုးပြားေနပါျပီလဲ။ ကေလးေတြဟာ ကယ္တင္သူမရွိ ရက္စက္တဲ့ကံၾကမၼာရဲ႕ ေျခနဲ႔နင္းကန္ခ်က္ေတြကို ေရွာင္တိမ္းရင္း တဝဲလည္လည္ေမ်ာေနရရင္း လိမ္မာယဥ္ေက်းတဲ့ကေလးေတာင္မွ မြန္းၾကပ္မႈေတြမခံႏိုင္ပဲ ေရွ႕ဆက္ မိုက္မဲရမ္းကားေနၾကရေတာ့မွာပါပဲလားနဲ႔ မသက္သာစြာခံစားမိေတာ့တယ္။ တာဝန္ဆိုတဲ့လက္ပတ္နီကို ဝတ္ျပီး မိုက္ရူးရဲတဲ့မ်က္ႏွာထားနဲ႔လူငယ္ေလးေတြကို မ်က္လံုးထဲမွာ ျပန္ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။

တဆက္တည္း ကၽြန္မအေတြးထဲမယ္ စကၤာပူ ပညာေရးစနစ္ ကို သံုုးသပ္ၾကည့္မိတယ္။ စကၤာပူအစိုးရဟာ ပညာေရးကို အတိမ္းအေစာင္းမခံ ဘယ္ေနရာကိုမွ အလြတ္မေပး ဟိုး ေအာက္ေျခကစျပီး အထက္ထိ ခိုင္ေအာင္လုပ္ထားတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ဉာဏ္ရည္နိမ့္ပါးလို႔ ဆင္းရဲလို႔ မိဖကလူဆိုးမို႔ စတဲ့ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္ေၾကာင့္မွ ကေလးေတြ ပညာမသင္ႏိုင္ မရွိေစရကို ၾကိဳးစားေဖာ္ေဆာင္ေနတယ္။
ပညာေတာ္တဲ့ ကေလးေတြက်ေတာ့ေရာ အစိုးရက ဘယ္လိုအားေပးလဲ။ ေက်ာင္းျပီးရင္ မိမိ ႏိုင္ငံကိုျပန္အလုပ္အေကၽြးျပဳပါမယ္ဆိုတဲ့ ကတိစာခ်ဳပ္ Bond ေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားက ထိပ္ဆိုတဲ့ေက်ာင္းေတြကို ေရြးလႊတ္ပါတယ္။ အနာဂတ္ေခါင္းေဆာင္အတြက္ အဖက္ဖက္ကေတာ္တဲ့လူေတြကို ေခါင္းေခါက္ေရြး ငယ္စဥ္ကစလို႔ လက္သပ္ေမြးထားပါတယ္။ ပညာေတာ္တဲ့သူဆို သူတို႔ လူမ်ိဳးမွမဟုတ္ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို အားေပးဖို႔ လိုအပ္ရင္ သူတို႔လူအျဖစ္ဆြဲသြင္းလိုက္ဖို႔ကလည္း အဆင္သင့္ပါပဲ။ ကၽြန္မ အိမ္မွာ ျမန္မာျပည္က ၁၆ႏွစ္သား ကေလး ဒီစကၤာပူက Private ေက်ာင္းတစ္ခုမွာ GCE A Level လာတက္ျပီး ေျဖပါတယ္။ GCE A Level Result ထြက္ေတာ့ သူက Maths မွာ World-wide no.1 ရပါတယ္။ စကၤာပူ NUS က သူ႔ကို ခ်က္ခ်င္း စာပို႔ျပီး စေကာ္လာ offer ေပးတယ္။ ျပီးရင္ ဒီလိုကေလးမ်ိဳးကို သူတို႔လက္လြတ္မခံပါဘူး၊ Citizen offer ကိုပါ ေပးေလ့ရွိ္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ကၽြန္မသတိရလိုက္မိတာကေတာ့ ကၽြန္္မတို႔ NUS တက္ခဲ့တုန္းက NUS က ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ဆရာေတြအားလံုးဟာ ႏိုင္ငံျခား နာမည္ရေက်ာင္းေတြက ေဒါက္တာဘြဲ႕ရခဲ့သူေတြျဖစ္တယ္။ စကၤာပူကေက်ာင္းသားေတြဟာ ျပည္တြင္းမွာ တကၠသိုလ္ပညာယူေနရေပတဲ့ သင္တဲ့ဆရာေတြအားလံုးက ႏိုင္ငံတကာေက်ာင္း ပညာ အေတြ႔အၾကံဳ စံုတဲ့သူေတြျဖစ္တယ္။

ျပည္တြင္းက ဒီပလိုမာသင္တန္း Poly ေက်ာင္းေတြကိုၾကည့္ဦးမလား။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဆရာေတြဟာ NUS တို႔ NTU တို႔ က PhD ေတြ Master ေတြျဖစ္ေနျပန္ေရာ။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား NUS NTU က ေဒါက္တာဘြဲ႕ မာစတာ ဘြဲ႕ ရခဲ့သူေတြ ပိုလီမွာ ဆရာျပန္လုပ္ေနၾကပါတယ္။ ITE လို ေက်ာင္းမ်ိဳးမွာေတာင္မွ မာစတာဘြဲ႕ရ ဆရာေတြခန္႔ထားတာျဖစ္တယ္။ မဟုတ္ရင္လည္း Industry ေတြမွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳစံုခဲ့တဲ့ ဝါရင့္ဆရာေတြျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ႏိုင္ငံတကာ စံခ်ိန္စံထားအတိုင္း ပညာကို လိုခ်င္ရင္လိုခ်င္သေလာက္ ဆရာေတြဆီက သဲ့ယူ ရယူႏိုင္တယ္။

ယုတ္စြအဆံုး စကၤာပူ Private ေက်ာင္းေတြကိုေတာင္မွ ကၽြန္မ မနာလိုျဖစ္မိတယ္။ စကၤာပူမွာ GCE O Level A Level preparation အတြက္ Private ေက်ာင္းေတြရွိၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆရာေတြဟာ PhD အဆင့္အတန္းဝင္ေတြျဖစ္တယ္။ ဒီႏိုင္ငံမွာ အထက္တန္းအဆင့္ေက်ာင္းသားေတြကို စာသင္ေပးတဲ့ ဆရာေတြေတာင္မွ PhD တန္းဝင္ ဆရာေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ ဒီလူငယ္ မ်ိိုဳးဆက္သစ္အတြက္ ေရွ႕ေရးကို ေဗဒင္ေျပးၾကည့္ေနစရာမလိုေတာ့ဘူး။ စကၤာပူဟာ ဒီတိုင္းဆက္သြားေနသမွ် မစၥတာလီ စကားအတိုင္း ေျပာရရင္ စကၤာပူလိုျဖစ္ခ်င္လား ေနာက္ထပ္ ၁၀ႏွစ္ ႏွစ္၂၀ၾကိဳးစားလိုက္ပါဦးလို႔ ႏိုင္ငံတကာကို ခပ္မာမာ လက္ပိုက္ျပီး ေျပာေနႏိုင္ဦးမွာပါပဲ။

ျပီးခဲ့တဲ့ေဖေဖၚဝါရီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရာျပည့္မတိုင္ခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္စာတမ္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပန္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မ အဓိက စိတ္ဝင္စားတာက တျခား အေၾကာင္းေတြထက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ငယ္စဥ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္က အေၾကာင္းေတြပဲ။ ဘာလို႔ဆို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္းက သူမ်ားနဲ႔မတူ ေတြးေခၚႏိုင္စြမ္းရွိတာ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓါတ္ျပင္းထန္တာ ပညာကိုမက္မက္ေမာေမာလိုခ်င္စိတ္ရွိတာ အင္တိုက္အားတိုက္ၾကိဳးစားခ်င္စိတ္ရွိတာ ဇြဲရွိတာ ရဲရင့္တာ သတၱိရွိတာ ရိုးသားတာ ဒါေတြအားလံုးျဖစ္လာေစဖို႔ ဘယ္လိုအေၾကာင္းတရားမ်ားက သူ႔ကိုတြန္းပို႔ခဲ့သလဲဆိုတာ သိခ်င္တယ္။ အဓိကအခ်က္ေတြထဲမွာ ဘာကိုသြားေတြ႕လဲဆိုေတာ့ သူ႔အနီးအနားက အစဥ္တစိုက္ ပညာေရးကို အားေပးျပီး သူ႔ကို သြန္သင္ညႊန္ျပခဲ့တဲ့ သူ႔မိဖ သူ႔အစ္ကိုအရင္းေတြနဲ႔ အမ်ိဳးသားအထက္တန္းေက်ာင္းက တကယ့္ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ေတာ္တဲ့ သူ႔ဆရာသမားေတြျဖစ္ေနတာေတြ႔ရတယ္။

ဒီမွာ ကၽြန္မ နားလည္မိလိုက္တာကေတာ့ အေျခခံပညာေရးဟာ လူငယ္တစ္ေယာက္ သူ႔ဘဝလမ္းေၾကာင္းမွန္ေစဖို႔အတြက္ အေရးၾကီးဆံုး အခရာတစ္ခုျဖစ္တယ္ဆိုတာပဲ။ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ လူေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီလူေကာင္း လူေတာ္ေတြစုျပီးေနမွ ႏိုင္ငံေကာင္းတစ္ခု ျဖစ္လာႏိုင္တာမို႔ ပညာေရးကို အဓိက အေရးတၾကီး ပံ့ပိုးသင့္တဲ့အရာလို႔ မထင္သမွ် ကာလပတ္လံုး၊ လူငယ္ေတြအတြက္ အေမွ်ာ္အျမင္ၾကီးစြာ စဥ္းစားမေပးသမွ် ကာလပတ္လံုး အဲ့ဒီႏိုင္ငံမ်ိဳးဟာ ေနာက္ထပ္ ၁၀ႏွစ္ ႏွစ္၂၀ ေနလည္း ဒံုရင္းကေန တက္လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။

လက္ရွိေတြ႔ျမင္ေနရတာေတြနဲ႔ ေတြးမိသမွ်ေတြကို နိဂံုးခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ေနာင္၁၀ႏွစ္ကို လွမ္းၾကည့္ျပီး လူငယ္ေတြရဲ႕ပညာေရးကို ဘက္ေပါင္းစံုကေန တတ္ႏိုင္သမွ် အားေပးၾကပါ။ အစိုးရလူၾကီးမင္းတို႔ အေနနဲ႔လည္း မိမိတို႔ အတၱ မာနကို ေဘးခ်ိတ္လို႔ လူငယ္ေတြကို နားလည္ခြင့္လႊတ္ျပီး သူတို႔ေရွ႕ေရးေကာင္းစားရင္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံေကာင္းစားတာနဲ႔ အတူတူမို႔ လူငယ္ေတြကို အခြင့္အေရးေပးၾကပါ၊ သူတို႔ဘဝတိုးတက္သည္ထက္ တိုးတက္လာေအာင္ တတ္ႏိုင္သမွ် ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးၾကပါ။

ပညာေရးသက္သက္အတြက္ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္မႈေၾကာင့္ ဖမ္းဆီးခံရထားတဲ့ကေလးေတြကိုလည္း အျမန္ဆံုး ျပန္လႊတ္ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္ရပါတယ္။

စုခ်စ္သူ
၂၅ မတ္ ၂၀၁၅

Thursday, February 12, 2015

ျမန္မာျပည္ အညာေျမ ခရီး တစ္ေခါက္ - အပိုင္း၁

ခရီးစဥ္အၾကမ္း (၂၀၁၅ ဇန္နဝါရီ)

ျမန္မာျပည္ တနံတလ်ား ခရီးေတြ သြားရေတာ့မယ္ဆိုရင္ တျခားတိုင္းျပည္ေတြကိုသြားရတာထက္ ပိုျပီး စိတ္လႈပ္ရွား ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမိတယ္။ ခရီးတစ္ခါထြက္တိုင္းလည္း ပံုမွန္ သူမ်ားတကာ သြားရိုးသြားစဥ္ အတိုင္း မသြား၊ ကိုယ့္ခရီး ကိုယ့္ဘာသာ စီစဥ္၊ အဲ့ဒီ စီစဥ္ထားတာကို သူမ်ားေတြ တားခ်င္တားဦး၊ ကိုယ္ကေတာ့ သြားခ်င္တဲ့ေနရာ ရေအာင္ကို ေရာက္ေအာင္ကို သြားတာပဲ။ ဒီေတာ့ သြားသမွ် ခရီးေတြဟာ သာမာန္ အေပ်ာ္သက္သက္ ခရီးမဟုတ္ပဲ ေပ်ာ္လဲေပ်ာ္ရ၊ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳ အသစ္အဆန္းေတြ အတြက္လည္း စိတ္လႈပ္ရွားရနဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စာေရးပ်င္းတဲ့သူျဖစ္တဲ့အေလွ်ာက္ စာရြက္အပိုင္းအစေလးေတြမွာ မွတ္ထားတာေလးေတြ အေတြးထဲမွာ မွတ္ထားတာေလးေတြနဲ႔ပဲ ခံစားေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသမွ် ၾကာေတာ့ ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္ေတာ့တယ္။

ဟိုးတစ္ႏွစ္ကဆို ဦးေရခ်မ္းနဲ႔ ၂ေယာက္တည္း ဘုမသိ ဘမသိ ပဲခူးရိုးမထဲ ကားနဲ႔၂ေယာက္တည္း တက္သြားလိုက္တာ၊ အဲ့အခ်ိန္က လမ္းေတြ တံတားေတြ ေဖာက္တာလဲ မျပီးေသး၊ အဲ့လမ္းေပၚသြားတဲ့ကားဆိုတာ တစ္ေကာင္တျမည္းေတာင္မေတြ႔ရ၊ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ရြာစဥ္ေတြကလဲ ျပတ္နဲ႔ ကံေကာင္းလို႔သာ ေဘးမသီရန္မခ ေတာင္ေပၚက ျပန္ဆင္းလာႏိုင္ၾကရတယ္။ ရိုးမေပၚတေလွ်ာက္ ဖုန္းအဆက္အသြယ္ပါျပတ္ေတာက္သြားလို႔ လူၾကီးေတြစိတ္ပူေနခ်ိန္ ကိုယ္ေတြက ေတာေတာင္ေတြၾကားထဲ ကားရပ္ျပီး အိမ္ကထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ထမင္းဗူးကို ဖြင့္စားလိုက္ေသးတယ္။ ဟိုးတုန္းက ဒီရိုးမထဲမယ္ သခင္သန္းထြန္းတို႔ ပုန္းခဲ့ဖူးတယ္ဆို ကိုယ္အခု ထမင္းစားေနတဲ့ေနရာဟာ သူတို႔လည္း ထမင္းခ်က္စားခဲ့ဖူးမလားဆိုတာ ေျပာမရဘူးလို႔ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ မွန္းဆ ေတြး သမိုင္းေၾကာင္းကို လြမ္းေနမိေသးတယ္။

ပဲခူးရိုးမ (၂၀၁၁ခုႏွစ္)


တျမန္ႏွစ္ကေတာ့ ေရႊဘိုကေန မံုရြာျမို႕ အသြား အရာေတာ္က အထြက္ လမ္းေရေက်ာ္ေနတာကို တည့္တည့္တိုးပါေလေရာ၊ ေတာင္ေပၚေရေတြ တေဟာေဟာက်ေနတာကို ၾကည့္ျပီး တခါမွ မၾကံဳဖူးတဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ ေပ်ာ္လို႔...၊ လူႀကီးေတြကေတာ့ ခရီးဖင့္ပါျပီဆိုျပီး စိတ္ပူလို႔၊ ေရက်တဲ့အခ်ိန္ထိဆို ေနာက္ထပ္ ၃-၄နာရီေလာက္ ေစာင့္ရဦးမွာတဲ့၊ အဲ့ေလာက္အထိ ဘယ္ေစာင့္လိမ့္မလဲ... ေရအနည္းငယ္က်သြားတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ေနာက္ထပ္ ေရမတိုးခင္ သူမ်ားကားေလးေတြ မျဖတ္ရဲေသးတဲ့ ေရေက်ာ္ကို ျဖတ္မယ္ကြာဆိုျပီး ဘတ္စ္ကားၾကီး ျဖတ္သြားတဲ့ လမ္းအတိုင္း ဝုန္းဒိုင္းဆိုျပီး အသည္းတယားယားနဲ႔ ျဖတ္ေမာင္းဖူးတယ္။ ေက်ာက္ကာရြာ ေလမုန္တိုင္းေၾကာင့္ သစ္ပင္ေတြျပိဳပ်က္ေနတဲ့ၾကား ကားကို ေကြ႕ကာ ဝိုက္ကာရေအာင္ ေမာင္းၾကတယ္။ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြဟာ သဘာဝ ေဘးဒုကၡေတြနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရင္ဆိုင္ရ ရင္ဆိုင္ရ ေဘးထိုင္ အျပစ္ေျပာ ညည္းညဴေနျခင္းနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္မခံႏိုင္၊ ေတြ႔ႀကံဳရတာကို ျဖစ္သလို အျပံဳးမပ်က္ လက္ေတြ႔က်က် ရင္ဆိုင္ၾကတာေတြကိုလည္း  အံ့ၾသခ်ီးက်ဴးရတယ္။

 မံုရြာ သို႔ အသြား ေရေက်ာ္ (၂၀၁၃ခုႏွစ္)

ဒါေတြကို ေရးဖို႔ရာ အားခဲထားေပတဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မေရးရေသး။ မေရးျဖစ္တာကိုလည္း ႏွေမ်ာမိေသး။

ဒီႏွစ္ဆန္း ျမန္မာျပည္ျပန္တာ ခါတိုင္းလို အခ်ိန္မရလို႔ တစ္ပတ္တည္းပဲ ေနခဲ့ရတာပါ။ ျပန္ခဲ့တဲ့ရက္ နည္းနည္းထဲကပဲ မႏၲေလးကေန ေရႊစက္ေတာ္ ဘုရားဖူး ထြက္ခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္အေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းေတြ ကို ျပန္ ေျပာျပေတာ့ အားလံုးက သိပ္ကို စိတ္ဝင္စားၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ေရႊစက္ေတာ္ဘုရားဖူး ၂ရက္ခရီး ရယ္ လို႔ ေခါင္းစဥ္တတ္ထားေသာ္ျငားလည္း လမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ျဖတ္သြားတဲ့ ျမိဳ႕ေတြဆီ ဝင္လည္ခဲ့တာေတြကို ၾကားရတာ စိတ္ဝင္စားစရာ အားရစရာႀကီး ျဖစ္ေနလို႔ပါတဲ့။ ၂ရက္တည္းနဲ႔ သြားခဲ့တာေတြက ပထမရက္ မႏၲေလး-စေလ-ေရနံေခ်ာင္း- မေကြး။ မေကြးမွာ ညအိပ္ျပီးေတာ့ မေကြး-ေရႊစက္ေတာ္-ေက်ာင္းေတာ္ရာ-မင္းဘူး-နတ္ေမာက္-မႏၲေလး ျဖစ္ပါတယ္။

ကိုယ္ေတြလို အားလပ္ရက္ရွည္ မရႏိုင္သူေတြ ကိုယ့္ အတိုင္း ၂ရက္ခရီး သြားခ်င္သြား ဒါမွမဟုတ္ ဒီခရီးစဥ္အတိုင္းကိုပဲ ဒီထက္မက အခ်ိန္ေပးျပီးသြားႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ခရီးကျပန္ေရာက္ခါစ ပူပူေႏြးေႏြးရွိေနတုန္း ေခါင္းထဲက အေၾကာင္းအရာေတြ မေပ်ာက္ပ်က္ မေမွးမွိန္ခင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ ဒီခရီးမွာ ေတြ႔ၾကံဳခံစားခဲ့ရသမွ် ႀကိဳးစားျပီး ေရးေပးပါမယ္။

ခရီးသြားေဆာင္းပါး သက္သက္ထက္ ၾကားသမွ် ျမင္သမွ် ေတြ႔ၾကံဳခဲ့သမွ်ကတဆင့္ ေတြးမိသမွ်ေတြကိုပါ မွ်ေဝခ်င္တာမို႔ စာရွည္ၾကီး ျဖစ္သြားရင္သာ ခြင့္လႊတ္ၾကပါလို႔ ၾကိဳတင္ေတာင္းပန္လ်က္။

ျပီးေတာ့ ဆက္ေရးျဖစ္ဖို႔ မပ်င္းဖို႔ အင္အားေတြစုစည္းလ်က္... ။ ။

++++

Wednesday, April 23, 2014

ဘဘဦးဝင္းတင္

ဘဘဦးဝင္းတင္သို႔
ရိုေသေလးစားစြာျဖင့္ ဂါဝရျပဳ ဦးညႊတ္ကန္ေတာ့လိုက္ပါသည္။

မ်က္ရည္တစက္...
ခုန္ေပါက္ေျပးထြက္သြားတယ္...
ဟိုး...မိုးေကာင္းကင္ထက္ဆီသို႔....

ငွက္ကေလးေတြေတာင္ ေတးဆိုခဏရပ္သြားတယ္...
အဲ့ဒီမ်က္ရည္ေလးကို လိုက္ေငးေနရလို႔....

ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္ရည္က ခပ္ျပံဳးျပံဳဳးပဲ လက္မေထာင္ျပသြားတယ္....
တို႔ မေသခင္ ျပန္ဆံုၾကပါစို႔....တဲ့...

စုခ်စ္
၂၁ ၀၄ ၂၀၁၄

  
 

Friday, January 13, 2012

ေလွကေလးကို ေလွာ္မည္ ေဘးမသန္းပဲ ေအးခ်မ္းေတာ့သည္



ေလွကေလးကို ေလွာ္မည္ ေဘးမသန္းပဲ ေအးခ်မ္းေတာ့သည္

တစ္ႏွစ္က မေလးရွား ကြာလမ္လမ္ပူမွာ ရွိတဲ့ တ႐ုတ္တန္း ရဲ႔ ညေစ်းတန္း ကို ေရာက္သြားတဲ့အခါ အဲဒီမွာ ေစ်းေရာင္းေနတဲ့ အေရာင္းသမားေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဗမာျပည္က ျဖစ္ၾကတာေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔က မေရႊစုတို႔ကို ဗမာမွန္းသိလို႔ ဗမာလိုေတြေျပာျပီး ေစ်းေရာင္းၾကတယ္ေပါ့။ ေကာင္ေလးေတြက ရည္ရည္မြန္မြန္၊ ႐ုပ္ရည္သန္႔သန္႔၊ သေဘာေကာင္းေကာင္း ပံု ကေလးေတြ။ မေရႊစုတို႔ကို သူတို႔ ေရာင္းေနတဲ့ ပစၥည္းေတြ ေစ်းေလွ်ာ့ေပးတဲ့ အျပင္ သူတို႔ ဆိုင္မွာ မရွိတဲ့ပစၥည္းေတြ လိုခ်င္တာ ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ ရေအာင္ တျခားအသိဆိုင္ေတြကို လိုက္ပို႔ေပး၊ ကူျပီး ေစ်းဆစ္ေပးၾကတယ္။ မဟုတ္ရင္ ဒီေကအယ္လ္ ညေစ်းတန္းက ေစ်းေတြတင္ျပီး ရိပ္ၾကတာတဲ့။ အဲဒီ ေကာင္ေလးေတြက စကားေျပာရင္ အသံ၀ဲတဲတဲေလးေတြနဲ႔ အသက္က ၂၀ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလးေတြပဲ ရွိေသးတယ္။

'' ဒီေစ်းထဲ ဗမာ ေတြ အမ်ားၾကီးပဲေနာ္။ ဟိုနားက ဆိုင္မွာလည္း ေမာင္ေလးတို႔လိုပဲ ဗမာေတြ အစ္မ ေတြ႔ခဲ့တယ္။ သူတို႔နဲ႔ေရာ သိၾကလား။ ''
'' က်ေနာ္တို႔က သူတို႔ နဲ႔ မတူဘူး အစ္မ၊ သူတို႔က ဗမာ ေတြ၊ က်ေနာ္တို႔က မြန္လူမ်ိဳး... ''
'' ဟင္....နင္တို႔ကလဲဟယ္... မြန္လည္း ဗမာ ၊ ဗမာ လည္း မြန္ေပါ့ဟ။ တစ္ေျမထဲကလာျပီး အေ၀းၾကီးမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကရတဲ့ဟာ... ''
မေရႊစုက အဲသလို ေျပာေတာ့ သူတို႔ ျပံဳးျပီး နားေထာင္ေနၾကတယ္။
'' အခု အစ္မ ကို ဗမာမွန္း သိေပမယ့္ နင္တို႔ ကူညီ ၾကတာပဲ။ အစ္မကလည္း နင္တို႔ ဘာလူမ်ိဳးလည္းေတာင္ မစဥ္းစားမိဘူး။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္က လူမ်ိဳး အသံၾကားတာနဲ႔တင္ ၀မ္းသာတာပဲ။''
သူက ဗမာမို႔ ကိုယ္က မြန္မို႔ ဆိုတဲ့ စကား ျပည္ေထာင္စု သားခ်င္းထဲ ဘာလို႔ ရွိရမလဲတဲ့။ မႈတ္ဖူးလားေနာ္။

အဲသာနဲ႔ ဆက္စပ္လို႔ ေျပာရရင္ မေရႊစုတို႔ ေမေမ ဇာတိခ်က္ေၾကြေမြးရပ္ေျမဟာ ျမစ္၀ကြၽန္းေပၚ ျမိဳ႔ေလးတစ္ျမိဳ႔က လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းနဲ႔ စီးပြားျဖစ္ထြန္းလွတဲ့ ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ ရြာေလးတစ္ရြာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လြတ္လပ္ေရး ေခတ္ဦးမွာ ရြာမွာ ကရင္သူပုန္ေတြ ထၾကြေသာင္းက်န္း ႏွိပ္စက္လို႔ မေရႊ႕မေျပာင္းႏိုင္တဲ့ ပစၥည္းမွန္သမွ် ထားခဲ့၊ ေရႊေငြ ပစၥည္းေတြ တန္ဖိုးၾကီးတာေတြေတာ့ ေျမၾကီးထဲ တြင္းတူး ဖြက္ခဲ့ျပီး ျမိဳ႔ေပၚကို ကိုယ္လြတ္႐ုန္းျပီး ထြက္ေျပးၾကရတယ္။ သူပုန္ေတြက အိမ္မွာ ေတြ႔သမွ် ပစၥည္းေတြ လုယက္ဖ်က္ဆီး ယူငင္သြားတဲ့ အျပင္၊ ေျမၾကီးမွာ ဖြက္ထားတဲ့ ေရႊေငြက အစ စူးထိုးခ်ျပီး ယူသြားလို႔ ရွိသမွ် တက္တက္ေျပာင္ျပီး ေမေမတို႔ မိသားစု ဟာ ရန္ကုန္ျမိဳ႔မွာ လက္ၾကီးပဲကေန ဘ၀အသစ္ကို ျပန္စခဲ့ၾကရတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေမေမဟာ ကရင္ဆို နာမည္ေတာင္ မၾကားခ်င္ေအာင္ မုန္းတီးခဲ့တဲ့သူ ျဖစ္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေတြ ၾကာ လာခဲ့တယ္။ ေဖေဖနဲ႔ ေမေမ အိမ္ေထာင္က်ျပီးေတာ့ အေျခခ်ေနခဲ့တဲ့ အိမ္ ရဲ႔ အိမ္ေရွ႔အိမ္ က မိသားစု ဟာ ကရင္လူမ်ိဳး မိသားစု ျဖစ္တယ္။ သူတို႔ေတြဟာ ႐ိုးသား ေဖာ္ေရႊျပီး သူတပါးကို အင္မတန္ ကူညီတတ္သူေတြ ျဖစ္တယ္။ တခါမွာ အဲဒီ မိသားစု ထဲက မေနာ္ေလးရဲ႔ ေယာက္်ား သူ႔႐ံုး ကိစၥနဲ႔ မတရား အမႈဆင္ ေထာင္ခ်ခံရေတာ့ အဲဒီ အခ်ိန္က တရားသူၾကီး ျဖစ္ေနတဲ့ ေဖေဖဟာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး တရားသျဖင့္ ျဖစ္ေစရေအာင္ အကူအညီေတြ အမ်ားဆံုး ေပးခဲ့တယ္။ မေနာ္ေလးရဲ႔သား ဟာ ေဖေဖ ေမေမတို႔ရဲ႔ ေမြးစားသား ျဖစ္လာတယ္။ ဟိုတခ်ိန္တုန္းက ကရင္ကို နာမည္ေတာင္ မၾကားခ်င္ေအာင္ မုန္းခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတဲ့ ေမေမဟာ သူကုိယ္တိုင္ ႏို႔တိုက္ ေမြးခဲ့ရတဲ့ သူ႔ ေမြးစားသား၊ မေရႊစုတို႔ရဲ႔ ေမြးစား ေမာင္ေလး ကရင္လူမ်ိဳး ျဖစ္တဲ့ ဖိုးခြားေလးကို အရမ္းခ်စ္ပါတယ္။ တခါက တျခားသူတစ္ေယာက္ လုပ္ခဲ့တဲ့ အမႈေၾကာင့္ သူ႔လူမ်ိဳးတိုင္းကို လိုက္မုန္းေနရမယ္ဆို ဒီကမၻာၾကီးမွာ ရန္ျငိဳးေတြနဲ႔ ဘယ္လို ေနခ်င္စရာ ေကာင္းေတာ့မွာပါလဲ။

ေဟာ... အခုလည္းပဲ ႏွစ္၆၀ေက်ာ္ၾကာသည့္တိုင္ေအာင္ လက္နက္ကိုင္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ ကရင္ အမ်ိဳးသား အစည္းအ႐ိုးနဲ႔ ကရင္ျပည္နယ္ အစိုးရ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ ရဲ႔ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ လုပ္ေနၾကျပီတဲ့။ ေဆြးေႏြးပြဲက ႏွစ္ဘက္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြရဲ႔ အျပံဳးေတြကို ျမင္ရ ၾကားရ ၾကည့္ရတာ ဘယ္ေလာက္ စိတ္ခ်မ္းသာ စရာ ေကာင္းလွပါသလဲ။ ဇြဲကပင္ ေတာင္ၾကီးက ျပံဳးလို႕ ၾကည့္ေနမွာ ျမင္ေယာင္ပါေသးရဲ႔။

က်က္သေရ မဂၤလာ အရွိဆံုး သတင္းကေတာ့ ဒီေန႔ မနက္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္ေပးလိုက္ျပီဆိုတဲ့ သတင္းပဲ။ မေရႊစု ခံစားမိတာကေတာ့ အေမစု ေျပာသလို လူေတြဟာ အတိတ္က နာက်ည္းခ်က္ေတြကို ျပန္စဥ္းစားျပီး အတိတ္ဘ၀ထဲကေန ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ရင္ အနာဂတ္ ျငိမ္းခ်မ္းသာယာ ညီညြတ္ေရး ဘယ္လို စုစည္း လုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့တဲ့ မလဲ။

ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္ဟာ မေရႊစုတို႔ ေမာင္ႏွမ ေတြ အားလံုး လက္တြဲျပီး ကိုယ့္ႏိုင္ငံေတာ္ သာယာေရးအတြက္ ညီညီညြတ္ညြတ္ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ရမယ့္ အခ်ိန္အခါေကာင္းပဲ။ ေနာင္ သိပ္မၾကာခင္ ကာလမွာပဲ ကမၻာမွာ ျမန္မာေဟ့လို႔ လက္မ ေထာင္ မေၾကြးေက်ာ္ႏိုင္ဘူးလို႔ ဘယ္သူ ေျပာမလဲ။

စုခ်စ္
၁၃-၀၁-၂၀၁၂
ေန႔လည္ ၂း၄၇ နာရီ
++++++++

Wednesday, January 4, 2012

လူတိုင္းအတြက္ လြတ္လပ္ေရး

လြတ္လပ္ေရးေန႔ အထိမ္းအမွတ္
(၀၄ ဇန္န၀ါရီလ ၂၀၁၂)

( Sketch by Suuchitthu)
(from photo of Moe Kyaw Thu - Old lady sitting & waiting in front of Prison on 03-01-2012)


သင့္မွာ မိခင္ ရွိလွ်င္ ...
သားကိုေမွ်ာ္ေနတတ္သည့္ တျခားသူမ်ား၏ မိခင္ကို သတိရေပးပါ။

သင့္ မိသားစု ကို သင္ခ်စ္လွ်င္...
တျခားသူမ်ား၏ မိသားစု ခ်စ္ခင္မႈကို နားလည္စာနာေပးပါ။

သင့္ကို မတရားခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈ မလိုလားလွ်င္ ...
တျခားသူမ်ားကို မတရားခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈမွ ေျဖလႊတ္ေပးပါ။

သင္သည္ တရားမွ်တ လြတ္လပ္မႈကို ၾကိဳက္လွ်င္...
တျခားသူမ်ားအားလည္း တရားမွ်တ လြတ္လပ္မႈ ရရွိေစေအာင္ ေဆာင္ယူေပးပါ။

မွန္ကန္ လွပ ေသာ စစ္မွန္သည့္ လြတ္လပ္ေရး
သင့္ အတြက္ လိုသလို ...
လူတိုင္း အတြက္လည္း လိုပါသည္။


စုခ်စ္
၀၄-၀၁-၂၀၁၂

Thursday, December 1, 2011

ကမၻာ့ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေန႔ အမွတ္တရ

ကမၻာ့ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေန႔ အမွတ္တရ
၀၁ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၁


အဲဒီေန႔ညေနက အျပင္မွာ မိုးေတြ အံု႔မိႈင္းျပီး သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာေနခဲ့တယ္။

+++++

ခဲသားေရာင္ ခပ္မိႈင္းမိႈင္း မိုးေကာင္းကင္ေအာက္ ဖြဲဖြဲေလး ရြာသြန္းေနတဲ့ မိုးေရေတြၾကား ကိုေရခ်မ္းက ကားကို သတိထားျပီး ထိန္းေမာင္းေနတယ္။ ကိုအ႐ုဏ္ဦး သူငယ္ခ်င္း ကားက ဒဂံုျမိဳ႕သစ္ရဲ႔ ေက်ာက္ေပါက္မာ အသင့္အတင့္နဲ႔ မီးခိုးေရာင္ ကတၱရာလမ္းေတြေပၚ ဟို၀င္ သည္ထြက္ ေကြ႔ေကာက္သြားရင္း ေရွ႔ကေန လမ္းညႊန္ျပေပးတယ္။ သူတို႔ကားသာ မပါလာခဲ့ရင္ က်မတို႔ လမ္းမွားမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ တပင္ေရႊထီးလမ္းမွာလို႔ ကိုအ႐ုဏ္ဦးက ေျပာလိုက္တဲ့ ခဏမွာ ေရွ႔ကသြားေနတဲ့ကားက လမ္းခ်ိဳးတစ္ခုဆီ ခ်ိဳး၀င္ရင္း သပ္ရပ္သန္႔ရွင္းတဲ့ ျခံ၀န္းေရွ႔တစ္ခုမွာ ရပ္လိုက္လို႔ ကြၽန္မတို႔ကားလည္း ေနာက္ကေန ရပ္လိုက္တယ္။ မိုးေတြက အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဖြဲဖြဲကေန သဲၾကီးမဲၾကီး ျဗဳန္းကနဲ ရြာခ်လာတယ္။ မိုးကို အမႈ မထားႏိုင္ပဲ ထီးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ကားေပၚက အားလံုး ဆင္းလိုက္ၾကတယ္။ ခရမ္းေရာင္ စကၠဴပန္းေလးေတြ ေ၀ေနေအာင္ မိုးထားတဲ့ သံပန္းတခါးကေန ျခံ၀န္းထဲလွမ္းၾကည့္မိေတာ့ အျပာေရာင္ ေနာက္ခံ အျဖဴေရာင္စာလံုးေတြနဲ႔ ေရးထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။

သုခရိပ္ျမံဳ
လူငယ္ဖြံ႔ျဖိဳးေရး ပရဟိတေဂဟာ



သူနာျပဳ ဆရာမလို႔ ထင္ရတဲ့ ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္ ဆရာမတစ္ေယာက္ နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူ ကရင္ ဆရာမၾကီး တစ္ေယာက္ က က်မတို႔ကို ၾကိဳဆိုျပီး ျခံ၀င္း ကေန ၀င္၀င္ျခင္း ႐ံုးခန္းေလးမွာ ေနရာခ်ထားေပးလို႔ သုခရိပ္ျမံဳ အေၾကာင္း က်မ တို႔ ေမးျမန္း စံုစမ္းသမွ်ကို ဆရာမၾကီးက အခုလို ရွင္းျပပါတယ္။

သုခရိပ္ျမံဳ ဆိုတာ ံႈဠ ေရာဂါပိုး ကူးစက္ခံထားရတဲ့ ကေလးသူငယ္မ်ားအတြက္ မိသားစုနဲ႔ မျခား ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ ပရဟိတ ေဂဟာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကေလးငယ္ေတြဟာ မိဘ၂ဦးစလံုး ဆံုးပါးသြားတာ ျဖစ္ေစ ၊ ဒါမွမဟုတ္ မိဘတစ္ဦး ဆံုးသြားျပီး က်န္တစ္ဦးမွာလည္း ေရာဂါ ေ၀ဒနာ ခံစားေနရလို႔ ကေလးငယ္ကို မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနရွိေနသူ၊ မိဘမဲ့ မဟုတ္ေသာ္လည္း အေျခအေန အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကေလးငယ္ကို ေကာင္းစြာ မေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္၊ မၾကည့္႐ႈခ်င္ေသာ အေျခအေန မ်ိဳးၾကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ ကေလးငယ္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ လူမႈ ေထာက္ပံ့ေရး စီမံခ်က္ကို ဆရာမ ေဒၚ သန္းျမင့္ေအာင္ဂာ ၂၀၀၅ခုႏွစ္မွာ စတင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တာပါ။ သံလ်င္မွာ အိမ္ေလးတစ္လံုးငွားျပီး စတင္ အေျခတည္ခဲ့ၾကရာကေန ၂၀၀၆ခုႏွစ္ ႏွစ္လည္ေလာက္မွာ ဒီ ဒဂံုျမိဳ႔သစ္ အေရွ႔ပိုင္း ယခုေနရာေလးကို ေျမေလးကြက္စာ ၀ယ္ယူျပီး ေစတနာရွင္မ်ားရဲ႔ ပံ့ပိုးမႈနဲ႔ ဒီ သုခရိပ္ျမံဳ ေလးကို စတင္ခဲ့တာ ယေန႔ထက္တိုင္ပါပဲ။

အခုေလာေလာဆယ္ သုခရိပ္ျမံဳမွာ ေမြးရာပါ HIV ေရာဂါပိုး ျငိတြယ္ေနၾကတဲ့ ကေလး ၁၁လ ကေန ၁၆ႏွစ္ထိ ၇၀ဦးခန္႔ ကို ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္လ်က္ရွိပါတယ္။ ပညာသင္ၾကားဖို႔ အရြယ္ေရာက္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ကေလးေတြကို သူငယ္တန္းကေန ဆဌမတန္း အထိ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ စာသင္ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းထားေပးပါတယ္။ ေန႔စဥ္ သုခရိပ္ျမံဳမွ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္နဲ႕ ေက်ာင္းအသြား အျပန္ ႀကိဳပို႔ လုပ္ေပးပါတယ္။ မူႀကိဳအရြယ္ကေလးမ်ားကိုေတာ့ မူႀကိဳသင္တန္းဆင္းဆရာမမ်ား နဲ႕ ေဂဟာ မွာပဲ စာသင္ေပးပါတယ္။

က်န္းမာေရးအတြက္ လိုအပ္သလို အနီးကပ္ ေစာင့္ၾကည့္ေပးျပီး ကိုယ္ခံအား စီဒီဖိုး ႏွစ္ရာေအာက္ဆင္းသူမ်ားကို ေအအာတီေဆး တိုက္ေကြၽးရပါတယ္။ ေအအာတီေဆး မလိုတဲ့ ကေလးမ်ားကေတာ့ ပိုးသတ္ေဆး ပံုမွန္တိုက္ေကြၽးေနပါတယ္။ ကေလးမ်ားအတြက္ သဇင္ေဆးခန္း က ကူညီျပီး လိုအပ္တဲ့ ရက္ခ်ိန္းမွာ ေဆးစစ္၊ ေသြးေဖာက္၊ စသျဖင့္ ညႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း ကုသမႈခံယူပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ တစ္ကိုယ္ေရ သန္႕ရွင္းေရး အတြက္ သိပ္ငယ္လြန္းတဲ့ ကေလးေတြ အတြက္ ( ၃ႏွစ္ခန္႔အထိ ) ဆရာမေတြ ကိုယ္တိုင္ ေရခ်ဳိး၊ ထမင္းေကြၽး၊ အနာေဆးထည့္၊ စသျဖင့္ ၾကင္နာ ယုယစြာျဖင့္ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါတယ္။

ကေလးငယ္ ၇၀ဦး အတြက္ ေလာေလာဆယ္ တစ္ေန႔စာ အစားအေသာက္ ကုန္က်ေငြက ၇ေသာင္းခန္႔ျဖစ္ပါတယ္။ သာမန္ကေလးမ်ားထက္ အာဟာရ ပိုျဖစ္ေအာင္ ဂ႐ုစိုက္ရမွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ အစားအေသာက္မွာ ခြန္အားရွိေစမယ့္ အစားအစာမ်ားကို ေရြးခ်ယ္ စီစစ္ ေကြၽးေမြးပါတယ္။ မနက္ ၇နာရီမွာ နံနက္စာ ပဲျပဳတ္ထမင္း၊ ၾကာဇံ၊ ေခါက္ဆြဲ၊ အစရွိသျဖင့္ ေကြၽးေမြးျပီး ေန႔လည္စာကို ေန႔လည္ ၁၁နာရီ၊ ညစာကို ညေန ၅နာရီ ပံုမွန္ အသားဟင္း၊ ငါးဟင္း၊ အသီးအရြက္မ်ားနဲ႔ ေကြၽးေမြးပါတယ္။ အဆာေျပ အေနနဲ႔ မနက္ ၉နာရီမွာ တစ္ၾကိမ္၊ ေန႔လည္ ၂နာရီမွာ တစ္ၾကိမ္ ည ၈နာရီမွာ တစ္ၾကိမ္ ဘီစကစ္၊ အိုဗာတင္း၊ ၾကက္ဥ၊ ႏြားႏို႔၊ အသီးအႏွံမ်ား စသျဖင့္ ေကြၽးရပါတယ္။





ဆရာမၾကီးက ေျပာေျပာဆိုဆို သိလိုသမွ်ေတြ ရွင္းျပျပီး လက္ကမ္းစာေစာင္ေလးေတြလည္း ေပးပါတယ္၊ အဲဒီေနာက္ က်ဴးပစ္မွ အစ္ကိုၾကီး ကိုအာ႐ုဏ္ဦးရဲ႔ အလွဴေငြ (၂၅) သိန္း အပါအ၀င္ ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာအဖြဲ႕က စုေငြ ၅သိန္း နဲ႔ ေပါင္းျပီး - စုစုေပါင္း သိန္း ၃၀ ကို ျမန္မာမ်ားအတြက္ ျမန္မာအဖြဲ႔အေန ႏွင့္ သုခရိပ္ျမံဳ သို႔ လွဴဒါန္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုအာ႐ုဏ္ဦးမွ သူ႔ ကုမၸဏီ နာမည္ႏွင့္ ထပ္မံ၍ ၅သိန္း လွဴတဲ့အတြက္ အဲဒီေန႔က စုစုေပါင္း ေငြသား ၃၅ သိန္း လွဴႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဆရာမၾကီးတို႔မွ ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာၾကျပီး အလွဴေငြ ေရတြက္ေနစဥ္ က်မက ကေလးေတြကို ၾကည့္လို႔ ရမည္လား ဟု ေမးျမန္းမိပါတယ္။



အခုေလာေလာဆယ္ ကေလးေတြကို ညစာထမင္းေကြၽးေနပါတယ္။ ေဘးက ကပ္ရက္ အေဆာင္မွာ သြားၾကည့္ ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္လို႔ ဆရာမၾကီးက ေျပာလာေတာ့ ကိုအ႐ုဏ္ဦး သူငယ္ခ်င္း အစ္ကိုၾကီး တစ္ေယာက္ နဲ႔ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္သား ကေလးမ်ား ရွိတဲ့ အေဆာင္ဆီကို မိုးေရေတြၾကားထဲက ထြက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။

++++++++

သန္႔ရွင္း သပ္ရပ္မႈရွိတဲ့ အေဆာက္အအံုထဲက အခန္းတံခါး တစ္ခုကို ဖြင့္လိုက္တာနဲ႔.... ေဟာ... ေတြ႔ပါျပီ။ သူတို႔ကို။

အသက္ ၃ႏွစ္ နဲ႔ ေအာက္ အရြယ္ရွိတဲ့ ကေလး ၁၅ေယာက္ခန္႔ကို ဆရာမ တစ္ဦးက ၾကက္သား အာလူးနဲ႔ နယ္ထားတဲ့ ထမင္းဇလံုၾကီးကေန တစ္ေယာက္စီ ညစာ ထမင္း ခြံ႔ေကြၽးေနျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးငယ္ေလးေတြက ၀၀ကစ္ကစ္ေလးေတြ၊ မ်က္ႏွာမွာလည္း သနပ္ခါး ဘဲၾကားေလးေတြနဲ႔ ေရာဂါသည္လို႔ မထင္ရက္စရာ တက္<က ေပ်ာ္ရႊင္လ်က္ ရွိတာ ေတြ႔ရတယ္။ ခြံ႔ေကြၽးေနတဲ့ ထမင္းကို ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္လို႔ တစ္လုပ္စာ စားျပီးတိုင္း ေနာက္ကေန ျပန္တန္းစီလိုက္နဲ႔ အပူအပင္ ကင္းမဲ့စြာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ေဆာ့ကစားလို႔ ေနၾကေသးတယ္။

က်မတို႔ ဧည့္သည္ေတြ ၀င္လာတာ ေတြ႔ရတာ သူတို႔က ပိုျပီး ေပ်ာ္ေနပံုရတယ္။ က်မက သူတို႔ ထမင္းစားေနတဲ့ ေနရာနား ထိုင္လိုက္ေတာ့ က်မရဲ႔ ေနာက္ေက်ာကို တစ္ေယာက္က ေက်ာလာပိုးတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္က အားက်မခံ က်မ ရင္ခြင္ထဲ တိုး၀င္တယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ က ရသမွ် တိုးကပ္ျပီး က်မ ေပါင္ေပၚမွာ လာထိုင္တယ္။ ေနရာမရႏိုင္ေတာ့တဲ့သူေတြက က်မရဲ႔ လက္ေမာင္းေတြ၊ ပုခုန္းေတြ၊ ဆံစေတြပါ မက်န္ သူတို႔ လက္ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ လာထိ ထားၾကတယ္။ ဒီအတိုင္းပဲ က်မနဲ႔ ပါလာတဲ့ အစ္ကုိၾကီးေပၚကိုလည္း ဖက္တြယ္တက္ျပီး ေဆာ့ကစားေနၾကတယ္။ က်မကသာ သူတို႔ကို ၾကည့္ျပီး အံ့ၾသ သနား ေနရေပမယ့္ ေဂဟာကို လာလွဴေနၾကျဖစ္တဲ့ အစ္ကိုၾကီးကေတာ့ သူတို႔ေလးေတြ နဲ႔ ရယ္ေမာ စကားေျပာရင္း အဖြဲ႔က်ေနပါတယ္။

ကေလးေလးေတြက ဂတံုးေလးေတြနဲ႔မို႔ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ခ်စ္ခင္စြာ အခ်င္းခ်င္း ဂတံုးေလးေတြ ပုတ္ျပီး က်ီစယ္ ေဆာ့ကစားေနေတာ့ က်မက အဲသလို မစရ မ႐ိုက္ရဘူးေနာ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ခ်စ္ရမယ္လို႔ေျပာေတာ့ တစ္ေယာက္ ဂတံုးေလးေတြ တစ္ေယာက္ ဖက္နမ္းျပလိုက္ပါေသးတယ္။ အဲဒီ အခန္းထဲမွာ အငယ္ဆံုး ၁၁လသားအရြယ္ မိန္းကေလး ကို သစ္သားပုခက္ေလးနဲ႔ သိပ္ထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ကေလးေလးက ၁၁လသားဆိုေပမယ့္ တအားကို ေသးေကြး ပိန္လွီလြန္းေတာ့ ၃လသားေလာက္လို႔ေတာင္ ထင္မွတ္မွားစရာရွိပါတယ္။ က်မတို႔ ထိုင္ေနတုန္းမွာပဲ ကေလးေလးက ႐ုတ္ရက္ ငိုပါတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ ဒိုင္ပါမွာ ၀မ္းေတြ သြားထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ အသက္ ၈ႏွစ္- ၉ႏွစ္ခန္႔ အရြယ္ ေယာက္်ားေလး ႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာျပီး ကေလးငယ္ေလးကို ဂ်ိဳင္းကေန မခ်ီလို႔ မနီးမေ၀းမွာ ရွိတဲ့ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ ေခၚ သြားျပီး သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေပးေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

ကေလးမ်ားအတြက္ စည္းကမ္းပိုင္းအရ အခ်င္းခ်င္း ကူညီ႐ိုင္းပင္းမႈ၊ ၾကီးသူကို ငယ္သူက ႐ိုေသေလးစားမႈ၊ ငယ္သူကိုလည္း ၾကီးသူက ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေဖးမမႈ ရွိေစတယ္ဆိုတဲ့ ဆရာမၾကီး စကားကို ျပန္ၾကားေယာင္လာမိျပီး ကေလးေလးအတြက္ ေမာင္ႏွမအရင္းနဲ႔ မျခား မရြံမရွာ ၾကင္နာစြာ ျပဳစုသုတ္သင္ေပးေနတဲ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ျပီး စိတ္ထဲမွာ ၀မ္းသာ ၀မ္းနည္း ခံစားမိပါတယ္။ အသက္ ၈ႏွစ္ ၉ႏွစ္ ဆိုတာ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ကို က ကေလး အရြယ္ေလးေတြပါ။ လူၾကီးလုပ္ျပီး ငယ္သူကို ကူညီေပးေနၾကတာ ကို ေတြ႔ရတာ အံ့ၾသ ၀မ္းသာ ၾကည္ႏူး စရာပါ။ ကေလးေလးကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးျပီး ကေလး ပုခက္ေလးက အ၀တ္ေတြကိုပါ သန္႔စင္ လဲလွယ္ ေပးေနၾကပါတယ္။ အခ်င္းခ်င္း တြက္ကပ္ေနျခင္းလည္း မရွိၾကပါဘူး။ ကေလးေလးကေတာ့ ေရသန္႔စင္လိုက္တာ ေအးသြားလို႔လား မသိ... ငိုေနတုန္းပါပဲ။ ေဖ်ာ့ေတာ့တိုးလ်ေပမယ့္ နာၾကင္ေၾကကြဲေနသလို ငိုညည္းေနတဲ့ သူ႔အသံေလးၾကားရတာ က်မရင္ထဲ ထိခိုက္လွပါတယ္။ ေၾသာ္... ဒီအရြယ္ေလးဟာ မိခင္ ရင္ေငြ႔နဲ႔ ထိျပီး ေထြးထားရမယ့္ အရြယ္ေလး....ခုေတာ့.... ။ က်မ သက္ျပင္း ခပ္ေလးေလး တစ္ခ်က္ကိုသာ ခ်ရင္း ေငးေနမိတယ္။

အျပင္မွာ မိုးေတြကလည္း သည္းသည္းမည္းမည္းရြာလို႔ ေကာင္းတုန္း၊ မိုးလည္း ခ်ဳပ္ျပီမို႔ သူတို႔ကေလးေတြကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း ေဂဟာကေန ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။ အျပန္ကားေပၚအထိ သူတို႔ မ်က္ႏွာေလး၊ အသံေလးေတြ ၊ ဟန္ပန္ေလးေတြက က်မတို႔ မ်က္၀န္းထဲ ကပ္ညိတြယ္ ပါလာၾကတယ္။

က်မတို႔ဟာ က်န္းမာ သန္စြမ္းစြာ မိစံု ဘစံု ဘ၀နဲ႔ ေမြးဖြားလာၾကတယ္။ ျပဳစု ယုယမယ့္ မိဘ ေမာင္ႏွမ မ်ားနဲ႔ ေပ်ာ္ရြင္ ခ်မ္းေျမ႔ အပူအပင္ ကင္းမဲ့စြာ ကေလး ဘ၀ကို ျဖတ္ေက်ာ္လာၾကျပီး ပညာကို ေကာင္းစြာ သင္ၾကားႏိုင္ခဲ့ၾကလို႔ လူတန္းေစ့ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေနေနၾကရတယ္။ က်မတို႔လို မဟုတ္ပဲ ကမၻာေပၚမွာ ကံမေကာင္းႏိုင္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနၾကပါတယ္။ ကံေကာင္းတဲ့ သူေတြ အေနနဲ႔ တျခားတစ္ဖက္က ကံမေကာင္းတဲ့ သူေတြကို က်မတို႔ ဘာလို႔ ေမ့ထားၾကမွာလဲ။ က်မတို႔ရထားတဲ့ ကံေကာင္းျခင္း လက္ေဆာင္ေတြကို သူတို႔အတြက္ က်မတို႔ ဘာလို႔ မေ၀မွ်ႏိုင္ရမွာလဲ။ ကိုယ့္ရဲ႔ ေစာင့္ေရွာက္မႈ လုိအပ္ေနသူေတြ အတြက္ က်မတို႔ သူတို႔ကို ဘာလို႔ မေစာင့္ေရွာက္ပဲ ေနၾကမလဲ။ က်မ တို႔ တတ္ႏိုင္သမွ် ကူညီ မပံ့ပိုး သင့္ေပဘူးလား။

+++++


ကားေပၚမွာ ရွိတဲ့ သူေတြ အားလံုး မ်က္ႏွာ မေကာင္းၾကပါဘူး။ ကိုေရခ်မ္းက နဂိုကတဲက ႏႈတ္နည္းသူမို႔ မ်က္ေမွာင္ၾကဳပ္ကာ ပိုလို႔ ႏႈတ္ဆိတ္ေနတယ္။ အစ္ကိုၾကီး ကိုအ႐ုဏ္ဦး ခမ်ာလည္း လွဴရတဲ့အတြက္ ၀မ္းသာျခင္းက တဖက္ ကေလးမ်ားအတြက္ သနားျခင္းက တဖက္နဲ႔ ၀မ္းသာ ၀မ္းနည္းခံစားေနရရွာတယ္။ က်မကေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလအထိ ၁၁လသမီးေလးရဲ႔ ငိုသံကို ၾကားေယာင္ေနအံုးမလဲ မသိဘူး။

အဲဒီေန႔ညေနက အျပင္မွာ မိုးေတြ အံု႔မိႈင္းျပီး သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာေနခဲ့တယ္။ က်မတို႔ရဲ႔ ရင္ထဲမွာလည္း မိုးေတြ အံု႔မိႈင္းျပီး ရြာေနခဲ့ပါတယ္။


စုခ်စ္
၀၁-၁၂-၂၀၁၁
ကမၻာ့ ေအအိုင္ဒီအက္စ္ေန႔ အမွတ္တရ

++++++++++