၀၁ ဒီဇင္ဘာ ၁၉၉၂
ထီးတစ္ေခ်ာင္း ဂ်ာစီအနီေရာင္ ဖီးဆင့္စက္ဘီး အစိမ္းေရာင္ မိန္းကေလး ရဲ႕
ပန္းႏုေရာင္ စာတစ္ေစာင္ ဒိုင္ယာရီ
ပန္းႏုေရာင္ စာတစ္ေစာင္ ဒိုင္ယာရီ
နံနက္ခင္း ေဆာင္းေအးေအးမွာ ႏွင္းျမဴရနံ႔ေတြေ၀လို႔... ။ ဟင္... ဒီဇင္ဘာ ၁ရက္ေန႔ေတာင္ ေရာက္ျပန္ျပီေပါ့။ ၀ါး... အိပ္ရာက ထမွ... ဒီေန႔ စေန ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ ... အင္းယားဘက္ကို စက္ဘီးစီးမယ္၊ ေက်ာင္း၀င္းထဲ ပတ္မယ္။ အျပန္ ဘုရားလမ္းထိပ္က အေၾကာ္ဆိုင္မွာ ေရေႏြးၾကမ္းပူပူေလး မႈတ္ေသာက္ရင္း အေၾကာ္စံု နဲ႔ ေကာက္ညွင္္းေပါင္း ထိုင္စားမယ္။ အေၾကာ္ဆိုင္လာတဲ့ လူေတြရဲ႔ စ႐ိုက္ေပါင္းစံု ကို ထိုင္ၾကည့္မယ္။ ျပီးေတာ့ ဘုရားပန္းေတြ ၀ယ္ျပီး အိမ္ျပန္မယ္။
ကမန္းကတန္း ထ၊ မ်က္ႏွာသစ္ေတာ့ ေရေအးေအးက လူကို တြန္႔ကနဲ ျဖစ္ေစ။ ေခါင္းမွာ အဘြားေပးတဲ့ သိုးေမြးဦးထုတ္ေဆာင္း၊ လည္မွာ ေဖေဖ့ဆီက ရတဲ့ ေယာက္်ား မာဖလာ ပတ္၊ အဘိုး အေမြေပးထားတဲ့ ေခါင္းစြပ္ သိုးေမႊးေ၀့စကုပ္ေပၚက အစ္ကိုၾကီး လက္ေဆာင္၀ယ္ေပးထားတဲ့ အားကစားသမားေတြ ၀တ္တဲ့ ဂ်ာစီ အနီေရာင္နဲ႔ ခ်ည္ထမီခပ္ထူထူကို တိုတို ၀တ္ျပီး ေျခအိတ္စြပ္ ကင္းဘတ္ ဖိနပ္စီး၊ ဖီးဆင့္ စက္ဘီး အစိမ္းေရာင္ေလး ကို တြန္းထုတ္လာ....။ ေရွ႔စက္ဘီးျခင္းထဲမွာ ပိုက္ဆံအိတ္နဲ႔ အစိုးရထုတ္ ေခါက္ထီးမာမာတစ္ေခ်ာင္း။ ထီးကေတာ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ထဲ သြားသြားလာလာ လုပ္သူေတြအတြက္ မမၾကီးထည့္ေပးထားတဲ့ အေဆာင္။
ဟား... ေအး လိုက္တာ ေမႊးလိုက္တာ... ။ ေဆာင္းေလ ရနံ႔က ေအးလည္း ေအးတယ္... ေမႊးလည္း ေမႊးတယ္။ ဘယ္ဆီကမွန္း မသိ လြင့္ပ်ံ႔လာတဲ့ ပန္းရနံ႔ေလးေတြက ေလထဲမွာ ထံုရနံ႔ေလး သင္းသင္းေမႊးလို႔။ ေလကို အားပါးတရ ႐ႈ႐ိႈက္မိလိုက္တယ္။ မနက္၄နာရီသာသာ ေစာေနေသးလို႔ လမ္းေဘးမွာ လမ္းေလွ်ာက္သူ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ကလြဲလို႔ ဘုရားလမ္း လမ္းမၾကီး တစ္ေလွ်ာက္ ရွင္းလို႔ လင္းလို႔ ထင္းလို႔၊ အေၾကာ္ဆိုင္ေတာင္ မွ မီးေမႊးခါစ ရွိေသး။ စက္ဘီးကို ခပ္ျပင္းျပင္းအနင္း ပထမေတာ့ ေလၾကမ္းထဲမွာ ေက်ာေလးပင္ တြန္႔ကနဲ ျဖစ္သြား၊ ခဏၾကာေတာ့ ဒီေလေအးေအးထဲမွာပဲ ေခြၽးေလး စို႔လာခ်င္သလိုလို၊ ခပ္ျဖည္းျဖည္း အရွိန္ေလွ်ာ့လိုက္ေတာ့ စို႔ေနတဲ့ေခြၽးေတြက တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလနဲ႔ ေအးတလွည့္ ေႏြးတလွည့္။
ေဟာ... ေျပာရင္း ဆိုရင္း အာစီထဲေတာင္ ေရာက္လာျပီ။ အင္းယား ကန္ေလး ေဘးမွာ စက္ဘီးကို ရပ္၊ ခါးကို ဟိုလွည့္ ဒီလွည့္ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္၊ လက္ကို ေျမွာက္ အားပါးတရ ေလကို ႐ႈ ထုတ္၊ ကန္ေပၚက ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလေအးေအးက အသဲထဲထိ စိမ့္သြားသလို၊ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ေလ၊ ေျမ၊ ေရ။ ေဘးနားမွာ ကိုယ့္လိုပဲ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ေနတဲ့ အန္ကယ္ၾကီး နဲ႔ အန္တီၾကီး၊ ဆရာ ဆရာမ ေတြ ျဖစ္ပံုရ။ ကိုယ့္ဘက္လွည့္ ျပံဳးျပျပီး ေရွ႕ကို ဆက္ေလွ်ာက္သြားၾက။
ကဲ... ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္တာ ၁၀မိနစ္ေလာက္ဆိုေတာ့ ေတာ္ျပီ။ လွဲထားတဲ့ စက္ဘီးေလးကို မ၊ ေကြ႕ထြက္မယ္ ျပင္ေနတုန္း... ျဗဳန္းဆို ေနာက္မွာ ရပ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို စက္ဘီးဦးနဲ႔ ၀င္တိုးမလို ျဖစ္မိ။ ေအာင္မယ္... ၾကည့္စမ္း မ်က္ႏွာက သူခိုး ဂ်ပိုး ႐ုပ္နဲ႔ ဘာခိုး မလို႔တုန္း မသိဘူး။ ဟိုက္... ပိုက္ဆံအိတ္ကို စက္ဘီးျခင္းထဲ ဒီတိုင္း ထည့္မိထားတာ ကပ်ာကရာ ေကာက္ယူ။ လုမယ္ လို႔ မ်ား လုပ္ရင္ ေကာက္႐ိုက္ဖို႔ ထီး႐ိုးကို ပါ လက္နဲ႔ ထိထားရ။
စဥ္းစားေနတုန္း... သင္းလက္က သူ႔ ဂ်ာကင္ထဲက တစ္စံုတစ္ခုကို ယူျပီး ေျမွာက္အလာ။ ဟာ... ဒီလိုလုပ္လို႔ ဘယ္ရလိမ့္မတုန္း... သူ႔ထက္ လ်င္တဲ့ ကိုယ္တို႔က ထီး႐ိုးကို ဆုပ္ကိုင္လို႔ ၀ွီးခနဲ ျမည္ေအာင္ ေတြ႔ကရာကိုခုတ္ခ်ပလိုက္။ သိုင္းေလာကရဲ႔ ပန္းရာဇာ မင္းသမီး ဆိုတာ ကိုယ္ပဲေဟ့လို႔ ဘာတို႔ေတာ့ မေၾကြးေက်ာ္ မိပါဘူး။ ခြပ္ ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔ အားလို႔ေတာင္ မေအာ္ႏိုင္၊ အ ဆိုတဲ့ အသံကပဲ ခပ္အုပ္အုပ္ထြက္ျပီး မ်က္ႏွာကို လက္နဲ႔ အုပ္ကာ ထိုင္ခ်သြား။ ကဲ... ကိုယ့္လူ... မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ထဲေတြ႔လို႔ ေနာင္မ်ား လုခ်င္ ၀ွက္ခ်င္ စိတ္္ နည္းနည္းကေလး ေပၚလာျပီဆိုရင္ ဂ်ာစီ အနီေရာင္ ဖီးဆင့္စက္ဘီး အစိမ္းေရာင္ စီး အရိပ္မဲ့ သိုင္းရာဇာ မင္းသမီးကိုသာ သတိရလိုက္ပါလို႔ ခပ္ၾကြားၾကြားေလးေတြးကာ စက္ဘီးကို ခြအတက္... မ်က္ႏွာကို ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ တစ္ခ်က္လွည့္အၾကည့္မွာ ။
ဟင္... လက္၀ါးနဲ႔ အုပ္ကာ ေမာ့ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္တဲ့ တခဏ ရင္ ထဲ ဒိန္းကနဲ ေဆာင့္တက္ ... ဗုေဒၶါ... စကၠဴပန္း အနီေရာင္ေတြနဲ႔အိမ္က ေျပာင္းလာခါစ ဆရာၾကီးရဲ႕သား ဟို ခပ္ေခ်ာေခ်ာ အစ္ကိုၾကီးပါလား...။ ခုနက ေမွာင္ေနေတာ့ ဘယ္သူမွန္းမသိ ဘယ္၀ွာမွန္းမသိ၊ ခုမွ မ်က္ႏွာသိ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ... ဘုရားတမိ၊ ေခ်ာလို႔ဆိုျပီး မသိမသာ လိုက္လိုက္ ၾကည့္ေနမိတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ မင္းသား ျဖစ္ေနပါေပါ့၊ ဘုရား...ဘုရား... လက္ေတာ့ လြန္ကုန္ပါပေကာလို႔ ျဗဳန္းကနဲ ရင္ေတြတုန္၊ ႐ုတ္တရက္္ ဘာလုပ္ရမယ္မွန္းမသိ၊ ဘယ္မ်ား ထိသြားသလဲ မသိမသာ လိုက္ၾကည့္... မ်က္လံုးေတာ့ ထိပံု မရ၊ ေခါက္ထီးေစာင္းက မာေတာ့ မ်က္ခုန္း႐ိုးက ေသြးလိုလို အေရာင္ကို လွမ္းေတြ႔မိ။ အဲဒီ အခ်ိန္ သူ႔ ရင္ခြင္ထဲက ျပဳတ္က်လာတာက.... ေသြးစစ နဲ႔ ပန္းႏုေရာင္ စာတစ္ေစာင္။ လူက စက္ဘီးေပၚ ဘယ္လို ေရာက္သြားမွန္းမသိပဲ နင္းေျပးတာမွ လွစ္ခနဲ လွစ္ခနဲ။
ႏို႔... သိမွ မသိပဲ။
+++++
၀န္ခံခ်က္ ။ လုပ္ၾကံ ဖန္တီးျခင္း သက္သက္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။ ;)
