ရင္ထဲေရာက္ေသာ အေမစု စကားမ်ား
(၁၄-၁၁-၂၀၁၀ မိန္႔ခြန္းမွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္)
Photo - from Reuters
ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ သင္ယူရမယ္။ ေလာကမွာ လူေကာင္း လူဆိုးရွိတယ္လို႔ အယံုၾကည္မရွိဘူး။
လူေတာ္ လူညံ့ ရွိတယ္လို႔လည္း အယံုအၾကည္မရွိဘူး။
သင္လို႔ရတဲ့သူနဲ႔ သင္လို႔ မရတဲ့လူ ရွိတယ္လို႔ပဲ ယံုၾကည္တယ္။
တာ၀န္ကိုမေၾကာက္ဘူး။
တာ၀န္မေက်မွာကိုပဲ ေၾကာက္တယ္။
တစ္ေယာက္ နဲ႔ တစ္ေယာက္ အျမင္ခ်င္းဖလွယ္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ယူရမယ္။
ခ်စ္တယ္ဆိုတာ တစ္ဦးေပၚတစ္ဦး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ေပးခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိျပီးေတာ့ အဲဒီ ဆႏၵအရလုပ္မွ တကယ္ ခ်စ္ရာေရာက္ပါတယ္။
ပင္ပန္းတာကကိစၥမရွိဘူး။ ကိုယ့္ရဲ႔ အားေတြကို ပင္ပန္းရက်ိဳးနပ္ဖို႔ အသံုးခ်ဖို႔ အေရးၾကီးတယ္။
၀ီရိယ ကို ထပ္တလဲလဲ အားထုတ္ရမယ္။
အလုပ္တစ္ခုဆိုတာ ျပီးတယ္မရွိဘူး။
ဒီေလာကၾကီးမွာ ပကတိ ေက်နပ္စရာဆိုတဲ့ အေျခအေနဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မရွိဘူး။
သို႔ေသာ္လည္း ေက်နပ္စရာအေျခအေန အတိုင္းအတာတစ္ခုထိေရာက္ဖို႔ေတာ့ လိုကိုလိုတယ္။
အဲဒီေက်နပ္စရာအေျခအေန အတိုင္းအတာ ေရာက္ဖုိ႔ေတာ့ အားလံုး၀ိုင္းၾကိဳးစားရမယ္။
တစ္ေယာက္ထဲလုပ္တာ ဒီမိုကေရစီ မဟုတ္ဘူး။
သတၱိဆိုတာ စိတ္ဓါတ္ခိုင္ခိုင္မာမာနဲ႔ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ကိစၥျဖစ္ေျမာက္ေအာင္လို႔ အပင္ပန္းခံျပီး လုပ္တာဟာ သတၱိပဲ။
အဲဒီလို သတၱိမ်ိဳး ေမြးရမယ္။
တကယ့္ သတၱိဆိုတာ ေန႔တဓူ၀ လုပ္ေနရမွာ။ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ ဒီကေန႔ တေန႔ကို ရင္ဆိုင္ဖုိ႔ သတၱိေတြ ထုတ္ေနၾကရတာပဲ။
ႏိုင္ငံေရးက ဒို႔နဲ႔ မဆိုင္ဘူးလို႔ ေျပာေနတာဟာ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ဘာလဲ နားမလည္လို႔ ေျပာေနၾကတာပဲ။
ဒီမိုကေရစီမွာ ေရွ႔ကလုပ္ေနတဲ့သူေတြကို ေနာက္ကလူေတြကထိန္းႏိုင္ရမယ္။ ထိန္းပိုင္ခြင့္ရွိရမယ္။
အမ်ားျပည္သူေတြက လူနည္းစုျဖစ္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့သူေတြကို ထိန္းပိုင္ခြင့္ရွိရမယ္။
ေက်းဇူးသိတတ္တဲ့သူဆိုတာ ရွားတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။
ေက်းဇူးသိတတ္ျပီး အခ်င္းခ်င္းကို တန္ဖိုးထားတတ္ ႏိုင္ရမယ္။
ေရွ႔ကလူကလည္း ေနာက္ကလူကို သိတတ္မႈ နားလည္မႈရွိရမယ္။
ေနာက္ကလူကလည္း ေရွ႔ကလူကို နားလည္မႈ သည္းခံမႈ ရွိရမယ္။
ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ရွိရင္ လုပ္လို႔ ရတာပဲ။
ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားေျပာလို႔ ျဖစ္တယ္၊ မျဖစ္ဘူး ဆိုတာမ်ိဳး မရွိဘူး။
လူတိုင္းက တသေဘာထဲ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။
သေဘာမတူတာကို လက္ခံႏိုင္တာလည္း ဒီမိုကေရစီရဲ႔ သေဘာတရားတစ္ခုပဲ။
ယံုၾကည္မႈ၊ နားလည္မႈ၊ ေထာက္ခံမႈ ရေအာင္ ယူရမယ္။
သေဘာမတူတာကို ရေအာင္ စည္းရံုးယူရမွာပဲ။
လက္တြဲလုပ္လို႔ မနစ္နာေစရဘူးလို႔ေတာ့ အာမ မခံႏိုင္ပါဘူး။
ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အရာတစ္ခုကို လိုေတာ့ လိုခ်င္ပါတယ္။
အနာေတာ့ မခံႏိုင္ပါဘူးလို႔ေတာ့ ခံယူထားလို႔ မရဘူး။
ဒါေပမယ့္ ျပည္သူလူထု အနည္းဆံုး နာတဲ့နည္း၊ အတတ္ႏိုင္ဆံုးမထိခိုက္တဲ့နည္းလမ္းေတြကို ရွာျပီး အလုပ္လုပ္ပါ့မယ္။
အမွားနဲ႔ အမွန္ကို ခြဲျခားျပီး သိရမယ္။
အမွန္ဘက္ကေန ရပ္တည္ရဲတဲ့ သတၱိရွိရမယ္။
အမွားနဲ႔ အမွန္ဆို တခ်ိန္နဲ႔ တခ်ိန္ တူတာမဟုတ္ဘူး။
အခ်ိန္ေတြ ေျပာင္းသလို အေျခအေနေတြ ေျပာင္းတတ္တယ္။
လုပ္သင့္ မလုပ္သင့္တာကို ဆင္ျခင္ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႔ လိပ္ျပာ ကိုယ္လံုေစရမယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျပာခဲ့ဖူးသလို ကိုယ့္လိပ္ျပာရဲ႔ ခံုရံုးေရွ႔မွာ မားမားမတ္မတ္ ရပ္ျပီးေတာ့ ေန႔တိုင္း အစစ္ခံရဲၾကပါေစ။
အဲဒီအခါ ကိုယ္ဟာ လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္တာေတြကို လုပ္ေနသလားဆိုတဲ့ အေျဖဟာ ေပၚလာပါလိမ့္မယ္။
အင္အားဆိုတာ မွန္မွန္ကန္ကန္ မသံုးရင္ အႏၲရယ္ပါပဲ။
မွန္မွန္ကန္ကန္သံုးထားတဲ့ အင္အားရဲ႔ အာနိသင္ကို ဘယ္သူမွ ျဖိဳလို႔ မရဘူး။
လိုခ်င္ေနရံုနဲ႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ လိုခ်င္တာရေအာင္ လုပ္တတ္မွ၊ လုပ္ရဲမွ ၊ လုပ္ႏိုင္မွ ရမွာ။
လူအခြင့္အေရးနဲ႔ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရးကို ယံုၾကည္တဲ့အတြက္ ရုန္းကန္ေနတာပဲ။
ပုဂၢိဳလ္ေရးအတြက္ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။
ဘယ္သူ႔ကိုမွ မုန္းတီးေနဖို႔ အခ်ိန္မရွိဘူး။
လူတစ္ေယာက္ရဲ႔ ေက်းဇူးကိုေဖာ္ထုတ္ရတာ အင္မတန္မွ အားရစရာေကာင္းတယ္။
အင္မတန္မွ ေက်နပ္စရာေကာင္းတယ္။
လူအခြင့္အေရး ေၾကျငာစာတမ္းမွာ လူတိုင္း လူတိုင္းဟာ ေမြးရာပါ ဂုဏ္သိကၡာရွိတယ္လို႔ စဖြင့္တယ္။
အဲဒီအခြင့္အေရးေတြနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာကို ထိန္းသိမ္းရမယ္။
လက္ျဖန္႔ျပီးေတာ့ ေတာင္းခ်င္တဲ့စိတ္မရွိဘူးလို႔ ယံုၾကည္တယ္။
*******************
