ခင္ေမာင္ရင္ တစ္ကိုယ္တည္းမွာ .....

မေန႔ညက ပ်င္းတာနဲ႔ Burmese Classic က ေရွးေခတ္ေဟာင္းရုပ္ရွင္ကား သူဇာကို ထမင္းစားရင္း အိုင္ပက္ေလး ေရွ႕ခ်ျပီး ၾကည့္မိတယ္။ သူဇာကားက ျဗိတိသွ်ဘားမားက နာမည္ႀကီးဒါရိုက္တာဦးခ်န္ထြန္း ရိုက္ခဲ့တာ၊ မင္းသားေတြက ဘတင့္ ခင္ေမာင္ရင္နဲ႔ ခင္ခင္ရီတဲ့။ ဟိုးငယ္ငယ္က ျမန္မာ့ရုပ္ျမင္သံၾကားမွာ လာတာ ခဏခဏ ၾကည့္ဖူူးတာမို႔ ျပန္ၾကည့္ေတာ့ ေၾသာ္... ဟုတ္သား ဆိုျပီး ဇာတ္လမ္းကို ျပန္သတိရလာတယ္။ 

ဒီသူဇာကားမွာ ဘတင့္က ပန္းခ်ီဆရာ၊ စာတမ္းထိုးတဲ့ထဲ ေသခ်ာဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ပန္းခ်ီဘက္ဆိုင္ရာဒါရိုက္တာ ဦးေငြကိုင္လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရုပ္ရွင္ထဲ ပန္းခ်ီဦးေငြကိုင္ရဲ႕ ပန္းခ်ီကားတခ်ိဳ႕ကို ေတြ႔ရတယ္။ ဘတင့္က ပန္းခ်ီဆရာလူပ်ိဳၾကီး၊ မိန္းမေတြကို သေဘာမက် တဲ့သူ၊ မနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ လြတ္လြတ္ကင္းကင္းေနခ်င္သူ။ (မင္းသားဘတင့္ ျမင္ေတာ့ ရယ္ခ်င္သား၊ သူ႔ၾကည့္ရင္း ၾကည့္ရင္း ခုေဖ့ဘုတ္ခ္မွာ ေခတ္စားေနတဲ့ ဦးလွေဆြၾကီးနဲ႔ တူေနတယ္။ ) တစ္ေန႔ေတာ့ သူ႔အိမ္နား ခင္ခင္ရီရဲ႔ အေဖ မေတာ္တဆ အသတ္ခံရတာကို အကူအညီေပးရင္း ခင္ခင္ရီက အားကိုးရာမဲ့ေနေတာ့ ဘတင့္အိမ္မွာ ေနပါရေစ ခြင့္ေတာင္းတယ္။ ဘတင့္က မိန္းမေတြ အိမ္မွာ မထားႏိုင္ဆိုျပီး ခါးခါးသီးသီး ျငင္းတယ္။ ဒါေပတဲ့ ခင္ခင္ရီရဲ႕ အေဖ က သူေလးစားတဲ့ပန္းခ်ီဆရာၾကီးမွန္းသိသြားတဲ့အခါ ပန္းခ်ီမ်က္ႏွာေၾကာင့္ ခင္ခင္ရီကို အိမ္မွာ ေနခြင့္ေပးလိုက္တယ္။

ဒီေနရာမွာ ပန္းခ်ီ နဲ႔ပတ္သက္လို႔ စိတ္ထဲ ခံစားမိတာေလး ေျပာခ်င္လာတယ္။ ပန္းခ်ီ အႏုပညာရဲ႕ စြမ္းပကား ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ဆိုတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ကေမၻာဒီးယားက Tuol Sleng Genocide Museum ကို ေရာက္ေတာ့ Khmer Rouge လက္ထက္က လူေပါင္းေျမာက္ျမားစြာကို မတရားဖမ္းဆီး အက်ဥ္းခ် ႏိွပ္စက္ သတ္ျဖတ္ခဲ့ပံုေတြ ၾကည့္ရတယ္။ လူေပါင္းေျမာက္ျမားစြာထဲက ၁၂ေယာက္လား မေသပဲ လြတ္ေျမာက္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီ ျပန္လြတ္ေျမာက္လာခဲ့တဲ့ သူေတြထဲက Mr. Bou Meng ဟာ ပန္းခ်ီဆရာ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူေရာ သူ႔ဇနီးေရာ ဖမ္းဆီးခံခဲ့ရတာမွာ သူ႔ဇနီးကေတာ့ အသတ္ခံခဲ့ရျပီး သူ႔ကိုေတာ့ ပန္းခ်ီဆြဲတတ္တာ သိသြားတဲ့ေနာက္ပိုင္းကစလို႔ မႏွိပ္စက္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ၾကည့္စမ္းပါဦးေနာ္... ပန္းခ်ီၽ အႏုပညာရဲ႕တန္ခိုး ဘယ္ေလာက္ၾကီးသလဲဆိုတာ၊ ဒီေလာက္ထိ ရက္စက္ယုတ္မာၾကမ္းတမ္းတဲ့သူေတြၾကားထဲကေန ပန္းခ်ီ မ်က္ႏွာေၾကာင့္ သူလြတ္ေျမာက္ခဲ့ရတယ္။ အခု ဒီ သူဇာ ကားထဲမွာ ဘတင့္လည္း ပန္းခ်ီဆရာၾကီး သမီးဆိုတာနဲ႔ ဘာမွ မေျပာေတာ့ပဲ ခင္ခင္ရီကို သူ႔အိမ္မွာ ေနခြင့္ေပးလိုက္တာပါပဲ။

သူဇာမွာ ခင္ခင္ရီ သရုပ္ေဆာင္တာၾကည့္ရတာကေတာ့ တကတည္း တြန္႔လိမ္ေနတာပဲ၊ ဟီး.... ခၽြဲကလည္း ဘာခၽြဲသလဲ မေမးနဲ႔။ ဒါေပတဲ့ သရုပ္ေဆာင္တာ သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ ေတာ္ပါတယ္။ သီခ်င္းဆိုကလည္း အလြန္ေကာင္း။ ခင္ခင္ရီက ေဖေဖ့ မိတ္ေဆြ ဘဘဦးရန္ႏိုင္စိန္ရဲ႔ ဇနီးျဖစ္ေပတဲ့ သူ မဆံုးခင္ အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မျမင္ခဲ့ဖူးဘူး။ သူ႔ ေရွးေဟာင္းကားေလးေတြ သူ႔သီခ်င္းေလးေတြေတာ့ နားေထာင္ဖူးလို႔ ႏွစ္သက္မိတာေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ဝင္းဦးနဲ႔ သူအသက္ၾကီးမွ တြဲဆိုတဲ့ ပန္းေစတီ သီခ်င္းဆို ရုပ္ျမင္သံၾကားက ခဏခဏ လႊင့္ေပးခဲ့တာ ၾကိဳက္လြန္းလို႔ မွတ္မိေနတယ္။

 ဒါနဲ႔ စကားစပ္မိလို႔ ေျပာရရင္ ေရွးက မင္းသားေတြထဲ ဝင္းဦးကို သေဘာက်တာဟာ သူရုပ္ေခ်ာလို႔မဟုတ္၊ ညဳတုတုအေျပာေတြကို ၾကိဳက္လို႔မဟုတ္၊ အႏုပညာမွာ ဘက္စံုေတာ္တာသက္သက္ေၾကာင့္လည္းမဟုတ္။ သူ႔ကိုေလးစားမိတဲ့အခ်က္က သူဟာ ေရွးေခတ္က သူ႔ရဲ႕စီနီယာအႏုပညာရွင္ေတြကို တေလးတစား တန္ဖိုးထားတတ္သူမို႔လို႔ပဲ၊ ေခတ္ေဟာင္းက လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ေပမဲ့ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ လူမသိ သူမသိ ေမွးမွိန္ေနရွာတဲ့ ပညာရွင္ေတြကို သူနဲ႔ တြဲျပီး အႏုပညာ ျပန္ဆန္းသစ္ေပးခဲ့တယ္။ သူတတ္ႏိုင္သမွ်လည္း ေထာက္ပံ့ကန္ေတာ့တယ္။ အဆိုေတာ္ၾကီးေမရွင္ဆီကို ခဏခဏ သြားကန္ေတာ့တယ္လို႔ စာေတြထဲဖတ္ရပါတယ္။ ေတာ္ေတာ့္ကို ခ်ီးမြမ္းထိုက္တဲ့သူတစ္ေယာက္လို႔ သူ႔ကို ျမင္တယ္။ အဲ့ဒီလိုသေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ပန္းေစတီ သီခ်င္းကို ခင္ခင္ရီနဲ႔ တြဲျပီးသီဆိုထုတ္လႊင့္ခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။

ရုပ္ရွင္ေခတ္ဦးက မင္းသားေတြထဲမွာေတာ့ ခင္ေမာင္ရင္ဟာ ခပ္ႏြဲ႔နြဲ႔နဲ႔ ျဖဴျဖဴေခ်ာေခ်ာေလးဆိုတာ ေပၚလြင္ သိသာလြန္းလွတယ္။ ျပီးေတာ့ သူက သီခ်င္းဆို ပိုင္ႏိုင္တယ္။ ငယ္တုန္းကေတာ့ ဘာရယ္ညာရယ္ မသိပဲ လိုက္ေအာ္ဆိုဖူးတဲ့ သူ႔သီခ်င္း တစ္ပုဒ္ရွိတယ္။

မိန္းမဆုိတာ... ေဆာင္းေလပမာညီ....  
အတြင္း သေဘာေတြ မတည္... ေျပာင္းလဲတတ္သည္...   
......
ခင္ေမာင္ရင္ တစ္ကိုယ္တည္းမွာ အ႐ူးႀကီးပမာ ျဖစ္ကာ ...    
ဇာတ္သိမ္းျပီ...

အဲ့သီခ်င္းဟာ သူ႔ေခတ္အခ်ိန္အခါက အေတာ္ကို နာမည္ေက်ာ္ ေရပန္းစားခဲ့တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ တကယ့္အျပင္ဘဝမွာေရာ သူ႔ခ်စ္သူဟာ အဲ့သီခ်င္းထဲကလိုပဲလားဆိုတာ မသိပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ သူနဲ႔ နာမည္ေက်ာ္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ထဲက ေမေမဝင္းဟာ အိမ္ေထာင္ဘက္ေတြကိုယ္စီ ရွိျပီးမွ ခ်စ္ၾကိဳက္ခဲ့ၾကတာမို႔ သူတို႔အခ်စ္ဟာ အဆံုးသတ္ေကာင္းခဲ့မယ္ မထင္ဘူး။ 

ပြဲလန္းသဘင္ေတြမွာ လူေတြ ဝိုင္းျပီး ေအာ္ ဆို ဆုိေနၾကျဖစ္တဲ့ နာမည္ေက်ာ္ နဂါးနီသီခ်င္းဟာ ခင္ေမာင္ရင္ ဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေပါ့။ ခုေနာက္ပိုင္း ေဖ့ဘုခ္မွာ ေရွးကသီခ်င္းေတြ ျပန္ေဖာ္ထုတ္ေပး စုေဆာင္းေပးၾကတဲ့သူေတြ ေက်းဇူးနဲ႔ ခင္ေမာင္ရင္ သီဆိုခဲ့တဲ့ ဆိပ္ကမ္းသာတို႔ ေတာသားၾကီးတို႔ လင္မယားဝါဒတို႔ စတဲ့ သီခ်င္းေတြလည္း ျပန္နားေထာင္ရတယ္။ ေရွးေခတ္က အဆိုေတာ္မင္းသမီးထဲမွာေတာ့ ေမရွင္ဟာ ကရုဏာသံေလးနဲ႔မို႔ လူၾကိဳက္မ်ား ေက်ာ္ၾကားခဲ့သလို ခင္ေမာင္ရင္ဟာလည္း ၾကည္လင္ပီသၾကည္ျမျပီး တမူထူးျခားတဲ့ က႐ုဏာသံ ဆိုဟန္ေၾကာင့္ သူ႔ဓါတ္ျပားေတြဟာ နာမည္ေက်ာ္တယ္လို႔ ဆိုတယ္။
 
ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ရုပ္ရွင္မွာ သူက တည္ၾကည္ခန္႔ညားတဲ့ လူၾကီးလူေကာင္းအမည္ခံလူဆိုးဗိုလ္အေနနဲ႔ သရုပ္ေဆာင္ရတာ၊ ေရႊကိုင္း မ်က္မွန္နဲ႔ စီးကရက္လက္ၾကားညႇပ္ျပီး မခိုးမခန္႔ ရယ္လိုက္တာတို႔၊ လူဆိုးဗိုလ္ဆိုေပတဲ့ သူ႔တပည့္ေတြကို တည္တည္ခန္႔ခန္႔ ေလေအးေလးနဲ႔ ၾကိမ္းေမာင္းတဲ့ပံု သရုပ္ေဆာင္တာတို႔ ဒါေတြဟာ သူ႔ရဲ႔ တမူထူးျခားတဲ့ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြလို႔ ဆိုတယ္။

သူဇာမွာေတာ့ သူက ဂီတသမား သီခ်င္းအဆိုေကာင္း ေကာလိပ္ေက်ာင္းသား လူေပြ မိန္းမေတြ က်ေလာက္ေအာင္ အေျပာေကာင္း အညဳေကာင္း ခုေခတ္အေခၚ ေစာ္ၾကည္ဘဲေပါ့။ ခင္ခင္ရီက သူ႔ကို ျမင္တာနဲ႔ ပစ္က်ေတာ့တာပဲ။ သူ႔ သရုပ္ေဆာင္ခ်က္ မ်က္ႏွာေပး မ်က္စ မ်က္န အျပံုးခ်ိဳျမျမ ေတြကို အဲ့ေခတ္က မိန္းကေလးေတြ အေတာ္စြဲၾကမွာပါပဲ။ လူငယ္လူရြယ္ေတြဟာလည္း ခင္ေမာင္ရင္ စတိုင္ ဆိုျပီး သူ႔စတိုင္ကို အတုခိုးၾကတဲ့သူေတြ နည္းမွာ မဟုတ္ဘူးပဲ။
 
တေလာက ဖတ္ခဲ့တဲ့ ဆရာေမာင္ေနဝင္းရဲ႕ကိုဝင္းဦးသို႔အလြမ္းေျပေပးစာ စာအုပ္ထဲ ခင္ေမာင္ရင္ အေၾကာင္း ေရးထားတာေလးေတြ ျပန္သတိရမိတယ္။ ဆရာေမာင္ေနဝင္းေရးထားတာ စစ္ၾကီးျပီးေတာ့ ခင္ေမာင္ရင္ဟာ က်န္းမာေရး ညံ့လာလိုက္တာမွာ နားလည္းေကာင္းေကာင္းမၾကားေတာ့ဘူးတဲ့၊ စကားေျပာတဲ့ေနရာမွာလည္း ဆြံ႔ အ ေန ထစ္ ေနတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ ဒီေတာ့ ၾကည့္ဖူးတဲ့ ရုပ္ရွင္ထဲက ခင္ေမာင္ရင္ရဲ႕ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာပံုေတြ ျပန္ျမင္ေယာင္ျပီး သံေဝဂ ရ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ လမ္းမေတာ္ဖုိးတုတ္အေၾကာင္းေရးတဲ့ စာအုပ္ထဲမယ္ သူဟာ မင္းသား ခင္ေမာင္ရင္နဲ႔ ေဘာ္ဒါေတြ ဆိုးေဖာ္ေတဖက္ေတြလို႔ ဆိုတယ္။ သူ႔ဘဝရဲ႕ ဇာတ္သိမ္းမွာေတာ့ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳ ေခ်ာေမာလွပါတယ္ ဆိုတဲ့ ရုပ္ရည္လည္း အိုျခင္းေနာက္ဆံုးရွိေပသတည္းေပါ့၊ ၾကည္ျမပီသတဲ့ အသံခ်ိဳခ်ိဳဟာလည္း နာျခင္းေနာက္ဆံုးေၾကာင့္ မၾကည္လင္ မပီသ ဆြံ႕အ ခဲ့ျပီေပါ့။

ေၾသာ္ ... တကယ္ေတာ့လည္း ဘဝ ေတြ ဘဝ ေတြ ဆိုတာ ခဏေလး ထပြက္တဲ့ ေရတစ္ပြက္စာေတာင္ မၾကာလွတာ... ေအာင္ျမင္ျခင္း ႏုပ်ိဳျခင္း လွပျခင္း ဆိုတာေတြကေတာ့ အဲ့ဒီ ပြက္လိုက္တဲ့ ေရပြက္ကေလးရဲ႕ အေသးငယ္ဆံုးေသာ အစိတ္အပိုင္းေလးမွာပဲ ရွိခဲ့ျပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ မတည္ျမဲျခင္း ေနာက္ကို ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားခဲ့ၾကျပီပဲေပါ့။ ။

+++++

တဂ်ီးမင္းေရ... 
မေန႔ညက ထမင္းစားရင္း ၾကည့္တဲ့ သူဇာ ကား ကေန ဆားခ်က္လိုက္တာ။
ေက်နပ္မယ္ ထင္ပါတယ္ေနာ္။ ။
အလွဴေငြလည္း လွဴပါ့မယ္ေနာ္။ ။

ရွိေတာ့ ရွိပါရဲ႕... အရွိမဲ့

 

ဆရာရဲျမလြင္ - ပို႔ေဆာင္ေပးသူရယ္

ျပီးခဲ့တဲ့ စေနက မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ႔အေဖ စင္ကာပူမွာ ကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ ေဆး႐ံုတက္ေနရတာ အေျခအေန သိပ္မေကာင္းလို႔ ဘုန္းၾကီးပင့္ ပရိတ္ရြတ္ တရားနာတာေလး လုပ္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာလာတယ္။ သူတို႔က စင္ကာပူမွာ ေဆးကုဖို႔ ခဏ ေရာက္လာတဲ့ဲ့မိသားစု မို႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြ မသိလို႔ အကူအညီလွမ္းေတာင္းတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ စေနညဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတြလည္း အားတာမို႔ တျခား သြားစရာ ရွိတဲ့ အစီအစဥ္ေတြဖ်က္ျပီး သတိပ႒ာန္ရိပ္သာေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ဦးရာဇိႏၵကို ေလွ်ာက္ထားျပီး ဆရာေတာ္ကို ေဆး႐ံုကို ပင့္လာေပးခဲ့တယ္။

ကိုယ္တို႔ေတြ ေဆး႐ံုေရာက္သြားတာ စေနည ၇နာရီေလာက္။ လူမမာ ဦးၾကီးဟာ ျပင္းထန္တဲ့ ေဆးဒဏ္ေတြနဲ႔ ေရာဂါေၾကာင့္ မသက္မသာ ခံစားေနရျပီး ေနရထိုင္ရ ခက္ခဲေနပံုရွိတယ္။ ဆရာေတာ္ကို ဖူးျမင္လိုက္တဲ့ ခဏ သူ႔မ်က္လံုးအိမ္မွာ မ်က္ရည္ၾကည္ေလးေတြ ေ၀့၀ဲလာသလိုပဲလို႔ ထင္မိတယ္။ ေဆးပိုက္တတ္ထားတဲ့ လက္ကေလးေတြကို ေျမွာက္ျပီး ဆရာေတာ္ကို ဦးတင္ရွာတယ္။ ျပီးေတာ့ မပီမသ အသံနဲ႔ ဆရာေတာ္ဘြဲ႔ကိုလည္း ေမးလိုက္ေသးတယ္။ ဆရာေတာ္က သီလေပး၊ ပရိတ္ရြတ္အျပီး ျပန္မၾကြခင္ ဦးၾကီးနားမွာ ရပ္ျပီး ေ၀ဒနာကို ဘယ္လို ဘယ္ပံု ႐ႈဖို႔ ခပ္တိုတို ေဟာေျပာရင္း ဦးၾကီးလက္ကို အသာအယာ ဆုတ္ကိုင္ အားေပးတယ္။ ကိုယ္တို႔လည္း ျပန္ခါနီး ဦးၾကီးကို ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ မေရႊစုက ဦးၾကီးရဲ႔လက္ကေလးကိုကိုင္ျပီး သမီး ေမတၱာပို႔ေပးေနမယ္ေနာ္ လို႔ ေျပာေတာ့ ေခါင္းမညိမ့္တညိမ့္နဲ႔ ျပန္ၾကည့္တဲ့ မ်က္လံုးေလးေတြဟာ သနားစရာ သိပ္ေကာင္းတာပဲ။

ေနာက္တစ္ေန႔ တနဂၤေႏြည ၈နာရီေေလာက္ မေရႊစုတို႔ အျပင္မွာ ညစာ စားေနၾကတုန္း ဖုန္း၀င္လာတယ္။ မေန႔ညကေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ဦးၾကီး အခုပဲ ဆံုးသြားျပီတဲ့။ စေနေန႔ည ၇နာရီမွာ သူ ရွိေနခဲ့ေသးတယ္၊ တရားနာခဲ့ေသးတယ္၊ နာက်င္ေနခဲ့ေသးတယ္၊ မ်က္ရည္၀ဲခဲ့ေသးတယ္၊ ေနာက္တစ္ေန႔ည တနဂၤေႏြ ၇နာရီမွာေတာ့ သူဆံုးသြားခဲ့ျပီတဲ့၊ သူ ဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါဟာ ေလာကၾကီးမွာ ျမင္ေနၾက ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခု၊ ကိုယ္လည္း တစ္ေန႔မွာ မလြဲမေသ ေတြ႔ရမယ့္ ေရွာင္လို႔မရတဲ့ အေရးတစ္ခု၊ ျပီးေတာ့ လူျဖစ္လာတဲ့ ဘ၀မွာ ေမြးျခင္းအစရွိရင္ ေသျခင္းအဆံုး ရွိတာမို႔ ဒါဟာ မထူးဆန္းပါဘူးလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခု၊ ဒါေတြ အားလံုး သိပင္သိေသာ္ျငားလည္း စားေနတဲ့ ဇြန္း ခရင္းကို လႊတ္ခ်လို႔ မေရႊစု တစ္ေယာက္ ေငးငိုင္ေနမိတယ္။

ဦးၾကီးကို အဂၤါေန႔ ေန႔လည္မွာ သၿဂႋဳလ္တယ္။ အသုဘ႐ူ တဲ့ ေဟာခန္းထဲ ၀င္လိုက္တဲဲ့ ခဏမွာပဲ တစ္ခါမွ မၾကံဳဖူးတဲ့ စိမ္းေရႊေရႊလို အနံ႔ တစ္မ်ိဳးကို ရလိုက္တယ္။ ဦးၾကီးကို ထည့္ထားတဲ့ အေခါင္းက မွန္နဲ႔ မဟုတ္လို႔ အနား သြားမၾကည့္ပဲ သူ႔ကုိ မျမင္ရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မေရႊစု အနားကို သြားမၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ပန္းေခြေတြၾကားက မ်က္ခုန္းကို ပင့္ကာ ခပ္ေယာင္ေယာင္ေလး ျပံဳးေနတဲ့ သူ႔ ဓါတ္ပံုကိုပဲၾကည့္ျပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန အ႐ိုအေသေပးရင္း ေမတၱာပို႔လိုက္တယ္။ တစ္ေန႔က ပရိတ္ရြတ္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ကိုပဲ မေရႊစုတို႔ ပင့္လာေပးလို႔ ဆရာေတာ္က က်န္ရစ္တဲ့ သူေတြကို သရဏဂံု တည္ေစကာ တရားခ်ီးျမွင့္ပါတယ္။ ေသျပီးတဲ့သူကေတာ့ အသက္မရွိမွေတာ့ ဘယ္လာ သရဏဂံုတည္ႏိုင္ေတာ့မလဲ၊ ဒါေၾကာင့္ က်န္ရစ္တဲ့သူေတြကသာ သူ႔ကိုယ္စား သူ႔ကို ရည္စူးျပီး ေကာင္းမႈကုသိုလ္ ျပဳရင္း သရဏဂံု တည္ရတာေပါ့။

စင္ကာပူမယ္ ေနလာတာ ၁၅ႏွစ္မွာ ဒါဟာ ပထမဆံုး အသုဘ ႐ႈ တရားနာကို လိုက္ပို႔ဖူးျခင္းပဲ။ တကယ္ေတာ့ မေရႊစုဟာ ေၾကာက္တတ္ လန္႔တတ္တဲ့ သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ ငယ္ငယ္က ရထားစီးရင္း ရထားတိုက္သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ရဲ႔ ေျခေထာက္ပိုင္းကို ႐ုတ္တရက္ ျမင္မိလိုက္တာ တစ္လေလာက္ မအိပ္ႏိုင္ မစားႏိုင္ျဖစ္ဖူးတယ္။ စက္မႈေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္း ဖိုးျပည့္ ဆံုးေတာ့ အသုဘ လိုက္ပို႔တာ သူ႔အေလာင္းကို သြားမၾကည့္ရဲခဲ့ပဲနဲ႔ည မွာ သူ႔႐ုပ္ပံု ကို ျမင္ေယာင္ျပီး လန္႔ ေနတတ္တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ အိမ္ေရွ႔အိမ္က အစ္မၾကီး တျခားနယ္မွာ ဆံုးသြားေတာ့ ဆံုးျပီး ၅ရက္ေလာက္ၾကာမွ ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြ မေတာ္တဆ ၾကည့္မိျပီး ေအာ့အန္ကာ တစ္ေယာက္ထဲ မအိပ္ရဲ မျပဳရဲနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ဖူးတယ္။ အဲဒီ အတြက္ေၾကာင့္လည္း ခ်မ္းေျမ႔တရားစခန္းကို စ ၀င္ဖူးလိုက္ျခင္း ျဖစ္တယ္။ အခု အသက္ၾကီးလာေတာ့ ဒီေၾကာက္စိတ္ လန္႔စိတ္ေတြကို မျမဲျခင္း တရားအသိနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျဖေဖ်ာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားရတဲ့အျပင္ လူမမာေတြကို ေဆး႐ံုေစာင့္ အေဖာ္လုပ္ေပးတာတို႔၊ လူမမာေတြအတြက္ လိုတဲ့ အကူအညီေတြေပးတာတို႔၊ မ်က္ႏွာစာအုပ္ကေန နာေရးကူညီမႈ အသင္းရဲ႔ အသုဘ ခ်တဲ့ ဓါတ္ပံုသတင္းေတြဖတ္ရင္း ကိုယ့္ရဲ႔ လန္႔တတ္တဲ့စိတ္ကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ကုုသျပီး သံေ၀ဂ စိတ္ေတြ ၀င္လာေအာင္ က်င့္ေပးရတယ္။

ဒါနဲ႔ အသုဘ႐ႈ တရားနာျပီး ျပန္လာေတာ့ ဆရာရဲျမလြင္ ျမန္မာဘာသာျပန္ ပို႔ေဆာင္ေပးသူရယ္ ဆိုတဲ့ ဂ်ပန္စာေရးဆရာၾကီး မိုမိုစဲရွိႏိုဘု ေရးတဲ့ Departures ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးကို သတိရမိေတာ့တယ္။ အဲဒီ၀တၳဳကို ဒါ႐ိုက္တာ ယိုဂ်ီ႐ိို တာကီတာ နဲ႔ မင္းသား မာစာဟီ႐ို မိုတိုကီ တို႔က ႐ုပ္ရွင္ အျဖစ္ အသက္သြင္းခဲ့တာ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ အတြက္ Best Foreign Language Film ေအာ္စကာ ဆုကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ မေရႊစုက ႐ုပ္ရွင္ သမား မဟုတ္ေတာ့ ဒီကားကို ေအာ္စကာ ဆု ရလို႔သာ သိခဲ့ျပီး အျမည္း Trailer က လြဲလို႔ ေသခ်ာ မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ စာဖတ္၀ါသနာပါသူမို႔ ဆရာရဲျမလြင္က ပို႔ေဆာင္ေပးသူရယ္ ဆိုျပီး ဘာသာျပန္ စာအုပ္ ထြက္လာေတာ့ က်ဴးပစ္မွာ ဦးအဗ်ားက ႐ိုက္တင္ေပးတာနဲ႔ ဒီစာအုပ္ကေလးကို ဖတ္မိသြားေတာ့တယ္။

စာအုပ္ကို ဖတ္ခါစက ဒီေလာက္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းမယ္လို႔ မထင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဖတ္ေနရင္း လက္ကမလႊတ္တမ္း တစ္ထိုင္တည္း အျပီး ဖတ္မိရက္သား ျဖစ္သြားတယ္။ စာအုပ္ဖတ္ေနရင္း စိတ္ထဲမွာ ခံစားခ်က္ကလည္း မ်ိဳးစံုပဲ။ ဒါနဲ႔ ေအာ္စကာဆု ရတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကိုပါ တခါတည္း ၾကည့္မိေတာ့တယ္။ စာအုပ္ကို ဖတ္ေတာ့ ရသ တမ်ိဳး၊ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ေတာ့လည္း ရသ တစ္မ်ိဳး ခံစားရပါတယ္။

ဒါဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ အေၾကာင္းကို သ႐ုပ္ေဖာ္ျပတာလား၊ ဘ၀တစ္ခုကို အဓိပၸာယ္ရွိစြာ ဘယ္လိုမ်ိဳး ရွင္သန္ေနထိုင္ သြားသင့္သလဲဆိုတာ ပညာေပးျခင္းလား၊ ရွင္ျခင္းနဲ႔ ေသျခင္းၾကား အၾကိမ္ၾကိမ္ အဖန္ဖန္ လြန္းထိုး သြားလာေနမွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မသိတဲ့ လူေတြ အေၾကာင္းလား၊ ေသျခင္းတရားရဲ႔ ျပယုပ္ တစ္ခုကို ဖြင့္ဟလွစ္ဆိုျခင္းလား၊ ရွိျခင္း နဲ႔ မရွိျခင္း၊ ဒါမွမဟုတ္ မရွိျခင္းမ်ား ရဲ႔ ရွိျခင္း၊ မတည္ျမဲျခင္းမ်ား ရဲ႔ တည္ျမဲျခင္း သေဘာတရားလား။

စာဖတ္သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ စာအုပ္ကို မဖတ္ဖူးရင္ေတာင္မွ ဒီ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္လမ္းကို ၾကည့္ဖူးျပီးသား ျဖစ္ၾကမွာပါ။ ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္က တေယာဆရာေလး ဒိုင္ဂိုတစ္ေယာက္ သူ႔တီး၀ိုင္း အဖြဲ႔ ဖ်က္ျပစ္လိုက္ျပီးတဲ့ေနာက္ အလုပ္လက္မဲ့ဘ၀နဲ႔ သူ႔ရြာက ပိုင္ရွင္ မရွိေတာ့တဲ့ အေမ့အိမ္ကို ဇနီးျဖစ္သူနဲ႔ ျပန္လာရာမွာ ၾကံဳရာ က်ရာ အလုပ္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ လုိက္ရွာေနရင္း ေသဆံုးသူ အေလာင္းေတြကို အလွျပင္ျပီး ေခါင္းထဲထည့္ေပးရတဲ့အလုပ္ကိုု ၀င္လုပ္မိရဲ႔သားျဖစ္သြားပါတယ္။ သူလိုလူတစ္ေယာက္ဟာ ဒီအလုပ္မ်ိဳးကို လုပ္ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မကူးမိေပမယ့္၊ မေတာ္တဆ အလုပ္၀င္ျပီးေတာ့လည္း ထြက္သြားဖို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစားမိေပမယ့္ လစာေကာင္းေကာင္း ရတာရယ္၊ သူ႔ကို အလုပ္ခန္႔တဲ့ မန္ေနဂ်ာရဲ႔ ေလးစားစရာစိတ္ဓာတ္ကို ၾကည္ညိဳမိတာရယ္၊ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး အေထြေထြ တို႔ရဲ႕ အျဖစ္သနစ္ေပါင္းစံုနဲ႔ ပူေဆြးေလာင္ျမိဳက္မႈေတြကို ၾကံဳလာျပီး တဲ့ေနာက္ ေမတၱာတရားနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္ေပးႏိုင္မႈဆိုတာကို ယံုၾကည္မိရာမွ အစျပဳလို႔ မိန္းမနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူတို႔ရဲ႕အထင္အျမင္ေသးျခင္းခံရသည့္တိုင္ ဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္ပဲ သူ ရြံမုန္းတယ္ထင္တဲ့ အလုပ္ကို တာ၀န္ေက်ျပြန္စြာ ဆက္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ အလုပ္အေပၚမွာ ထားရွိတဲ့ ေစတနာနဲ႔ စိတ္ထက္သန္မႈေတြကုို မိန္းမျဖစ္သူက တစစနဲ႔ နားလည္ေပးႏိုင္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး သူနဲ႔ သူ႔အေမတို႔ကို ငယ္စဥ္အခါက စြန္႔ခြာခဲ့ျပီး ဘယ္ဆီေရာက္ေနမွန္း မသိ၊ သူတို႔ကိုလည္း လံုး၀ေမ့ထားလို္က္ျပီလို႔ မွတ္ယူထားတဲ့ သူစိတ္နာေနတဲ့ သူ႔အေဖ အသုဘကို ကိုယ္တိုင္ ျပင္ဆင္ေပးဖို႔ ၾကံဳလာရာမွာ မထင္မွတ္ထားတဲ့ ေမတၱာတရားကို နားလည္ျခင္းမ်ားနဲ႔ အဆံုးသတ္ထားပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ေလးကုိဖတ္ျပီး ရသ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ရတယ္လို႔ ဘာလို႔ ေျပာရလဲဆို စာဖတ္ေနရင္း ဒိုင္ကိုနဲ႔အတူ သူ ျဖစ္ေနသလို သူခံစားေနရသလို ကိုယ္ပါ လြင့္ပါေမ်ာျပီး လိုက္ပါေနမိတယ္။ အလုပ္အင္တာဗ်ဴးမွာ လံုး၀ ထင္မထားတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးကို ၾကားလိုက္ရလို႔ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ မွင္တက္မိရတာေတြ၊ သိစိတ္က ဒီအလုပ္မ်ိဳးကို လံုး၀ လုပ္ခ်င္စိတ္၊ အသံနဲ႔ေတာင္ ၾကားခ်င္စိတ္ မရွိေပမယ့္ လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲကေတာ့ ထြက္ေျပးလို႔ မရတာေတြ၊ ဒိုင္ကုိ ပထမဆံုး ၾကံံဳရတဲ့ ပုပ္ေစာ္နံေဟာင္ေနတဲ့ အဖြားၾကီးအေလာင္းအေၾကာင္းကို ဖတ္ရေတာ့ ကိုယ္ပါ သူနဲ႔ အတူ ေအာ့အန္ခ်င္မတတ္ ခံစားရတာေတြ၊ အတိုင္းအဆ မရွိ အၾကင္နာတရား၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ သေဘာထားေတြ ျပည့္၀တဲ့ ဆာဇာကီ ကို ဒိုင္ကိုက ေလးစားသလို ေလးစားစိတ္၀င္လာမိတာေတြ၊ လံုး၀ႏွစ္သက္လို႔ မရႏိုင္တဲ့ စက္ဆုပ္စရာလို႔ ထင္ရတဲ့ အလုပ္ကို အႏုပညာေျမာက္စြာ ႀကိဳးစားပမ္းစား လုပ္ေနတာအတြက္ ကိုယ္ပါ ေရာေယာင္အားေပးမိတာေတြ၊ လူေတြဟာ လူေသကို ရြံ႔ေၾကာက္ ၾကေပမယ့္ တိရစၦာန္အေသ ၾကက္အေသေတြက်ေတာ့ အားပါးတရ မရြံမရွာ စားႏိုင္ၾကတာေတြ။

ဒီစာအုပ္မွာ အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္မိလိုက္တဲ့ စာသားေတြကေတာ့ အမ်ိဳးအစား မတူတဲ့ ေခါင္း၃မ်ိဳး အေၾကာင္းေျပာၾကရာမွာ ဒီေခါင္းေတြဟာ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ေစ်းေတြမတူ ကြာျခားေပမယ့္ မီးေလာင္ျပီး ျပာက်သြားတာျခင္းေတာ့ အတူတူပါပဲတဲ့။ ခ်မ္းသာတဲ့သူ ဆင္းရဲတဲ့သူ ႐ုပ္ေခ်ာတဲ့သူ ႐ုပ္ဆိုးတဲ့သူ ဘယ္သူမဆို ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ မီးေလာင္ျပီး ျပာက်ရတာျခင္းမွာေတာ့ ဘာမွ မကြာျခားပါဘူးတဲ့။

ေသဆံုးသြားတယ္ ဆိုတာ တစ္ခါတည္း အၿပီးအပိုင္ နိဂုံးခ်ဳပ္သြားတာ မဟုတ္ဘူး။ ေသျခင္းတရားကို ျဖတ္သန္းၿပီး ေနာက္ဘ၀ကို ဦးတည္ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရျပန္တယ္။

ကိုယ့္မ်က္စိေရွ႕ေမွာက္မွာရွိတဲ့ အခ်စ္ဆိုတာက ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ကို အားလံုးပဲ ဖတ္လို႔ရေအာင္ က်ဴးပစ္မွာ ဦးအဗ်ားက စာ႐ိုက္တင္ေပးထားပါတယ္။ မေရႊစုက တဆင့္ PDF စာအုပ္ေလး လုပ္ျပီး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ (အေပၚက ပံုမွာ ကလစ္ေခါက္ျပီး စာအုပ္ကို ေဒါင္းလုပ္ လုပ္ယူႏိုင္ပါတယ္။) ႐ုပ္ရွင္လည္း ၾကည့္လို႔ ရေပမယ့္ ကိုယ့္လို စာအုပ္ဖတ္ရတာ ပိုျပီး အားရတတ္သူမ်ားအတြက္ ဒီစာအုပ္ေလးကို ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ၾကဖို႔လည္း ညႊန္းပါတယ္။ စာအုပ္မဖတ္ခ်င္လို႔ ႐ုပ္ရွင္ၾကိဳက္တဲ့သူ အေနနဲ႔လည္း မၾကည့္ရေသးသူမ်ား ၾကည့္ၾကဖို႔ ညႊန္းလိုပါတယ္။ ဒီကားကို ႐ိုက္တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာက ေျပာဖူးပါတယ္။

ဒီဇာတ္လမ္းဟာ ေသျခင္းတရား အေၾကာင္း ကို ေျပာထားတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ေသာ္ျငားလည္း ဘ၀မွာ ဘယ္လို ရွင္သန္ေနထိုင္သြားၾကမလဲဆိုတဲ့ ဒႆနကို စဥ္းစားမိသြားေစပါတယ္တဲ့။ ရယ္စရာအေၾကာင္း မဟုတ္ေပမယ့္လည္း သနားစရာထဲမွ ျပံဳးစရာေလးမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီကားမွာ ဘယ္အရာကိုမွွ အစြန္းေရာက္ေအာင္ အလြန္အကြၽံၾကီး ျဖစ္ေနေအာင္ ထည့္သြင္း ႐ိုက္ျပမထားပါဘူးတဲ့။ ေသတဲ့သူေတြအေၾကာင္း အမ်ားၾကီးပါေပမယ့္ လန္႔စရာ ေၾကာက္စရာ ရြံ႔စရာ ေကာင္းေအာင္ လုပ္ျပမထားပါဘူး၊ ၀မ္းနည္းစရာေတြ တစ္ပံုၾကီး ပါေပမယ့္ စိတ္ ထိခိုက္ ေၾကကြဲရမႈေတြကို ေျဖသိမ့္ေပးထားပါတယ္။ စိတ္ႏွလံုး ၾကီးျမတ္မႈနဲ႔ ေမတၱာတရားဟာ အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္ စက္ဆုပ္စရာလို႔ ထင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကိုေတာင္မွ တင့္တယ္လွပမႈေတြ ထံုလႊမ္းေနေစႏိုင္တာကို အႏုပညာေျမာက္စြာ လွစ္ျပထားတာသာ ေတြ႔ရမွာပါတဲ့။

လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္းေတြ၊ စိတ္ၾကည္ႏႈးရျခင္း၊ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ရျခင္းေတြနဲ႔အတူ ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ တိတိက်က် မသိႏိုင္ပဲ ေနာက္ဆံုး အေျဖကိုသာ ေပးထားျပီး အလယ္ဆင့္ေတြကို ဖြက္ေပးထားတဲ့ ေလာကၾကီးမွာ ေကာင္းတလွည့္ ဆိုးတခါ လည္ပတ္ျပီး ေန ေန ၾကရတာပဲ၊ ဘာကိုပဲ ေတြ႔ၾကံဳရ အစြန္းေရာက္တဲ့စိတ္နဲ႔ မၾကည့္ပဲ ေနရခ်ိန္ ခဏေလးကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လို ေနသြားၾကမလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ားနဲ႔ အတူ။

ေမတၱာမ်ားစြာျဖင့္

စုခ်စ္သူ

၀၉ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂

ညေန ၀၆နာရီ ၀၆မိနစ္

၀န္ခံခ်က္ ။။ ေခါင္းစဥ္မွာ ထူးအိမ္သင္ ကဗ်ာမွ စာသားျဖစ္ပါတယ္။

++++

From Undercover Boss to Recover Boss

အခု စင္ကာပူက channel 5 မွာ တနဂၤေႏြ ည ၁၀နာရီကို US CBS Channel က Undercover Boss Series ျပေနတယ္။ တစ္ခါ ႏွစ္ခါ အမွတ္မထင္ ၾကည့္ရင္း သေဘာက်တာနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ရရင္ ရသေလာက္ ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ ၾကည့္ေနရင္း ဘာကို သတိရသြားလဲဆိုေတာ့ ဒီ စီးရီးစ္ကို စ႐ိုက္တဲ့ UK ကသူေတြ ျမန္မာ့ေရွးပံုျပင္ေတြ ဖတ္ဖူးတဲ့သူေတြ ျဖစ္ရမယ္လို႔...။ ဘာလို႔ဆို ေရွးက ပံုျပင္ေတြထဲမွာ ျမန္မာဘုရင္ေတြလည္း ဆင္းရဲသားေယာင္ေဆာင္ျပီး တိုင္းျပည္ကို အဲသလိုလွည့္လည္ၾကတာကိုးေနာ္...။ တိုင္းျပည္အႏွံ႔ လမ္းမွာ ေတြ႔သမွ် သူေတြဆီက တိုင္းေရး ျပည္ေရး သာေရးနာေရး စီးပြားေရး အျမင္ေတြ ေလ့လာတယ္။ သူ႔တိုင္းသူျပည္သားေတြက သူ႔ကို ဘယ္လို ျမင္သလဲဆိုတဲ့ စံုစမ္းတယ္။ လူေတြ ႐ိုးသားမႈ ရွိမရွိ ပညာရွိမရွိၾကကိုလည္း စမ္းသပ္လိုက္ေသးတယ္။ တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႔ ေ၀ဖန္အၾကံေပးခ်က္ေတြ ကေန တိုင္းျပည္ေကာင္းေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ၊ သူ႔အေပၚ ထားရွိတဲ့ အျမင္ကေန သူကိုယ္တိုင္ေရာ ဘာေတြ ျပဳျပင္သင့္သလဲဆိုတာ ေလ့လာ သံုးသပ္တယ္။ ပံုျပင္ထဲက ပညာရွိတဲ့ ဘုရင္မ်ား ေျပာပါတယ္။ 

ကဲ... အခု ေခတ္သစ္ Undercover Boss မွာလည္း company ပိုင္ရွင္ Boss ကိုယ္တိုင္၊ ဒါမွမဟုတ္ CEO ဒါမွမဟုတ္ Upper Executive Level က သူေတြက တစ္ပတ္ေလာက္ သူတို႔ company ေတြ ရဲ႔ ရွိသမွ် လုပ္ငန္းခြဲေတြဆီကို လွည့္လည္သြားျပီး အလုပ္သမားေတြနဲ႔ အတူ ဒိုးတူေဘာင္ဖက္ အလုပ္ေတြ ၀င္လုပ္ၾကရင္း ကိုယ့္လုပ္ငန္းေအာက္ေျခမွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနၾကတယ္ ဆိုတာကိုလည္း သံုးသပ္၊ အလုပ္သမားေတြရဲ႔ ဘ၀ေတြကိုလည္း ထဲထဲ၀င္၀င္ ေလ့လာၾကတာ။ ေဟာ... ဟိုတုန္းက ျမန္မာ ဘုရင္ေတြလိုပဲ ဘုရင္ က နန္းေတာ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူနဲ႔ လမ္းမွာ ေတြ႔ျပီး သူ ပညာစမ္းခဲ့တဲ့သူ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ကို ကူညီခဲ့တဲ့သူေတြကို ဆင့္ေခၚျပီး ဆုလဒ္ေတြ ေပးသနားတာတို႔ လုပ္ေလ့ရွိသလို သူတို႔ကလည္း သူတို႔နဲ႔ ေတြ႔ခဲ့ အတူတြဲလုပ္ခဲ့ရတဲ့ အလုပ္သမားေတြကို ျပန္ေခၚျပီး ရာထူးတိုးေပးတာတို႔ ဆုေၾကးေပးတာတို႔ လုပ္ၾကတာ။ ဒါနဲ႔... ပံုျပင္ထဲက ဘုရင္ေတြ အေၾကာင္း ထားပါေတာ့။ အခုက ကင္မရာ သမားေတြ အမ်ားၾကီး နဲ႔ ဟို႐ိုက္ ဒီ႐ိုက္လုပ္ေနတာ အလုပ္သမားေတြ က မရိပ္မိဘူးလားဆို... Company ရဲ႔ entry workers ေတြ အေၾကာင္း ီ Documentary မွတ္တမ္း ႐ိုက္တာလို႔ ေျပာျပီး ႐ိုက္ၾကသတဲ့။ ဘယ္လို ျဖစ္ျဖစ္ ဒီေခတ္သစ္ ဘုရင္ သူ႔ တိုင္းျပည္ငယ္ေလးကို လွည့္လည္တဲ့ အေၾကာင္း က စိတ္၀င္စားစရာ အားရ၀မ္းသာ ျဖစ္စရာ သေဘာက်စရာေတာ့ ေကာင္းသား။ 

မေရႊစု သေဘာက်တာေလး တစ္ခု ေျပာရရင္ ၾကည့္လိုက္ရသမွ် စီးရီးစ္ေတြမွာ ဒီေလာက္ က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာလြန္းလွတဲ့ ေဘာ့စ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ အင္မတန္ကို Humble ျဖစ္ၾကတယ္။ အို... ဒါေတာ့ တကမၻာလံုးၾကည့္ေနတဲ့ တီဗြီ ႐ိုက္ေနတာကိုးလို႔ ေျပာခ်င္ရင္လည္း ေျပာၾကလိမ့္မယ္။ သို႔ေသာ္ လူ႔မ်က္ႏွာ ခံစားခ်က္ဆိုတာ ဖံုးဖိလို႔ ရတာမွ မဟုတ္တာကိုး ေနာ္။ ဟန္ေဆာင္မႈ ဆိုတာ အနည္း နဲ႔ အမ်ားေတာ့ ေပၚႏိုင္ေသးတာကိုးေနာ္။ မေရႊစုကေတာ့ သူတို႔ နာမည္ၾကီးခ်င္လို႔ လုပ္တယ္ပဲ ဆိုဆို ဒီေလာက္ တအား ခ်မ္းသာတဲ့သူေတြက ဒီလို ေအာက္ေျခကို ဆင္းျပီး Undercover လုပ္ၾကည့္ဖို႔ သေဘာတူကတည္းက အမွတ္ေပးျပီးသား ျဖစ္ေနျပီ။ 

ေဘာ့စ္ေတြဟာ ေအာက္ေျခ သိမ္း အလုပ္ေတြျဖစ္တဲ့ ပစၥည္းထမ္းတာတို႔၊ ကားေရေဆး၊ အိမ္သာေဆး၊ အမိႈက္သိမ္း၊ ေဆးသုတ္၊ စက္ျပင္ စသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့့ Company ရဲ႔ Operators အလုပ္နဲ႔ Technicians အလုပ္ေတြ ကို ၀င္လုပ္ၾကတယ္။ Great Wolf Resorts က အမ်ိဳးသမီး ေဘာ့စ္ Kimberly ဆိုရင္ သူ႔ resort ေရကူးကန္ထဲက ေခ်းတံုးကိုေတာင္ ၾကံဳးလိုက္ရေသးတယ္။ အဲသလို ကိုယ့္လုပ္ငန္းခြဲေတြဆီမွာ တစ္ပတ္ၾကာေအာင္ တစ္ရက္ ကို တစ္ခု ၀င္လုပ္ရင္း အလုပ္သမားေတြရဲ႔ အခက္အခဲေတြ၊ ကိုယ့္ လုပ္ငန္း တိုးတက္စရာ၊ ေႏွာင့္ေႏွးစရာ အေၾကာင္း အခ်င္းအရာေတြ၊ စတဲ့ အဆိုး အေကာင္း မွန္သမွ် အက်ိဳး အေၾကာင္းေတြကို လက္ေတြ႔ ျမင္ၾကရတယ္။ လုပ္ငန္းအတြက္ ဒီထက္မက အဆင္ေျပေအာင္ ဘာေတြေဆာင္ရြက္ႏိုင္မလဲဆိုတာကိုလည္း သိလာရတယ္။ မေရႊစု အျမင္ အက်ိဳးေက်းဇူး အျဖစ္ဆံုးကေတာ့ ကိုယ့္ လုပ္ငန္း တိုးတက္ေအာင္ျမင္ေစရန္ တစ္ေထာင့္ တစ္ေနရာက ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ အေျခခံအလုပ္သမား လူတန္းစားေတြရဲ႔ ဘ၀ကို စာနာ နားလည္ သြားႏိုင္မႈပဲ။ အေျခခံ အလုပ္သမား လူတန္းစား အမ်ားစု အင္အား ပါ၀င္မႈ မရွိပဲ ဘယ္လုပ္ငန္းမွ ရည္ရွည္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ရပ္တည္ႏိုင္မယ္မထင္ဘူး။ 

 တခ်ိဳ႔ ေဘာစ့္ေတြဆိုရင္ ဒီ အလုပ္သမားေတြရဲ႔ ဘ၀ နဲ႔ ေန႔စဥ္ ႐ုန္းကန္ေနရတာေတြကို တအံ့တၾသ ၾကည့္ျပီး ေတာ္ေတာ္ေလး emotional ျဖစ္ၾကတယ္။ ျဖစ္လဲ ျဖစ္စရာကိုးေနာ္။ သာမန္ ေအာက္ေျခ အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဘ၀နဲ႔ သူတို႔ ဘ၀ ႏိႈင္းယွဥ္လို႔ မွ မရတာေလ။ သူတို႔ေတြ အေနနဲ႔က အရမ္းခ်မ္းသာတဲ့သူေတြ၊ အနည္းဆံုးေတာ့ ေငြေရး ေၾကးေရးနဲ႔ ပါတ္သက္ျပီး ဘ၀မွာ အစစအရာရာ အဆင္ေျပေနတဲ့သူေတြ၊ ရတဲ့ လစာ ဆိုတာကလည္း ေျပာမေနပါနဲ႔ေတာ့ Direct TV က CEO ဆို အေျခခံလစာ 15 Million နဲ႔ Stock Options ၾကီးပဲကိုက ၃ႏွစ္ကို 25 Million ရသတဲ့။ တခ်ိဳ႔ ေဘာ့စ္မ်ား သူတို႔ဘ၀မွာ အလုပ္ၾကမ္းဆိုတာ ဘာကိုမွ လုပ္ခဲ့ဖူးဟန္မတူဘူး။ ေလာကမွာ လူဆိုတာ ကိုယ့္ထက္ နိမ့္က်တဲ့သူ ျမင္ရရင္ က႐ုဏာ ျဖစ္လြယ္ၾကတာမို႔ သူတို႔ အလုပ္သမားေတြ ပင္ပင္ပန္းပန္း ႐ုန္းကန္ေနၾကရတာကို ျမင္ရတဲ့အခါ သူတို႔ ဘ၀နဲ႔ အဟ ကြာ လြန္းေတာ့ သနားမိတာ သဘာ၀က်တယ္လို႔ပဲ ျမင္တယ္။ တခ်ိဳ႔ Viewer ေတြ သံုးသပ္သလို ႐ုပ္ရွင္ ႐ိုက္ေနတာမို႔ ဟန္လုပ္ေနတယ္လို႔ ကိုယ္ေတာ့ မယူဆဘူး။ 

မေရႊစု က အမွန္ေျပာရရင္ မ်က္ရည္လြယ္တတ္တဲ့သူ။ သူတို႔က ကိုယ့္ထက္ေတာင္ မ်က္ရည္ ပိုလြယ္ေနၾကသလိုပဲ။ ကိုယ္မ်က္ရည္ လြယ္တာကို ရွက္ေနတာ... သူတို႔ကို ၾကည့္ျပီး... ဟာ... ဒီေလာက္ ခ်မ္းသာ ဒီေလာက္ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ သူေတြေတာင္ မ်က္ရည္ လြယ္ၾကေသးတာ... ကိုယ္က ဘာဟုတ္ေသးလဲလို႔ေတာင္ ေတြးမိေတာ့တယ္။ အမ်ိဳးသမီး ေဘာ့စ္ ကင္ဘာလီဆိုရင္ သူ႔ အလုပ္သမားနဲ႔ စကားေျပာရင္း ဟိုကငိုေတာ့ သူပါ ေရာငိုတာ။ တေန႔ညက ျပသြားတဲ့ Lucky Strike Lanes က ေဘာ့စ္ဆိုလည္း သူ႔ အေမအေၾကာင္းေျပာျပရင္းလည္း ငို၊ အလုပ္သမားကို သနားလို႔ ငို... ဟင္း... ဘာငိုသလဲ မေမးပါနဲ႔။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္မလဲ သူတို႔ၾကည့္ရင္း တစ္႐ႈးေလး တတို႔တို႔နဲ႔ေပါ့။ 

ထူးထူးျခားျခား undercover ဆိုျပီး cover ေပ်ာက္သြားတဲ့ ေဘာစ့္တစ္ေယာက္လဲ ရွိေသးတယ္။ သူကေတာ့ Belfor က ေဘာစ့္။ သူ႔ company က disasters ခံထားရတဲ့ အေဆာက္အအံု ေတြကို ျပင္တာေတြ ျပန္ေဆာက္တာေတြ လုပ္တာ။ အဲသမွာ သူနဲ႔ အတူ တြဲလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္သမား cleaning technician ကေန water technician ကို ရာထူးတိုးခဲ့တာ တစ္ႏွစ္နီးပါးရွိျပီ။ ဒါေပမယ့္ လစာေတာ့ လံုး၀မတိုးဘူးဆိုျပီး ေျပာျပေတာ့ တအား သနားသြားတယ္နဲ႔ တူရဲ႔...။ ေဘာ့စ္မွန္း မသိေအာင္ ဆံပင္တုတတ္ ႐ုပ္ဖ်က္ထားတာေတြ ဆြဲျဖဳတ္လိုက္ျပီး မင္းကို ခုခ်က္ခ်င္း လစာ တိုးေပးမယ္။ ငါဟာ မင္းရဲ႔ CEO ပဲ ဆိုျပီး ေျပာထည့္လိုက္ေရာ။ 

ထံုးစံအတိုင္း တခ်ိဳ႔ သူ ေတြက ကဲ့ရဲ႔ ၾကတာေပါ့ေနာ္... ။ ဒီ ပ႐ိုဂရမ္ဟာ supposed to be undercover ျဖစ္ရမွာ၊ မလိုတာ အပိုေတြ ေလွ်ာက္လုပ္တယ္ ဘာညာေပါ့။ တခ်ိဳ႔ Viewer ေတြၾကေတာ့လည္း တမ်ိဳး ေျပာျပန္တယ္ ... ေဘာ့စ္ေတြက သူတို႔နဲ႔ေတြ႔ခဲ့တဲ့ အလုပ္သမားအတြက္ပဲ ဆုေၾကးေတြ အခြင့္အေရးေတြဖန္တီးေပးတာ... အဲသလို အလုပ္သမားမ်ိဳးက ရာခ်ီျပီး ရွိေနတာေရာ ဘယ္လို ေျဖရွင္းမလဲ ဆိုတာေတြ။ ကိုယ္ျမင္သေလာက္ေတာ့ ဒီ ပ႐ိုဂရမ္ကို ႐ိုက္တဲ့ အဓိက ဦးတည္ခ်က္ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ေဘာ့စ္ေတြဟာ သူတို႔ လုပ္ငန္း တိုးတက္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္သင့္သလဲ၊ သူတို႔နဲ႔ အလွမ္းကြာလြန္းတဲ့ လုပ္ငန္းေအာက္ေျခမွာ ဘာခြၽတ္ယြင္းခ်က္ေတြ ရွိေနသလဲ၊ အေျခခံ လူတန္းစား အလုပ္သမားေတြရဲ႔ ဘ၀ေတြကေရာ ဘယ္လိုေနၾကမလဲ ဆိုတာ စံုစမ္းခ်င္လို႔ ဒီ ပ႐ိုဂရမ္မွာ ၀င္လုပ္ၾကတာ။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီ ပ႐ိုဂရမ္ေၾကာင့္ အလုပ္သမားေတြရဲ႔ ဘ၀ အေျခအေန တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကို ဟိုးထိပ္ဆံုးက ေဘာ့စ္ေတြ သိသြားရင္ အျမတ္ပဲ မဟုတ္လား။ 

ေဘာ့စ္က သူနဲ႔ အလုပ္အတူ လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္သမားေတြကို ျပန္ေခၚျပီး သူဟာ သာမန္ အလုပ္သမား မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ဒီ Company ရဲ႔ ေဘာ့စ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဖြင့္ေျပာတဲ့ အခန္းကေတာ့ ဒီ စီးရီးစ္မွာ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ အေကာင္းဆံုး ပဲ။ လံုး၀ မေမ်ာ္လင့္ထားတာ ေတြ႔ရ သိလိုက္ရလို႔ အလြန္အမင္း ထိတ္လန္႔ အံ့ၾသ သြားၾကတဲ့ အလုပ္သမား ေတြရဲ႔ reaction ေတြက စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတာကိုးေနာ္။ ေဘာ့စ္က သူတို႔အတြက္ ဆုေၾကးေတြ အခြင့္အေရးေတြ ဖန္တီးေပးလို႔ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္၊ ျပီးေတာ့ ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာျဖစ္ၾက။ 

ေနာက္ဆံုး အခန္းကေတာ့ Company မွာ ရွိတဲ့ တျခား ၀န္ထမ္းေတြ အလုပ္သမားေတြအားလံုး ဖိတ္ျပီး Undercover လုပ္တဲ့ တစ္ပတ္ အတြင္း သူ ဘယ္လို ခံစားရတယ္ဆိုတာလည္း ေဘာ့စ္က ျပန္ေျပာျပတယ္ေပါ့။ ျပီးေတာ့ ဒီလုပ္ငန္းၾကီး ေအာင္ျမင္ေစရန္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတဲ့ သူ႔ ၀န္ထမ္းေတြ အလုပ္သမားေတြကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း၊ သူ႔ Company ေအာက္က အလုပ္သမား တစ္ဦးခ်င္းစီဟာ သူ႔မိသားစု၀င္ေတြပဲျဖစ္ေၾကာင္း ဒါေၾကာင့္ ဒီအလုပ္သမားေတြရဲ႔ လူမႈ ဖူလံုေရး၊ အလုပ္သမား အခြင့္အေရးကို တတ္ႏိုင္သမွ် အျပည့္အ၀ တာ၀န္ယူမယ္ ျဖစ္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ေျပာၾက ဆိုၾကေပါ့ေလ။ လူတိုင္းရဲ႔ မ်က္ႏွာေတြဟာလည္း ျပံဳးလို႔...။ အလုပ္သမားေတြကလည္း သူတို႔ အပင္ပန္းခံ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကတာ အသိအမွတ္ျပဳခံရတဲ့ အတြက္ ေပ်ာ္ၾကလို႔...။ အားလံုးဟာ အလုပ္ကို ပိုခင္တြယ္ ပိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ စိတ္ထားေတြ ဒီထက္မက တိုးျပီး ၾကိဳးစားလုပ္သြားအံုးမယ္ ဆိုတဲ့ မ်က္ႏွာထားေတြနဲ႔... ေပါ့။ 

ဘာေျပာေကာင္းမလဲ မေရႊစုတို႔လည္း ဒီ ပ႐ိုဂရမ္ရဲ႔ ေနာက္ဆံုးပိုင္းကို ေရာက္ရင္ တစ္႐ႈးဘူးေလးပိုက္ျပီး မ်က္ရည္ေလး စမ္းစမ္း စမ္းစမ္း နဲ႔...။ သူတို႔အစား ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာကို ျဖစ္လို႔... ဒါနဲ႔ မ်က္ရည္ေတြၾကားက ဆုေတာင္းလိုက္ေသးတယ္...။ ျမန္မာႏိုင္ငံက အလုပ္သမားေတြ ... အို... ကမၻာေပၚက အလုပ္သမားတိုင္း အလုပ္သမား အခြင့္အေရးေတြ အျမန္ဆံုး အျပည့္အ၀ ရၾကပါေစလို႔ ... ။

မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ အေမွာင္တိုက္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ ေဘာ့စ္ေတြလည္း Recover ျမန္ျမန္ျဖစ္ အလင္းရလို႔ လုပ္သားမ်ားရဲ႔ ဘ၀ကို နားလည္စာနာ အမွန္ျမင္ၾကပါေစလို႔... ။ 

ကိုးကား။ 

Undercover Boss (U.S. TV series) episodes

IP Man ႏွင့္ မေရႊစုအေတြးမ်ား

IP Man ႏွင့္ မေရႊစုအေတြးမ်ား

Image Source

မေန႔ညက ဘူကစ္ဘတုတ္ အမ္အာတီဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ရင္း လမ္းေဘးကြင္းျပင္က်ယ္မွာ ႐ုပ္ရွင္ျပေနတာေတြ႔လို႔ ခဏတျဖဳတ္ ရပ္ၾကည့္မိတယ္။ မေရႊစုက ႐ုပ္ရွင္ဆို ေတာ္႐ံုမၾကိဳက္တာမို႔ ခဏဆိုျပီး ရပ္ၾကည့္ေပမယ့္ ႐ုပ္ရွင္က ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္တက္ၾကြလာတာနဲ႔ အျပီးအထိ ၾကည့္မိေတာ့တယ္။

ဘာကားလဲလို႔ စပ္စုၾကည့္မိေတာ့ IP man 2 တဲ့။ လက္ေ၀ွ႔ကားေတြဆို ပိုလို႔ေတာင္ မၾကည့္တတ္တဲ့ မေရႊစုကို ဒီကားေလးကေတာ့ အျပီးထိ ၾကည့္မိေအာင္ ဆြဲေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ လူထဲက လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ မေရႊစုရဲ႔ basic instinct က မတရားတာကို မခံစားႏိုင္လို႔ပါပဲ။ အဲဒီ မတရားတာကို မခံစားတတ္တဲ့ အသိစိတ္ဓါတ္ကလည္း အေမစုေျပာသလို ႏိုင္ငံေရးတမ်ိဳးပဲ မဟုတ္ပါလား။

**********

မေရႊစုတို႔ စၾကည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ႐ုပ္ရွင္က အလယ္ေလာက္ ေရာက္ေနပါျပီ။ ေဟာင္ေကာင္ ဖိုက္တာမင္းသားၾကီးဟုတ္ခ်င္းေပါင္နဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသား လက္ေ၀ွ႔သမား လက္ေ၀ွ႔ထိုးေနၾကတဲ့အခန္း။ ႏိုင္ငံျခားသား လက္ေ၀ွ႔သမား Twister ရဲ႔ သေရာ္ေမာ္ကား ေျပာစကားမ်ားနဲ႔ မတရားေစာ္ကားမႈကို မခံႏိုင္လို႔ ႐ံႈးမယ္မွန္းသိရက္နဲ႔ မိမိယံုၾကည္မႈကို ေသတဲ့အထိ ဖက္တြယ္ျပီး သတၱိရွိရွိ တုန္႔ျပန္ခဲ့တဲ့ ဟုတ္ခ်င္းေပါင္။ သတင္းမွန္ကို ေရးမိလို႔ အဲဒီအခ်ိန္က အုပ္စိုးေနတဲ့ မ်က္ႏွာျဖဴေဟာင္ေကာင္ပုလိပ္ရဲ႔ မတရားႏွိပ္စက္မႈကိုခံရတဲ့ သတင္းသမား။ လက္ေ၀ွ႔ပြဲမွာ မတရားသျဖင့္ အေသထိုးသတ္ခဲ့လို႔ ေသခဲ့ရတာကို မေတာ္တဆ ျဖစ္တာပါလို႔ အရွက္မရွိ ေျပာင္ညာတဲ့ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ။ ျပီးေတာ့ Twister ရဲ႔ သူတပါးကို အထင္အျမင္ေသး မေလးမစား မ႐ုိးသားတဲ့ ေအာက္တန္းက်က် စိန္ေခၚမႈ။ ေအာ္... ေလာကၾကီးမွာ Twister လိုလူမ်ိဳးေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနတယ္ဆိုတာ မေရႊစုတို႔လည္း သိထားသားပဲ။ အဲဒါေတြကိုၾကည့္ျပီး မေရႊစုဟာ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ေနတဲ့သူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ရင္ထဲမွာ ေအာ္ဂလီဆန္ မုန္းတီးစက္ဆုတ္မႈေတြ အျပည့္နဲ႔ လက္သီးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုတ္လို႔။ မေရႊစုမ်က္လံုးထဲမွာ ၾကည့္ေနတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ဟာ ႐ုပ္ရွင္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ႐ုပ္ရွင္ကို ကိုယ္စားျပဳျပီး အျပင္မွာ တကယ္ျဖစ္ေနတာေတြက အရိပ္အေနနဲ႔ ရင္ထဲထိေရာက္လာတယ္။

IP man က Twister ရဲ႔ စိန္ေခၚမႈကို လက္ခံခဲ့ျပီး လက္ေ၀ွ႔ထိုးတဲ့ေန႔ကို ေရာက္လာတယ္။ ဒိုင္လူၾကီးက to the corner လို႔ အဂၤလိပ္လိုေျပာတာကို ခ်က္ခ်င္းမတံု႔ျပန္ေတာ့ ၀ိုင္း၀န္းေလွာင္ရယ္ရယ္ၾကတဲ့ မ်က္ႏွာျဖဴ ပရိတ္သတ္ဟာ ေရေပၚဆီ လူအခ်ိဳ႔ကို ကိုယ္စားျပဳေနတယ္။ Twister ရဲ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ထီမထင္ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္လွတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ေပါ့ပ်က္ပ်က္မ်က္ႏွာဟာ ေလာကၾကီးထဲက မ႐ိုးမသား ေကာက္က်စ္တဲ့ လူတန္းစားတစုကို ကိုယ္စားျပဳေနတယ္။ ပြဲၾကည့္စင္ေအာက္က စိုးရိမ္ေၾကာက္လန္႔မႈ မ်က္၀န္းေတြနဲ႔ IP man ကို အားကိုးတၾကီး ၾကည့္ေနၾကတဲ့ပရိတ္ေတြက ျပည္သူလူထုကို ကိုယ္စားျပဳေနတယ္။ ေမြးကင္းစသားငယ္ကို ပိုက္ျပီး၊ သားၾကီးနဲ႔အတူ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္နဲ႔ လက္ေ၀ွ႔ပြဲကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ မိခင္ဟာ မ်ိဳးဆက္သစ္နဲ႔ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းကို ေစာင့္ေရွာက္လ်က္ရွိတဲ့ မိခင္ႏိုင္ငံကို ကိုယ္စားျပဳေနတယ္။

IP man ရဲ႔ ရဲရင့္သတၱိအျပည့့္နဲ႔ တည္ျငိမ္ ေအးခ်မ္း ႐ိုးသားတဲ့ အၾကည့္ဟာ မေရႊစုရင္ထဲက သူရဲေကာင္းမ်ားကို ကိုယ္စားျပဳေနပါတယ္။ လက္ေ၀ွ႔ပြဲက စပါျပီ။ IP man ဟာ ရက္စက္ျပီး ညွာတာမႈမရွိတဲ့ Twister ရဲ႔ လက္သီးမိုးမ်ားၾကားမွာ ခဏခဏ လဲက်ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ ၾကိဳး၀ိုင္းအတြင္းက ခြင့္ျပဳထားတဲ့ ဂဏန္း အေရအတြက္ ၉ခု မတိုင္ခင္ မဆုတ္မနစ္ေသာ ဇြဲသတၱိအျပည့္နဲ႔ ျပန္ထႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဟုတ္တယ္။ မေရႊစုတို႔ ဘ၀မွာလည္း ဒီလိုပဲ ခဏ ခဏ လဲက်ၾကမွာပဲ။ ေလာကၾကီးက ခြင့္ေပးထားတဲ့ အခ်ိန္အတိုင္းအတာအတြင္း သတၱိရွိရွိ ျပန္ထႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကရမွာပဲ။ အဲသလိုမွ ျပန္မထႏိုင္ရင္ မေရႊစုတို႔ဟာ အဲဒီလက္ရွိၾကိဳး၀ိုင္းမွာ အ႐ံႈးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကရေတာ့မွာပဲ။ IP man ဟာ ေကာက္က်စ္တဲ့ Twister ကို ေျဖာင့္ေျဖာင့္မွန္မွန္ ရဲရဲရင့္ရင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့တယ္။ မေရႊစုတို႔လည္း ဘယ္သူက ဘယ္လိုပဲ ေကာက္က်စ္ပေစ ကိုယ့္ဘက္က ႐ိုးသားေျဖာင့္မတ္စြာ က်င့္ၾကံၾကရမွာပဲ။

ဥပေဒဟာ အာဏာရွိသူေတြရဲ႔ လက္ထဲမွာ ရွိတယ္လို႔ ေျပာၾကတဲ့အတိုင္း ပြဲရပ္ အခ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းထိုးျပီးမွ အခြင့္ေကာင္းယူျပီး လက္သီးနဲ႔ထိုးတဲ့ Twister ကို ဒိုင္လူၾကီးေတြက အေရးမယူၾကဘူး။ ဒီလိုပဲ ေလာကၾကီးမွာ ဘယ္လိုမွ လက္မခံႏိုင္တဲ့ သဘာ၀မက်စြာ မတရားမႈေတြက တခါတခါ ကိုယ့္ကို အလစ္ေခ်ာင္းျပီး လာတိုက္ခိုတ္တတ္တာကို သတိျပဳရမယ္။ IP man ကိုေတာ့ ၾကိဳး၀ိုင္းအတြင္း ေျခေထာက္နဲ႔ ကန္တာ ခြင့္မျပဳဘူးလို႔ ပိတ္ပင္ပါတယ္။ IP man ဟာ သူတို႔ ေတာင္းဆိုတာကို ဘာမွ ေစာဒက မတက္ဘူး။ ရဲရင့္မွန္ကန္တဲ့ သူရဲေကာင္းေတြဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ ေအာင္ျမင္မႈ ရၾကတယ္ဆိုတဲ့ ေလာကၾကီးရဲ႔ နိယာမအတိုင္း သူဟာ ေကာက္က်စ္တဲ့ Twister ကို မွန္မွန္ကန္ကန္ အႏိုင္ရရွိခဲ့တယ္။

မေရႊစု အၾကိဳက္ဆံုးကေတာ့ အႏိုင္ရရွိတဲ့ IP man ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးေတြပါပဲ။ Twister ဟာ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြကို သူနဲ႔ ျပိဳင္ဖို႔ စိန္ေခၚတဲ့အခါ အေနာက္တိုင္းလက္ေ၀ွ႔ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေၾကာင္း မင္းတို႔ ငႏံုငအေတြ သိေစရမယ္။ အသံုးမက်တဲ့ မင္းတို႔ တ႐ုတ္သိုင္း အျဖစ္မရွိေၾကာင္း သိေစရမယ္လို႔ သေရာ္ေမာ္ကား ေျပာခဲ့တယ္။ IP man က သူအႏိုင္ရရွိတဲ့အခါ Twister စကားကို ေခ်ပဖို႔ ေခါင္းထဲမွာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ သူ ေျပာခဲ့တာကေတာ့....

I didn't come here today to prove which is better, Chinese or Western Boxing.
Although people have different status in life, I don't believe that one person integrity is worth more than another.
I hope we can start to respect each other.

တဲ့။

အဲဒီအခါ ခုနက သူ႔ကို ၀ိုင္း၀န္းေလွာင္ေျပာင္ခဲ့ၾကတဲ့ မ်က္ႏွာျဖဴပရိတ္သတ္ဟာ မေနသာေတာ့ပဲ ေနရာကထ မတ္တတ္ရပ္ျပီး အားလံုးလက္ခုတ္၀ိုင္းတီးၾကပါတယ္။ မေရႊစုဟာလည္း ေယာင္ရမ္းျပီး လက္ခုတ္ေတြတီးေနမိတယ္။ ဟုတ္တယ္။ မေရႊစုတို႔ဟာ ကိုယ္နဲ႔ စိတ္ဓါတ္ခ်င္းမတူတဲ့သူေတြရဲ႔ အေျပာကို အေရးယူျပီး ေခ်ပေနဖို႔ မလိုဘူး။ ကိုယ္သြားတဲ့ လမ္းစဥ္အတိုင္း ကိုယ့္စံအတိုင္း ေျဖာင့္ေျဖာင့္မွန္မွန္ ႐ိုး႐ိုးသားသား ေနသြားၾကဖို႔ပဲ အေရးၾကီးျပီး ခြင့္လႊတ္တတ္တဲ့ သူမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္ရမယ္။

**********

ေအာ္... အဲဒီလိုမ်ား မေရႊစုတို႔ လူသားေတြ အခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေလးစားတတ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ေလာကၾကီးမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ေကာင္းလိုက္မလဲလို႔...။

Ref: IP Man 2 Movie

စုခ်စ္
၂၀ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၁၀

**********