ေဖေဖ

(ေဖေဖတို႔ လူပ်ိဳဘဝ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ေက်ာ္ေလာက္က ကင္မရာကို ေနာက္ေက်ာေပးျပီး ဓါတ္ပံုရိုက္ရိႈးထုတ္တာေတြ ေခတ္စားခဲ့ဖူးတယ္...)

ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေမေမေရာ ေမေမ့ဘက္ကေဆြမ်ိဳးေတြကပါ ၀ိုင္းျပီးေျပာၾကတယ္၊ ညည္းဟာ အေဖ့သမီးမွ အေဖ့သမီး အစစ္ပဲတဲ့၊ ဒီေတာ့ ကိုယ္က မ်က္လံုးပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လုပ္ၿပီး စဥ္းစားမိတယ္၊ ဒီအေဖက ေမြးတာ ဒီအေဖ့သမီးအစစ္မဟုတ္လို႔ ဘယ္သူ႔သမီး ျဖစ္ရအံုးမလဲေပါ့၊ ေတာ္ေတာ္ခက္တဲ့ လူႀကီးေတြပဲလို႔ စိတ္ထဲ မေၾကမလည္ ျဖစ္ခဲ့မိတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး နားလည္လာတတ္ေတာ့မွ အေဖ့သမီးဆိုတာ အေဖနဲ႔ စိတ္ခ်င္းတူ ႐ုပ္ခ်င္းတူ အေဖကိုခ်စ္ အေဖကိုမ်က္စိေအာက္ကအေပ်ာက္မခံ အေဖနဲ႔ ဘယ္သူပဲ စကားမ်ားမ်ား အေဖ့ဘက္ကပဲလိုက္ အေဖေျပာသမွ်အမွန္ အေဖ့ကိုနည္းနည္းမွ အထိမခံ ... ဒါေၾကာင့္မို႔ အေဖ့သမီးလို႔ ေျပာၾကတာကိုးလို႔...။

ကိုယ္ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖနဲ႔ အေမႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ အိပ္ေလ့ရွိတယ္၊ တစ္ေန႔ေတာ့ ညအိပ္ခါနီး အိပ္ရာထဲ သားအမိ သားအဖတေတြ ေဆာ့ေနရင္း စရင္းေနာက္ရင္းနဲ႔ အေဖက ကိုယ့္ေက်ာကိုပုတ္လိုက္တာ မေတာ္တဆ လက္ဆျပင္းျပီး နာသြားလို႔ ကိုယ္လည္း ေအာ္ငိုမိတယ္၊ ေက်ာကိုလွန္ၾကည့္ေတာ့ နဲနဲေလး နီေနလို႔ ေမေမက သူ႔သမီးကို နာေအာင္ လုပ္ရပါ့မလားဆိုျပီး ေဖေဖ့ကို ရန္ေတြ႔ရာက အေဖနဲ႔ အေမ ၂ေယာက္သား ရန္ျဖစ္ၾကပါေလေရာ၊ ေတာ္ၾကာေတာ့ ေဖေဖက အိပ္ရာေပၚကေန ဆင္းသြားျပီး အိမ္ေရွ႕ဧည့္ခန္းမွာ သြားအိပ္တယ္၊ ကိုယ္လား... အေမ့ကို တစ္ခ်က္ေစြၾကည့္ျပီးေတာ့ ေဖေဖ့ေနာက္ကိုဆင္းလိုက္သြားတာပါပဲ၊ ျပီး ေဖေဖနဲ႔အတူဧည့္ခန္းမွာ ေနေပးတယ္။ ေမေမက ဒီအေၾကာင္းကို အခုထက္ထိ ေျပာမဆံုးဘူး၊ သူ႔ဘက္ကလိုက္ေျပာေပးရတဲ့ အေမနားမေနခဲ့ပဲ သူ႔ကို႐ိုက္တဲ့အေဖ့ဘက္ကို ပါတဲ့သူတဲ့။ ငယ္ငယ္က ညဆို ေဖေဖ့ေနာက္ေက်ာကို ခပ္တင္းတင္း ဖက္အိပ္ရင္း ေဖေဖေသသြားရင္ ငါဘယ္သူနဲ႔ ေနရပါ့မလဲလို႔ စိတ္ပူထိတ္လန္႔မိခဲ့ဖူးတဲ့ရက္ေတြရွိတယ္။ အေဖက သမီး ဘယ္အရြယ္ထိ ေဖေဖနဲ႔ အတူအိပ္မလဲဆို အိုတဲ့အထိ ... အိုတဲ့အထိလို႔ ေျပာခဲ့တာ မွတ္မိေနေသးတယ္။ ညအိပ္ၾကရင္ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ ကိုယ့္ဘက္သူ႔ဘက္လွည့္အိပ္ေၾကးလုပ္ထားျပီး ဒီေန႔ အေဖက သမီးဘက္ကို လွည့္အိပ္ရမဲ့ေန႔၊ ေနာက္ေန႔ သမီးက အေဖ့ဘက္ကို လွည့္အိပ္ရမဲ့ေန႔နဲ႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ခဏခဏ ျငင္းၾကလြန္းလို႔ ငယ္ကတည္းက စနစ္တက်နဲ႔ မတိက်ႀကီး လုပ္ခ်င္တတ္တဲ့ကိုယ္က တစ္ေယာက္ဘက္တစ္ေယာက္ လွည့္အိပ္ရမဲ့ရက္ေတြကို ျပကၡဒိန္မွာ အေသအခ်ာ မွတ္သားထားခဲ့ဖူးတာေတြကိုလဲ သတိရေနမိတယ္။

အေဖက သူ႔သမီး တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အရြယ္ေရာက္လာတယ္ ဆိုတာ သတိထားမိပံုလည္း မရဘူး၊ အထက္တန္းေက်ာင္းသူႀကီး ျဖစ္တဲ့အထိ လြယ္အိတ္ၾကီးလြယ္ေပးျပီး ေက်ာင္းကို လိုက္ပို႔တုန္း၊ က်ဴရွင္ကို လာႀကိဳတုန္း၊ ျမိဳ႔ထဲလမ္းေလွ်ာက္ရင္ အေဖနဲ႔ သမီး လက္ခ်င္းခ်ိတ္ျပီး ေလွ်ာက္ၾကတုန္း၊ အေဖက ေခ်ာလဲေခ်ာ အရြယ္တင္ ႏုပ်ိဳေနေတာ့ မသိတဲ့သူေတြက ဒီေကာင္မေလး အတြဲရေနသလားလို႕ အထင္မွားၾကမတတ္၊ ဒါေပတဲ့ အေဖကေတာ့ ကိုယ့္ကို ကေလးလို႔ ထင္မွတ္တုန္း။ စက္မႈတကၠသိုလ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေက်ာင္းသူဘဝမွာ သူ႔မိတ္ေဆြေဟာင္းတစ္ေယာက္နဲ႔ လမ္းမွာေတြ႔ေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ၾကတာ၊ ဒါ... က်ေနာ့္သမီးေလ... အီလက္ထရြန္နစ္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေက်ာင္းသူၾကီးေပါ့...အင္ဂ်င္နီယာမၾကီးျဖစ္ေတာ့မယ္... ဒါေပတဲ့ အခုမွ အသက္က ၂၀ပဲရွိေသးတာ... ငယ္ငယ္ကေလး... တဲ့၊ တစ္ဘက္လူကေတာ့ ကိုယ့္ကို အသက္လိမ္ျပီးေက်ာင္းေနခဲ့သူလားလို႔ ဇေဝဇဝါျဖစ္ေနေတာ့မွာပဲ၊ တကယ္ဆို အဲ့ဒီအခ်ိန္ ကိုယ့္အသက္ ၂၄ႏွစ္ထဲမွာ။

ဒီလိုနဲ႔ သမီးေရာ အေဖပါ တျဖည္းျဖည္း အသက္ၾကီးလာၾကျပီ။ တကယ္ဆို အေဖက အင္မတန္မွ က်န္းမာေရးေကာင္းတယ္၊ တစ္သက္လံုးမွာ ဖ်ားတယ္ နာတယ္ရယ္လို႔ ထူးထူးျခားျခားမရွိခဲ့စဖူး၊ ပင္စင္ယူျပီးတာေတာင္မွ ႐ံုးက အႀကံေပးျပန္ခန္႔ေတာ့ အသက္၆၄ႏွစ္ေလာက္ထိ ေရွးေဟာင္းနယ္ေျမေတြ ေလွ်ာက္သြားျပီး တတ္ႏိုင္သေလာက္ သုေတသန အလုပ္ေတြ လုပ္ေပးခဲ့ေသးတယ္။ အေဖ့ လက္ေမာင္းေတြကိုင္ၾကည့္ရင္ ၾကြက္သားေတြ နဲ႔ တင္းတင္းရင္းရင္းရွိတုန္း၊ မနက္ဆို ေစ်းကို ကိုယ္တိုင္ လမ္းေလွ်ာက္သြားတုန္း၊ စင္ကာပူနဲ႔ ရန္ကုန္ကို သြားလိုက္ ျပန္လိုက္ လုပ္လို႔ေကာင္းတုန္း၊ ညဘက္ မိုးခ်ဳပ္တာေတာင္ တစ္ေယာက္တည္း ကားေမာင္းျပီး စာအုပ္ဆိုင္ေတြ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းအိမ္ေတြ ဟိုဟိုသည္သည္ ေလွ်ာက္လည္လို႔ေကာင္းတုန္း၊ စိတ္ရင္းေကာင္းေပမယ့္ စိတ္တိုတတ္ေလ့ရွိတဲ့သူေတြရဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း စိတ္ကေလးလက္တစ္ဆစ္နဲ႔ သမီးေတြကို အလိုမက်ရင္ ေအာ္က်ယ္ဟစ္က်ယ္ ဆူပြက္လို႔ေကာင္းတုန္း၊ ဒါေပမဲ့ ဟိုတုန္းကလိုပဲ ဇနီးနဲ႔ သမီးေတြ လိုတာမွန္သမွ် သူတတ္ႏိုင္တာထက္ ပိုျပီး ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္တုန္း။ ဟိုးအရင္တုန္းက အေဖက ကိုယ့္ကို အသက္ငယ္ေသးတယ္လို႔ မွားထင္ခဲ့မိသလို ကိုယ္တို႔ေတြကလည္း အေဖ့ကို ခုခ်ိန္ထိ လူငယ္ေလးလို႔ ထင္ေကာင္းတုန္း၊ တကယ္ဆို အေဖ့အသက္က ၇၀ေက်ာ္လာျပီကိုး။

အေဖရဲ႔ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေနာက္တစ္ခ်က္က သမီး၃ေယာက္ရွိတာ ဘယ္သမီးကိုမွ ေရြးျပီး ပစားမေပးခဲ့စဖူး၊ သမီးေတြမွာရွိတဲ့ ခ်ိဳ႔ယြင္းခ်က္ေလးေတြကိုလည္း အျပစ္မတင္ ခြင့္လႊတ္တတ္စျမဲ၊ ကိုယ္ဟာ သမီးေတြအားလံုးထဲမွာ အေဖ့သမီးျဖစ္တဲ့အတြက္ အေဖ့စိတ္ႀကိဳက္ အေဖစီမံသလို အေဖသေဘာက် အရာအားလံုး လိုက္နာခဲ့လို႔ ကိုယ့္အတြက္ ပိုျပီးဂုဏ္ယူတာမ်ိဳးပဲရွိတယ္၊ အဲ့အတြက္နဲ႔ တျခားသမီးေတြထက္ပိုျပီး ကိုယ့္ကိုတစ္ခါမွ မေျမွာက္စားခဲ့ပါဘူး၊ အေဖလိုအပ္တာမွန္သမွ် ျဖည့္ဆည္းေပးေနလို႔ မ်က္ႏွာသာပိုေပးတာမ်ိဳးလည္း လံုးဝမလုပ္ခဲ့ပါဘူး၊ အဲသာကို ကိုယ္ကလည္း အေဖ့စိတ္နဲ႔ညီ အေဖ့သေဘာအတိုင္း စိတ္ထဲ ေက်နပ္တယ္၊ တကယ့္မွ်တတဲ့အေဖဆိုတာ ဒါမ်ိဳးပဲျဖစ္ရမယ္ေလ။

ဟိုတစ္ေန႔ကေတာ့ အေဖနဲ႔ ကိုယ္ ၂ေယာက္သား စကားမ်ားၾကတယ္၊ ဒါကေတာ့ ဆရာအလုပ္မခံခ်င္တတ္တဲ့ လူႀကီးေတြရဲ႔သေဘာနဲ႔ စိတ္ပူတတ္တဲ့ သားသမီးေတြၾကား ျဖစ္တတ္တဲ့ ထံုးစံ သဘာဝအတိုင္းေပါ့။ အေဖ့ကုိ ႀကိဳျပီး အမ်ိဳးမ်ိဳး ေခ်ာ့ထားပါရက္ကနဲ႔ စကားနားမေထာင္ခ်င္တဲ့အတြက္ စကားမ်ားၾကတာမွာ... အေဖကလည္း စိတ္တိုျပီး ေအာ္... ကိုယ္ကလည္း အေဖ့သမီးေလ... ဒီေတာ့ တျပန္ စိတ္တိုျပီး ျပန္ေအာ္... ၊ အေဖဟာ သူ႔ကို မေအာ္စဖူး ကိုယ္ေအာ္လိုက္တဲ့အခါ ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ပဲ အသံ တိတ္သြားတယ္၊ အေဖ အသံ တိတ္သြားေတာ့မွ ကိုယ္လည္း အေတာ့္ကို ဝမ္းနည္းသြားမိတယ္၊ ကိုယ့္အေဖတစ္ေယာက္လံုးကို ဒီလို ေျပာရသလား မိုက္လိုက္ပံုႏွယ္ ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ေဒါသျပန္ထြက္မိတယ္၊ ဒါနဲ႔ အေဖ့နား သြားျပီး အေဖ့ကို ေကာင္းေစခ်င္လို႔ ေျပာမိတာ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ္လို႔ အေဖ့ပါးကို အသာနမ္းရင္း သမီးကို ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္လို႔ ဒူးေထာက္ေတာင္းပန္ ရွိခိုးလိုက္တယ္၊ အေဖ့မ်က္ႏွာက စိတ္ဆိုးမေနတဲ့အျပင္ ၿပံဳးေယာင္ေယာင္နဲ႔၊ အေဖက ကိုယ့္ကို တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္ရင္း သူ ေျပာေလ့ေျပာထမရွိခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို တိုးတိုးကေလး ျပန္ေျပာတယ္...၊ အေဖ့သမီးေတြထဲမွာ သမီးကို အခ်စ္ဆံုးပဲ၊ ဘာလို႔ စိတ္ဆိုးရမွာလဲတဲ့...။

ေက်းဇူးရွင္ ေဖေဖ ဒီကေန႔ ေမြးေန႔ကစလို႔ ခံစားေနရေသာ ေရာဂါမ်ား ပိန္းၾကာဖက္ ေရမတင္ေလွ်ာကာက်သကဲ့သို႔ ေပ်ာက္ကင္းျပီး စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာစြာျဖင့္ သူေတာ္ေကာင္း သူျမတ္ေကာင္းတရားမ်ားကို ပြားမ်ားအားထုတ္ႏိုင္၍ တရားဓမၼမ်ားႏွင့္ ေမြ႔ေပ်ာ္ႏိုင္ပါေစ။

၇၆ႏွစ္ေျမာက္ အေဖ့ေမြးေန႔အမွတ္တရ...
မွ... အေဖ့ခ်စ္သမီးလတ္

++++

ရာျပည့္ ဘြားဘြား ဘြားသက္ရွည္

ရာျပည့္ ဘြားဘြား ဘြားသက္ရွည္


Acrylic on Canvas By SuuChit

ဒီေန႔မနက္ ျမန္မာျပည္အိမ္မွာ ေဆြေတြမ်ိဳးေတြ စံုလင္စြာနဲ႔ က်င္းပျပဳလုပ္မယ့္ ၂၀၁၁ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔က အသက္ ၁၀၀ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ျပီျဖစ္တဲ့ အေမၾကီးရဲ႔ ရာျပည့္ေမြးေန႔ အလွူေတာ္မဂၤလာကို ပါ၀င္မဆင္ႏႊဲႏိုင္တဲ့မေရႊစုမွ ဒီေနရာေလးကေနပဲ အေမၾကီးကိုတမ္းတမွန္းဆလို႔ ရိုေသေလးစားစြာ ရွိခိုးကန္ေတာ့လိုက္ရပါတယ္။

ဟိုး လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ ၄ႏွစ္ ၂၀၀၇ခုႏွစ္ ဧျပီေလာက္က အေမၾကီး အသဲအသန္ ေနမေကာင္းျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ကလူၾကီးေတြက အေမၾကီး အသက္မွီခ်င္ အျမန္ျပန္လာပါလို႔ ေခၚတဲ့အတြက္ အေ၀းေရာက္ ေျမးေတြ အားလံုး ရန္ကုန္ကို အေျပးအလႊား ျပန္ခဲ့ၾကရတယ္။ ရန္ကုန္ ေလဆိပ္ကေန ေဆးရံုကို တခါထဲ တန္းသြားခဲ့ရ၊ ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ အေမၾကီးက ေမ်ာသလို ျဖစ္ေနပါျပီ။ စကားေမးလဲ မရ၊ သတိလဲ မရ မ်က္လံုးလဲ မဖြင့္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာေရာဂါရွိလဲဆို ေသြးတိုး၊ ႏွလံုး၊ ဆီးခ်ိဳ စသျဖင့္ ဘာေရာဂါမွေတာ့ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေထြေထြထူးထူး မရွိလွပါဘူး။ အသက္ၾကီးလာတဲ့အတြက္ ကိုယ္ခႏၶာအစိတ္အပိုင္းေတြ တခ်ိဳ႔ အိုမင္းေဟာင္းႏြမ္း ယိုယြင္းလာတာကလြဲရင္ေပါ့။

အေမၾကီးကို ေဆးရံုေပၚ ေဆးပိုက္ေတြ တန္းလန္းနဲ႔ ထားရတာပါ။ အဲဒီေန႔ညက မေရႊစုတို႔ ေျမးတစုလည္း အေမၾကီးကုတင္နား ၀ိုင္း၀န္းလဲေလ်ာင္းလို႔ ေဆးရံုမွာ ညေစာင့္အိပ္ရင္း ရသမွ် ဘုရားစာေတြ ရြတ္၊ ပရိတ္ေတြရြတ္၊ ဓမၼစၾကာေတြရြတ္နဲ႔ေပါ့။

ေနာက္ေန႔ မနက္မွာ မေမွ်ာ္လင့္စြာနဲ႔ပဲ အေမၾကီး ႏိုးလာခဲ့တယ္။ ႏိုးႏိုးခ်င္းမွာပဲ လက္အုပ္ကေလးခ်ီလို႔ ဘုရားရွိခိုးေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘာေတြ ရြတ္မွန္းမသိ ေရရြတ္ေနပါတယ္။ မ်က္လံုးေတာ့ မဖြင့္ပဲ သူ႔ဘာသာ တစ္ေယာက္ထဲ စကားေတြ ေျပာေနတာပါ။ အေမၾကီး ရုတ္တရက္ ႏိုးလာတာေတြ႔ေတာ့ မေရႊစုတို႔ ေျမးတစုနဲ႔ နပ္စ္မေလးတို႔ အေျပးအလႊား အနားေရာက္သြားၾကျပီး အေမၾကီး၊ အေမၾကီးလို႔ ၀မ္းသာအားရ ၀ိုင္းေခၚၾကပါတယ္။ အေမၾကီး ေရရြတ္ေနတာေတြ ကပ္နားေထာင္ၾကည့္ေတာ့ ဘုရားၾကီး၊ ဘုရားၾကီးလို႔လည္း ၾကားရဲ႔၊ အနံ႔ေတြ ေမႊးလိုက္တာ၊ ေမႊးလိုက္တာ၊ ဘယ္လို ေမႊးမွန္းမသိဘူး စသျဖင့္လည္း တတိုးတိုးနဲ႔ ေျပာေနေလရဲ႔။ ျပီးေတာ့... ျပံဳးေနတဲ့ အေမၾကီးက အရည္ေတြ တြန္႔ျပီး မ်က္ခြံေတြအိက်ေနတဲ့ၾကားက သူ႔မ်က္လံုး ေသးေသးကေလးေတြကို ျဖည္းျဖည္းသာသာ ဖြင့္ျပီး သူ႔ကို ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတဲ့ မေရႊစုတို႔အားလံုးရဲ႔ မ်က္ႏွာေတြကို တလွည့္စီ လိုက္ၾကည့္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ငါ့ေျမးေတြ ငါ့ကို တယ္ခ်စ္တာပဲ၊ တယ္ဂရုစိုက္တာပဲလို႔ ခပ္သဲ့သဲ့ေလး ေျပာပါတယ္။ ေဆးပိုက္ေတြတန္းလန္းနဲ႔ မိန္းေမာေနရာက ျပန္သတိရလာတယ္သာ ဆိုတယ္။ အေမၾကီးမ်က္ႏွာဟာ ၾကည္လို႔ လန္းဆန္းလို႔ပါပဲ။ ေ၀ဒနာ ခံစားေနရတဲ့ ရုပ္နဲ႔ မတူပါဘူး။

အဲဒီ ၂၀၀၇ခုႏွစ္က အသဲအသန္ျဖစ္ခဲ့လို႔ ေဆးရံုေပၚမွာ ၃ရက္ေလာက္ သတိရတစ္ခ်က္ မရတစ္ခ်က္ ျဖစ္ေနရာကေန၊ ဆရာ၀န္ေတြက မရေတာ့ဘူးလို႔ လက္ေလွ်ာ့ထားရာကေန အေမၾကီးတစ္ေယာက္ ျပန္လည္ က်န္းမာျပီး ထူထူေထာင္ေထာင္ ျဖစ္လာခဲ့တာ ယေန႔ ၂၀၁၁ အသက္ ၁၀၀ျပည့္ ေမြးေန႔ေလးေတာင္ လုပ္ေနရျပီပဲ။

အေမၾကီးဟာ ေဆြေတြ မ်ိဳးေတြၾကားမွာ မွတ္ဉာဏ္ အင္မတန္ ေကာင္းသူရယ္လို႔ နာမည္ ေက်ာ္ၾကားခဲ့သူပါ။ သား သမီး ေျမး တူ တူမ ေဆြမ်ိဳးေတြရဲ႔ ေမြးေန႔၊ အလုပ္အကိုင္ စတာေတြအားလံုးကို ေခါင္းထဲမွာ အျမဲ အလြတ္ရေနတဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။ ငယ္ငယ္က ရြာမွာ လယ္ပိုင္ရွင္ရဲ႔ တစ္ဦးတည္းေသာသမီး ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ ရွိသမွ်သူေတြ လာပိုးေနလို႔ စိတ္မခ်တဲ့အတြက္ ၁၇ႏွစ္သမီးနဲ႔ ေယာက္်ားေပးစားခံရလို႔ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်၊ ေခတ္ပညာကို ေသခ်ာမသင္ဖူးခဲ့ေပမယ့္ အင္မတန္ ေခတ္မွီတဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ သတင္းစာဆို ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ စီးပြားေရး သတင္းေတြကိုမွ စိတ္၀င္တစား ဦးစားေပး ေရြးဖတ္တဲ့သူ၊ မေရႊစုေရးတဲ့ ကဗ်ာေတြကိုဖတ္၊ ဆြဲတဲ့ပန္းခ်ီကားေတြကို ခ်ီးက်ဴးေ၀ဖန္ေပးတဲ့သူ၊ အႏုပညာကို ေလးစား တန္ဖိုးထားရ ေကာင္းမွန္း သိတဲ့သူ၊ မေရႊစုလက္နဲ႔ ခ်ဳပ္ေပးခဲ့တဲ့ အက်ႌေလးေတြ သိုးေမႊးတဘက္ကေလးေတြကို ဘယ္ေလာက္ပဲ လက္ရာ ညံ့သည္ျဖစ္ေစဦး ေဟာင္းႏြမ္းေနတာေတာင္မွ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ၀တ္ဆင္ေပးတဲ့သူ တစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ခုေတာ့ အဲဒါေတြ အားလံုး ဘာကိုမွ် အေမၾကီး သတိမရေတာ့ပါဘူး။ အသဲအသန္ ျဖစ္ရာက ျပန္သတိရလာျပီးတဲ့ေနာက္ အေမၾကီးရဲ႔ မွတ္ဉာဏ္ေတြ အားေလ်ာ့လာတာ၊ ေဆြမ်ိဳး မိသားစု တေတြရဲ႔ နာမည္ေတြကိုေတာင္ မမွတ္မိႏိုင္ျဖစ္လာတာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ သတိထားမိလာၾကပါတယ္။ နဂိုကတဲက နားေလးတဲ့သူျဖစ္လို႔ နားၾကပ္တတ္ဆင္ျပီးေနရသူက အခုဆို နားၾကပ္လည္း မတတ္ေတာ့ ဘယ္သူ ဘာေျပာေျပာေနေန ေတာ္ရံုတန္ရံုလဲ နားစိုက္မေထာင္ေတာ့ပါဘူး။ မိသားစုအေရး ဘာကိုမွ်လည္း စိတ္မ၀င္စားေတာ့ပါဘူး။

အေမၾကီးမွာ ေျမး၅ေယာက္ရွိတာ ၄ေယာက္က ႏိုင္ငံျခားမွာပါ။ အနီးကပ္ အျမဲ ျပဳစုေနတဲ့ ေျမးအၾကီးဆံုးကို တခါတရံ မွတ္မိသလို ရွိတတ္တာကလြဲလို႔ အဲဒီ ႏိုင္ငံျခားမွာ ေနတဲ့သူေတြ (မေရႊစု အပါအ၀င္) ေျမး၄ေယာက္စလံုးကို ေမ့သြားရွာပါျပီ။ မေရႊစုတို႔ကို ဘယ္သူေတြမွန္းလဲ မသိ၊ နာမည္ေတြလည္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ သူ႔မွာ သမီး ၃ေယာက္ရွိတာ၊ သမီး အငယ္ဆံုးက အေမရိက မွာ ေနတာကို ေ၀းလြန္းတဲ့ အရပ္ဆိုျပီး သေဘာမက်ခဲ့တာေတြလည္း မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္သူေတြ သူ႔နား လာလာ မလာ-လာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ေမွ်ာ္လည္း မေမွ်ာ္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ သမီး ေျမးေတြ ေဆြေတြမ်ိဳးေတြ ဘယ္သူ႔အေၾကာင္းကိုမွလည္း မေမး၊ ဘာကိုမွလည္း ပူပန္ျခင္းမရွိေတာ့ပါဘူး။

ေန႔တိုင္း မနက္ ၈နာရီေလာက္ ပံုမွန္ အိပ္ရာကႏိုးလာရင္ တစ္ေယာက္က မ်က္ႏွာသစ္ေပး၊ ကိုယ္လက္ ကူညီ သုတ္သင္ေပးျပီးတာနဲ႔ အေမၾကီး ပထမဆံုး လုပ္တာက ဘုရားရွိခိုးတာပါ။ သူ႔ဘာသာသူေတာ့ မထိုင္ႏိုင္ရွာပါဘူး။ ဒီေတာ့ အိပ္ေနရင္းကေန လက္အုပ္ကေလး ခ်ီရင္ခ်ီ၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ေခါင္းအံုးေတြမွီလို႔ ထိုင္ခံုေလးမွာ ထိုင္ေစပါတယ္။ ျပီး ... ပါးစပ္က သူ႔ဘာသာ ဘုရားစာေတြ ရြတ္ေနပါတယ္။ သားသမီး ေျမးေတြရဲ႔ နာမည္ေတြကို ေမ့ကုန္ေသာ္လည္း အခ်ိန္မွန္ဘုရားစာရြတ္ဖို႔နဲ႔ တရားထိုင္ဖို႔ကိုေတာ့ လံုး၀ မေမ့ပါဘူး။ သူေန႔စဥ္ အျမဲရြတ္ေနက် ဘုရားစာေတြကို ရြတ္ေနတယ္လို႔ ထင္ရတုန္းပါပဲ။ ဘာေတြ ရြတ္ေနမွန္းေတာ့ ေဘးလူေတြက နားမလည္၊ မသဲကြဲလွပါဘူး။

မနက္ပိုင္း ဘုရားရွိခိုးျပီးသြားျပီဆိုတာနဲ႔ မနက္စာ မုန္႔စားပါတယ္။ မုန္႔စားေနရင္းက နင့္ အေဖၾကီးကိုလည္း မနက္စာ ေကၽြးျပီးပလား၊ ေကၽြးလိုက္ဦးေနာ္လို႔ တစ္ခြန္းသတိေပးပါတယ္။ အနားမွာ ရွိသမွ် သူအားလံုးရဲ႔ နာမည္ေတြကို ေမ့ကုန္တာပဲလား၊ မမွတ္မိတာလား မသိ၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အမည္ နာမ တတ္ျပီး မေခၚေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ ေယာက္်ား အႏွစ္ ၈၀ေလာက္ ေပါင္းသင္းခဲ့ရတဲ့ အေဖၾကီး နာမည္က်ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား အမွတ္ရေနတုန္းပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ အေဖၾကီးက ၂၀၀၄ခုႏွစ္ အသက္ ၁၀၁ႏွစ္မွာ ဆံုးသြားခဲ့ပါျပီ။

ဒီလိုနဲ႔ မနက္စာစားခ်ိန္စား၊ ေန႔လည္စာ ညေနစာ စားခ်ိန္မွာ စားေသာက္ျပီးစီးတိုင္း မ်က္လံုးေလးမွိတ္ျပီး တရားမွတ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ စားခ်ိန္ေရာက္တဲ့အခါ သူ႔ကို လာေကၽြးတာ မွန္သမွ် စားပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ မစားခ်င္တာ ျဖစ္ပေစ အားနာသမႈနဲ႔ တဇြန္းေလာက္ေတာ့ စားေပးရွာပါတယ္။ ေဆးတိုက္ရင္လည္း မညည္းမညဴ ေသာက္ပါတယ္။ အစားအစာနဲ႔ ပါတ္သက္ျပီး ဇီဇာ မေၾကာင္ပါေတာ့ပါဘူး။ ဒိမတိုင္ခင္ကေတာ့ စားစရာဆို ဇီဇာေၾကာင္ေလ့ရွိသူပါ။ လုိခ်င္ေလာဘ မလိုခ်င္ ေဒါသ စသျဖင့္ တစက္ေလးမွ် ျဖစ္ခ်ိန္မရွိပဲ တကယ္ကို ေအးခ်မ္းလွပါတယ္။ အဲ... သူနားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စကားသြားေျပာရင္ မၾကိုက္ပါဘူး။ တရား မွတ္လိုက္အံုးမယ္လို႔ ေျပာျပီး ဘာပဲ သြားေျပာေျပာ မတုန္႔ျပန္ပဲ မ်က္လံုးမွိတ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေပသိ အေမၾကီးကို ေျခဆုပ္လက္နယ္ ျပုစုသူမွန္သမွ်ကို အရင္ကအတိုင္း ဆုေတြ တသီၾကီး မေမ့မေလ်ာ့ ေပးတုန္းပါပဲ။

အေမၾကီးက သူ႔သမီးအၾကီးဆံုး အပ်ိဳၾကီးနဲ႔ အေဖာ္၂ဦးနဲ႔ တျခားအိမ္တစ္အိမ္မွာေနၾကတာမို႔ မေရႊစုေမေမက ေန႔တိုင္းလိုလို မိုးလင္းကေနမိုးခ်ဳပ္ထိ အဲဒီအိမ္မွာသြားေနျပီး အေမၾကီးအနားမွာ အနီးကပ္ ျပုစု ေစာင့္ၾကည့္ ေပးပါတယ္။ အဲသလို ေမေမက ေန႔တိုင္း သူ႔အိမ္လာျပီး သူ႔ကို ျပဳစုေပးေနတာကို အေမၾကီးကသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကိုလာျပဳစုေပးေနသူဟာ သူ႔သမီးအလတ္ေတာ္စပ္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ေမ့ေနပါျပီ။ ေမေမ ႏွိပ္ေပးလ်င္ျဖစ္ေစ၊ ကိုယ္လက္ သုတ္သင္ေပးေနလ်င္ျဖစ္ေစ ထံုးစံအတိုင္း သေဘာတက် ဆုေတြေပးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ေမေမ့ကို လူၾကီးကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပဳစု ဂရုစိုက္လိုက္တာ၊ ေတာ္လိုက္တာေနာ္... တဲ့။ ဒါနဲ႔ ... သမီးမွာေရာ အေမရွိေသးလား။ လို႔ ေမးသတဲ့။ ေမေမက ရွိတာေပါ့ အဖြားရဲ႔လို႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။ ဟုတ္လား၊ အေမက ဘယ္အရြယ္တုန္းလို႔ ျပန္ေမးပါတယ္တဲ့။ ေမေမက က်မအေမက အဖြားနဲ႔ရြယ္တူပဲ အဖြားရဲ႔လို႔ ျပန္ေျပာေတာ့... ေအာ္... ကံေကာင္းလိုက္တာေနာ္... ဒီအရြယ္အထိ အေမနဲ႔ေနရတာ ကံေကာင္းတာေပါ့လို႔ ျပန္ေျပာသတဲ့။ ျပီးေတာ့ ေမေမ့ကို ဒီမိန္းမ၀၀ဟာ ငါ့ကို ေတာ္ေတာ္သံေယာဇဥ္ ရွိရွာတာပဲ။ ေန႔တိုင္းကို အိမ္လာျပီး ျပဳစုေပးေနတာပဲလို႔ ေမေမ ျပန္သြားတဲ့အခါ အနားမွာရွိတဲ့သူေတြကို ေျပာျပေနေသးသတဲ့။

မႏွစ္က မေရႊစုနဲ႔ေတြ႔ေတာ့လည္း မေရႊစုက အေမၾကီးနား ကပ္ျပီး - အေမၾကီး၊ သမီး စုေလ မွတ္မိလားလို႔... ေမးေတာ့ ကိုယ့္ေျမးေတြပဲကြယ္ မမွတ္မိပဲ ေနမလားလို႔ ျပံုးျပီး ေျဖပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ မေရႊစု ဘယ္သူဆိုတာ သူ မသိရွာပါဘူး။ ေမးတဲ့သူ ေက်နပ္ေအာင္ အလိုက္အထိုက္ ျပန္ေျဖေနတာ မေရႊစုတို႔က သိတာေပါ့။ ၂၀၁၀ခုႏွစ္ အေမၾကီး ၉၉ႏွစ္ ေမြးေန႔မွာ မေရႊစု ရွိေနေတာ့ ဘိုးဘြားရိပ္သာမွာ အေမၾကီး ကိုယ္စား အဘိုးအဘြားေတြကို အလွဴေလး လုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း လွဴေနၾက အလွဴေလးပါ။ အလွဴကျပန္လာေတာ့ အေမၾကီးေရ... အေမၾကီး ေမြးေန႔ အလွဴလုပ္ခဲ့တာ သာဓုေခၚပါဦးလို႔ ေျခေထာက္ေလးေတြ ႏွိပ္ေပးရင္ ေျပာျပေတာ့ သာဓုလို႔ ၃ခါ အက်ယ္ၾကီး ရြတ္ဆိုလိုက္သမို႔ မေရႊစုတို႔ တေတြ အားလံုး ျပံဳးၾကရေသးတယ္။

အေမၾကီးဟာ ဘာေရာဂါမွ မရွိေပမယ့္ သူ႔မွာ အိုတဲ့ဒါဏ္ကို ခံစားရတဲ့ အိုနာ ဒုကၡေတာ့ရွိရွာပါတယ္။ အရိုးေတြ နာတယ္။ အေက်ာေတြ ဆိုင္းသလိုျဖစ္တယ္။ တခါတေလ ၀မ္းမသြားႏိုင္တာ ျဖစ္တယ္။ သူမ်ား ထူေပးမွ သြားႏိုင္ လာႏိုင္ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ ေျပာတယ္။ အဲသေလာက္ အသက္ရွည္ရွည္ မေနခ်င္ဘူးတဲ့။ မေရႊစု အျမင္ကေတာ့ အသက္ရွည္ျခင္း မရွည္ျခင္းဟာ ကိုယ္ဆံုးျဖတ္လို႔ရတဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ ကိစၥကေတာ့ အသက္ရွင္ေနစဥ္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ရသမွ်အခ်ိန္ကေလးကို ကိုယ္စြမ္းကိုယ္စ ရွိသေလာက္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြျပဳလို႔ အသက္ရွင္ျခင္းကို ျငိမ္းခ်မ္းစြာနဲ႔ အက်ိဳးရွိစြာ အသံုးခ်သြားႏိုင္ဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။

လူ႔ေလာကၾကီးမွာ အသက္ရာေက်ာ္ေနႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ လြယ္ကူလွတဲ့ ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး။ မေရႊစုဟာ မေတာ္တဆမ်ား အေမၾကီးလို အသက္ရာေက်ာ္ေနခြင့္ရခဲ့မယ္ဆိုပါက အေမၾကီးလို မလိုအပ္တဲ့ အရာအားလံုးကို ေမ့ႏိုင္စြမ္းရွိတဲ့ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ တဏွာေတြ ကင္းစင္ေအးခ်မ္းတဲ့ တရားဓမၼမ်ားမွာပဲ အစဥ္သတိကပ္ႏိုင္တဲ့သူမ်ိဳး ျဖစ္ရပါလို၏လို႔ ဆုေတာင္းမိမယ္ထင္ပါရဲ႔။

အေမၾကီးရဲ႔ ရာျပည့္ေမြးေန႔ေလးမွာ ေက်းဇူးရွင္အေမၾကီး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးခ်မ္းေျမ႔စြာျဖင့္ တရားဓမၼမ်ား အားထုတ္ႏိုင္ပါေစလို႔ ရိုေသစြာျဖင့္ ဆုေတာင္း ေမတၱာမ်ား ပို႔သ ရွိခိုး ကန္ေတာ့လ်က္။

အေ၀းတေနရာမွ
ေျမး - မေရႊစု

*********************

ညီမေလး ႏွင့္ မမလတ္

13-07-2009
ညီမေလးေမြးေန႔ အမွတ္တရ
Water color on paper

ေမေမက ညီမေလးကိုေမြးလာေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ထူးဆန္းသလိုခံစားရတယ္။ ၈ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္အငယ္လုပ္လာျပီးမွ ရုတ္တရက္ ကိုယ့္ထက္အငယ္တစ္ေယာက္ေရာက္လာတာကို မယံုႏိုင္သလိုလည္းျဖစ္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ညီမေလး ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေသးေသးေလးကို တို႔ခ်င္ ထိခ်င္ စခ်င္တာေၾကာင့္ ညီမေလး မိသားစုထဲ၀င္လာတာ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ေပ်ာ္စရာတခုျဖစ္တာကေတာ့ အမွန္ပဲ။

ငယ္ငယ္ကဆို ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ အိမ္နားကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားတိုင္း ညီမေလးကို မႏိုင့္တႏိုင္ခ်ီျပီး ေခၚသြားတတ္စျမဲ။ ေခၚတာေတာ့ ေခၚတယ္.... ဒါေပမဲ့ အႏိုင္ကလည္း က်င့္ေသးတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြေရွ႔မွာ ညီမေလးကိုခ်ထားျပီး ဟိုအကေလး ကျပလိုက္စမ္း၊ ဒီသီခ်င္းေလးဆိုျပစမ္းနဲ႔ ၂ႏွစ္အရြယ္ကေလးေလးကို အတင္းခိုင္းတတ္ေသးတာ။ မလုပ္ခ်င္ဘူးဆိုရင္... ေအး..အဲသာဆို ညၾကရင္ အေကာင္ၾကီးလာကိုက္လိမ့္မယ္လို႔ ေခ်ာက္တတ္ေသးတာ... သူ႔ခမ်ာ မ်က္ႏွာေလး ငိုမဲ့မဲ့နဲ႔ ကိုယ္သင္ေပးထားတဲ့ သီခ်င္းေလးေတြ ဆိုျပ၊ ကျပ လုပ္ရတယ္။ ကိုယ္ကလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ အသိေတြၾကားမွာ ကိုယ့္ညီမေလး ဘယ္ေလာက္တတ္ေၾကာင္း၊ ခ်စ္စရာေကာင္းေၾကာင္း ၾကြားခ်င္တာကိုး...။

ကိုယ္ ၉တန္းမွာ ညီမေလးက သူငယ္တန္း စတက္တယ္။ ကိုယ့္အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးက ညီမေလးကို အရမ္းခ်စ္ၾကတယ္။ သူက အျမဲျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ဘာေျပာေျပာ ဘာစစ စိတ္မဆိုးတတ္တဲ့သူကိုး။ နင့္ညီမေလးက အရမ္း sweet ျဖစ္တာပဲ... နင့္လို စူပုတ္ပုတ္ရုပ္မဟုတ္ဘူးလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ၀ိုင္းေျပာၾကတယ္။ သူက အဲသလို မ်က္ႏွာခ်ိဳတဲ့သူဆိုေတာ့ သူစိတ္ဆိုးျပီဆို အရမ္းသိသာတယ္။ မျပံဳးေတာ့ဘူး..မ်က္ႏွာတည္သြားျပီဆို.. အဲသာ စိတ္ေကာက္ေနတာလို႔ ခ်က္ခ်င္းသိလိုက္ရတာပဲ။

ညီမေလးက စာက်က္ပ်င္းတဲ့အထဲမွာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရႊီးတတ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ စံပဲ။ သူမလုပ္ခ်င္တဲ့အရာဆို အေၾကာင္းအရာတခုခုကို မရ ရေအာင္ ရွာေဖြျပီးေျပာတတ္တယ္။ မွတ္မိေသးတာ... ၃တန္းေလာက္က လူမ်ိဳးေတြအေၾကာင္းစာက်က္ရေတာ့ လူမ်ိဳး၁၂မ်ိဳးရွိတာကို လူမ်ိဳး၃မ်ိဳးအေၾကာင္းပဲ သူ႔ဘာသာစေပါ့ရိုက္ေရြးျပီးက်က္တယ္။ က်န္တာကို ဖတ္ခိုင္း မွတ္ခိုင္းလို႔မရဘူး။ ကိုယ္ကသူ႔ကို စာသင္ေပးေနတဲ့သူဆိုေတာ့ အဲသလို မလုပ္ရဘူးအတင္းေျပာေတာ့ ဆရာမက သမီးကိုခ်စ္လို႔ တိတ္တိတ္ေလးစေပါ့ေပးထားတာပါလို႔ ရႊီးတယ္။ ဒါေပမဲ့ စာေမးပြဲမွာ သူ မဖတ္ထားတဲ့ အထဲက ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ားေၾကာင္းကိုေမးပါေလေရာ...။

သူကေတာ့ ေအးေဆးပါပဲ... မမလတ္ကလည္း သမီးေျဖႏိုင္ပါတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ကိုယ္လည္း ေဒါသပုန္ထျပီး နင္ဘာမွမဖတ္ထားပဲ ဘယ္လို ေျဖႏိုင္မလဲဆိုျပီး ဆူတာေပါ့...။ အစမ္းစာေမးပြဲဆိုေတာ့ အေျဖလႊာေတြ အိမ္ကိုေပးလိုက္ေတာ့ သူဘယ္လိုေျဖထားလဲ... အမွတ္ဘယ္ေလာက္ရလဲ ၾကည္႔ၾကည္႔တာ... ေအာင္မေလး... သူက အမွတ္ကို တ၀က္မကရတယ္။ ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ရွမ္းျပည္နယ္တြင္ေနထိုင္ၾကပါသည္၊ ရွမ္းဘာသာစကားမ်ားေျပာၾကပါသည္။ ရွမ္းေတာင္သူရိုးရာ အလုပ္မ်ားလုပ္ကိုင္ၾကပါသည္။ ရွမ္းစာမ်ားစားၾကပါသည္....စသျဖင့္... အဲသလို ရႊီးထားတာ.....။ အင္း.. အဲသလို လူမ်ိဳးအေၾကာင္း အရႊီးေတာ္လို႔လားမသိ.. ခုၾကီးလာေတာ့ သူက Anthropology နဲ႔ လူမ်ိဳးေတြအေၾကာင္း Research လုပ္တဲ့သူျဖစ္လာတယ္။

ငယ္ငယ္ကသူ႔ကိုစာသင္ေပးခဲ့တဲ့သူဆိုေတာ့ ညီမေလးက ဥာဏ္ေကာင္းတဲ့အထဲမွာပါတယ္ဆိုတာ ကိုယ္သိတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူ႔ကို သိပ္ျပီး ျဖစ္ထြန္းေစခ်င္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူပ်င္းတတ္ပံုေၾကာင့္ စာသင္တိုင္း ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ တုတ္တပ်က္ ဓါးတပ်က္ျဖစ္ရတယ္။ ညဘက္အေစာၾကီးရွိေသး..အိပ္ခ်င္တယ္ဆိုလို႔... ကိုယ့္မွာ သူအိပ္ခ်င္ေျပေအာင္ ကျပျပီးေတာင္ စာသင္ေပးခဲ့ရတယ္။ ကိုယ္ကေလာဘၾကီးတာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ ၾကာလာေတာ့ ေဖေဖတို႔က ကိုယ့္ကို စာေပးမသင္ခိုင္းေတာ့ဘူး။ စာသင္တုိင္း ေအာ္သံေတြ၊ ငိုသံေတြနဲ႔ စီစီညံခဲ့တယ္ေပါ့ေလ။ အဲသာေၾကာင့္ ကိုယ္စာသင္ေပးတုန္းက အဆင့္၁ကေန၃အတြင္း အျမဲ ရတဲ့သူဟာ ေနာက္ပိုင္း အဆင့္ေတြေလွ်ာခဲ့တယ္။ အဓိက သူ၁၀တန္းေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ ကိုယ္က RIT ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ျပီးေတာ့ အေ၀းမွာ အလုပ္သြားလုပ္ေနေတာ့ သူ႔ကို ေသေသခ်ာခ်ာဂိုက္လုပ္မဲ့သူမရွိျဖစ္သြားတာ... သူ႔ဘ၀ရဲ႔ အေရးၾကီးဆံုးအခ်ိဳးအေကြ႔ ဆံုးျဖတ္ရမဲ့ အခ်ိန္ သူ႔နားမွာ မကူညီေပးရတာ ေတြးလိုက္တိုင္းစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။

ညီမေလးက အိမ္မွာအငယ္ဆံုးျဖစ္ေပမဲ့ အခြင့္ထူးခံ အခြင့္အေရးေတာ့ မရခဲ့ရွာဘူး။ အ၀တ္အစားဆို ကိုယ္တို႕႔ အက်၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္တို႔မၾကိဳက္တာကိုယူရတယ္။ အစားအစာဆိုလည္းသူက ဂ်ီးမမ်ား၊ ဘာမဆိုစား၀င္တဲ့သူဆိုေတာ့ အစားမွာလည္း ဦးစားေပးမခံရဘူး။ ကိုယ္ကငယ္ငယ္ေလးကတဲက ပိန္ပိန္ေသးေသး၊ အစားအစာ ဂ်ီးမ်ားတဲ့သူမို႔... လူၾကီးေတြက အစားအစာဆို ကိုယ္ၾကိဳက္တာအရင္ေရြး အက်န္ကိုမွ မမနဲ႔ ညီမေလးက ရၾကတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ မမက ၂ႏွစ္ေလာက္ပဲကြာတာမို႔ အျမဲတန္းတိုးတိုးေဖာ္... ညီမေလးက မမတို႔ ဘာေတြေျပာေနတာလဲလို႔ လာေမးရင္... တယ္... ကေလး..ကေလးလို မေနဘူးလို႔ ေငါက္လႊတ္တတ္ေသးတာ။

ေနာက္ပိုင္း ကိုယ္ကအေ၀းကိုေရာက္သြားမွ မမကတြဲစရာအေဖာ္မရွိေတာ့ ညီမေလးကို လူၾကီးအရာသြင္းရေတာ့တယ္။ ခုေတာ့ ညီမေလးက ကိုယ္နဲ႔ အတူေနဖို႔ ေရာက္လာျပီဆိုေတာ့ ကိုယ့္မွာ တိုးတိုးေဖာ္ရလာလို႔ ၀မ္းသာရတယ္။ အရင္တုန္းက ကိုယ္နဲ႔ပဲ စကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာတဲ့ မမက ဖုန္းဆက္ရင္ ကိုယ္နဲ႔ ေျပာတာကနည္းနည္း သူ႔ညီမနဲ႔ပဲ ေျပာေတာ့တယ္။ အိမ္မွာ ကိုယ္မရွိတဲ့ ေနာက္ပိုင္း သူတို႔က တိုးတိုးေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ၾကတာကိုး။ ကိုယ္ကလည္း ညီမေလးေရာက္လာကတဲက အိမ္ကို ၃ရက္တခါေလာက္ဖုန္းဆက္ေနၾကကေန တပတ္တခါပဲဆက္ေတာ့လို႔ အမေလး.. သူ႔ညီမေရာက္တာနဲ႔.... မမလတ္တို႔ ေသြးၾကီးသြားတာ... ဖုန္းေတာင္မဆက္ခ်င္ေတာ့ပါလားလို႔ အိမ္ကလူေတြက စကားနာထိုးၾကတယ္။

တကယ္တန္းက ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ၁၀စုႏွစ္ၾကာျပီးမွ တခါ ျပန္လည္ တုတ္တပ်က္ ဓါးတပ်က္ျဖစ္ေနၾကတာရယ္....။ သူက အခု စင္ကာပူကို ေက်ာင္းတက္ဖို႔ ေရာက္လာတာကိုး.....။

၁၃၊၀၇၊၂၀၀၉
နံနက္ ၁၀နာရီ၅မိနစ္

ညီမေလး ေမြးေန႔ အမွတ္တရ......

ေမေမ့ ေမြးေန႔

၀၁-၀၆-၂၀၀၉
ေမြးေန႔ရက္ျမတ္မွာ ေက်းဇူးရွင္ေမေမ က်န္းမာ၊ ခ်မ္းသာ အသက္ရွည္စြာ အနာကင္းျပီး တရားစစ္၊ တရားမွန္မ်ား က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏိုင္ပါေစ။

အေ၀းေရာက္ ခ်စ္သမီးလတ္+ငယ္

မမ ႏွင့္ ညီမလတ္

မမ ႏွင့္ ဂ်စ္တူးမ
( မမက သေဘာေကာင္းတဲ့ပံုေလး၊ ကိုယ့္ပံုကေတာ့ စြာေတးလန္ )

ငယ္ငယ္တုန္းက မမက ကိုယ့္ကို သိပ္ျပီးၾကည္႔လို႔မရဘူး။ သူ႔ေနာက္က ေရာက္လာတဲ့ အငယ္ဆိုျပီး ခ်စ္ပံုလည္း မရဘူး။ ကိုယ္ေမြးလာေတာ့ ေမေမတို႔က ညီမေလးကို လာၾကည္႔လွည္႔ဦးေလလို႔ ေခၚတာေတာင္ လက္ႏွစ္ဖက္ေနာက္ပစ္ျပီး ခပ္ေ၀းေ၀းကေန စိမ္းစိမ္းၾကီး စိုက္ၾကည္႔ေနတာတဲ့။ အနားတိုးၾကည္႔ဖို႔ လက္ဆြဲျပီး အတင္းလဲ ေခၚေရာ... အာေခါင္ျခစ္ျပီး ေအာ္ငိုပါေလေရာတဲ့ေလ။ (ဟြန္း... လူကိုမ်ား သရဲသဘက္ ထင္ေလလားမသိ...) အဲဒီတုန္းက မမက အိမ္မွာ အတူေနတာမဟုတ္ပဲ အဖိုး၊ အဖြားအိမ္မွာလိုက္ေနတာ။ မမက သမီးအၾကီးဆံုး စေနသမီးျဖစ္ေနတာမို႔ အေဖၾကီးက မမကို သမီးအျဖစ္ေမြးစားလိုက္တယ္။ အဲသာေၾကာင့္ မမက အဖိုးနဲ႔ အဖြားကို အေဖၾကီး၊ အေမၾကီးလို႔ ေခၚျပီး အေဖနဲ႔ အေမကို ၾကေတာ့ (သူငယ္ငယ္က) ေက်ာ္ေက်ာ္နဲ႔ ႏွင္းႏွင္းလို႔ ေခၚသတဲ့။ ေျမးဦးကအဲသလို ေခၚေတာ့ ကိုယ္တို႔ ေနာက္ေမြးလာတဲ့ ေျမးေတြ အားလံုးကလည္း အဖိုး၊ အဖြားကိုေခၚတာ အေဖၾကီး၊ အေမၾကီးလို႔ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့တာပဲ။

မမကို ေမေမတို႔ရဲ႔ အဖိုး (ေမေမတို႔အေခၚ - အဘ) ၀င္စားတယ္လို႔လည္း ေျပာၾကတယ္။ သူ႔ရဲ႔ နားရြက္ေလးမွာ အဘလို အမွတ္ေလးပါတယ္တဲ့။ အဘလို ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္၊ အရပ္ရွည္ရွည္ၾကီးလည္းျဖစ္လို႔တဲ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မမကေျမးဦးဆိုေတာ့ အဖိုး၊ အဖြား၊ အေဒၚေတြရဲ႔ ခ်စ္ခင္မႈကို အျပည္႔အ၀ အရခဲ့ဆံုးေသာသူပါပဲ။

မူလတန္းအရြယ္ ေရာက္လာေတာ့ မမက အိမ္ကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ညီအစ္မ၂ေယာက္ ခ်စ္သလား၊ မခ်စ္သလား မသိဘူး။ ခဏခဏ ရန္ျဖစ္ၾကတာေတာ့ မွတ္မိတယ္။ လူၾကီးေတြက တခုခုေပးျပီဆို ဘယ္ေလာက္ပဲ ညီညီမွ်မွ်ေပးေပး၊ ကပ္သပ္ျပီး လုၾက၊ သူ႔ဟာကပို္ေကာင္းတယ္၊ ငါ့ဟာက အစုတ္ၾကီး ဆိုျပီး ရန္ျဖစ္ၾက၊ နပန္းလံုးၾကေတာ့တာပဲ။ တခါက ေရာင္စံုစကၠဴေလးေတြနဲ႔ အရုပ္ေလးေတြ ခ်ိဳးျပတဲ့ ဂ်ပန္ျပပြဲတခု သြားၾကည္႔ၾကတာ ျပန္လာေတာ့ ရလာတဲ့ ေရာင္စံုစကၠဴေတြလုျပီး ၂ေယာက္သား အၾကီးအက်ယ္ ရန္ျဖစ္ၾကသေပါ့။ အဲသလို ရန္ျဖစ္တိုင္း ကိုယ္ကေတာ့ ခံဖက္ကၾကီးပဲ။ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္သာကြာတာ။ သူက လူေကာင္းၾကီးၾကီး ေျခဆန္၊ လက္ဆန္ရွည္ရွည္။ လက္ကလွမ္းျပီး ျဖန္းကနဲရိုက္၊ ေနာင္ေျခတလွမ္းဆုတ္လိုက္ရင္ ကိုယ္လို အေကာင္ေသးေသး ပုပုညွက္ညွက္က မမွီမကန္းနဲ႔ ဘာမွ ျပန္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တခါတခါ စိတ္ဆိုးလြန္းလို႔ သူမျမင္ရေအာင္ ေနာက္ကေန ေျခသံေဖာ့ျပီးေတာ့ တိတ္တိတ္ေလး ရုိက္တာ၊ တြန္းတာေတြ လုပ္တာ။ သူ႔လက္တံရွည္ရွည္က ကို္ယ္ေျပးလို႔ မလြတ္ခင္ ကိုယ့္ေနာက္ေက်ာကို ျဗန္းကနဲ လာထိတာပဲ။

ဒါေပသိ ကိုယ္တို႔၂ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ရန္ျဖစ္ျဖစ္၊ ၁နာရီျပည္႔ေအာင္ေတာင္ မေခၚပဲ မေနႏိုင္ၾကဘူး။ ရန္ျဖစ္ျပီး ၁၅မိနစ္ေလာက္ေနရင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ခိုးၾကည္႔၊ ေခ်ာင္းၾကည္႔၊ ျပံဳးစိစိေတြလုပ္ျပီး၊ (တျခား ကစားေဖာ္ကလည္းမရွိေတာ့) ျမန္ျမန္ျပန္တည္႔သြားၾကတာပဲ။ သာေပမဲ့ ၾကီးလာေတာ့ မမက ကိုယ့္ကိုညွာခဲ့တာ၊ အိမ္ကို ကိုယ့္ထက္ပိုျပီးသိတတ္ခဲ့တာေတြကလည္း အမ်ားၾကီးပဲ။ သူ႔ေက်ာင္းမံု႔ဖိုးေတြဆို ကိုယ္ကခ်ီးတယ္ေျပာျပီး ယူယူသံုးပစ္တတ္တာမနည္းဘူး။ အစားအစာဆိုလည္း ေ၀ပံုက်ေပးထားတာကို ကိုယ္က ျမန္ျမန္ပါးစပ္ထဲထည္႔ပစ္ျပီး သူ႔ေ၀စုကို သြားသြားေတာင္းတတ္တာ။ အိမ္မွာ ဟင္းခ်က္ထားတာနည္းတဲ့ေန႔ဆို သူကဟင္းရည္ေလးနဲ႔ပဲ နယ္စားျပီး ကိုယ္တို႔ကို အသားေတြထည္႔ေပးတတ္ခဲ့တာ။ ကိုယ့္ကိုဆို ထမီကအစ၊ ေဘာင္းဘီအဆံုး စာၾကည္႔ပ်က္မွာစိုးလို႔ ဆိုျပီး သူပဲေလွ်ာ္ေပးခဲ့တာ။

မမက အရမ္းလည္း ရွက္တတ္တဲ့သူ။ ကိုယ္က သူ႔ကိုိစုိက္ၾကည္႔ေနပီဆို သူမေနတတ္ေတာ့ဘူး။ နင္ေနာ္ ..ငါ့ကို လာမၾကည္႔ေနနဲ႔ဆိုျပီး ရွက္ရွက္နဲ႔ လိုက္ရိုက္တတ္တဲ့သူမ်ိဳး။ အဲသလို လူက တစိမ္းေယာက်္ားေလးေတြ ေရွ႔မွာဆိုပို ရွက္တတ္တာေပါ့။ အပ်ိဳေပါက္ေလးျဖစ္လာေတာ့ ေယာက်္ားေလးေတြ ေရွ႔ေရာက္ရင္ သူ႔မွာ ေျခလွမ္းေတြမွား၊ ဘယ္မွလည္း ေမာ့မၾကည္႔ရဲ႔နဲ႔...။ သူ႔ေနာက္ကလိုက္ရတဲ့ မဂ်မ္းေတာကိုယ္က သူ႔သက္ေတာ္ေစာင့္ အလိုလို ျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ကို လိုက္ေနတဲ့သူေတြကလည္း ကိုယ့္ကိုဆို အေသေၾကာက္။ ထမင္းဘူးနဲ႔ အေခါက္ခံရဘူးတဲ့သူ၊ ထီးနဲ႔ လိုက္ရမ္းလို႔ ထြက္ေျပးဘူးတဲ့သူ.. အစံုပါပဲ။ သူကလည္း သူ႔ေနာက္ကလိုက္စကားေျပာတဲ့သူကို ဘယ္လိုေျခာက္လဲဆိုေတာ့ ေနာက္မွာ ညီမလတ္ပါလာတယ္ေနာ္... သူ႔အေၾကာင္းသိတယ္မႈတ္လားတဲ့။ ဟိုကဘာျပန္ေျပာလဲဆိုေတာ့... သိပါတယ္တဲ့။ အိတ္ညီမလတ္က အိမ္ေရွ႔၀ရန္တာ ကုလားထိုင္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ ေတြ႔လို႔ အႏၲရယ္ကင္းျပီဆိုျပီး ရဲရဲတင္းတင္းလိုက္လာပါသတဲ့... ျဖစ္ပံုမ်ား...။ ဟြန္း... ကိုယ့္ဖာသာ မၾကိဳက္ရင္ မၾကိဳက္ဘူး မေျပာဘူး။ ျပီးေတာ့ သူက ရွက္တတ္တာမ်ား အ၀တ္အစားအသစ္၀တ္ရမွာကိုေတာင္ အသစ္ၾကီးမို႔ ရွက္လို႔ ဆိုျပီး ေျခ၀တ္တတ္တဲ့သူမ်ိဳး။ အလွျပင္ရမွာကိုလည္း ဟယ္..အလွျပင္ထားတယ္လို႔ သူမ်ားေတြကေျပာမွာကို ရွက္တတ္တာမ်ိဳး။

အဲဒီေတာ့ အဲသလို အရွက္ၾကီးတဲ့သူက အဲသေလာက္အရွက္ၾကီးစြာနဲ႔ အညီ ခုခ်ိန္ထိ တခါမွ ရည္းစားမထားဘူးတဲ့ အပ်ိဳစင္၊ အပ်ိဳၾကီးျဖစ္သြားရတာ အံ့ၾသစရာေတာ့ မရွိေလာက္ပါဘူးေနာ္။ ကိုယ့္ကို သူကဘာေျပာလဲဆိုေတာ့.. မဂ်မ္းေတာကေတာ့ သူမ်ားကို လိုက္တဲ့ သူကိုသာ ထီးနဲ႔ လိုက္ရိုက္ျပီး သူ႔လိုက္တာၾကေတာ့ ေခါင္းညွိတ္ပလိုက္လို႔ ခုေတာ့ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ အဆစ္ရေနျပီေပါ့တဲ့။

မမေရ... အရမ္းသတိရတယ္။

ညီမလတ္
ေခတၱ အေ၀းတေနရာ
(၁၀-၀၂-၂၀၀၉) မမေမြးေန႔ အမွတ္တရ

ဖိုးဖိုး

(၂၀၀၄ခုက ေမျမိဳ႔ကို သြားတုန္းက ရိုက္ထားတဲ့ ဖိုးဖိုးဓါတ္ပံုေလး)

တနဂၤေႏြေန႔ (၀၁၊၀၂၊၂၀၀၉) ညေန က မႏၲေလးအိမ္ကဖုန္းေခၚလာတယ္။ ဖိုးဖိုးဆံုးျပီတဲ့။ ေဆးရံုတင္ထားတာ သိေပမဲ့ အဲဒီေန႔မတိုင္ခင္ကတင္ ဖုန္းဆက္ေတာ့ ဆီးမသြားႏိုင္တာေၾကာင့္ေဆးရံုတင္တာဆိုျပီး ျပန္ေကာင္းသြားမယ္လို႔ပဲ ထင္ခဲ့တယ္။ အိပ္ရာထဲ လဲေနတဲ့ လူမမာလိုၾကီးမွ မႈတ္တာ။ အဲဒီေလာက္ျမန္ျမန္ ဆံုးလိမ့္မယ္လို႔ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဘူး၊ ထင္မွတ္မထားခဲ့ဘူး။ ဖိုးဖိုးအသက္က ၉၁ႏွစ္ရွိျပီဆိုေတာ့ သားသမီးေတြ အားလံုးက အသက္ၾကီးျပီပဲဆိုျပီး မဆံုးပါးခင္ေသခ်ာျပဳစုေပးလိုက္ရတာကိုပဲ စဥ္းစားလို႔ ေျဖသိမ့္ၾကတယ္။ ေယာက္ေယာက္ကလည္း ဖိုးဖိုးရွိေနစဥ္ ကိုယ္တို႔ တတ္ႏိုင္သမွ်ေထာက္ပံ့ေပးခဲ့တာဆိုေတာ့ သိပ္ျပီး စိတ္လက္မေကာင္းတဲ့ ပံုစံ မ်က္ႏွာကမျပဘူး။ ကိုယ္လည္း ညေနေတာက္ေလွ်ာက္ေအးေဆးပါပဲ။

ည... အိပ္ရာ၀င္ေတာ့မွ တုတ္ေကာက္ေလး လက္တဖက္ကကိုင္လို႔ ကာကီညိဳေရာင္ေဘာင္းဘီရွည္ပြပြ၊ စြပ္က်ယ္ျဖဴေအာက္ခံနဲ႔ ရွပ္အက်ႋအျဖဴကို အျပင္ထုတ္၀တ္တတ္တဲ့ ဖိုးဖိုး အရိပ္က မ်က္စိထဲ တိုး၀င္လာတယ္။ ဖိုးဖိုးကို စသိတာ ၁၉၉၆၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ႏွစ္၊ ဖိုးဖိုးအသက္ ၈၀နီးပါးေလာက္ကေပါ့။ ေယာက္ေယာက္နဲ႔ စၾကိဳက္ခါစ သူက မနက္ ရံုးမသြားခင္ ခပ္ေစာေစာ ၇နာရီေလာက္ဆို Staff House မွာ ကိုယ့္ကိုလာၾကိဳတယ္။ ကိုယ္တို႔က အိမ္ကထြက္လာျပီဆို ေန႔တိုင္း ေအာင္ေတာ္မူ ဘုရားမွာ ပုတီးသြားစိတ္တယ္။ ျပီးရင္ မင္းသီဟတို႔၊ တကၠသိုလ္နားကဆိုင္၊ ဒါမွမဟုတ္၊ ေအာင္ေတာ္မူဖက္က မံု႔ဟင္းခါးဆိုင္၊ စိုးစိုးမံု႔တီဆိုင္ စသျဖင့္ အဆင္ေျပရာ ဆိုင္တခုခုမွာ မနက္စာသြားစားၾကတာေပါ့။ တေန႔မွာ မနက္စာစားျပီး ရံုးကိုအလာ ဆိုင္ကယ္ေနာက္မွာ ထိုင္လိုက္လာတဲ့ ကိုယ့္ကို အသားျဖဴျဖဴနဲ႔ တရုတ္အဖိုးၾကီးလို႔ ထင္ရတဲ့ အဖိုးတစ္ေယာက္က လမ္းေလွ်ာက္ရာက ရပ္ျပီး လက္ေတြျပေနတာ။ တုတ္ေကာက္ေလးကို လက္တဖက္က ေထာက္ကိုင္ျပီး ျပံဳးကလည္း ျပဳံးလို႔ေပါ့။ သာနဲ႔ ကိုယ္ကလည္း ဘုမသိ ဘမသိ ျပန္ျပံဳးျပျပီး လက္ေတြျပန္ျပတာေပါ့။ သူက အဲဒီေရာက္ေနတဲ့ေနရာမွာတင္ ရပ္ျပီး လက္ေတြျပေနတာ ကိုယ္တို႔ ဟိုးခပ္ေ၀းေ၀းေရာက္သြားတဲ့အထိ။

ကိုယ္က အဲသလိုပဲ တခါတေလ မသိတဲ့ သူေတြက ကိုယ့္ကို လာျပံဳးျပရင္ ျပန္ျပံဳးျပေလ့ရွိေတာ့ ဖိုးဖိုးဟာ ေယာက္ေယာက္ရဲ႔ ဖိုးဖိုးမို႔ ကိုယ္တို႔ကို သိလို႔ လက္ျပတာလို႔ မထင္မိခဲ့ဘူး။ သာေပမဲ့ ေယာက္ေယာက္က ရံုးေရာက္ေတာ့ ခုနက လမ္းမွာ ဖိုးဖိုးကို ေတြ႔ခဲ့တယ္မႈတ္လားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့မွ ကိုယ္လည္း တကိုယ္လံုး မႊန္ထြန္ပူထူျပီး... အဲေတာ့... ဘယ္သူမွန္းမသိ... ဒီကလဲ လက္ေတြ ျပန္ျပခဲ့တယ္လို႔ ေျပာတာေပါ့။

ေနာက္ေန႔... ေနာက္ေန႔ ေတြလည္း အဲသလို .. ဖိုးဖိုး လမ္းေလွ်ာက္အျပန္ ကိုယ္တုိ႔က မနက္စာစားအျပီး ရံုးအသြား လမ္းမွာ ဆံုေလ့ရွိၾကတယ္။ ဖိုးဖိုးက လူသြားလမ္းေလးေပၚက ကိုယ္တို႔ကို မ်က္စိတဆံုးၾကည္႔ျပီး တာ၀န္မပ်က္ အျမဲ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ေလ့ရွိတယ္။ ဖိုးဖိုးမွန္း သိသြားတဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ပထမေတာ့ ေခါင္းေလးပု.. လက္ေလး မထုတ္ရဲ၊ ထုတ္ရဲ၊ မျပံဳးရဲ ျပံဳးရဲေပါ့။ ေနာက္.. နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ မွ ရဲရဲတင္းတင္းျပံဳးျပီး လက္ျပရဲေတာ့တယ္။ ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ၾကိဳက္ျပီး ၃-၄လ အၾကာ ကိုယ္က စင္ကာပူထြက္လာေတာ့ ဖိုးဖိုးကို အဲသလို လမ္းမွာ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ ၾကံဳခဲ့တာကလြဲလို႔ လူခ်င္းမေတြ႔ဆံုခဲ့ဘူး၊ စကားမေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူးဘူး။ မႏၲေလးမွာေနစဥ္ သီတင္းကြၽတ္နဲ႔ ၾကံဳလို႔ ေယာက္ေယာက္ကို ပစၥည္းေတြ ေပးျပီး လူၾကီးေတြကို ကိုယ္စား ကန္ေတာ့ခိုင္းလိုက္ေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ သူတို႔အိမ္ကို မေရာက္ျဖစ္ခဲ့လိုက္ဘူး။

သာနဲ႔ ၅ႏွစ္အၾကာ ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ကိုယ္တုိ႔ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွပဲ ဖိုးဖိုးနဲ႔ ျပန္လည္ဆံုခြင့္ရေတာ့တယ္။ ဖိုးဖိုးက ကိုယ့္ကို စေတြ႔ေတြ႔ျခင္းပဲ ေျမးကို ခုမွပဲ ေသခ်ာ ျမင္ဘူးေတာ့တယ္။ ဟိုတုန္းက ခပ္လွမ္းလွမ္းကပဲ လက္ျပရတာလို႔ အသံ ေအးေအးေလးေလးၾကီးနဲ႔ သူ႔ထံုးစံ ျပံဳးျပီးေျပာတယ္။

အဲဒီမွာ ဖိုးဖိုးအရမ္းအေနေအးတာကို သတိျပဳမိတယ္။ မနက္ေစာစာ လမ္းထေလွ်ာက္မယ္။ ျပန္လာရင္ မနက္စာစားျပီး အိမ္က ေမြးထားတဲ့ ေခြးေလးေတြကို အစာေကြၽးမယ္။ ျပီးရင္ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေလးမွာ သူ႔ဖာသာ ထိုင္ေနျပီး ရုပ္ျမင္သံၾကား ၾကည္႔ခ်င္ၾကည္႔မယ္။ စာအုပ္ဖတ္ခ်င္ဖတ္မယ္။ ဘုရား၀တ္ျပဳရင္ ျပဳမယ္။ ဖိုးဖိုးနဲ႔ အနီးကပ္မေနခဲ့ဘူးလို႔ သူ႔ရဲ႔ တျခား၀ါသနာ၊ နိစၥဓူ၀အက်င့္ေလးေတြေတာ့ အေသးစိတ္မသိဘူးေပါ့။ ကိုယ္တို႔ေတြ ဆူညံစြာစကားေျပာေနတာ၊ ေယာက္ေယာက္ညီမက ေမြးတဲ့ ကေလးေတြ ေဆာ့ေနတာေတြကို ဘာမွ မေျပာပဲ၊ ဘယ္ေတာ့မွ မဆူပဲ ျပံဳးျပံဳးၾကီးထိုင္ၾကည္႔ေနတတ္တဲ့သူေပါ့။ အဲ.. သူနည္းနည္း နားျငီးလာျပီဆိုရင္ သူ႔အခန္းထဲ ၀င္သြားမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္မယ္။ ျပီးေတာ့ သူက ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားသိပ္မေျပာဘူး။ တေန႔လံုးေနလို႔ လိုအပ္တဲ့ စကားကလြဲလို႔ တကယ္ကို အပိုစကား ဘာမွ မေျပာတဲ့သူ။

ဖိုးဖိုးကိုၾကည္႔ျပီး ေယာက္ေယာက္ဘာလို႔ စကားသိပ္မေျပာလဲဆိုတာ သေဘာေပါက္မိတယ္။ ေယာက္ေယာက္က ဖိုးဖိုးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကို တူတ့ဲလူပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ အဲဒီတုန္းက ဖိုးဖိုးကို ၾကည္႔ျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ေယာက္ေယာက္တုိ႔ ဖြားဖြားက ဆံုးသြားတာၾကာျပီဆိုေတာ့ ဖိုးဖိုးမွာ အထီးက်န္သလို ခံစားေနရမွာ အမွန္ပဲ။ အဲသာေၾကာင့္ စင္ကာပူကေန ဖုန္းေခၚျပီဆို ကိုယ္က ဖိုးဖိုးကို သတိတရ လွမ္းေခၚခိုင္းျပီး စကားစမည္ေျပာလုပ္ရတယ္။ တေလာက ဆီးက်ိတ္လိုမ်ိဳးခြဲဲျပီးကတဲက ဖိုးဖိုးကို တစ္ေယာက္ထဲ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ မလႊတ္ေတာ့ဘူး။ အဲသာကို ဖိုးဖိုးက စိတ္မၾကည္လွဘူးလို႔ေျပာတယ္။ ဖိုးဖိုး စိတ္ကိုေလွ်ာ့လိုက္လို႔သာ ခုလို ျမန္ျမန္ၾကီး ဆံုးပါးသြားတာလို႔ ကိုယ္ကေတာ့ တြက္တာပဲ။

ကိုယ္က ဘယ္ညာ လူးလိမ့္ေနေတာ့ ေယာက္ေယာက္က အိပ္မေပ်ာ္ေသးဘူးလားေမးတယ္။ ျပီးေတာ့ ေခါင္းအုံးနဲ႔ ေခါင္းထိတာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္တတ္တဲ့ သူကေျပာတယ္။ သူလဲ အိပ္လို႔ မရဘူးတဲ့။ ကိုယ္ကေတာ့ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ဖိုးဖိုးဆံုးလို႔ ၀မ္းနည္းေနမိတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲသလို အသက္ၾကီးလာလို႔ ကိုယ္ကမရွိေတာ့ပဲ ေယာက္ေယာက္တစ္ေယာက္ထဲ က်န္ရစ္ျပီး ဖိုးဖိုးလို အထီးက်န္ေနမွာ စဥ္းစားမိျပီး ၀မ္းနည္းလို႔ အိပ္မေပ်ာ္တာလားဆိုတာေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေ၀ခြဲလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး.....။

ဒီတပတ္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဖိုးဖိုးၾကိဳက္တဲ့ ပဲဟင္း၊ ပဲထမင္း လိုမ်ိဳး ခ်က္ျပီး ဆြမ္းကပ္ဖို႔ စီစဥ္ထားၾကတယ္။ ဖိုးဖိုး ေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစေႆာ္...။

ခ်စ္ေဖေဖ

ဒီေန႔ ဒီဇင္ဘာလ ၁၀ရက္ေန႔က ေဖေဖ့ေမြးေန႔ေလးပါ။

ေဖေဖ့အေၾကာင္းေတြေရးမယ္ဆိုရင္ တျခားဘာမွ မစဥ္းစားမိဘူး။ ေဖေဖ့ရဲ႔ ေက်းဇူးေတြပဲ သတိရျပီး ထိုင္ထိုင္ ရွိခိုးခ်င္စိတ္ပဲေပါက္တယ္။ ျပီးေတာ့ မိသားစုနဲ႔ မေနခဲ့ရတဲ့ အမိမဲ့သားရဲ႔ ငယ္ဘ၀ေလးကိုေတြးျပီး မ်က္ရည္၀ဲမိ၊ တဆက္ထဲ ကိုယ့္ထူးကိုယ္ခၽြန္ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႔ ဘ၀ကို ျမင္ေယာင္ျပီး အားက်စိတ္ေတြ တဖြာဖြား ျဖစ္ေပၚလာမိတယ္။

ေဖေဖက ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူ တမူထူးျခားတဲ့ ဖခင္တဦးေပါ့။ သားသမီးေတြအတြက္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အနစ္နာခံ တတ္ႏိုင္သမွ် ဘာမဆို လုပ္ေပးမယ္ဆိုတဲ့ ဖခင္စိတ္အျပည္႔နဲ႔ လူသားတစ္ေယာက္ေပါ့။ သမီး၃ေယာက္မွာ မမၾကီးက ငယ္ငယ္ကတဲက ဉာဏ္သိပ္မေကာင္းဘူး။ ကိုယ္နဲ႔ မမၾကီးက ၂ႏွစ္ကြာတယ္။ ကိုယ္က စာတပိုဒ္ကို ၅မိနစ္ေလာက္ဖတ္ျပီး ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ မမၾကီးက တေန႔လံုး က်က္လို႔ မမွတ္မိေသးဘူး။ ဒါကို ေဖေဖက မမၾကီး ေမေမ့ ဗိုက္ထဲရွိတုန္း သူေဆးလိပ္ေတြေသာက္လို႔ သူ႕ေၾကာင့္ျဖစ္ရတာဆိုျပီး တက္တေခါက္ေခါက္နဲ႔...။ ငါ့သမီးၾကီး ဘာမွ မပူနဲ႔...။ ေဖေဖတစ္ေယာက္လံုးရွိတယ္။ သူမ်ားေလာက္ ဉာဏ္မေကာင္းလဲ ဘာျဖစ္လဲ...။ ၀ိရိယေကာင္းရင္ ဉာဏ္ေကာင္းတဲ့ သူေတြ ထက္သာတယ္... ဆိုျပီး အျမဲအားေပးေလ့ရွိတယ္။

ကိုယ္နဲ႔ ညီမေလး တို႔ ေက်ာင္းမွာ အဆင့္နည္းနည္းေလးက်သြားရင္ အဆူခံရ၊ တခါတေလ တုတ္နဲ႔ပါ အေဆာ္ခံခ်င္ခံရမယ္။ မမၾကီး အမွတ္နည္းတာတို႔၊ တခါတေလ တခ်ိဳ႔ဘာသာေတြ က်တာတို႔ေတာင္ ေဖေဖက ဘယ္ေတာ့မွ မဆူဘူး။ အဲဒီဘာသာအတြက္ မမၾကီးကို ကိုယ္တိုင္ ဂိုက္လုပ္ျပီး သင္ေပးတယ္။ အားမေလွ်ာ့ေအာင္ အားေပးတယ္။ ေဖေဖ့ရဲ႔ ေမတၱာနဲ႔ မွန္ကန္တဲ့ အားေပးမႈေၾကာင့္ ေဆြမ်ိဳးေတြ အားလံုးက အထင္ေသး၊ ဆယ္တန္းေတာင္ေအာင္မွာ မႈတ္ပါဘူးလို႔ မွတ္ယူထားျခင္းခံရတဲ့ မမၾကီးဟာ.... ဒီေန႔မွာ ဘြဲ႔လြန္ေတြလည္းရတဲ့ ဘြဲ႔၃ခုပိုင္ရွင္၊ ႏိုင္ငံျခား သုေတသန ခရီး ေတြလည္းသြားရတဲ့ အထင္ကရ သုေတသန လုပ္ငန္းမွာ အရာရွိၾကီး တစ္ေယာက္ အျဖစ္ ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ ရွိေနပါျပီ။

ကိုယ္ႏိုင္ငံျခားမွာ ဘြဲ႔လြန္ တက္ခ်င္ေတာ့လည္း ေဖေဖက သမီး... ဘာမွ အားမငယ္နဲ႔။ စာကိုပဲ ၾကိဳးစား... ပိုက္ဆံအတြက္ ေဖေဖ ရေအာင္ရွာေပးမယ္လို႔ ေျပာခဲ့တာ မွတ္မိေနတယ္။ ကိုယ္က ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္သမားဆိုေတာ့ ေဖေဖက ကိုယ့္ကို ဘက္စံု ထူးခၽြန္ေစခ်င္တယ္။ ငယ္ငယ္ကတဲက ကိုယ့္ကို ပန္းခ်ီသင္တန္းေတြ ပို႔တယ္။ ၾကက္ေျခနီသင္တန္းတက္ရတယ္။ ဒီၾကားထဲ ျမန္မာမိန္းကေလး ဆုိတာ ရိုးရာ အႏုပညာ အတီးအမႈတ္တခု တတ္ရမယ္ဆိုျပီး ေစာင္းတီးလည္း သင္ခိုင္းေသးတယ္။ ပတၱလားကိုလည္း အတီးေလ့က်င့္ေစတယ္။ ႏိုင္ငံျခားထြက္ခါနီး ရုပ္ေသးဆြဲနည္း သင္ခိုင္းေနလို႔ ေဖေဖရယ္... သမီး ေနာက္မွ ပဲ သင္ေတာ့မယ္..လို႔ ေျပာရေသးတယ္။ တေလာက အေမရိကန္ မိတ္ေဆြက ျမန္မာ့ ရုပ္ေသးအေၾကာင္းေမးေနလို႔.. ေအာ္ ... ေဖေဖ့ စကားနားေထာင္ျပီး သင္ခဲ့ရင္... ေကာင္းသားလို႔ ေတြးမိေသးေတာ့တယ္။

ေဖေဖနဲ႔ ပါတ္သက္ျပီး စဥ္းစားလိုက္ရင္ မကုန္ႏိုင္၊ မခန္းႏိုင္တဲ့ ေဖေဖ့ ေက်းဇူးေတြက အမ်ားၾကီး၊ တသီတသန္းၾကီး ထြက္ေပၚလာ စျမဲပဲ...။ ေရးလို႔လည္း ကုန္ႏိုင္မယ္ မထင္ပါဘူး။

ခ်စ္ေဖေဖ...က်န္းမာ၊ ခ်မ္းသာစြာ တရားဘ၀နာပြားမ်ားႏိုင္ျပီး၊ အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ...။

သမီးလတ္
ေခတၱ အေ၀းတေနရာ
၁၀ - ဒီဇင္ဘာ - ၂၀၀၈

Hubby! Happy Birthday, It's for U!

I met one charming guy around 1995-96 at Mandalay who became my lovely hubby in future. Actually, we were same batch University mates. But we've never talked before, back in University time even though we have seen each other around the University. I was from Electrical Engineering while he was from Petroleum Engineering.

We became closed friends when we were working together for Sedona Hotel Project, Mandalay after we've graduated. As per usual man-approaching method, he said that he sees me as his younger sister so he wants to treat me like one. He always helps me on everything I need and he is always there for me. He pretended that he would never fancy me. But he couldn't pretend any longer and he proposed me after 5 months we met.

He used to give me one beautiful red rose on every Thursday because both of us are on Thursday born. Sometimes, he gave it to me personally if nobody was around. Sometimes, he put it into my desk. I don't like red color rose but I like the rose from him. Most of the presents given to me are always red color and he said that his favorite color is red. Although red color is not really my favorite, I don't mind to get red color presents from him. Anyway, I also like him….I don't really know "what is love" but I am sure that I like him very much, especially on his being honesty, humble, being big heart, and sweet smile. Although I am aware that he won't be the most perfect person surrounded me.

Now, we have been married for 6years and going to be 7 years on this November. We still don't have any kids yet. He is still the same as before…..honest, humble, big heart and sweet smile. But I became to know some of his "bad" characters after we get married which I've never realized before. Sometimes, he is very forgetful person. Something like ….left his wallet in his office, left his hand phone in somewhere…etc. And he likes to have everything best of the best. No matter how expensive, he will get it for me or he will get it for himself too and he doesn't care about anything. He always has no worries and just an easy go happy person.

Occasionally, he would like to spend money on those stuffs like a watch, shoe, etc., which are usually very very expensive (as for me). Initially, I was very disappointed and don't understand why he wants to have such a branded stuff since we are just normal people and honestly....not high class - rich people. He also wanted to buy a car, which will definitely cost us a lot extra money in every month. So, I did totally disagree with him to buy a car and arguing with him that it was just wasting money. But finally, as usual and like always, I let him do what he likes to do……because, he is my only and one hubby and I don't want him to be upset but only to be happy.

Actually, he isn't only my hubby but also my partner, my brother, my friend, my teacher, my father and my son. According to circumstances, he behaves different characters in my life since we are away from our family's members. He also treats me as different characters since he also needs me in different ways. Most importantly, we fill each other needed in anytime and anyway. We valued each other and treasured each other everyday and every possible moment.

One of the his precious characters I like and very rare to find in this world is……He is very cool guy and he never gets angry easily. In short, his boiling point is very good while mine is poor. He seldom says bad things about others except he often scolds to those people whenever he thinks about Daw Aung San Su Kyi, Burmese political prisoners and Burmese people who are in a tragic plight. He is very kind to everybody whoever associates with him. Especially, he is very good in taking care of his subordinates and workers; no questions for that…of cause they like him very much too. But I think that some people are taking granted for his kindness. So I have to become bad person in order to protect him, sometimes.

My hubby also wants to travel around the world. He often follows and visits me the place, which I occasionally go for oversea work assignments. Whenever he sees planes, he always says that he wants to take that plane and flies somewhere to admire the scenery, season, culture, etc. When I said that you're always thinking how to spend money but never think how to save money then he didn't reply me anything but just smiling.

My angry or my worry is gone whenever I see his smile. That's my hubby and me.

16-10-2008, Thursday, 09:50 am

ခ်စ္ေမေမ

ဇြန္လ ၁ရက္ေန႔...။ ဒီေန႔ ေမေမ႔ ေမြးေန႔ေလးေပါ႔။
ဒီ ခဲပန္းခ်ီပံုေလးက ေမေမ အသက္၃၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ (စုခ်စ္ကိုမေမြးခင္) က ရိုက္ထားတဲ့ မွတ္ပံုတင္ဓါတ္ပံုေလးကိုၾကည္႔ျပီး လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၈ႏွစ္ေလာက္က စုခ်စ္ဆြဲခဲ့တဲ့ ပံုေလးေပါ႔။ ျပီးခဲ့တဲ့ အေခါက္ ရန္ကုန္အိမ္ျပန္ေတာ့ စုခ်စ္စာၾကည္႔စားပြဲအံဆြဲကေန ျပန္ေတြ႔လို႔ စင္ကာပူကို အမွတ္တရ ယူလာခဲ့တယ္။ အဲဒီဓါတ္ပံုေလးက စုခ်စ္အၾကိဳက္ဆံုး ေဖေဖ၊ ေမေမတို႔ရဲ႕ ေရွးေဟာင္းဓါတ္ပံုေလးေတြထဲက တခုေပါ့။ ေမေမရဲ႕ မ်က္လံုးျပဴးျပဴး၊ ပါးေဖါင္းေဖါင္း၊ ႏွာတန္ခၽြန္ခၽြန္၊ ႏွဳတ္ခမ္းစုစုေလးေတြက အဲဒီဓါတ္ပံုထဲမွာ အထင္းသားျမင္ႏိုင္တယ္။ တည္ၾကည္ျပီး မာနၾကီးတဲ့ မ်က္ႏွာထားရယ္၊ မတရားတာျမင္ရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေၾကာက္စတမ္း ရင္ဆိုင္မယ္ဆိုတဲ့ အင္အားရွိတဲ့ မ်က္လံုးတစံုရယ္၊ မဟုတ္မမွန္ စကားဘယ္ေတာ့မွ မေျပာတတ္တဲ့ ႏွဳတ္ခမ္းစုစု တစံုရယ္က ေမေမ႔ကို ကိုယ္စားျပဳတဲ့ သေကၤတေတြေလးေတြ ေပါ႔။

ေမေမရဲ႕ အပ်ိဳဘ၀က ဒႏၲာရီဇာတ္လမ္းေလးေတြကို လူအမ်ားအျပားဆီက ၾကားဘူးတယ္။ နင့္အေမက ဇတ္ဇတ္ၾကဲ၊ အထိမခံ ေရႊပုဂံတဲ့။ သူ႔လက္ေအာက္မွာ အလုပ္လုပ္တဲ့ သူေတြဆို သူ႔မ်ား ျပားျပား၀ပ္ေၾကာက္ၾကတာတဲ့။ မဟုတ္တာ မမွန္တာ ဘာမွမလုပ္ရဲၾကဘူးတဲ့။ ေယာက်ၤားေလးေတြမ်ားဆို သူ႔ကို ဘာမွေတာင္ ေျပာရဲၾကတာဟုတ္ဘူး တဲ့။ ဘယ္လိုလုပ္မ်ား ေယာက်ၤားရသြားတယ္ဆိုတာ စဥ္းစားလို႔ေတာင္မရေပါင္တဲ့ေလ။

စုခ်စ္သိတဲ့ ေမေမက သူမ်ားအေျပာအဆို နည္းနည္းေလးမွ မခံရေအာင္ေနတတ္တဲ့ သူဆိုတာေတာ့ သိတယ္။ ေမေမ႔ရဲ႕ အလိုေလာဘနည္းမႈေၾကာင့္ ေဖေဖ ႏိုင္ငံေရးကို ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္ႏိုင္တာ မွတ္မိတယ္။ ဘာကိုမွ ညည္းညဴမေနပဲ ေဖေဖရွာေပးသမွ်နဲ႔ ေရာင့္ရဲစြာေနႏိုင္တတ္ခဲ့တာကို ခ်ီးက်ဴးတယ္။ သမီး ၃ေယာက္ကို အရိပ္တၾကည္႔ၾကည္႔နဲ႔ ဒါေပမဲ့ အလိုမလိုက္ပဲ လိမ္မာေရးျခားရွိေအာင္ ထိမ္းသိမ္းႏိုင္မႈ၊ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မႈအေပၚ ေလးစားတယ္။

ေမေမ႔ရဲ႕ အထူးျခားဆံုး စြမ္းရည္ကေတာ့ ဆူတာေတာင္မွ လူခ်စ္ေအာင္ဆူတတ္တဲ့ နည္းေလးေပါ့။ ေမေမ႔ကို စြာတယ္လို႔ ေျပာတဲ့သူေတြဟာ ပါးစပ္ကသာ ေမေမ႔ကို အဲလို ေျပာေနၾကေပမဲ့ သူတို႔ေမေမ႔ကို အရမ္းခ်စ္ခင္ေလးစားၾကတာ သူတို႔ အမူအရာနဲ႔တင္ သိေနရတယ္။ ေမေမ ဘယ္လိုမ်ား စြမ္းေဆာင္ပါလိမ့္...။

ခ်စ္ေမေမ...က်န္းမာ၊ ခ်မ္းသာစြာ တရားဘ၀နာပြားမ်ားႏိုင္ျပီး၊ အသက္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ...။

သမီးလတ္
ေခတၱ အေ၀းတေနရာ