Thursday, August 19, 2010

Salary Increment



လစာမတိုးတာၾကာလို႔ မန္ေနဂ်ာကို ဘယ္လို အသိေပးရရင္ ေကာင္းမလဲ။ ဒါမွမဟုတ္ (Salary increment letter) ဘယ္လိုေရးရမလဲလို႔ အကူအညီေတာင္းလာတဲ့ ေမာင္ညီမေလးမ်ား အတြက္ ...

စင္ကာပူမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ Organization အေသးေလးေတြရဲ႔ လုပ္ပံု လုပ္နည္းနဲ႔ Organization အၾကီးေတြရဲ႔ လုပ္ပံုလုပ္နည္း မတူညီတာေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ကိုယ္သိသေလာက္ေလး ၂မ်ိဳးခြဲျပီး ေျပာသြားပါမယ္ေနာ္။

For those who working with Systematic Organization

အလုပ္သမား အခြင့္အေရးကို စနစ္တက် နည္းလမ္းမွန္မွန္ အတတ္ႏိုင္ဆံုးက်င့္သံုးေပးတဲ့ Organization ေတြမွာေတာ့ ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တိုင္း Appraisals, Annual Performance Review ေတြ လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ Appraisals နဲ႔ Annual Performance Review ေတြ ႏွစ္စဥ္လုပ္ေပမယ့္ ႏွစ္တိုင္း လစာတိုးေပးမယ္၊ ေဘာနပ္စ္ေပးမယ္လို႔ေတာ့ မဆိုလိုပါဘူး။ အနည္းဆံုးေတာ့ အခုေရးထားတဲ့ အခ်က္ေတြကို အေျခခံျပီးမွသာပဲ လစာတိုးနဲ႔ ေဘာနပ္စ္ကိစၥကို စဥ္းစားေပးႏိုင္ၾကပါတယ္။

၁) ကမၻာ့ စီးပြားေရး လက္ရွိနဲ႔ ေရွ႔အလားအလာ အေျခအေန
၂) company ရဲ႔ လက္ရွိနဲ႔ ေရွ႔အလားအလာ performance and Business Opportunity

၃) Relative Outside Market Rate
၄) ကိုယ္အလုပ္လုပ္တဲ့ Team ရဲ႔ Importance နဲ႔ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႔ Performance


စတာေတြရယ္ေပၚမွာမူတည္ျပီး bonus နဲ႔ increment ကိုေပးေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ေတာ္ေတာ္၊ ဘယ္ေလာက္ၾကိဳးစားခဲ့ ၾကိဳးစားခဲ့ပေစ၊ ကိုယ့္ company က စီးပြားပ်က္ကပ္ထဲမွာ အလူးအလဲ ခံေနရရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ အ႐ႈံးေပၚေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ေဘာနပ္စ္ေပးႏိုင္မွာလဲ။ ဘယ္လာ လစာတိုးေပးႏိုင္မလဲ။ အလုပ္မျပဳတ္ရင္ ကံေကာင္းပဲ မဟုတ္လား။

company ကပံုမွန္ လည္ပတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုရင္ေတာ့ လစာတိုးကို ကိုယ့္ performance ေပၚမူတည္ျပီး တိုးေပးႏိုင္တာေပါ့ေလ။ ေဘာနပ္စ္လဲ မ်ားမ်ား ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္တာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ႏွစ္စဥ္ ကိုယ့္ဘာသာ self Appraisal လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္အတြင္းက ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ contributions နဲ႔ ကိုယ္ရခဲ့တဲ့ achievements ေတြအားလံုးကို management က recognize လုပ္ခ်င္ေအာင္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေသေသခ်ာခ်ာ ေရးရပါမယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ self Appraisal အရင္လုပ္ျပီး ကိုယ္ရသင့္တဲ့ အခြင့္အေရးကို ကိုယ့္မန္ေနဂ်ာက ကိုယ့္ကို Appraisals လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ညွိရပါမယ္။ ေဆြးေႏြးရပါမယ္။ တကယ္လို႔ ဒီႏွစ္မွာ မေတာ္တဆ ကိုယ္က နည္းရခဲ့လွ်င္လည္း ေနာက္ႏွစ္အတြက္ agreement ရေအာင္ ယူတတ္ရပါမယ္။

For those who working with non-Systematic Organization

ႏွစ္စဥ္ Performance Review ေတြ လုပ္ေလ့မရွိတဲ့ Company မ်ိဳးမွာ လုပ္ေနတဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ တမ်ိဳးစဥ္းစားရေတာ့မွာေပါ့ေနာ္။ တခ်ိဳ႔ေတြမ်ားဆို ၃-၄ႏွစ္ေလာက္ လုပ္ေနတာ လစာ လံုး၀တိုးမရတာေတြ ရွိသတဲ့။ ကိုယ့္ Company က အေျခအေနေကာင္းရဲ႔သားနဲ႔ လစာတိုးရမယ့္ကိစၥကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ရဲ႔ေပးဆပ္မႈနဲ႔ ထိုက္တန္စြာ လစာမရဘူးလို႔ ခံစားရရင္ ၊ Outside Market Rate နဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္လို႔ ကိုယ့္လစာက နည္းေနတယ္လို႔ ယူဆရင္ လစာတိုးေတာင္းသင့္ပါတယ္။

လစာတိုးေတာင္းရမဲ့ နည္းလမ္းေတြကေတာ့ တသမတ္ထဲမရွိပါဘူး။ ကိုယ္ အဆင္ေျပသလိုနည္းနဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာၾကတာေတြ႔ရတာပဲ။ တခ်ိဳ႔ကလည္း ေဘာ့စ္ကို ပါးစပ္နဲ႔ ဖြင့္ေျပာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ကလည္း ေဘာ့စ္နဲ႔ မရင္းႏီွးေတာ့ ေဘာ့စ္နားဆီကို ေပါက္မဲ့သူကို သြားေျပာတတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ကလည္း စာေရးျပီး ေျပာၾကတယ္။ စိတ္တိုတတ္တဲ့ တခ်ိဳ႔ကေတာ့ အလုပ္ထြက္မယ္၊ ဘာျဖစ္လို႔လည္း ဆိုေတာ့ လစာနည္းလို႔ စသျဖင့္ ဓါတ္ၾကမ္းတုိက္ခ်င္လည္း တိုက္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔လည္း အလုပ္ထြက္မယ္လို႔ ၾကိမ္းလိုက္မွ လစာတိုးရတာမ်ိဳးလဲ ရွိသတဲ့။ ဒါကေတာ့ ကိုယ္က ကိုယ့္အလုပ္မွာ ကိုယ္က မရွိမျဖစ္ တကယ္ကို အေရးၾကီးတဲ့သူျဖစ္မွ ရမယ္ေနာ္။

အေကာင္းဆံုး အၾကံေပးခ်င္တာကေတာ့ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ ကိုယ့္မန္ေနဂ်ာကို face to face တိုက္႐ိုက္ေဆြးေႏြးသင့္ပါတယ္။ ပါးစပ္နဲ႔ေျပာတာက ပိုေကာင္းပါတယ္။ လစာမတိုးတာၾကာျပီ။ ဘာျဖစ္လို႔ မတိုးတာလဲ၊ ကိုယ္ဘာေတြ လုပ္ထားတယ္၊ ဘယ္လို တာ၀န္ေတြယူေနရတယ္ စသျဖင့္ သူနားလည္ေအာင္ ေျပာျပရမွာပဲ။ အေကာင္းဆံုး လစာတိုးေတာင္းတဲ့ နည္းကေတာ့ လစာတိုးေတာင္းမယ္လို႔ စဥ္းစားထားရင္ အရင္ဆံုး အလုပ္ပိုလုပ္ျပရမွာပါပဲ။ ကိုယ့္မန္ေနဂ်ာသိေအာင္ သာမန္ထက္ အေရးပါတဲ့ အေရးၾကီးတဲ့ လုပ္ေဆာင္မႈေတြ ယူျပရမွာပဲ။ ကိုယ့္က ကိုယ့္ team member ေတြကိုဘယ္လို motivate လုပ္သလဲ၊ ကိုယ့္ရဲ႔ value က သူမ်ားနဲ႔မတူ ဘယ္လို Individual ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သူသိေအာင္ လုပ္ျပရမယ္။ အေရးၾကီးဆံုး ေနာက္တခ်က္က လစာတိုးဖို႔အေၾကာင္း သူနဲ႔ စကားေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္မတိုမိပါေစနဲ႔။ ေအးေအးေဆးေဆး professional ဆန္ဆန္ ေဆြးေႏြးပါ။

တခ်ိဳ႔ကေတာ့ face to face စကားေျပာရမွာ အားနာတာတို႔ ေၾကာက္တာတို႔ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ စာေရးတာကို ပိုေရြးခ်ယ္ခ်င္ၾကပါတယ္။ စာေရးတာကို ေရြးခ်ယ္ခ်င္တဲ့ သူေတြ အတြက္ စာေရးနည္းေလးကို နည္းနည္းေျပာျပပါမယ္။ စာေရးတာကို ႐ႈပ္႐ႈပ္ေထြးေထြးေတြ မေရးပါနဲ႔။Keep it simple and polite ျဖစ္ပါေစ။ ကိုယ့္ အေျခအေနကို ေရးျပပါ။ ကိုယ္ယူေနတဲ့ တာ၀န္ေတြကို ေရးျပပါ။ ဒီထက္မက တာ၀န္ယူခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းကိုလည္း ေျပာျပပါ။ အခု ညီမေလးတစ္ေယာက္ကို ေရးေပးတဲ့ စာနမူနာကို ဒီမွာ ေရးျပလိုက္ပါတယ္။ တကယ္ကေတာ့ အင္တာနက္ထဲကေတြ႔တဲ့ sample ေတြကေန အတုခိုးေရးရတာပါပဲ။ ဒီထက္မက sample ေတြလည္း internet မွာ အမ်ားၾကီး ရွိပါတယ္။

ွSubject: Request for Salary Increment

Dear Sir,


I have worked for this company for the last two years as an xxxx Engineer. During this time I have done my duties to the best of my abilities. I have been sincerely dedicated and have constantly worked hard.


As xxxxxx engineer, I have successfully implemented xxxxxx and currently I am taking new responsibilities for xxxxxxxxx. I am eager to assume these new responsibilities and will work hard to meet tight deadlines.


I am prepared to take more responsibility, and I will continue to be the valued, hard working, committed, reliable and honest employee that I have always been.


However, despite general appreciation of my work, I have not received any salary increment. My basic salary is still only .... S$. Hence, I would like to request you to consider my case for an increase to xx% of current pay.


The cost of living in Singapore has become very high, with price increases for house rental, PUB, food and transport, and this really has put a strain on my earnings.


I hope this application merits your favorable consideration and you will provide your recommendation to HR department for their further action.


I look forward to a favorable response from you.


Sincerely yours,
xxxx

အေရးၾကီးဆံုးေနာက္တခ်က္ကေတာ့ ကိုယ္ေတာင္းဆိုလိုက္လို႔ လစာတိုးရလာျပီဆိုရင္ ကိုယ့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို မေျပာမိ၊ မၾကြားမိပါေစနဲ႔။ Keep it confidential!!! လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္အခ်င္းခ်င္း မလိုလားအပ္တဲ့ ႐ံုးတြင္း ညိဳညင္မႈေတြ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။

******************

တခါက ေမးလ္ထဲကိုေရာက္လာတဲ့ လစာတိုးေတာင္းတဲ့ ဟာသေလး ေျပာျပပါအံုးမယ္။ ကဲ... အပ်င္းေျပေလး ဖတ္ၾကည့္ၾကပါအံုး။

One day you send a letter to your boss asking for an increase in your salary !

Dear Bo$$

In thi$ life, we all need $ome thing mo$t de$perately. I think you $hould be under$tanding of the need$ of u$ worker$ who have given $o much $upport including $weat and $ervice to your company .

I am $ure you will gue$$what I mean and re$pond $oon.


Your$ $incerely,


The next day, you received this letter of reply :


Oh my dear:


I kNOw you have been working very hard. NOwadays, NOthing much has changed. You must have NOticed that our company is NOt doing NOticeably well as yet .


NOw the newspaper are saying the world`s leading ecoNOmists areNOt sure if the United States may go into aNOther recession. After the NOvember presidential elections things may turn bad.

I have NOthing more to add NOw. You kNOw what I mean.

Yours truly,
Manager

အဲသလို ျပန္စာမ်ိဳးေတာ့ မရၾကပါေစနဲ႔ေနာ္....

Ref:
1) salary negotiation tips

2) Various Internet Web Sites with Salary Increment


ေမတၱာျဖင့္... စုခ်စ္

********************

Sunday, August 15, 2010

ထူးအိမ္သင္ ၆ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ...



အေ၀းက မိုးေကာင္းကင္ထဲမွာ...
ငါ့အလြမ္းငွက္ငယ္ေလး တစ္ေကာင္
မင္းေနာက္လိုက္ရွာေန...
မင္း...
ဘယ္ေနရာမွာလဲ အခ်စ္...
ကမၻာေျမတစ္ဖက္စြန္းထိ
ငါျဖတ္သန္းလာမယ္...
တစ္ေန႔ေတာ့
ငါ...
မင္းနဲ႔ ဆံုေတြ႔မယ္...
ငါယံုၾကည္ထားေနဆဲ...
...........
.....
...
.

Tuesday, July 27, 2010

ရာသီစာ

ရာသီစာ



ဒီေန႔မနက္ေစာေစာ အိပ္မႈန္စံုမႊားျဖင့္ ဘုရားအာရံုျပဳ မ်က္ႏွာသစ္ေနရင္းမွ မေရႊစုတစ္ေယာက္ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ မွန္ထဲၾကည့္မိကာ တစံုတရာကို အလန္႔တၾကား ေရရြတ္မိလိုက္ေပသည္။

****************************************

စေနေန႔ညက ကိုေရခ်မ္းနဲ႔ မေရႊစုတို႔ စင္ကာပူရဲ႔ နာမည္ေက်ာ္ ေဂလမ္း (Geylang) ဘက္ကို ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ အျဖစ္ ေရာက္ခဲ့ေလသည္။ အေရွ႔ဘက္သို႔သြားရင္း ရံဖန္ရံခါ ေဂလမ္းေရွ႔မွ ကားျဖတ္ေမာင္းဖူးေသာ္လည္း တခါမွ် ဆင္းျပီး လမ္းမေလွ်ာက္ခဲ့စဖူး။ ဒီတခါေတာ့ မေရႊစုကလည္း စပ္စုခ်င္ေနတာနဲ႔ တေနရာမွာ ကားရပ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကရေအာင္ဆိုတဲ့ ကိုေရခ်မ္း အဆိုျပဳခ်က္ကို သေဘာတူလိုက္သည္။ ကိုေရခ်မ္း ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ရာသီစာ ဒူးရင္းသီးဆိုင္မ်ားကို ေငးခ်င္ ငမ္းခ်င္၍ျဖစ္မည္။ မေရႊစုကစိတ္လည္ျပီး ၀ယ္ခ်င္လည္း၀ယ္ေပါ့ ေျပာမည္ဟု သူက ေသခ်ာေပါက္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည္။

တကယ္က Lavender ဘက္မွာ လူၾကံဳပစၥည္း သြားေပးရင္း အျပန္မွာ ကိုေရခ်မ္းက ဘယ္သြားရရင္ ေကာင္းမလဲဟု ေမးေလသည္။ ညက ၉နာရီေက်ာ္ေနျပီ။ ဒီအခ်ိန္က်မွ တျခားေ၀းေ၀း ဘယ္ကိုမွ သြားစရာမရွိေတာ့။ နီးနီးနားနား ကားကိုေကြ႔လိုက္လ်င္ ေဂလမ္းရွိသည္။ ဒါမွမဟုတ္ ညလံုးေပါက္ဖြင့္သည့္ မူစတာဖာရွိသည္။ ကိုေရခ်မ္း ဒူးရင္းသီး စားခ်င္ေနတာကို သိသည့္ မေရႊစုလည္း ေဂလမ္းဖက္ဦးတည္သြားေနသည့္ကားကို ဘာမွမေျပာသာေတာ့ပဲ ဒူးရင္းသီး ၀ယ္ခ်င္၀ယ္ပါေစဟု မသိမသာ အခြင့္ေပးလိုက္ေတာ့သည္။ တေန႔ကမွ သတင္းဖတ္ထားတာ... ဘာတဲ့ မကာအိုက ေလာင္းကစားဘုရင္ သူေဌးၾကီးဆိုလား... ကိုယ္ပိုင္ ဂ်က္ေလယာဥ္ကို စင္ကာပူလႊတ္ျပီး ဒူးရင္းသီး ၈၈လံုး၊ စလံုး ေဒၚလာ ၂၀၀၀ေက်ာ္ဖိုး ၀ယ္သြားဆိုပဲ။ ျဖစ္ႏိုင္တာ ေဂလမ္း ဆိုင္ေတြကေန ၀ယ္သြားပံုရသည္။ မေရႊစု အေသအခ်ာ မသိပါ။ ကိုေရခ်မ္းလည္း မကာအိုသူေဌး၊ ျမန္မာသူေဌး၊ ဘာသူေဌးမွ မဟုတ္ေပမင့္ သူ႔ရွိတဲ့ကားေလးႏွင့္ အာသာေျပ ဒူးရင္းသီး ၂၀ဖိုးေလာက္ေတာ့ ၀ယ္ပါေစလို႔ မေရႊစုက ရီခ်င္ပက္က်ိ စဥ္းစားမိေနေသးသည္။

ႏွစ္စဥ္ ဒီလို အခ်ိန္ေရာက္လာျပီဆိုလ်င္ ကိုေရခ်မ္းတို႔ ၃ရက္တခါေလာက္ ရံုးကေနအိမ္ကိုတန္းတန္းမတ္မတ္ မျပန္။ အိမ္ေနာက္ဘက္ ၁၀မိနစ္ေလာက္ေလွ်ာက္လ်င္ေရာက္သည့္ ရပ္ကြက္ညေစ်းေလးကို သြားျပီး ဒူးရင္းသီးေတြ တအိတ္တပိုးဆြဲ ၀ယ္ျပန္လာေလ့ရွိသည္။ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ကိုေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ဒူးရင္းသီးေပၚခ်ိန္မွာ ျငိမ္ကုပ္ေနရသည္။ ဟိုဘက္အိမ္ ဒီဘက္အိမ္မွ အနံ႔ရလာလွ်င္ ႏွာေခါင္းရႈံ႔ပြရႈ႔ံပြလုပ္ကာ ဒူးရင္းသီးအနံ႔ကြဟု မေရႊစုကမ်ား ဘာမ်ားေျပာလာမလဲသေဘာျဖင့္ စကားေခၚတတ္သည္။ ျပီးခဲ့တဲ့လကမွ ကိုလက္စထေရာေတြတက္၊ ေသြးေတြတိုး၊ ရုတ္တရက္ ႏွလံုးကေအာင့္လာလို႔ ေဆးရံုေရာက္သြားခဲ့ေသးတာ။ အဲဒီကစလို႔ မေရႊစုက ကိုေရခ်မ္း စားသမွ်ကို ထိန္းခ်ဳပ္လိုက္သည္။ ပီဇာ၊ မက္ေဒါနယ္၊ ၾကက္ေက်ာ္၊ အာလူးေၾကာ္၊ ေထာပတ္၊ ခ်ိစ္၊ ၾကက္ဆီထမင္း၊ ဘဲသား စသျဖင့္ ကိုလက္စထေရာမ်ားမည့္ အစားမ်ားႏွင့္ ေ၀းေ၀းေနေပေရာ့။ အသီးအရြက္ႏွင့္ အသားမ်ားကို မေက်ာ္မေလွာ္ မခ်က္ေတာ့ပဲ စတီင္းမ္လုပ္ျပီး ေကၽြးသည္။ ေကာ္ဖီကို ႏြားႏို႔ႏွင့္ေဖ်ာ္ေသာက္ေစသည္။ ေကာ္ဖီမိတ္မသံုးရေတာ့။ ဆလာရီကို အနံ႔မၾကိဳက္မွာစုိးလို႔ ပန္းသီးႏွင့္ ေရာျပီး သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္လုပ္တိုက္ရသည္။ ၾကက္သြန္ျဖဴကို ပ်ားရည္၊ ဗနီကာတို႔ႏွင့္ စိမ္ျပီးတိုက္သည္။ သစ္သီးမ်ိဳးစံု၀ယ္ထားျပီး ေန႔လည္စာ ယူသြားေစသည္။ တေန႔ကေတာ့ ကိုေရခ်မ္းက က်ေနာ္ ႏြားၾကီးျဖစ္ေနျပီဗ်လို႔ အသီးအရြက္ေတြ တခ်ိန္လံုးစားေနရတာကို အေၾကာင္းျပျပီး အရြဲ႔တိုက္ေျပာေနေသးသည္။ မေရႊစုက သူ႔မေျပာသလို မသိခ်င္ေယာင္ မၾကားခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနလိုက္သည္။

****************************************

ည၉နာရီေက်ာ္ ေဂလမ္းသည္ လမ္းေဘး ဘီယာဆိုင္မ်ား၊ သစ္သီးဆိုင္မ်ားႏွင့္ မီးေရာင္မ်ား တလက္လက္ေတာက္ပကာ အေတာ္ကို စည္ကားလွသည္။ ပလက္ေဖာင္းမွာ ခ်ထားသည့္ စားပြဲမ်ားတြင္ ဘီယာေသာက္ေနသည့္ လူမ်ားကို ေကြ႔ပတ္ေက်ာ္ျဖတ္ရင္း လူမ်ား ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနသည့္ ဒူးရင္းသီးဆိုင္မ်ားကို အေ၀းကပင္လွမ္းေတြ႔ရသည္။ ဘီယာေသာက္ေနသည့္ လူမ်ားမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အသက္ၾကီးၾကီး တရုတ္အဖိုးၾကီးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႔စားပြဲမ်ားတြင္မေတာ့ ေဘာင္းဘီတိုျပတ္ ရွင္မီးလည္ဟိုက္ ဆံပင္၀ါေၾကာင္ ႏႈတ္ခမ္းနီရဲ မ်က္၀န္းလဲ့ျပာရီမ်ားႏွင့္ ျပည္ၾကီးတရုတ္မေလးမ်ား ထိုင္ေနၾကတာကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ တခ်ို႔ အဖိုးၾကီးမ်ားက သူတို႔ပုခုန္းမ်ားကို ဖက္ကိုင္ထားၾကေလသည္။ လမ္းခ်ိဳးတေကြ႔ ႏွစ္ေကြ႕ ေတြမွာေတာ့ စီးကရက္ဗူးမ်ားကို ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေလးထဲထည့္ကာ ပလက္ေဖာင္းေထာင့္ေလးမ်ားမွာ ခ်ေရာင္းေနၾကတာကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ ကိုေရခ်မ္းက ကာစတမ္မာေခၚတယ္ဆိုတဲ့ဟာေတြေရာဟုဆိုကာ တီးတိုးလွမ္းေမးေလသည္။ စင္ကာပူ တီဗြီလိုင္း Channel News Asia ကလာတဲ့ Get Real ဆိုတဲ့ စီးရီးစ္ေတြကို ၾကည့္ဖူးသည့္ မေရႊစုက စံုေထာက္မၾကီး အိုင္တင္ႏွင့္ အဲသာေတြက လမ္းၾကားေတြထဲ၊ လမ္းသြယ္ေတြထဲ၊ ဒါမွမဟုတ္ နည္းနည္း ေမွာင္ရိပ္က်တဲ့ေနရာေတြမွာ ရွိမွာေပါ့လို႔ ျပန္ေျပာေလသည္။



ဒူးရင္းသီးဆိုင္ေတြႏွင့္ သစ္သီးဆိုင္ေတြက ပလက္ေဖာင္းေတာက္ေလွ်ာက္ အျပည့္ျဖစ္သည္။ သူတို႔က ဘီယာဆိုင္ေတြႏွင့္ တဖက္ျခမ္းက ကားလမ္းေဘးမွာ ျဖစ္ေလသည္။ မေရႊစုတို႔ ကားလမ္းကူးကာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တိုးေနသည့္ ဒူးရင္းသီးအေရာင္းဆိုင္ထဲကို ၀င္သြားလိုက္သည္။ ဆိုင္က စားပြဲမ်ားမွာ ဒူးရင္းသီး ထိုင္စားေနၾကသူမ်ား အျပည့္။ မိသားစုလိုက္၊ သူငယ္ခ်င္း အုပ္စုလိုက္ ဒူးရင္းမႊာေလး စားလိုက္ အုန္းစိမ္းရည္ေလးစုတ္လိုက္ျဖင့္ စကားတေျပာေျပာ တရီေမာေမာ ဆူဆူညံညံ စည္စည္ကားကား။ မေရႊစုတို႔လည္း ေဖေဖ ေမေမတို႔ႏွင့္ တရုတ္တန္းမွာ တခါလား အဲသလို သြားထိုင္စားဖူးပါသည္။



ဆိုင္ထဲက စင္ေတြမွာေတာ့ ဒူးရင္းသီး အမ်ိဳးမ်ိဳးအစားအစား တလံုး ၁က်ပ္တန္ကစလို႔ ၁၀တန္ ၂၀တန္ ထိ ရွိသည္။ ထံုးစံအတိုင္း စင္ကာပူမွာ နာမည္ၾကီးသည့္ လူအသိအမ်ားဆံုး ဒူးရင္းသီးကေတာ့ D24 ေပါ့။ ဆိုင္မွာ ေရာင္းေနသည့္ အမ်ိဳးအစားမ်ားကေတာ့ D24, D13, XO ႏွင့္ D101 တို႔ျဖစ္သည္။ ကိုေရခ်မ္းက မေရႊစုနားကပ္ကာ ၀ယ္မယ္ေနာ္ဟုေျပာျပီး တဆိုင္လံုးက ဒူးရင္းသီးေတြ လိုက္ၾကည့္သည္။ ၾကည့္လို႔အားရမွ ၃လံုး -၂၀တန္ကို သူကေရြး၀ယ္ေလသည္။ ဒူးရင္းသီးေတြကလည္း တခ်ိဳ႔က ခပ္စိမ္းစိမ္း၊ တခ်ိဳ႔က ခပ္၀ါ၀ါ၊ တခ်ိဳ႔က မစိမ္း မ၀ါ၊ တခ်ိဳ႔က ဘဲဥပံု၊ တခ်ိဳ႔က အ၀ိုင္း၊ တခ်ို႔က အခၽြန္၊ ဆူးၾကဲ၊ ဆူးစိတ္ စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး အဖုံဖံု စံုလင္လွသည္။

****************************************

စကားစပ္မိလို႔ ဒူးရင္းသီးကို ဘယ္လို ဘယ္ပံုေရြးရတယ္ဆိုတာ သိသေလာက္ ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ အသီးရဲ႔ အညွာရိုးတံက အရမ္းေျခာက္ေနရင္ အဲဒီအသီးက ခူးထားတာၾကာျပီမို႔ မလတ္ဆတ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာၾကပါသည္။ တကယ္က ဒူးရင္းသီးဆိုတာ ခူးရတာထက္ အပင္ကမွည့္လို႔ အလိုလိုေၾကြက်တာကို ေကာက္စားတာ ပိုေကာင္းတယ္လို႔လည္း ၾကားဖူးေလသည္။ အရင္က စင္ကာပူ-မေလးရွားနယ္စပ္ ေတာထဲက ေဆာက္လုပ္ေရးဆိုဒ္မွာ အလုပ္လုပ္သည့္ အသိေမာင္ေလးတစ္ေယာက္က ကိုေရခ်မ္း ဒူးရင္းသီးၾကိဳက္မွန္းသိလို႔ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ေၾကြက်ထားေသာ အသီးမ်ားကို ေတာထဲမွာ မနက္ေစာေစာ သြားေကာက္ျပီး လာေပးေလ့ရွိသည္။ ေနာက္တခုက အသီး ေအာက္ေျခက အက္ေနရင္ အမွည့္လြန္ေနတာမို႔ မေကာင္းေတာ့ပါ။ ဒူးရင္းသီးကို နမ္းၾကည့္လို႔ အနံ႔က အရမ္းစူးရင္ ေကာင္းဖို႔ မ်ားပါသည္တဲ့။ တကယ္လို႔ နမ္းၾကည့္ျပီး ဘာအနံ႔မွ မရေသးရင္ မမွည့္ေသးလို႔ မေကာင္းတတ္ပါတဲ့။ ျပီးေတာ့ အသီးကို လက္နဲ႔အသာေလးေခါက္ၾကည့္လို႔ လႈိဏ္ေခါင္းသံျမည္ေနရင္၊ နား- နားမွာ ကပ္ျပီး လႈပ္ၾကည့္လို႔ လႈပ္ေနတဲ့ အသံၾကားရရင္ ေကာင္းပါသည္တဲ့။ ပိုးကိုက္ထားလား ဆိုတာ သိရေအာင္ေတာ့ အသီးမွာ အေပါက္ရွိေနလား ၾကည့္ၾကည့္ပါတဲ့။ အေကာင္းဆံုး စစ္ေဆးနည္းကေတာ့ အခြံခြာျပခိုင္းျပီး ျမည္းၾကည့္ျခင္းပါပဲတဲ့။



မေရႊစုတို႔ကေတာ့ အေကာင္းဆံုးစစ္ေဆးနည္းကို အသံုးခ်တာမို႔ ဒူးရင္းသီးေရာင္းတဲ့ ဦးေလးၾကီးက ကိုယ္ေရြးယူလိုက္တဲ့ အသီးကို ခြဲျပေပးပါသည္။ တခ်ိဳ႔အလံုးမ်ားကို သူကိုယ္တိုင္လည္း ေရြးေပးသည္။ အရသာကို ခါးတာယူမလား၊ ခ်ိဳတာ ယူမလား၊ မခ်ိဳမခါးေလးယူမလား စသျဖင့္ ဦးေလးၾကီးကို ေျပာျပီး ေရြးခိုင္းလို႔ ရပါသည္။ မေရႊစုတို႔ကေတာ့ မခ်ိဳမခါးအရသာကုိပဲ ၾကိဳက္ပါသည္။ တအားခါးတာမွ ေကာင္းတာလို႔ ေျပာေသာ္လည္း ခါးသည့္အရသာကိုေတာ့ မၾကိဳက္လွပါ။ ဦးေလးၾကီးက အရသာ၃မ်ိဳးစားရေအာင္ အပင္မတူသည့္ အသီးမ်ားကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ေရြးေပးေလသည္။ အခြံႏႊာလိုက္တဲ့ ခဏမွာပဲ ေမႊးၾကိဳင္ေသာ ရနံ႔ခပ္ျပင္းျပင္းက စူးကနဲ ေလထဲကို ပ်ံ႔လြင့္လာသည္။ စိမ္းျမေရာင္ျခယ္ ဆူးခြံမ်ားၾကားမွ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနသည့္ ဒူးရင္းမႊာမ်ားက ရွက္ေသြးျဖာေနသည့္ အပ်ိဳစင္ေလးလို မထိရက္စရာ ၀ါေရာင္၀ါေသြးႏွင့္ လွလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။

****************************************

ဒူးရင္းသီး၀ယ္ျပီးေတာ့ သူႏွင့္တြဲဖက္စားဖို႔ မျဖစ္မေန၀ယ္ရမည့္ အသီးက မင္းဂြတ္သီးပင္ျဖစ္သည္။ ကပ္လ်က္ဆိုင္မွာ မင္းဂြတ္သီး အလံုးလွလွၾကီးေတြ တစ္ကီလို ၄က်ပ္တဲ့။ မေရႊစုက တစ္ကီလို မွန္းျပီး ေရြးကာေပးလိုက္သည္။ ခ်ိန္လိုက္ေတာ့ နည္းနည္းေလး သာေနတာကို ဆိုင္ရွင္တရုတ္မေလးက ၄လံုးေလာက္ ထပ္ပစ္ထည့္ေပးျပီး ၅က်ပ္ဖိုး ယူေနာ္ဟု ေျပာေလသည္။

လွည့္ျပန္လာျပီးမွ လမ္းမွာ ထပ္ေတြ႔ရသည္က တစ္ကီလို ၂က်ပ္တဲ့။ သူကေတာ့ နည္းနည္း အလံုးေသးသည္။ မေရႊစုက တစ္ကီလိုစာ ထပ္၀ယ္ျပန္သည္။ နည္းနည္းေလးသာေနတာကို သူကလည္း ခုနကဆိုင္လို ၃လံုးေလာက္ထပ္ထည့္ေပးျပီး ၃က်ပ္ဖိုး ယူပါေနာ္ဟု ေျပာျပန္သည္။ ဒါနဲ႔ မင္းဂြတ္သီး ၇က်ပ္ဖိုး ၀ယ္ျဖစ္ေတာ့သည္။

တနဂၤေႏြေန႔ IMM မွာ ေစ်းသြား၀ယ္ေတာ့ သစ္သီးတန္းမွာ မင္းဂြတ္သီးေတြ ေတာင္လိုေမာက္ေနသည္။ တစ္ကီလို ၁က်ပ္ျပား၉၀တဲ့။ မေရႊစုက တစ္ကီလိုသာသာေလာက္၀ယ္ျပန္သည္။ ကိုေရခ်မ္းက မင္းဂြတ္သီးမၾကိဳက္။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲသေလာက္ ၀ယ္ေနတာလဲ ဟုေမးသည္။



မေရႊစုက ကိုယ့္၀မ္းနာ ကိုယ္သာသိ။ ၀ယ္လာသည့္ ဒူးရင္းသီးမ်ား ကိုေရခ်မ္း စားလ်င္ေရာဂါရမွာစိုးလို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို မေရႊစုခ်ည္းပဲ စားပစ္လိုက္တာျဖစ္သည္။ ေျပာသာေျပာရ၊ ေဂလမ္းဒူးရင္းသီးကလည္း စားဖူးသမွ်ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အရသာရွိပါသည္။ အရသာရွိသေလာက္ အစြမ္းကလည္းျပသည္။ စားျပီး လူက တကိုယ္လံုးပူေနသည္။ ေခါင္းေတြ မူးခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနသည္။ ၃ရက္ဆက္တိုက္စားျပီး ညေတြမွာဆို ပူလြန္းလို႔ ေရခ်ိဳးျပီးသား ေရထပ္သြားခ်ိဴးရသည္။ ေရေတြ ခဏခဏ ေသာက္လြန္း၍ ဗိုက္ၾကီးလည္း ကယ္ေနေပျပီ။ သူငယ္ခ်င္း ဆရာ၀န္မက ကိုေရခ်မ္း ဒူးရင္းသီးစားဖို႔ မသင့္တာ ဘာလို႔ စားေစရတာလဲဟု ဖုန္းဆက္ေျပာေနေသးသည္။ ေအာ္... တခါတခါလည္း သူတပါး အာသီသရွိတာေလး သူၾကိဳက္တာေလးကို ရာသီစာမို႔ မစားနဲ႔ ေျပာရမွာ ဟန္႔ရတာလည္း မေကာင္း။ မပူပါနဲ႔ကြယ္... မေရႊစုပါးစပ္ထဲပဲ အမ်ားၾကီးေရာက္တာပါဟု ေျပာလိုက္ရေသး၏။

****************************************

ဒီေန႔မနက္ေစာေစာ အိပ္မႈန္စံုမႊားျဖင့္ ဘုရားအာရံုျပဳ မ်က္ႏွာသစ္ေနရင္းမွ မေရႊစုတစ္ေယာက္ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ မွန္ထဲၾကည့္မိကာ တစံုတရာကို အလန္႔တၾကား ေရရြတ္မိလိုက္ေပသည္။

အေမ့... မ်က္ႏွာမွာ အဖုေတြေတာ့................။ ။
စုခ်စ္
၂၇-၀၇-၂၀၁၀


****************************************

Monday, July 26, 2010

တေန႔တာ


ဒီကေန႔ ၀ါဆိုလျပည့္ေန...။

မနက္ေစာေစာစီးစီးမွာပဲ မိုးေတြကရြာေနလိုက္တာ သဲၾကီးမဲၾကီး။ ႐ံုးသြားရမွာမို႔ ဥပုသ္ ဘယ္ေစာင့္ႏိုင္မလဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ တႏွစ္မွာ ဥပုသ္မေစာင့္မေနရ ရက္ေတြရွိတယ္။ အဲဒီရက္ေတြက ၀ါဆိုလျပည့္ေန႔ရယ္၊ သီတင္းကြၽတ္လျပည့္ေန႔ရယ္နဲ႔ ႏွစ္ဆန္း၁ရက္ေန႔ေတြပဲ။ ခုေတာ့ လျပည့္ရက္ေတြက ပိတ္ရက္ေတြနဲ႔ တိုက္မွပဲ ဥပုသ္ေစာင့္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ ဥပုသ္မေစာင့္ျဖစ္ေပမဲ့ ကိုယ့္စိတ္ထဲ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈလို႔ ထင္တာ ရတန္သေလာက္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကိုယ့္အထြာေလးနဲ႔ကိုယ္ ကိုယ့္အတိုင္းအတာေလးနဲ႔ ၾကိဳးစားျပီး လုပ္ယူတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ တအားလည္း လုပ္ျဖစ္တယ္မဟုတ္ျပန္ဘူး။ က်ဴးပစ္ကေမာင္ေလးကိုေဇၾကီးလို စေနတိုင္းလည္း ဥပုသ္မေစာင့္ျဖစ္ဘူး။ ႐ံုးမသြားခင္ ၁နာရီ ဘုရားေရွ႔ တရားထိုင္တယ္ဆိုတာ အားက်သာတာ ရွိတာ။ ကိုယ့္ဘာသာက်ေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ တရားစခန္းဆိုတာလည္း မ၀င္ျဖစ္တာ ၾကာလွပါျပီ။

မနက္ မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင့္လို႔ အိပ္ရာကမထခင္ ပထမဆံုးသတိတရနဲ႔ လုပ္တဲ့အလုပ္က သရဏဂံု၃ပါးရြတ္လိုက္တာပါပဲ။ မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္ရင္းနဲ႔လည္း တျခား ဘာမွ မေတြးမိေအာင္ ဒါပဲရြတ္ေနတာပဲ။ အဲသာကို အက်င့္လုပ္ထားပါတယ္။ အက်င့္လုပ္ထားတဲ့အတြက္ အလိုလို ကို ရြတ္ေနျပီးသား ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ တခါတေလ လူ႔စိတ္ဆိုတာ အစိုးရတာ ေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူး...။ မနက္ေစာေစာစီးစီး မဂၤလာရွိရွိေနရမဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္တိုစရာေတြ စိတ္ပူပင္စရာေတြ ႐ုတ္တရက္ေတြးရင္ ေတြးေနမိတတ္တာ။ ဆိုေတာ့ ဘာမွ မေတြးမိေအာင္ ဘုရား ဂုဏ္ေတာ္ ဒါမွမဟုတ္ သရဏဂံုတည္ေနတာ အေကာင္းဆံုးလို႔ မေရႊစု ယူဆတာပဲ။

ထံုးစံကေတာ့ ရံုးသြားမဲ့ မနက္တိုင္း ကိုေရခ်မ္းက အိပ္ရာလာႏိႈးေလ့ရွိတယ္။ သူမႏိႈးခင္ကတဲကေတာ့ ႏိုးေနတာေပါ့။ သူကေတာ့ မနက္သမား။ ညဖက္ ဘယ္ေလာက္ မိုးခ်ဳပ္အိပ္အိပ္ မနက္ကို အေစာၾကီးထ။ ေရမိုးခ်ိဳး၊ ဘုရားပန္းလဲ ေသာက္ေတာ္ေရကပ္ ဆြမ္းေတာ္ကပ္ ဘုရားရွိခိုး။ ျပီးရင္ မနက္စာ စားရင္း ေကာ္ဖီကို ဇိမ္ေလးနဲ႔ေသာက္ ေအးေအးေဆးေဆး သတင္းထိုင္ၾကည့္တတ္တာ။ မေရႊစု ႐ံုးထဲ့ဖို႔ ေန႔လည္စာ မနက္စာကိုလည္း သူပဲျပင္ေပး ထည့္ေပးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ညကတဲက အဆင္သင့္ အားလံုး လုပ္ေပးထားတာေပါ့ေလ။ သူက ေႏႊးျပီး ထည့္ေပးတာေပါ့။

မေရႊစုက အိပ္ရာေစာေစာမထႏိုင္ေတာ့ ရံုးသြားမဲ့ မနက္ဆို ဘုရားထိုင္ရွိခိုးဖို႔ အခ်ိန္မရဘူး။ လက္အုပ္ပဲ ခ်ီရေတာ့တယ္။ ကားေပၚေရာက္ရင္ေတာ့ တမနက္စာ ဘုရားစာရြတ္ေပါ့။ သံဗုေဒၶ ၉ေခါက္၊ ေမတၱာသုတ္ ၉ေခါက္ နဲ႔ ဓါရဏ ပရိတ္ရြတ္၊ ျပီးေတာ့ သတၱ၀ါေတြအားလံုး ေမတၱာပို႔ အမွ်ေ၀။ အခ်ိန္ရေသးရင္ေတာ့ တရားမွတ္ေပါ့။ မနက္ပိုင္း ႐ံုးသြားရင္း ကားေပၚမွာ ကိုေရခ်မ္းနဲ႔ စကားတခြန္းမွ ေျပာေလ့မရွိဘူး။ ႐ံုးေရွ႔ေရာက္ေတာ့မွပဲ သူ႔ကို သြားျပီေနာ္လို႔ တခြန္းႏႈတ္ဆက္၊ ကားျဖည္းျဖည္းေမာင္းလို႔ တခြန္းေျပာ။ ဒါပဲ။

သူလိုက္ပို႔တဲ့ ေန႔ဆို ႐ံုးကို မနက္ ၇နာရီခြဲဆို ေရာက္ျပီကိုး။ မနက္၈နာရီမွာ ႐ံုးခ်ိန္စေပမဲ့ ႐ံုး၀န္ထမ္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ၈ခြဲေလာက္မွ ေရာက္ၾကတာမ်ားတယ္။ မေရႊစုက ႐ံုးထဲ၀င္တာနဲ႔ ႐ံုးသမားေတြကို ေမတၱာစပို႔တာပဲ။ မဂၤလာရွိေသာနံနက္ခင္းမွာ မဂၤလာရွိေသာ စကားမ်ားေျပာရျပီး ေကာင္းေသာမဂၤလာအျဖာျဖာနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ ဘာညာ စသျဖင့္ စိတ္ထဲ တတ္သမွ် မွတ္သမွ်လည္း ရြတ္လိုက္ေသးသကိုး။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္စားပြဲေရာက္တာနဲ႔ နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ဘုရားပံုေတာ္ကို၀တ္ျပဳျပီး တရားမွတ္တာပဲ။ အခန္းထဲကသူေတြက ၈ခြဲေလာက္မွေရာက္ေတာ့ အနည္းဆံုး ၄၅မိနစ္ေလာက္ တရားမွတ္ခ်ိန္ရပါတယ္။ တခါတေလလည္း ေကာင္းေကာင္းမွတ္လို႔ ရတယ္။ တခါတေလလည္း စိတ္ေတြ ပ်ံ႔လြင့္နဲ႔ေပါ့။ အိပ္ေရးပ်က္တဲ့ ေန႔ေတြဆို နည္းနည္းလဲ အိပ္ငိုက္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ တအားအိပ္ေရးပ်က္လို႔ ေခါင္းကိုက္ေနရင္ တရား မမွတ္မျဖစ္ မွတ္ကိုမွတ္ရပါတယ္။ မနက္ေစာေစာစီးစီး တရားမွတ္ေလးနဲ႔ေနလိုက္ရင္ စိတ္လည္း ၾကည္လင္တယ္။ တေန႔လံုး ေနလို႔ ထိုင္လို႔လည္း ေကာင္းသြားပါတယ္။

႐ံုးမွာ အလုပ္သိပ္မမ်ားဖူး ဆိုရင္ေတာ့ တရားေလးဘာေလး ဆက္နာေပါ့။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကရဲ႔ တရားထိုင္နည္းနဲ႔ ဟိုးတုန္းကဦးဉာဏ္ဏိႆရ တရားေခြေတြပဲ ႐ံုးက ကြန္ျပဴတာမွာ ရွိလို႔ အဲဒီအေခြေတြပဲ လွည့္ပတ္ နာေလ့ရွိတယ္။ မနက္ပိုင္း ၄၅မိနစ္စာ တရားနာျပီးသြားရင္ေတာ့ သီခ်င္းေလးဘာေလး ဆက္နားေထာင္ခ်င္ရင္ေထာင္၊ ဒါမွမဟုတ္ သတင္းနားေထာင္ေပါ့။ အလုပ္မ်ားေနရင္ေတာ့ တရားမနာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ နားမွာ တရားဖြင့္ထားတဲ့ နားၾကပ္ၾကီးတတ္ထားျပီး စိတ္က ဘာမွ အာ႐ံုမစူးစိုက္ႏိုင္ရင္ အလကားပဲကိုး။

ဒီလိုနဲ႔ အလုပ္လုပ္လိုက္ ဘေလာ့ေတြ ဖိုရမ္ေတြဖတ္လိုက္ သတင္းေလး ဖတ္လိုက္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေျပာင္လိုက္ ေနာင္လိုက္နဲ႔ ႐ံုးမွာ တေနကုန္တာပါပဲ။ ေန႔လည္စာ ထမင္းဘူးပါလို႔ ထမင္းလဲ ထြက္မစားျဖစ္ဘူး။ တခါတခါ ထိုင္ရာတာ ေညာင္းလာရင္ ေျခလွမ္း ၃၀၀ေလာက္လွမ္းမွ ေရာက္တဲ့ ေကာရစ္ေဒါကေန အေ၀းက ကြန္ဒိုေတြ ဘန္ကလို အိမ္ေတြ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြ မ်က္လံုးအေညာင္းေျပၾကည့္ရင္း ေနပူစာ လႈံရတယ္။

ညေန ၅နာရီခြဲရင္ေတာ့ ပံုမွန္ျပန္တာပဲ။ ႐ံုးကေန ၁က်ပ္ခြဲေပးစီးရင္ မားစလင္းထိေရာက္တဲ့ အလုပ္သမားေတြစီးတဲ့ မေလးရွားကို သြားတဲ့ ဘတ္စ္ကားျပာၾကီး ရွိတယ္။ အဲဒီကားၾကီးကို နာရီ၀က္ သာသာေလာက္စီးရင္ မားစလင္းေရာက္ေရာ။ ႐ံုးအျပန္ကားေပၚမွာေတာ့ ဘုရားစာမရြတ္ျဖစ္ဘူး။ တျခားဌာနက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ႐ံုးသတင္းပလင္း ဖလွယ္ရတယ္။ မားစလင္းကေန အိမ္ထိ တခါ ရထားစီးတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့ စာအုပ္ဖတ္ေတာ့တာပဲ။ တရားစာအုပ္ဖတ္တာ နည္းပါတယ္။ ကိုေဇၾကီးတို႔ ဘာသာေရးသရက္မွာ တင္ေပးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြတိုင္း အလ်င္မွီေအာင္ေတာ့ လိုက္ကူးသား။ တအုပ္မွေတာ့ မဖတ္ျဖစ္ဖူး။ တေလာက သူငယ္ခ်င္းအိမ္ အလွဴသြားေတာ့ ရွားရွားပါးပါး ဟိုးေရွးစာအုပ္ေဟာင္းေတြ ေတြ႔တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက တရားစာအုပ္ကလြဲလို႔ ဘာမွ မဖတ္ေတာ့တာမို႔ နင္လိုခ်င္ အဲဒီစာအုပ္ေတြ ၾကိဳက္တာယူသြားလိုက္တဲ့။ မေရႊစု ခမွ်ာ အားရ၀မ္းသာနဲ႔ တကယ္လားဆိုျပီး ယူလာလိုက္တာေပါ့။

ျပီးေတာ့ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းကို က်ဴးပစ္မွာ ကိုေဇၾကီးတို႔ တင္ေပးထားတဲ့ တရားစာအုပ္ေတြ ကူးထားတာ အားလံုးပို႔ေပးမယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ကိုယ္မဖတ္ျဖစ္ေပမဲ့ တကယ္ဖတ္ျဖစ္မဲ့သူဆီပို႔ေပးျပီး ရသမွ် ကုသုလ္ၾကံဖန္ယူခ်င္ေသးတာကိုး။ တကယ္လို႔မ်ား ေနာက္ဘ၀တခုခုမွာ နင္ေကာင္းရာေရာက္ေနလို႔ ငါ့ကိုသတိတရ ရွာၾကည့္လို႔ မဟုတ္တဲ့ေနရာေရာက္ေနရင္ ကူညီဖို႔ ေမ့နဲ႔ေနာ္လို႔ တဆက္ထဲ မွာထားရေသးတယ္။ သူကလည္း ေအးပါဟယ္တဲ့ ဂတိေပးရွာတယ္။

ဒါနဲ႔ ကား၊ ရထား၊ ကားစတာေတြနဲ႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ည၇နာရီေက်ာ္ေနျပီ။ ေရမိုးခ်ိဳးျပီး ညီမေတာ္ခ်က္ထားတဲ့ ညစာကို နည္းနည္းပါးပါး ႏွမ္း၀င္ျဖဴးေပးျပီးတဲ့ေနာက္ေတာ့ ၈နာရီေပါ့။ ခုတေလာ ကိုေရခ်မ္းက ျပန္တာ မိုးခ်ဳပ္လို႔ သူ႔ကို ထမင္းစား မေစာင့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ သူက ည၁၀နာရီေလာက္မွ ျပန္ေရာက္တာကိုး။ သူပံုမွန္ျပန္လာခ်ိန္ကေတာ့ ၈နာရီေလာက္။ အဲသာဆို သူေရမိုးခ်ိဳးျပီး ၈ခြဲမွာ ညစာအတူစားၾက။

ည ၁၀နာရီဆို မ်က္ႏွာသစ္ ေျခလက္ေဆးေၾကာသန္႔စင္ျပီး တအိမ္လံုး မီးပိတ္၊ နာရီ၀က္တရားထိုင္ၾကတယ္။တေန႔လံုး အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ စိတ္က ပ်ံ႔ေတာ့ ပ်ံ႔လြင့္တာပဲ။ ဒါေပသိ ၾကိဳးစားျပီးေတာ ့ေတာ့ ထိုင္ၾကရတာပဲေပါ့။ ဆရာေတာ္ဘုရားေတြ ေဟာၾကားသလို တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ စိတ္ကို က်ဴးလုပ္တာပဲကိုး။ တေန႔လံုး အလုပ္ထဲမွာ အနည္းနဲ႔ အမ်ားဆိုသလို ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြနဲ႔ ညစ္ေပ နပန္းလံုးခဲ့တယ္ဆိုရင္ ညမွာ တရားထိုင္လိုက္ရင္ ေနာင္အခါအတြက္ အနည္းငယ္ေတာ့ ဆင္ျခင္တုန္တရား ရသြားတာပဲကိုး။ ကိုယ္ဘာမွားသြားသလဲဆိုတာ ဒီအခ်ိန္မွာ ရွင္းရွင္းၾကီးေပၚလာျပီကိုး။ စိတ္ဆိုတဲ့အရာကလဲ ေတာ္ေတာ္ဆန္းၾကယ္တဲ့အရာ။ စိတ္ကိုျပန္ၾကည့္တဲ့ အခါ အရမ္းကို စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ လူကိုယ္ကို တေန႔ အနည္းဆံုး တခါ သန္႔စင္ေအာင္ ေရခ်ိဳးေပးသလို စိတ္ကို သန္႔စင္ေအာင္ ေရခ်ိဳးေပးဖို႔၊ ကိုယ့္စိတ္ထဲျဖစ္ေနတာကို အလြတ္မရွိ စဥ္ဆက္မျပတ္သိေအာင္က်င့္ဖို႔ကလည္း အမ်ားၾကီး အေရးၾကီးတာကိုးေနာ္။ တရားတခါမွ မထိုင္ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက အမယ္.. နင္က ဒီေလာက္တရားထိုင္ေနတာ တရားခုထိ မေပါက္ေသးဘူးလားလို႔ ေနာက္ေျပာင္ၾကေတာ့... တရားထိုင္ၾကည့္ေတာ့မွပဲ မေရႊစုဆိုတဲ့ အပုတ္ေကာင္ၾကီး ေတာ္ေတာ္တရားမရေသးတယ္ဆိုတာ သိရေတာ့တယ္လို႔ပဲ ျပန္ေျပာမိပါတယ္။ အဟုတ္ပါပဲ။

တရားထိုင္ျပီးရင္ မေရႊစုက ဘုရားစာဆက္ရြတ္၊ ဓမၼစၾကာ၊ ေမတၱာသုတ္၊ ေဗာဇဥ္သုတ္၊ မဂၤလသုတ္ စသျဖင့္၊ ပရိတ္ၾကီး ၁၁သုတ္လံုးေတာ့ မရြတ္ျဖစ္ဘူး။ ျပီးေတာ့ ဂုဏ္ေတာ္ ၉ပါးပုတီးဆက္စိတ္တယ္။ ေမတၱာပို႔ အမွ်ေ၀။ သာဆိုရင္ မေရႊစုတို႔ရဲ႔မိသားစုရဲ႔ တေန႔တာ ျပီးသြားျပီပဲ။ ကိုေရခ်မ္းက တရားထိုင္ျပီးတာနဲ႔ အိပ္ရာ၀င္ပါတယ္။ မေရႊစုကေတာ့ ဘုရားဆက္ရွိခိုးျပီးတာနဲ႔ မအိပ္ေသးပဲ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနဲ႔ ကြန္ျပဴတာျပန္ကိုင္ပါတယ္။ တခါတေလ ပန္းခ်ီဆြဲပါတယ္။ တခါတေလ စာေရးပါတယ္။ တခါေလ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာပါတယ္။ ည ၁၂နာရီ ၁ခ်က္ေလာက္မွ ပံုမွန္အိပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မေရႊစု တေန႔တာဟာ အေကာင္းၾကီးမဟုတ္ေပမဲ့ အဆိုးၾကီးမဟုတ္တဲ့ နိစၥဒူ၀ေတြနဲ႔ လည္ပတ္ေနရပါတယ္။

ဒီေန႔ေတာ့ ၀ါဆိုလျပည့္ျဖစ္ေနေတာ့ ဒီေန႔ည ဓမၼစၾကာစုရြတ္ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ တရားထိုင္တာကေတာ့ ကိုေရခ်မ္းကိုလည္း စည္း႐ံုးၾကည့္ျပီး ၁နာရီ ၾကိဳးစား ထိုင္ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါေၾကာင္း။

စုခ်စ္္

*************************

Monday, July 19, 2010

အေလးျပဳ


၁၉ ဇူလိုင္ ၂၀၁၀
၁၀ နာရီ ၃၇ မိနစ္

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ တကြ က်ဆံုးေလျပီးေသာ
အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားအား
အေလးျပဳ