Friday, February 13, 2009

၉၄ႏွစ္ေျမာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေမြးေန႔


၁၃၊ ၀၂၊ ၂၀၀၉
အဖိုးဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ၉၄ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ အမွတ္တရ...



ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း

(အတိတ္ႏွင့္ ပစၥဳပၸန္)



မသိ၍ဆို၊

မလို၍ေျပာ။


သူ႔စိတ္မွာ အလြန္ယဥ္လို႔၊

သူ႔ဥာဥ္မွာ အလြန္သန္႔တယ္၊

ထူးခြၽန္႔သေဘာ။ ။


မသိ၍ထင္၊

မျမင္၍ေျပာ။


သူ႔၀ိညာဥ္ မေသေပ်ာက္ပါဘူး၊

မိုးေပါက္လို အစဥ္ၾကည္လို႔၊

ေနျခည္လို အစဥ္လန္းကာ၊

ဖ်န္းဆြတ္စိတ္ေစာ။ ။


မင္းသု၀ဏ္

Tuesday, February 10, 2009

မမ ႏွင့္ ညီမလတ္


မမ ႏွင့္ ဂ်စ္တူးမ
( မမက သေဘာေကာင္းတဲ့ပံုေလး၊ ကိုယ့္ပံုကေတာ့ စြာေတးလန္ )

ငယ္ငယ္တုန္းက မမက ကိုယ့္ကို သိပ္ျပီးၾကည္႔လို႔မရဘူး။ သူ႔ေနာက္က ေရာက္လာတဲ့ အငယ္ဆိုျပီး ခ်စ္ပံုလည္း မရဘူး။ ကိုယ္ေမြးလာေတာ့ ေမေမတို႔က ညီမေလးကို လာၾကည္႔လွည္႔ဦးေလလို႔ ေခၚတာေတာင္ လက္ႏွစ္ဖက္ေနာက္ပစ္ျပီး ခပ္ေ၀းေ၀းကေန စိမ္းစိမ္းၾကီး စိုက္ၾကည္႔ေနတာတဲ့။ အနားတိုးၾကည္႔ဖို႔ လက္ဆြဲျပီး အတင္းလဲ ေခၚေရာ... အာေခါင္ျခစ္ျပီး ေအာ္ငိုပါေလေရာတဲ့ေလ။ (ဟြန္း... လူကိုမ်ား သရဲသဘက္ ထင္ေလလားမသိ...) အဲဒီတုန္းက မမက အိမ္မွာ အတူေနတာမဟုတ္ပဲ အဖိုး၊ အဖြားအိမ္မွာလိုက္ေနတာ။ မမက သမီးအၾကီးဆံုး စေနသမီးျဖစ္ေနတာမို႔ အေဖၾကီးက မမကို သမီးအျဖစ္ေမြးစားလိုက္တယ္။ အဲသာေၾကာင့္ မမက အဖိုးနဲ႔ အဖြားကို အေဖၾကီး၊ အေမၾကီးလို႔ ေခၚျပီး အေဖနဲ႔ အေမကို ၾကေတာ့ (သူငယ္ငယ္က) ေက်ာ္ေက်ာ္နဲ႔ ႏွင္းႏွင္းလို႔ ေခၚသတဲ့။ ေျမးဦးကအဲသလို ေခၚေတာ့ ကိုယ္တို႔ ေနာက္ေမြးလာတဲ့ ေျမးေတြ အားလံုးကလည္း အဖိုး၊ အဖြားကိုေခၚတာ အေဖၾကီး၊ အေမၾကီးလို႔ ျဖစ္ကုန္ၾကေတာ့တာပဲ။

မမကို ေမေမတို႔ရဲ႔ အဖိုး (ေမေမတို႔အေခၚ - အဘ) ၀င္စားတယ္လို႔လည္း ေျပာၾကတယ္။ သူ႔ရဲ႔ နားရြက္ေလးမွာ အဘလို အမွတ္ေလးပါတယ္တဲ့။ အဘလို ျဖဴျဖဴသြယ္သြယ္၊ အရပ္ရွည္ရွည္ၾကီးလည္းျဖစ္လို႔တဲ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မမကေျမးဦးဆိုေတာ့ အဖိုး၊ အဖြား၊ အေဒၚေတြရဲ႔ ခ်စ္ခင္မႈကို အျပည္႔အ၀ အရခဲ့ဆံုးေသာသူပါပဲ။

မူလတန္းအရြယ္ ေရာက္လာေတာ့ မမက အိမ္ကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ညီအစ္မ၂ေယာက္ ခ်စ္သလား၊ မခ်စ္သလား မသိဘူး။ ခဏခဏ ရန္ျဖစ္ၾကတာေတာ့ မွတ္မိတယ္။ လူၾကီးေတြက တခုခုေပးျပီဆို ဘယ္ေလာက္ပဲ ညီညီမွ်မွ်ေပးေပး၊ ကပ္သပ္ျပီး လုၾက၊ သူ႔ဟာကပို္ေကာင္းတယ္၊ ငါ့ဟာက အစုတ္ၾကီး ဆိုျပီး ရန္ျဖစ္ၾက၊ နပန္းလံုးၾကေတာ့တာပဲ။ တခါက ေရာင္စံုစကၠဴေလးေတြနဲ႔ အရုပ္ေလးေတြ ခ်ိဳးျပတဲ့ ဂ်ပန္ျပပြဲတခု သြားၾကည္႔ၾကတာ ျပန္လာေတာ့ ရလာတဲ့ ေရာင္စံုစကၠဴေတြလုျပီး ၂ေယာက္သား အၾကီးအက်ယ္ ရန္ျဖစ္ၾကသေပါ့။ အဲသလို ရန္ျဖစ္တိုင္း ကိုယ္ကေတာ့ ခံဖက္ကၾကီးပဲ။ ၂ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္သာကြာတာ။ သူက လူေကာင္းၾကီးၾကီး ေျခဆန္၊ လက္ဆန္ရွည္ရွည္။ လက္ကလွမ္းျပီး ျဖန္းကနဲရိုက္၊ ေနာင္ေျခတလွမ္းဆုတ္လိုက္ရင္ ကိုယ္လို အေကာင္ေသးေသး ပုပုညွက္ညွက္က မမွီမကန္းနဲ႔ ဘာမွ ျပန္မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တခါတခါ စိတ္ဆိုးလြန္းလို႔ သူမျမင္ရေအာင္ ေနာက္ကေန ေျခသံေဖာ့ျပီးေတာ့ တိတ္တိတ္ေလး ရုိက္တာ၊ တြန္းတာေတြ လုပ္တာ။ သူ႔လက္တံရွည္ရွည္က ကို္ယ္ေျပးလို႔ မလြတ္ခင္ ကိုယ့္ေနာက္ေက်ာကို ျဗန္းကနဲ လာထိတာပဲ။

ဒါေပသိ ကိုယ္တို႔၂ေယာက္ ဘယ္ေလာက္ရန္ျဖစ္ျဖစ္၊ ၁နာရီျပည္႔ေအာင္ေတာင္ မေခၚပဲ မေနႏိုင္ၾကဘူး။ ရန္ျဖစ္ျပီး ၁၅မိနစ္ေလာက္ေနရင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ခိုးၾကည္႔၊ ေခ်ာင္းၾကည္႔၊ ျပံဳးစိစိေတြလုပ္ျပီး၊ (တျခား ကစားေဖာ္ကလည္းမရွိေတာ့) ျမန္ျမန္ျပန္တည္႔သြားၾကတာပဲ။ သာေပမဲ့ ၾကီးလာေတာ့ မမက ကိုယ့္ကိုညွာခဲ့တာ၊ အိမ္ကို ကိုယ့္ထက္ပိုျပီးသိတတ္ခဲ့တာေတြကလည္း အမ်ားၾကီးပဲ။ သူ႔ေက်ာင္းမံု႔ဖိုးေတြဆို ကိုယ္ကခ်ီးတယ္ေျပာျပီး ယူယူသံုးပစ္တတ္တာမနည္းဘူး။ အစားအစာဆိုလည္း ေ၀ပံုက်ေပးထားတာကို ကိုယ္က ျမန္ျမန္ပါးစပ္ထဲထည္႔ပစ္ျပီး သူ႔ေ၀စုကို သြားသြားေတာင္းတတ္တာ။ အိမ္မွာ ဟင္းခ်က္ထားတာနည္းတဲ့ေန႔ဆို သူကဟင္းရည္ေလးနဲ႔ပဲ နယ္စားျပီး ကိုယ္တို႔ကို အသားေတြထည္႔ေပးတတ္ခဲ့တာ။ ကိုယ့္ကိုဆို ထမီကအစ၊ ေဘာင္းဘီအဆံုး စာၾကည္႔ပ်က္မွာစိုးလို႔ ဆိုျပီး သူပဲေလွ်ာ္ေပးခဲ့တာ။

မမက အရမ္းလည္း ရွက္တတ္တဲ့သူ။ ကိုယ္က သူ႔ကိုိစုိက္ၾကည္႔ေနပီဆို သူမေနတတ္ေတာ့ဘူး။ နင္ေနာ္ ..ငါ့ကို လာမၾကည္႔ေနနဲ႔ဆိုျပီး ရွက္ရွက္နဲ႔ လိုက္ရိုက္တတ္တဲ့သူမ်ိဳး။ အဲသလို လူက တစိမ္းေယာက်္ားေလးေတြ ေရွ႔မွာဆိုပို ရွက္တတ္တာေပါ့။ အပ်ိဳေပါက္ေလးျဖစ္လာေတာ့ ေယာက်္ားေလးေတြ ေရွ႔ေရာက္ရင္ သူ႔မွာ ေျခလွမ္းေတြမွား၊ ဘယ္မွလည္း ေမာ့မၾကည္႔ရဲ႔နဲ႔...။ သူ႔ေနာက္ကလိုက္ရတဲ့ မဂ်မ္းေတာကိုယ္က သူ႔သက္ေတာ္ေစာင့္ အလိုလို ျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ကို လိုက္ေနတဲ့သူေတြကလည္း ကိုယ့္ကိုဆို အေသေၾကာက္။ ထမင္းဘူးနဲ႔ အေခါက္ခံရဘူးတဲ့သူ၊ ထီးနဲ႔ လိုက္ရမ္းလို႔ ထြက္ေျပးဘူးတဲ့သူ.. အစံုပါပဲ။ သူကလည္း သူ႔ေနာက္ကလိုက္စကားေျပာတဲ့သူကို ဘယ္လိုေျခာက္လဲဆိုေတာ့ ေနာက္မွာ ညီမလတ္ပါလာတယ္ေနာ္... သူ႔အေၾကာင္းသိတယ္မႈတ္လားတဲ့။ ဟိုကဘာျပန္ေျပာလဲဆိုေတာ့... သိပါတယ္တဲ့။ အိတ္ညီမလတ္က အိမ္ေရွ႔၀ရန္တာ ကုလားထိုင္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ ေတြ႔လို႔ အႏၲရယ္ကင္းျပီဆိုျပီး ရဲရဲတင္းတင္းလိုက္လာပါသတဲ့... ျဖစ္ပံုမ်ား...။ ဟြန္း... ကိုယ့္ဖာသာ မၾကိဳက္ရင္ မၾကိဳက္ဘူး မေျပာဘူး။ ျပီးေတာ့ သူက ရွက္တတ္တာမ်ား အ၀တ္အစားအသစ္၀တ္ရမွာကိုေတာင္ အသစ္ၾကီးမို႔ ရွက္လို႔ ဆိုျပီး ေျခ၀တ္တတ္တဲ့သူမ်ိဳး။ အလွျပင္ရမွာကိုလည္း ဟယ္..အလွျပင္ထားတယ္လို႔ သူမ်ားေတြကေျပာမွာကို ရွက္တတ္တာမ်ိဳး။

အဲဒီေတာ့ အဲသလို အရွက္ၾကီးတဲ့သူက အဲသေလာက္အရွက္ၾကီးစြာနဲ႔ အညီ ခုခ်ိန္ထိ တခါမွ ရည္းစားမထားဘူးတဲ့ အပ်ိဳစင္၊ အပ်ိဳၾကီးျဖစ္သြားရတာ အံ့ၾသစရာေတာ့ မရွိေလာက္ပါဘူးေနာ္။ ကိုယ့္ကို သူကဘာေျပာလဲဆိုေတာ့.. မဂ်မ္းေတာကေတာ့ သူမ်ားကို လိုက္တဲ့ သူကိုသာ ထီးနဲ႔ လိုက္ရိုက္ျပီး သူ႔လိုက္တာၾကေတာ့ ေခါင္းညွိတ္ပလိုက္လို႔ ခုေတာ့ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ အဆစ္ရေနျပီေပါ့တဲ့။

မမေရ... အရမ္းသတိရတယ္။

ညီမလတ္
ေခတၱ အေ၀းတေနရာ
(၁၀-၀၂-၂၀၀၉) မမေမြးေန႔ အမွတ္တရ

Monday, February 9, 2009

သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲ (၂၀၀၄)

လက္ကိုက္ေနလို႔ ဒီေန႔ ရံုးမတက္ျဖစ္ဘူး။ အိမ္မွာေနရင္း လြမ္းသလို ေဆြးသလိုနဲ႔... အိမ္က လူၾကီးေတြကို သတိရေနမိတယ္။ သာနဲ႔ မိသားစု ဓါတ္ပံုေတြ ျပန္ၾကည္႔ရင္း ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ အေဖၾကီးမဆံုးခင္ အေဖၾကီးအတြက္ သက္၁၀၀ျပည္႔ေမြးေန႔ အထိမ္းအမွတ္ သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲ ဓါတ္ပံုေတြ အလြမ္းေျပၾကည္႔မိတယ္။

ဓါတ္ပံုေတြၾကည္႔မိေတာ့မွ ပိုျပီး လြမ္းသလို ေဆြးသလို....။

**********

အိမ္ေထာင္က်ျပီးကတဲက ကိုယ္တို႔ ၂ေယာက္က ႏွစ္စဥ္ အိမ္ျပန္တိုင္း ထူးထူးျခားျခား ေခါင္းေလာင္းမထိုးတဲ့ အလွဴေတြ စိတ္တူကိုယ္တူ လုပ္ျဖစ္တယ္။ ၂၀၀၄ခုႏွစ္ကေတာ့ အေဖၾကီး (အဖိုး) ရဲ႔ သက္၁၀၀ျပည္႔ ေမြးေန႔နဲ႔ ကိုက္ေနလို႔ ကိုယ္က သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲေလး လုပ္ေပးရေအာင္လို႔ ေျပာေတာ့ ေယာက္ေယာက္ကလည္း သေဘာက်တယ္။ သာနဲ႔ ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမကို လွမ္းေျပာ...ေဖေဖတို႔ကလည္း အားရ၀မ္းသာသေဘာတူၾကတယ္။ ကိုယ္က ရပ္ကြက္ထဲက အသက္ ၇၅နဲ႔ အထက္ (တခ်ိဳ႔ တအား ႏြမ္းပါးတဲ့ အဖိုးအဖြားရွိရင္ေတာ့ အသက္၇၀ေလာက္လဲ ထည္႔ေပါ့ေနာ္... ) ႏြမ္းပါးတဲ့ အဖိုးအဖြား စာရင္းေကာက္ခိုင္းထားလိုက္ေတာ့ အေယာက္၃၀ေလာက္ ရွိတယ္တဲ့။ သာနဲ႔ ကိုယ္တို႔ ရည္မွန္းထားတဲ့ အလွဴေငြ ၁၀၀၀ကို ၃၀နဲ႔ စား။ တေယာက္ကို စလံုးေဒၚလာ ၃၅က်ပ္ေလာက္နဲ႔ ညီမွ်တဲ့ ျမန္မာေငြကို ကန္ေတာ့ႏိုင္ၾကတာေပါ့။ တျခား ပစၥည္းေတြ မကန္ေတာ့ပဲ လူၾကီးေတြ သံုးခ်င္တာသံုးရေအာင္ဆိုျပီး ေငြသားကိုပဲ စာအတ္ထဲ ထည္႔ကန္ေတာ့ လိုက္တယ္။ ဧည္႔ခံတာကေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူ လက္ဖက္ရည္နဲ႔ ကိတ္မုန္႔ပဲ။

အဲဒီေန႔က ကိုယ္တို႔ အိမ္မွာ က်က္သေရအေပါင္းခေညာင္းစြာ လူၾကီးသူမေတြ စည္စည္ကားကားနဲ႔ေပါ့။ တခ်ိဳ႔ အဖိုး အဖြားေတြဟာ ေကာင္းေကာင္းမက်န္းမာေတာ့လို႔ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ဘူး။ သူတို႔ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြတြဲလို႔ ဆိုက္ကားနဲ႔ ေရာက္လာၾကျပီး အိမ္ေပၚကို ခ်ီတင္ရတယ္။ သာေပမဲ့ လာေရာက္ခ်ီးျမွင့္ၾကတဲ့ အဖြားေတြဟာ သနပ္ခါးေလးေတြ အေဖြးသားနဲ႔ လွလွပပ၊ အဖိုးေတြကလည္း တိုက္ပံုနဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္၊ ခန္႔ခန္႔ျငားျငား။ ကိုယ္နဲ႔ ေယာက္ေယာက္က တစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႔ လက္ထဲကို စာအိတ္ေလးေတြ လိုက္ထည္႔ျပီး ကန္ေတာ့ၾကတယ္။ ဒီျမင္ကြင္းကိုၾကည္႔ျပီး အားလံုးဟာ ပီတိ မ်က္ရည္လည္ၾကတယ္။

အကန္ေတာ့ခံ လာေရာက္ခ်ီးျမွင့္ၾကတဲ့ အဖိုးအဖြားေတြထဲမွာ အသက္ အၾကီးဆံုး ၉၅ကစလို႔ အသက္ ၇၀ေလာက္ ထိပါၾကတယ္။ ကိုယ္တို႔ အဖိုး (အေဖၾကီး) ကေတာ့ အသက္၁၀၀ အသက္ၾကီးဆံုးေပါ့။ အဖြား (အေမၾကီး) က အဲဒီတုန္းက ၉၃ႏွစ္ေလာက္။ အိပ္ရာထဲ လဲေနတဲ့ အဖိုးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေျခေထာက္ မသန္လို႔ လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္တဲ့ အဖြား တစ္ေယာက္ ကိုေတာ့ သူတို႔ အိမ္ေတြထိ ကိုယ္တို႔ သြားကန္ေတာ့ခဲ့ၾကတယ္။ အိပ္ရာထဲ လဲေနတဲ့ အဖိုးက ကိုယ္တို႕ ကန္ေတာ့ ျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ဆံုးပါးသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီအဖိုးရဲ႔ သမီးက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ အဖိုးဟာ မဆံုးခင္ထိ ကိုယ္တို႔ကို တတြတ္တြတ္နဲ႔ သတိတရ ဆုေတာင္းေမတၱာေတြ ပို႔ေပးခဲ့ပါသတဲ့။ တခ်ိဳ႔ အဖိုးအဖြားေတြက်ေတာ့လည္း ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ သူတို႔ တသက္ တခါမွ အဲဒီေလာက္ေငြ တလံုးတခဲ မကုိင္ခဲ့ဘူးဘူးပါသတဲ့။

ေနာက္တခုကေတာ့ ဂလိုင္ေခါက္ျပီး ေရခဲေခ်ာင္းလိုက္ေရာင္းတဲ့ အသက္၆၀ခန္႔ အဖိုးတစ္ဦးက ဘယ္မွ မသြားပဲ အိမ္ေအာက္က ျခံတခါးေလးေရွ႔မွာ ငုတ္တုတ္ေလးလာထိုင္ေနပါတယ္လို႔ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္က သတင္းလာပို႔တယ္။ သာနဲ႔ ကိုယ္တို႕လည္း သူ႔ကို အိမ္ေပၚေခၚ လက္ဖက္ရည္တိုက္၊ ကိတ္မုန္႔ဧည္႔ခံျပီး ေငြသား ကန္ေတာ့လိုက္တယ္။ သူကေတာ့ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ မကုန္တဲ့ ေရခဲေခ်ာင္းေတြ ျပန္အပ္ျပီး တခါထဲ ဇလြန္ဘုရားဖူး ထြက္မယ္ဆိုပဲ။ မေသခင္ ဘုရားဖူးထြက္ခ်င္လို႔ သြားဦးမယ္လို႔ ႏႈတ္ဆက္သြားေလရဲ႔။

ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ဓါတ္ပံုေတြထဲက အဖိုးအဖြား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မရွိၾကေတာ့ဘူး။ အေဖၾကီးက ပူေဇာ္ပြဲအျပီး ၆လအၾကာမွာ ဆံုးပါးခဲ့တယ္။ ပူေဇာ္ပြဲကိုလာခဲ့တဲ့ အဖိုးအဖြားေတြလည္း တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ သစ္ရြက္ေလးေတြ ေၾကြက်သလို ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားၾကတယ္။

အေဖၾကီး


အေဖၾကီး+ အေမၾကီး


သက္ၾကီးပူေဇာ္ပြဲ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုမ်ား















Tuesday, February 3, 2009

ဖိုးဖိုး

(၂၀၀၄ခုက ေမျမိဳ႔ကို သြားတုန္းက ရိုက္ထားတဲ့ ဖိုးဖိုးဓါတ္ပံုေလး)

တနဂၤေႏြေန႔ (၀၁၊၀၂၊၂၀၀၉) ညေန က မႏၲေလးအိမ္ကဖုန္းေခၚလာတယ္။ ဖိုးဖိုးဆံုးျပီတဲ့။ ေဆးရံုတင္ထားတာ သိေပမဲ့ အဲဒီေန႔မတိုင္ခင္ကတင္ ဖုန္းဆက္ေတာ့ ဆီးမသြားႏိုင္တာေၾကာင့္ေဆးရံုတင္တာဆိုျပီး ျပန္ေကာင္းသြားမယ္လို႔ပဲ ထင္ခဲ့တယ္။ အိပ္ရာထဲ လဲေနတဲ့ လူမမာလိုၾကီးမွ မႈတ္တာ။ အဲဒီေလာက္ျမန္ျမန္ ဆံုးလိမ့္မယ္လို႔ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဘူး၊ ထင္မွတ္မထားခဲ့ဘူး။ ဖိုးဖိုးအသက္က ၉၁ႏွစ္ရွိျပီဆိုေတာ့ သားသမီးေတြ အားလံုးက အသက္ၾကီးျပီပဲဆိုျပီး မဆံုးပါးခင္ေသခ်ာျပဳစုေပးလိုက္ရတာကိုပဲ စဥ္းစားလို႔ ေျဖသိမ့္ၾကတယ္။ ေယာက္ေယာက္ကလည္း ဖိုးဖိုးရွိေနစဥ္ ကိုယ္တို႔ တတ္ႏိုင္သမွ်ေထာက္ပံ့ေပးခဲ့တာဆိုေတာ့ သိပ္ျပီး စိတ္လက္မေကာင္းတဲ့ ပံုစံ မ်က္ႏွာကမျပဘူး။ ကိုယ္လည္း ညေနေတာက္ေလွ်ာက္ေအးေဆးပါပဲ။

ည... အိပ္ရာ၀င္ေတာ့မွ တုတ္ေကာက္ေလး လက္တဖက္ကကိုင္လို႔ ကာကီညိဳေရာင္ေဘာင္းဘီရွည္ပြပြ၊ စြပ္က်ယ္ျဖဴေအာက္ခံနဲ႔ ရွပ္အက်ႋအျဖဴကို အျပင္ထုတ္၀တ္တတ္တဲ့ ဖိုးဖိုး အရိပ္က မ်က္စိထဲ တိုး၀င္လာတယ္။ ဖိုးဖိုးကို စသိတာ ၁၉၉၆၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ႏွစ္၊ ဖိုးဖိုးအသက္ ၈၀နီးပါးေလာက္ကေပါ့။ ေယာက္ေယာက္နဲ႔ စၾကိဳက္ခါစ သူက မနက္ ရံုးမသြားခင္ ခပ္ေစာေစာ ၇နာရီေလာက္ဆို Staff House မွာ ကိုယ့္ကိုလာၾကိဳတယ္။ ကိုယ္တို႔က အိမ္ကထြက္လာျပီဆို ေန႔တိုင္း ေအာင္ေတာ္မူ ဘုရားမွာ ပုတီးသြားစိတ္တယ္။ ျပီးရင္ မင္းသီဟတို႔၊ တကၠသိုလ္နားကဆိုင္၊ ဒါမွမဟုတ္၊ ေအာင္ေတာ္မူဖက္က မံု႔ဟင္းခါးဆိုင္၊ စိုးစိုးမံု႔တီဆိုင္ စသျဖင့္ အဆင္ေျပရာ ဆိုင္တခုခုမွာ မနက္စာသြားစားၾကတာေပါ့။ တေန႔မွာ မနက္စာစားျပီး ရံုးကိုအလာ ဆိုင္ကယ္ေနာက္မွာ ထိုင္လိုက္လာတဲ့ ကိုယ့္ကို အသားျဖဴျဖဴနဲ႔ တရုတ္အဖိုးၾကီးလို႔ ထင္ရတဲ့ အဖိုးတစ္ေယာက္က လမ္းေလွ်ာက္ရာက ရပ္ျပီး လက္ေတြျပေနတာ။ တုတ္ေကာက္ေလးကို လက္တဖက္က ေထာက္ကိုင္ျပီး ျပံဳးကလည္း ျပဳံးလို႔ေပါ့။ သာနဲ႔ ကိုယ္ကလည္း ဘုမသိ ဘမသိ ျပန္ျပံဳးျပျပီး လက္ေတြျပန္ျပတာေပါ့။ သူက အဲဒီေရာက္ေနတဲ့ေနရာမွာတင္ ရပ္ျပီး လက္ေတြျပေနတာ ကိုယ္တို႔ ဟိုးခပ္ေ၀းေ၀းေရာက္သြားတဲ့အထိ။

ကိုယ္က အဲသလိုပဲ တခါတေလ မသိတဲ့ သူေတြက ကိုယ့္ကို လာျပံဳးျပရင္ ျပန္ျပံဳးျပေလ့ရွိေတာ့ ဖိုးဖိုးဟာ ေယာက္ေယာက္ရဲ႔ ဖိုးဖိုးမို႔ ကိုယ္တို႔ကို သိလို႔ လက္ျပတာလို႔ မထင္မိခဲ့ဘူး။ သာေပမဲ့ ေယာက္ေယာက္က ရံုးေရာက္ေတာ့ ခုနက လမ္းမွာ ဖိုးဖိုးကို ေတြ႔ခဲ့တယ္မႈတ္လားလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့မွ ကိုယ္လည္း တကိုယ္လံုး မႊန္ထြန္ပူထူျပီး... အဲေတာ့... ဘယ္သူမွန္းမသိ... ဒီကလဲ လက္ေတြ ျပန္ျပခဲ့တယ္လို႔ ေျပာတာေပါ့။

ေနာက္ေန႔... ေနာက္ေန႔ ေတြလည္း အဲသလို .. ဖိုးဖိုး လမ္းေလွ်ာက္အျပန္ ကိုယ္တုိ႔က မနက္စာစားအျပီး ရံုးအသြား လမ္းမွာ ဆံုေလ့ရွိၾကတယ္။ ဖိုးဖိုးက လူသြားလမ္းေလးေပၚက ကိုယ္တို႔ကို မ်က္စိတဆံုးၾကည္႔ျပီး တာ၀န္မပ်က္ အျမဲ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ေလ့ရွိတယ္။ ဖိုးဖိုးမွန္း သိသြားတဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ပထမေတာ့ ေခါင္းေလးပု.. လက္ေလး မထုတ္ရဲ၊ ထုတ္ရဲ၊ မျပံဳးရဲ ျပံဳးရဲေပါ့။ ေနာက္.. နည္းနည္းၾကာလာေတာ့ မွ ရဲရဲတင္းတင္းျပံဳးျပီး လက္ျပရဲေတာ့တယ္။ ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ၾကိဳက္ျပီး ၃-၄လ အၾကာ ကိုယ္က စင္ကာပူထြက္လာေတာ့ ဖိုးဖိုးကို အဲသလို လမ္းမွာ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ ၾကံဳခဲ့တာကလြဲလို႔ လူခ်င္းမေတြ႔ဆံုခဲ့ဘူး၊ စကားမေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူးဘူး။ မႏၲေလးမွာေနစဥ္ သီတင္းကြၽတ္နဲ႔ ၾကံဳလို႔ ေယာက္ေယာက္ကို ပစၥည္းေတြ ေပးျပီး လူၾကီးေတြကို ကိုယ္စား ကန္ေတာ့ခိုင္းလိုက္ေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ သူတို႔အိမ္ကို မေရာက္ျဖစ္ခဲ့လိုက္ဘူး။

သာနဲ႔ ၅ႏွစ္အၾကာ ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ကိုယ္တုိ႔ မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွပဲ ဖိုးဖိုးနဲ႔ ျပန္လည္ဆံုခြင့္ရေတာ့တယ္။ ဖိုးဖိုးက ကိုယ့္ကို စေတြ႔ေတြ႔ျခင္းပဲ ေျမးကို ခုမွပဲ ေသခ်ာ ျမင္ဘူးေတာ့တယ္။ ဟိုတုန္းက ခပ္လွမ္းလွမ္းကပဲ လက္ျပရတာလို႔ အသံ ေအးေအးေလးေလးၾကီးနဲ႔ သူ႔ထံုးစံ ျပံဳးျပီးေျပာတယ္။

အဲဒီမွာ ဖိုးဖိုးအရမ္းအေနေအးတာကို သတိျပဳမိတယ္။ မနက္ေစာစာ လမ္းထေလွ်ာက္မယ္။ ျပန္လာရင္ မနက္စာစားျပီး အိမ္က ေမြးထားတဲ့ ေခြးေလးေတြကို အစာေကြၽးမယ္။ ျပီးရင္ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေလးမွာ သူ႔ဖာသာ ထိုင္ေနျပီး ရုပ္ျမင္သံၾကား ၾကည္႔ခ်င္ၾကည္႔မယ္။ စာအုပ္ဖတ္ခ်င္ဖတ္မယ္။ ဘုရား၀တ္ျပဳရင္ ျပဳမယ္။ ဖိုးဖိုးနဲ႔ အနီးကပ္မေနခဲ့ဘူးလို႔ သူ႔ရဲ႔ တျခား၀ါသနာ၊ နိစၥဓူ၀အက်င့္ေလးေတြေတာ့ အေသးစိတ္မသိဘူးေပါ့။ ကိုယ္တို႔ေတြ ဆူညံစြာစကားေျပာေနတာ၊ ေယာက္ေယာက္ညီမက ေမြးတဲ့ ကေလးေတြ ေဆာ့ေနတာေတြကို ဘာမွ မေျပာပဲ၊ ဘယ္ေတာ့မွ မဆူပဲ ျပံဳးျပံဳးၾကီးထိုင္ၾကည္႔ေနတတ္တဲ့သူေပါ့။ အဲ.. သူနည္းနည္း နားျငီးလာျပီဆိုရင္ သူ႔အခန္းထဲ ၀င္သြားမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္မယ္။ ျပီးေတာ့ သူက ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားသိပ္မေျပာဘူး။ တေန႔လံုးေနလို႔ လိုအပ္တဲ့ စကားကလြဲလို႔ တကယ္ကို အပိုစကား ဘာမွ မေျပာတဲ့သူ။

ဖိုးဖိုးကိုၾကည္႔ျပီး ေယာက္ေယာက္ဘာလို႔ စကားသိပ္မေျပာလဲဆိုတာ သေဘာေပါက္မိတယ္။ ေယာက္ေယာက္က ဖိုးဖိုးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကို တူတ့ဲလူပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ အဲဒီတုန္းက ဖိုးဖိုးကို ၾကည္႔ျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ ေယာက္ေယာက္တုိ႔ ဖြားဖြားက ဆံုးသြားတာၾကာျပီဆိုေတာ့ ဖိုးဖိုးမွာ အထီးက်န္သလို ခံစားေနရမွာ အမွန္ပဲ။ အဲသာေၾကာင့္ စင္ကာပူကေန ဖုန္းေခၚျပီဆို ကိုယ္က ဖိုးဖိုးကို သတိတရ လွမ္းေခၚခိုင္းျပီး စကားစမည္ေျပာလုပ္ရတယ္။ တေလာက ဆီးက်ိတ္လိုမ်ိဳးခြဲဲျပီးကတဲက ဖိုးဖိုးကို တစ္ေယာက္ထဲ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ မလႊတ္ေတာ့ဘူး။ အဲသာကို ဖိုးဖိုးက စိတ္မၾကည္လွဘူးလို႔ေျပာတယ္။ ဖိုးဖိုး စိတ္ကိုေလွ်ာ့လိုက္လို႔သာ ခုလို ျမန္ျမန္ၾကီး ဆံုးပါးသြားတာလို႔ ကိုယ္ကေတာ့ တြက္တာပဲ။

ကိုယ္က ဘယ္ညာ လူးလိမ့္ေနေတာ့ ေယာက္ေယာက္က အိပ္မေပ်ာ္ေသးဘူးလားေမးတယ္။ ျပီးေတာ့ ေခါင္းအုံးနဲ႔ ေခါင္းထိတာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္တတ္တဲ့ သူကေျပာတယ္။ သူလဲ အိပ္လို႔ မရဘူးတဲ့။ ကိုယ္ကေတာ့ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ဖိုးဖိုးဆံုးလို႔ ၀မ္းနည္းေနမိတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲသလို အသက္ၾကီးလာလို႔ ကိုယ္ကမရွိေတာ့ပဲ ေယာက္ေယာက္တစ္ေယာက္ထဲ က်န္ရစ္ျပီး ဖိုးဖိုးလို အထီးက်န္ေနမွာ စဥ္းစားမိျပီး ၀မ္းနည္းလို႔ အိပ္မေပ်ာ္တာလားဆိုတာေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေ၀ခြဲလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး.....။

ဒီတပတ္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ဖိုးဖိုးၾကိဳက္တဲ့ ပဲဟင္း၊ ပဲထမင္း လိုမ်ိဳး ခ်က္ျပီး ဆြမ္းကပ္ဖို႔ စီစဥ္ထားၾကတယ္။ ဖိုးဖိုး ေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစေႆာ္...။

Wednesday, January 21, 2009

တို႔ေခတ္ကိုေတာ့ ေရာက္လာမည္မွာ မလြဲပါ...။


20/01/2009
Congratulation to Barack Obama!

"we have chosen hope over fear, unity of purpose over conflict and discord"

Witnessed by a huge crowd of more than two million people in an unprecedented endorsement of a new leader, Obama, 47, became the 44th President of the United States as he took the oath of office at the US Capitol.

"I, Barack Hussein Obama, do solemnly swear that I will execute the office of President of the United States faithfully and will to the best of my ability, preserve, protect and defend the constitution of the United States, so help me God," said Obama, sparking a massive roar from the crowd and a 21-gun salute.

တခ်ိန္တခါက အဖိႏွိပ္ခံ လူမ်ိဳးစုႏြယ္ထဲမွ ေမြးဖြားလာခဲ့သူ၊ လူမည္းမ်ားမွာ လူျဖဴမ်ားႏွင့္တန္းမတူဟု အဆင့္အတန္း နိမ့္က်ပါသည္ဟု ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းခံခဲ့ရသူ၊ ထိုလူမ်ိဳးစုအႏြယ္မ်ားမွ ဆင္းသက္လာခဲ့သူ ျဖစ္တဲ့ ဘာရက္ အိုဘားမားဟာ ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ အေမရိကန္ရဲ႔ အခမ္းနားဆံုးေသာ သမတ က်မ္းသစၥာ က်ိန္ဆိုပြဲကို တက္ေရာက္ခဲ့ျပီး ပထမဦးဆံုးလူမည္းသမတၾကီးအျဖစ္ ေျခလွမ္းသစ္ကို စတင္ခဲ့ပါျပီ။

တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ (၁၉.၀၁.၂၀၀၉) က လူမ်ိဳးစု ခြဲျခားဆက္ဆံေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တဲ့ လူမည္းမ်ားရဲ႔ စံျပ ႏိုဘယ္လ္ ဆုရွင္ မာတင္လူသာကင္း အထိမ္းအမွတ္ေန႔ ျဖစ္ေလေတာ့ တရားမွ်တမႈေတြခန္းေျခာက္ေနတဲ့ ေလာကၾကီးကို တရားမွ်တမႈေတြ ေရာက္ရွိလာေအာင္ ဒီကေန႔ အိုဘားမားရဲ႔ သမတသစ္ တက္ပြဲက ေဆာင္က်ဥ္းေပးတယ္လို႔ ခံစားမိပါတယ္။

ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္လာမယ္လို႔ မထင္ခဲ့သည္မ်ားဟာ တေန႔မွာ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္ ဆိုတာ၊ မျဖစ္ႏိုင္တာ ဘယ္ေတာ့မွမရွိ၊ မျဖစ္ေသးတာသာရွိတယ္ဆိုတာ၊ ယေန႔ အေမရိကန္ရဲ႔ သမိုင္းစာမ်က္ႏွာကို သာမက ကမာၻတ၀ွမ္းလံုးကို အိုဘားမားက သက္ေသျပသြားခဲ့ပါျပီ။

တေန႔ေန႔ တခ်ိန္ခ်ိန္ တို႔ေခတ္ကိုေတာ့ ေရာက္လာမည္မွာ မလြဲပါ...။

*****
ညက သမတသစ္တက္ပြဲ အခမ္းအနားကို ၾကည္႔ျပီး ရင္ခုန္ၾကည္ႏႈးမိတယ္။ အေမရိကန္ သမတ က်မ္းသစၥာက်ိန္ဆိုပြဲေတြကို ပထမဦးဆံုး ၾကည္႔ဘူးျခင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အိုဘားမားကိုၾကည္႔ရင္းနဲ႔ တခုခု သူ႔ကို ဂုဏ္ျပဳခ်င္တာေၾကာင့္ ဒီပံုေလးကို အမွတ္တရ ေရးဆြဲျဖစ္ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြ အတြက္ ကာတြန္း ရုပ္ေျပာင္ပံုေတြေရးဆြဲေပးဘူးေပမဲ့ ကယ္ရီေကးခ်ားကို ပထမဦးဆံုး ေရးဆြဲျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ မိမိရဲ႔ ပထမဆံုး ကယ္ရီေကးခ်ားက အိုဘားမားပံု ျဖစ္တဲ့ အတြက္ အမ်ားၾကီး ဂုဏ္ယူမိလ်က္....။

စုခ်စ္