ရွန္ဂရီလာ

 Lost Horizon
by

JAMES HILTON

ျမန္မာျပန္ 
ရွန္ဂရီလာ 

by
ေမာင္ထြန္းသူ

ဆရာေမာင္ထြန္းသူရဲ႔ရွန္ဂရီလာစာအုပ္ကို သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အတြက္ လက္ေဆာင္ေပးခ်င္လို႔ ရန္ကုန္ျပန္တုန္းက စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာ ရွာၾကည့္တာ မရခဲ့ပါဘူး။ အြန္လိုင္းက စာအုပ္ဆိုင္ေတြမွာလည္း ေရာင္းတာ မေတြ႔မိဘူး။ အဲသာေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ား အားလံုး ဖတ္ခြင့္ရႏိုင္ရန္ ျမန္မာက်ဴးပစ္ဖိုရမ္မွာ ၂၀၁၁ ကတည္းက စာရိုက္ေပးေနတာ အခ်ိန္မရတာနဲ႔ စာမ်က္ႏွာ အနည္းငယ္ပဲ ရိုက္တင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ ေမာင္ေလး တစ္ေယာက္က သူ အဲ့ဒီစာအုပ္ရွာေနတာ ပန္းဆုိးတန္းမွာလည္း ေျခတုိေနျပီ၊ အေဟာင္းတန္းမွာေတာင္ ရွာလုိ႔ မရေတာ့ဘူး ျမန္ျမန္ဖတ္ခ်င္ပါတယ္ ဆိုလို႔ စာ႐ိုက္ဖို႔ကလည္း ၾကာမွာမို႔ စကန္ဖတ္ျပီး တင္္ေပးလိုက္ပါတယ္။ စာအုပ္က စကန္ဗားရွင္းမို႔ သိပ္မၾကည္လင္ရင္ ခြင့္လႊတ္ၾကပါေနာ္။ 

စာအုပ္မိတ္ဆက္

James Hilton ေရးတဲ့ Lost Horizon  (ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည့္ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္း) ဘာသာျပန္ ဆရာေမာင္ထြန္းသူရဲ႔ ရွန္ဂရီလာဟာ ဒ႑ာရီဆန္လွတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ ဂႏၴ၀င္၀တၳဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ကိုဖတ္ျပီးတဲ့ေနာက္ ရင္ထဲမွာ တလႈပ္လႈပ္တခတ္ခတ္ လြမ္းတသသျဖစ္က်န္ရစ္ျပီး ေရာက္တတ္ရာရာစိတ္ကူးနဲ႔ ကြန္႔ျမဴးေနမိတယ္။ စားလည္းဒီစိတ္ အိပ္လည္းဒီစိတ္နဲ႔ မျမင္ႏိုင္တဲ့ အရပ္ေဒသ ျငိမ္းခ်မ္းရာနယ္ေျမေလးတစ္ခု၊ ဘယ္သူမွ ေရေရရာရာ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိေပမယ့္ ရွိကုိရွိေနရမယ္လို႔ ယံုၾကည္မိတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုဆီကို တစ္ေန႔မွာေတာ့ ေရာက္ရေတာ့မလိုလို စိတ္ကူးယဥ္ တိမ္ေတာင္ၾကားမွာ တလူးလူးတလြန္႔လြန္႔နဲ႔ေပါ့။ 

ဘာသာျပန္သူ ဆရာေမာင္ထြန္းသူ အညႊန္းမွာလည္း “ျမန္မာျပန္သူအဖို႔ေတာ့ ဤ၀တၳဳ ေလာ့ဇ္ ေဟာ္ရဇုန္ သို႔မဟုတ္ ရွန္ဂရီလာသည္ အလြန္ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းသည့္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ ဆင္ျခင္စဥ္းစားစရာ ေကာင္းသည့္ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ စိတ္ကူးယဥ္စရာ ေကာင္းသည့္ ၀တၳဳ တစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္ေနသည္။ စာဖတ္သူမ်ား အေနျဖင့္လည္း ဤအတိုင္းပင္ ခံစားၾကရလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။” လို႔ ေရးထားခဲ့ပါတယ္။

ရွန္ဂရီလာ မိတ္ဆက္

ရွန္ဂရီလာဆိုတာ တိဗက္ေဒသ၊ ဟိမ၀ႏၲာေတာင္တန္း ခြန္းလြန္းေတာင္ အေနာက္ပိုင္းအဆုံးက ေဒသတစ္ေနရာမွာရွိတဲ့ ေအးခ်မ္းသာယာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ဒ႑ာရီဆန္တဲ့ ေတာင္ၾကားေဒသေလးလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ အဲဒီေနရာေလးဟာ ျပင္ပကမၻာနဲ႔ အဆက္အသြယ္မရွိ၊ သီးျခားရပ္တည္ေနတဲ့ ဆိတ္ျငိမ္းရာအရပ္ေလးလည္း ျဖစ္သတဲ့။ သိမ္ေမြ႔ႏူးည့ံတဲ့ လာမာဗုဒၶဘာသာရဲ႔ အဆံုးအမေအာက္မွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ အဲဒီရွန္ဂရီလာေဒသက သူေတြဟာ ဥာဏ္ပညာ အလြန္ႀကီးမားၾကၿပီ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြ မရွိသေလာက္ ေလ်ာ့နည္းၾကတယ္တဲ့။ သာမန္ လူ႔သက္တမ္းထက္ ပိုမိုရွည္လ်ားစြာ ေနထိုင္ႏိုင္ၾကတယ္လို႔လည္း ဆိုတယ္။ ရွန္ဂရီလာေဒသမွာ ထြက္ရပ္ေပါက္ ပုဂိၢဳလ္ေတြ၊ လူေတြရဲ႕ အတိတ္နဲ႔ အနာဂါတ္ကို ေၿပာၿပႏိုင္တဲ့ တိဗတ္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြဟာ ေအးခ်မ္းစြာ တရားက်င့္ၾကံ ေနထိုင္လ်က္ရွိၾကလို႔ တရားဓမၼထြန္းကားတဲ့ ကမၻာ့အစိမ္းေရာင္နယ္ေၿမအၿဖစ္ သတ္မွတ္ထားပါသတဲ့။

ဆရာမင္းသိခၤကေတာ့ (Shambhala) ရွန္ဘဲလာဆိုတာကို ကိုးကားျပီး အဲဒီလို ထြက္ရပ္ေပါက္ ပုဂိၢဳလ္ေတြ ျမန္မာလိုေျပာရင္ေတာ့ ၀ိဇၨာ ေဇာ္ဂ်ီေတြေနတဲ့ ေဒသအေၾကာင္း သူ႔ရဲ႔မဟာျမိဳင္ခရီးသည္၀တၱဳမွာ ေရးသားခဲ့တာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ စေနေမာင္ေမာင္ႏွင့္ေျမလွ်ိဳးမိုးပ်ံဂိုဏ္း စာအုပ္ထဲမွာလည္း ဒီရွန္ဂရီလာထဲက ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ေတြကို မီွျငမ္းျပီးေရးထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ 

စာေရးဆရာ ဂ်ိမ္းဟစ္လ္တန္ဟာ ဒီ၀တၳဳကို မထုတ္ေ၀ခင္ ရွန္ဂရီလာ တည္ရွိတယ္လို႔ နာမည္ေက်ာ္ၾကားထင္ရွားတဲ့ ပါကစၥတန္ႏိုင္ငံ ေျမာက္ပိုင္း တိဗက္နယ္စပ္နဲ႔ နီးစပ္တဲ့ Hunza ေတာင္ၾကားေဒသကို လည္ပတ္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။ ယခုေခတ္အခါမွာေတာ့ အဲဒီေဒသ အနီးမွာရွိတဲ့ Skardu valley - The Hidden Paradise in Pakistan လို႔ လည္းေခၚတဲ့ ေတာင္ၾကားေဒသကို ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္မ်ားအတြက္ ရွန္ဂရီလာ အပန္းေျဖစခန္းအျဖစ္ ဖြင့္လွစ္ထားပါတယ္တဲ့။

၂၀၀၁ခုႏွစ္မွာ တ႐ုတ္ျပည္ Yunnan Province ရဲ႔ အေနာက္ေျမာက္မွာ ရွိတဲ့ တီဗက္တန္ေတြရဲ႔ Zhongdian ေဒသကိုလည္း ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္မ်ားအတြက္ ရွန္ဂရီလာေဒသလို႔ တရား၀င္ နာမည္ေပးခဲ့ပါတယ္တဲ့။

တ႐ုတ္ျပည္အေနာက္ေတာင္ဖက္စူးစူးက ယန္ဇီၿမစ္ၾကီး စီး၀င္ရာ အဲဒီရွန္ဂရီလာေဒသဟာ ဒ႑ာရီထဲကအတိုင္း ျငိမ္းခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ လွပလြန္းျပီး ကမၻာလွည့္ ခရီးသည္မ်ားကို အင္မတန္မွဆြဲေဆာင္ႏိုင္တဲ့ ေနရာတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။

ရွန္ဂရီလာ Lost Horizon ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းခ်ဳပ္

၁၉၃၁ခုႏွစ္ ျဗိတိသွ်တို႔ အိႏၵိယကို သိမ္းယူထားစဥ္ ဘတ္စကူးျမိဳ႔ (အီရန္ႏိုင္ငံမွျမိဳ႔တစ္ျမိဳ႔)မွာ တိုက္ပြဲအေျခအေနဆိုး၀ါးလာတဲ့အတြက္ အဲဒီမွာေသာင္တင္ေနတဲ့လူျဖဴေတြ ေဘးကင္းရာသို႔ ေရႊ႔ေျပာင္းၾကရာမွာ ျဗိတိသွ်ေကာင္စစ္၀န္ ကြန္ေ၀း၊ သူ႔လက္ေထာက္အရာရွိ မာလင္ဆန္နဲ႔အတူ တျခားခရီးသည္ႏွစ္ဦးတို႔ဟာ ပက္ရွ၀ါျမိဳ႔ (ပါကစၥတန္နဲ႔ အာဖဂန္နယ္စပ္နားမွာရွိ) ကို အထူးေလယာဥ္တစ္စီးနဲ႔ ထြက္ခြာသြားခဲ့ၾကတယ္တဲ့။ ေလယာဥ္မထြက္ခြာခင္ ဘယ္သူမွမသိလိုက္ခင္မွာ အမည္မသိ လူစိမ္းတစ္ဦးက  ေလယာဥ္မွဴးကို တိုက္ခိုက္ခဲ့ျပီး သူတို႔ေလယာဥ္ကို လုယူခဲ့သတဲ့၊ ျပီးေတာ့ သာမာန္ေလယာဥ္မွဴးတစ္ဦးအေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ေမာင္းႏွင္ျဖတ္သန္းႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔မထင္တဲ့ လြန္စြာ ျမင့္မားလွတဲ့ ဟိမ၀ႏၲာေတာင္တန္းမ်ားနဲ႔ တိဗက္ေတာင္တန္းမ်ားဆီသို႔ ေလယာဥ္ကို ကၽြမ္းက်င္စြာ ေမာင္းႏွင္ျပီး သူတို႔အားလံုးကို ေခၚေဆာင္သြားခဲ့တယ္။ 

ေနာက္ဆံုး သူတို႔ဆိုက္ေရာက္သြားတဲ့ေနရာဟာ  လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး အသြားအလာ လြန္စြာခက္ခဲျပီး ေျမပံုထဲမွာေတာင္ မည္သူမွ် ရွာမေတြ႔ႏိုင္တဲ့၊ လြန္စြာျမင့္မားလွတဲ့ကရာကာလ္ေတာင္တန္းၾကီးအုပ္မိုးထားျပီး ေလးဖက္ေလးတန္ ေတာင္နံရံေတြနဲ႔ ပိတ္ဆီးကာရံေနတဲ့၊ လျပာေရာင္ တလက္လက္ လင္းလက္ေတာက္ပေနကာ ထူးျခားဆန္းၾကယ္ လွ်ိဳ႔ဝွက္နက္နဲမႈေတြျပည့္ႏွက္ေနျပီး ျပင္ပကမၻာနဲ႔ တသီးတျခားစီအျဖစ္ ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳး တည္ရွိေနတဲ့ ေတာင္ၾကားလြင္ျပင္ ရွန္ဂရီလာပဲျဖစ္ပါတယ္။ 

ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာ မထင္မွတ္ႏိုင္ဖြယ္ရာ ေခတ္မွီ အေနာက္တိုင္း အသံုးအေဆာင္ေတြ ရွိတယ္။ အရသာ တမူထူးကဲလွတဲ့ ၀ိုင္ေတြနဲ႔ လတ္ဆတ္ ခ်ိဳျမတဲ့ အစားအစာ ျပည့္၀လံုေလာက္စြာ ရွိတယ္။ ကမၻာစာေပနယ္အသီးသီးမွာ အေကာင္းဆံုးလို႔ သတ္မွတ္ယူဆထားတဲ့ ဘယ္မွာမွ ရွာလို႔မရႏိုင္တဲ့ အဖိုးထိုက္ အဖိုးတန္ စာအုပ္မ်ားနဲ႔ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ အံ့မခန္း စာၾကည့္တိုက္ၾကီးရွိတယ္။ ကမၻာေက်ာ္ မိုးဇက္ ေတးဂီတေတြသာမက ဘယ္အခါကမွ မထုတ္လႊင့္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရိႈပင္ရဲ႔ ေတးဂီတေတြကိုပါနားေထာင္ရမယ္။ ဘာသာရပ္ နယ္ပယ္ အသီသီးကို သုေတသနလုပ္ေနသူ ပညာရွင္ လာမာဘုန္းေတာ္ၾကီး အေလ်ာင္းအလ်ာေတြ ရွိတယ္။

ျပီးေတာ့ ေရာင္နီဦးမွာ ပြင့္လာေတာ့မယ့္ ပန္းပြင့္ခ်ပ္ေလးေတြရဲ႔ အႏူးညံ့ဆံုးနဲ႔ အသိမ္ေမြ႔ဆံုး အမွတ္လကၡဏာ၊  ႏုနယ္ငယ္ရြယ္လွပျခင္းတို႔ရဲ႔သေကၤတ ေဆးေရးပန္းခ်ီအရုပ္တစ္ခုလို ပန္းႏုေရာင္ေျပး မန္ခ်ဴးမိန္းမပ်ိဳငယ္ေလး ရွိတယ္။ 

သမုဒၶရာထက္ ခဏတက္တဲ့ ေရပြက္ပမာလို တိုေတာင္းလွတဲ့ လူသားတို႔ရဲ႔ခဏတာ ဘ၀ခရီးမွာ အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက် လႈပ္ရွားမႈဆိုတာေတြ ေလ်ာ့နည္းေအာင္၊ အိုမင္းရင့္ေရာ္မႈနဲ႔ ေသျခင္းတရားကိုပါ အလြန္႔အလြန္  ေႏွးေကြးစြာေရာက္ရွိလာေစႏိုင္ေအာင္၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့သေဘာထားေတြ နဲ႔ စိတ္ခ်မ္းေျမ႔ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းေတြ ပိုင္ဆိုင္လာေအာင္ က်င့္ၾကံႏိုင္တဲ့ က်င့္စဥ္ေတြ နဲ႔ လမ္းညႊန္ျပသေပးမယ့္ ၁၈ရာစု အစအဦးကတည္းက ေမြးဖြားခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အသက္၃၀၀ နီးပါး ထြက္ရပ္ေပါက္ လာမာဂိုဏ္းခ်ဳပ္ၾကီး ဖာသာပါးေရာ့ရွိတယ္။ 

တကယ္ေတာ့ ဒီဝတၱဳဟာ သာမန္စြန္႔စားခန္းဝတၱဳတစ္ပုဒ္ ဒါမွမဟုတ္ သာမန္လွ်ိဳ႔ဝွက္သည္းဖိုဝတၱဳတစ္ပုဒ္ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ အခ်ိန္ရဲ႔သေဘာသဘာဝ အခ်ိန္ရဲ႕အေရးပါအရာေရာက္မႈဟာ လူ႔ဘဝနဲ႔ဘယ္လိုဆက္စပ္ယွက္ႏြယ္ေနတယ္ဆိုတာ နက္နဲသိမ္ေမြ႔စြာ ဇာတ္ေကာင္စရိုက္ပီျပင္စြာ ဖန္တီးထားတဲ့ဝတၱဳတစ္ပုဒ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္မယ္ဆိုတာကိုေတာ့ စာအုပ္ကို ကိုယ္တိုင္ပဲ အခ်ိန္ယူ ဖတ္ၾကည့္ ၾကဖို႔ ညႊန္းလိုပါတယ္။

အဂၤလိပ္လိုဖတ္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ James Hilton ရဲ႔ Original Book ကိုပါ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

 

ဓါတ္ပံုေလးေတြ ေတြ႔သမွ် တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

 
အိပ္မက္ကမၻာ လမင္းျပာျပာ

 
Photo shows the Jinsha River turning round in Shangri-la, a mythical enchanting wonderland in Diqing County, southweat China's Yunan Province. 


Photo shows the Tibetan dagobas standing at the foot of the Mount Meili in Shangri-la, a mythical enchanting wonderland in Diqing County, southweat China's Yunan Province.

Ref:
1) Wiki - Shangri-La
2) Shangri-la, paradise on earth
3) Lost Horizon

+++++

၂၀၁၃.. လာ ... အတူ သြားမယ္ !!!

2013 New Year Resolution ...

I don't want to be Great but REAL !!!

I won't be bothering with competition or any comparison !!!

I be ordinary, simple & I will enjoy my life as it is !!!

YES, I will enjoy being alive !!!

ကၽြန္မတို႔အတြက္၂၀၁၃ ခုႏွစ္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့၂၀၁၂ခုႏွစ္ လို ႐ိုးရွင္းစြာနဲ႔ ျဖတ္ေက်ာ္ရအံုးမွာပဲ။ အရင္တုန္းကေတာ့ အခက္အခဲဆိုတာေတြ ေလာကဓံ ဆိုတာေတြ ကို ေက်ာ္ျဖတ္သင့္သေလာက္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတယ္၊ ေလာကၾကီးမွာ ၀ဲလည္ေနသေရြ႔ ေလာကဓံဆိုတာကေတာ့ ေတြ႔ၾကံဳေနရအံုးမွာပဲ။ အခက္အခဲေတြ႔တိုင္း မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ မေၾကာက္ မရြံ႔ခဲ့ဘူး၊ ကိုယ့္ဘ၀က မိသားစုကို ဦးေဆာင္ေပးရတဲ့ ဘ၀ဆိုေတာ့ ေၾကာက္ခ်င္ရင္ေတာင္မွ ထိုင္ေၾကာက္ေနရေအာင္္ အခြင့္မေပးခဲ့တာ၊ ေဘးနားက ကၽြန္မရဲ႔ ဘ၀အေဖၚက စိတ္ဓာတ္အင္အား ျဖည့္ေပးခဲ့တာေတြဟာ ေက်းဇူးတင္စရာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ အခက္အခဲဆိုတာ ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္ခ်က္က ပိုျပီး ခိုင္မာလာျမဲ၊ ပိုျပီး စြန္႔စားရဲတဲ့ စိတ္ေတြ ၀င္လာစျမဲ၊ အခု အသက္၄၀ေက်ာ္ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အရင္လို သိပ္ျပီး Eager မျဖစ္ေတာ့တာ ေတြ႔ရတယ္။

က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ဘ၀ေလးကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနခ်င္စိတ္ပဲ ၀င္လာေတာ့တယ္။ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း အတိုက္အခံ မလုပ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကို မၾကိဳက္တဲ့သူ ရွိရင္ အဲဒီသူနဲ႔ ေ၀းေ၀းမွာ ေရွာင္ေနေပးပါမယ္။ ကိုယ့္ကို တျခားသူေတြ ခ်စ္ေအာင္လည္း တမင္မလုပ္ပါဘူး။ အရွိကို အရွိအတိုင္း ေနခ်င္ပါတယ္။ ႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္ေတြ မထုတ္ဘူး၊ ျပိဳင္လည္း မျပိဳင္ဆိုင္ဘူး။ ကိုယ့္ထက္ ေအာင္ျမင္ အဆင္ေျပေနတဲ့သူေတြဟာ ကိုယ့္ထက္ ပိုျပီး ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈ ရွိခဲ့လို႔ပဲ။ ကိုယ္မလုပ္လို႔ ကိုယ္မရတာဟာ ကိုယ္တကယ္မလိုခ်င္လို႔လည္း ျဖစ္မယ္၊ လိုအပ္သေလာက္ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈ မျပဳခဲ့လို႔လည္း ျဖစ္မယ္။ ကိုယ့္ဘ၀မွာ မရခဲ့တာေတြဟာ ကိုယ္တကယ္မလိုခ်င္တာမို႔ အဲသာေတြအတြက္ ေခါင္းထဲထား ၀မ္းမနည္းအားဘူး။

ကၽြန္မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ မနက္ဆို အတူတူ ႐ံုးသြား၊ ညေန ႐ံုးကေန အတူတူ ျပန္ၾက၊ အျပန္ေနာက္က်တဲ့ ေန႔ဆိုရင္ လမ္းက အဆင္ေျပတဲ့ ဆိုင္မွာ ညစာ ၀င္စား၊ နည္းနည္းေစာရင္ေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ညစာခ်က္စား၊ ျပီးရင္ သတင္းနားေထာင္၊ ဘုရားရွိခိုး၊ တရားထိုင္။ အိပ္ခါနီးေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း သူ႔ကို ေျပာျပ။ တစ္ပတ္မွာ ၂ခါ ၃ခါေလာက္ တရားစာ ဖတ္ျပ။ သူသည္ စာဖတ္ပ်င္းတဲ့ အတြက္ တျခားတစ္ေယာက္က စာရွင္းျပသလို ရွင္းျပတာကို မ်က္လံုးမွိတ္ နားေထာင္ရတာပိုျပီး ၀ါသနာပါေသာေၾကာင့္ ကၽြန္မက စာဖတ္ျပီး ျပန္ရွင္းျပရျမဲ။ ျပီးေတာ့ ဖတ္တဲ့ စာအေၾကာင္း အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြး။ ကၽြန္မ မွားေနတာ ရွိရင္ သူက ေထာက္ျပ ျပင္ေပး။ ၂၀၁၃ မွာေတာ့ သူ႔ကို တရားစာ ဖတ္ျပတာ အခ်ိန္ မ်ားမ်ား ပိုရေအာင္ လုပ္ခ်င္ပါတယ္။

စေန၊ တနဂၤေနြ ပိတ္ရက္ အားရက္ေတြမွာ ပန္းခ်ီ မ်ားမ်ား ဆြဲႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားခ်င္ပါတယ္။ စာမ်ားမ်ား ဖတ္ႏိုင္ေအာင္၊ ေရးခ်င္တဲ့စာေတြ တကယ္ေရးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခ်င္ပါတယ္။ ေခါင္းထဲမွာ စီထားျပီး ေပ်ာက္သြားတာမ်ိဳး မျဖစ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ က်န္းမာေရး အတြက္ ကိုယ္လက္ ၾကံ႔ခိုင္မႈ အေနနဲ႔ မနက္ေစာေစာ ပိတ္ရက္မ်ားမွာ သူနဲ႔ အတူ လမ္းထေလွ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါမယ္။

ႏွစ္ဘက္မိဘ လူၾကီးေတြ အသက္ၾကီးလာၾကျပီမို႔ သူတို႔ အတြက္ က်န္းမာေရးကို အထူးဂ႐ုျပဳ ေစာင့္ေရွာက္ေပးရပါမယ္။ လိုအပ္တဲ့ ေဆးေတြ ဒီကေန ရွာၾကံ ၀ယ္ျပီး ပို႔ေပးတယ္။ တရား အလုပ္ မ်ားမ်ား လုပ္ျဖစ္ေအာင္ သားသမီးေတြ အတြက္ စိတ္မပူရေအာင္ တိုက္တြန္းရမယ္။

ကိုယ္ေတြအတြက္ကေတာ့ ေဖေဖၚ၀ါရီလလယ္ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူးမွာ မေလးရွား တရားစခန္း၀င္ျဖစ္မယ္။ အဲဒီ မေလးရွား တရားစခန္းက ၆ဧကေလာက္က်ယ္တဲ့ ေတာင္ကုန္းေတြ ပတ္လည္ ၀န္းရံေနတဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းၾကီးထဲမွာ လုပ္မွာ၊ မႏွစ္ကေတာ့ ေဗာ္လံတီယာ လုပ္မယ့္သူ နည္းေနလို႔ ေဗာ္လံတီယာ လုပ္ေပးရတယ္၊ ဒီႏွစ္ေတာ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း တရားထိုင္ခ်င္တာမို႔ လုပ္အားေပး အတြက္ တျခား ငယ္တဲ့သူေတြ ရွာပါလို႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ၾကိဳတင္ေတာင္းပန္ထားတယ္။ ဟိုးအရင္ ဘယ္တုန္းကမွ တရားကို စိတ္၀င္စားသူ မဟုတ္တဲ့ သူကိုယ္တိုင္ တက္တက္ၾကြၾကြ နဲ႔ တရား၀င္ခ်င္ေနတာေတြ႔ရလို႔ ၀မ္းသာမိတယ္။ သူဟာ ကၽြန္မ ကို ဘ၀မွာ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း နဲ႔  စိတ္ခ်မ္းသာစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ကူညီေပးတဲ့သူ တနည္းအားျဖင့္ ကၽြန္မရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္လို႔ ေျပာႏိုင္သမို႔ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူဟာ တရားကို စျပီး စိတ္၀င္စားလာတာျဖစ္လို႔ ဒီနည္းဟာ ကၽြန္မရဲ႔ ဘ၀အေဖၚမြန္ကို အေကာင္းဆံုး ေက်းဇူးဆပ္နည္း လို႔ ထင္တာပါပဲ။

ကၽြန္မတို႔ မတ္လမွာ ခရီးတိုေလး တစ္ခု ထြက္မယ္၊ သူက ရံုးအားရက္မယ္ ၃ - ၄ရက္ ေလာက္ ေလွ်ာက္လည္ခ်င္တယ္ ေျပာလို႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ ေဟာ္တယ္ ဘုတ္ကင္ၾကည့္ရအံုးမယ္။

ႏွစ္လည္ ေမ၊ ဇြန္လ မွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔  ျမန္မာျပည္ျပန္ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္၊ ဒီတစ္ခါ သူ႔ အေဖ နဲ႔ အေမကို ေခၚျပီး ငပလီ လိုက္ပို႔ဖို႔ စီစဥ္ထားတယ္။ ငပလီကိုု ျပည္၊ ေတာင္ကုပ္ကေန တဆင့္ အိမ္က ကားကို ေမာင္းျပီး သြားမယ္။ ျပည္မွာ အိပ္မယ္။ ေတာင္ကုပ္ က ဆရာအိမ္ကို ၀င္လည္မယ္။ ျပီးေတာ့ ငပလီမွာ ၃ည ေနမယ္ ဆိုလားပဲ။ ဒါေတာ့ နီးမွပဲ ေဟာ္တယ္ေတြ စံုစမ္းေတာ့မယ္။ ေနာက္ႏွစ္၀က္ ၂၀၁၃ ႏွစ္ကုန္ပိုင္း အတြက္ ခရီး ထြက္ခ်င္တဲ့ အစီအစဥ္္လည္း နီးမွပဲ စဥ္းစားမယ္။

အလုပ္ အေနနဲ႔ေတာ့ လက္ရွိ ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႔ အလုပ္က အဆင္ေျပတဲ့ အတြက္ ဘယ္ကိုမွ ေျပာင္းဖို႔ ျပဳဖို႔ မေတြးမိဘူး၊ ကိုယ့္တာ၀န္ ကိုယ္ေက်ေအာင္ လုပ္ေပးဖို႔ပဲ ေခါင္းထဲရွိတယ္။

အခ်ဳပ္အားျဖင္ေတာ့ ၂၀၁၃ခုႏွစ္ မွာ ကၽြန္မတို႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္  ေကာင္းေအာင္၊ သတိနဲ႔ ေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါမယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္ အနီးအနား မွာ ရွိတဲ့ မိဘ ေမာင္ႏွမ ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္း မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ ကူညီႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။

ကိုယ္ဟာ ခုခ်ိန္ထိ သတိတရား နဲ႔ အသက္ရွင္ျပီး ေနႏိုင္ေသးတာကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

+++++

ရွိေတာ့ ရွိပါရဲ႕... အရွိမဲ့

 

ဆရာရဲျမလြင္ - ပို႔ေဆာင္ေပးသူရယ္

ျပီးခဲ့တဲ့ စေနက မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရဲ႔အေဖ စင္ကာပူမွာ ကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ ေဆး႐ံုတက္ေနရတာ အေျခအေန သိပ္မေကာင္းလို႔ ဘုန္းၾကီးပင့္ ပရိတ္ရြတ္ တရားနာတာေလး လုပ္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာလာတယ္။ သူတို႔က စင္ကာပူမွာ ေဆးကုဖို႔ ခဏ ေရာက္လာတဲ့ဲ့မိသားစု မို႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြ မသိလို႔ အကူအညီလွမ္းေတာင္းတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ စေနညဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတြလည္း အားတာမို႔ တျခား သြားစရာ ရွိတဲ့ အစီအစဥ္ေတြဖ်က္ျပီး သတိပ႒ာန္ရိပ္သာေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ဦးရာဇိႏၵကို ေလွ်ာက္ထားျပီး ဆရာေတာ္ကို ေဆး႐ံုကို ပင့္လာေပးခဲ့တယ္။

ကိုယ္တို႔ေတြ ေဆး႐ံုေရာက္သြားတာ စေနည ၇နာရီေလာက္။ လူမမာ ဦးၾကီးဟာ ျပင္းထန္တဲ့ ေဆးဒဏ္ေတြနဲ႔ ေရာဂါေၾကာင့္ မသက္မသာ ခံစားေနရျပီး ေနရထိုင္ရ ခက္ခဲေနပံုရွိတယ္။ ဆရာေတာ္ကို ဖူးျမင္လိုက္တဲ့ ခဏ သူ႔မ်က္လံုးအိမ္မွာ မ်က္ရည္ၾကည္ေလးေတြ ေ၀့၀ဲလာသလိုပဲလို႔ ထင္မိတယ္။ ေဆးပိုက္တတ္ထားတဲ့ လက္ကေလးေတြကို ေျမွာက္ျပီး ဆရာေတာ္ကို ဦးတင္ရွာတယ္။ ျပီးေတာ့ မပီမသ အသံနဲ႔ ဆရာေတာ္ဘြဲ႔ကိုလည္း ေမးလိုက္ေသးတယ္။ ဆရာေတာ္က သီလေပး၊ ပရိတ္ရြတ္အျပီး ျပန္မၾကြခင္ ဦးၾကီးနားမွာ ရပ္ျပီး ေ၀ဒနာကို ဘယ္လို ဘယ္ပံု ႐ႈဖို႔ ခပ္တိုတို ေဟာေျပာရင္း ဦးၾကီးလက္ကို အသာအယာ ဆုတ္ကိုင္ အားေပးတယ္။ ကိုယ္တို႔လည္း ျပန္ခါနီး ဦးၾကီးကို ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ မေရႊစုက ဦးၾကီးရဲ႔လက္ကေလးကိုကိုင္ျပီး သမီး ေမတၱာပို႔ေပးေနမယ္ေနာ္ လို႔ ေျပာေတာ့ ေခါင္းမညိမ့္တညိမ့္နဲ႔ ျပန္ၾကည့္တဲ့ မ်က္လံုးေလးေတြဟာ သနားစရာ သိပ္ေကာင္းတာပဲ။

ေနာက္တစ္ေန႔ တနဂၤေႏြည ၈နာရီေေလာက္ မေရႊစုတို႔ အျပင္မွာ ညစာ စားေနၾကတုန္း ဖုန္း၀င္လာတယ္။ မေန႔ညကေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ဦးၾကီး အခုပဲ ဆံုးသြားျပီတဲ့။ စေနေန႔ည ၇နာရီမွာ သူ ရွိေနခဲ့ေသးတယ္၊ တရားနာခဲ့ေသးတယ္၊ နာက်င္ေနခဲ့ေသးတယ္၊ မ်က္ရည္၀ဲခဲ့ေသးတယ္၊ ေနာက္တစ္ေန႔ည တနဂၤေႏြ ၇နာရီမွာေတာ့ သူဆံုးသြားခဲ့ျပီတဲ့၊ သူ ဆိုတာ မရွိေတာ့ဘူးတဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒါဟာ ေလာကၾကီးမွာ ျမင္ေနၾက ျဖစ္႐ိုးျဖစ္စဥ္ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခု၊ ကိုယ္လည္း တစ္ေန႔မွာ မလြဲမေသ ေတြ႔ရမယ့္ ေရွာင္လို႔မရတဲ့ အေရးတစ္ခု၊ ျပီးေတာ့ လူျဖစ္လာတဲ့ ဘ၀မွာ ေမြးျခင္းအစရွိရင္ ေသျခင္းအဆံုး ရွိတာမို႔ ဒါဟာ မထူးဆန္းပါဘူးလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခု၊ ဒါေတြ အားလံုး သိပင္သိေသာ္ျငားလည္း စားေနတဲ့ ဇြန္း ခရင္းကို လႊတ္ခ်လို႔ မေရႊစု တစ္ေယာက္ ေငးငိုင္ေနမိတယ္။

ဦးၾကီးကို အဂၤါေန႔ ေန႔လည္မွာ သၿဂႋဳလ္တယ္။ အသုဘ႐ူ တဲ့ ေဟာခန္းထဲ ၀င္လိုက္တဲဲ့ ခဏမွာပဲ တစ္ခါမွ မၾကံဳဖူးတဲ့ စိမ္းေရႊေရႊလို အနံ႔ တစ္မ်ိဳးကို ရလိုက္တယ္။ ဦးၾကီးကို ထည့္ထားတဲ့ အေခါင္းက မွန္နဲ႔ မဟုတ္လို႔ အနား သြားမၾကည့္ပဲ သူ႔ကုိ မျမင္ရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မေရႊစု အနားကို သြားမၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ပန္းေခြေတြၾကားက မ်က္ခုန္းကို ပင့္ကာ ခပ္ေယာင္ေယာင္ေလး ျပံဳးေနတဲ့ သူ႔ ဓါတ္ပံုကိုပဲၾကည့္ျပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန အ႐ိုအေသေပးရင္း ေမတၱာပို႔လိုက္တယ္။ တစ္ေန႔က ပရိတ္ရြတ္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ကိုပဲ မေရႊစုတို႔ ပင့္လာေပးလို႔ ဆရာေတာ္က က်န္ရစ္တဲ့ သူေတြကို သရဏဂံု တည္ေစကာ တရားခ်ီးျမွင့္ပါတယ္။ ေသျပီးတဲ့သူကေတာ့ အသက္မရွိမွေတာ့ ဘယ္လာ သရဏဂံုတည္ႏိုင္ေတာ့မလဲ၊ ဒါေၾကာင့္ က်န္ရစ္တဲ့သူေတြကသာ သူ႔ကိုယ္စား သူ႔ကို ရည္စူးျပီး ေကာင္းမႈကုသိုလ္ ျပဳရင္း သရဏဂံု တည္ရတာေပါ့။

စင္ကာပူမယ္ ေနလာတာ ၁၅ႏွစ္မွာ ဒါဟာ ပထမဆံုး အသုဘ ႐ႈ တရားနာကို လိုက္ပို႔ဖူးျခင္းပဲ။ တကယ္ေတာ့ မေရႊစုဟာ ေၾကာက္တတ္ လန္႔တတ္တဲ့ သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ ငယ္ငယ္က ရထားစီးရင္း ရထားတိုက္သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ရဲ႔ ေျခေထာက္ပိုင္းကို ႐ုတ္တရက္ ျမင္မိလိုက္တာ တစ္လေလာက္ မအိပ္ႏိုင္ မစားႏိုင္ျဖစ္ဖူးတယ္။ စက္မႈေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္း ဖိုးျပည့္ ဆံုးေတာ့ အသုဘ လိုက္ပို႔တာ သူ႔အေလာင္းကို သြားမၾကည့္ရဲခဲ့ပဲနဲ႔ည မွာ သူ႔႐ုပ္ပံု ကို ျမင္ေယာင္ျပီး လန္႔ ေနတတ္တယ္။ ေနာက္တစ္ခါ အိမ္ေရွ႔အိမ္က အစ္မၾကီး တျခားနယ္မွာ ဆံုးသြားေတာ့ ဆံုးျပီး ၅ရက္ေလာက္ၾကာမွ ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြ မေတာ္တဆ ၾကည့္မိျပီး ေအာ့အန္ကာ တစ္ေယာက္ထဲ မအိပ္ရဲ မျပဳရဲနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ဖူးတယ္။ အဲဒီ အတြက္ေၾကာင့္လည္း ခ်မ္းေျမ႔တရားစခန္းကို စ ၀င္ဖူးလိုက္ျခင္း ျဖစ္တယ္။ အခု အသက္ၾကီးလာေတာ့ ဒီေၾကာက္စိတ္ လန္႔စိတ္ေတြကို မျမဲျခင္း တရားအသိနဲ႔ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျဖေဖ်ာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားရတဲ့အျပင္ လူမမာေတြကို ေဆး႐ံုေစာင့္ အေဖာ္လုပ္ေပးတာတို႔၊ လူမမာေတြအတြက္ လိုတဲ့ အကူအညီေတြေပးတာတို႔၊ မ်က္ႏွာစာအုပ္ကေန နာေရးကူညီမႈ အသင္းရဲ႔ အသုဘ ခ်တဲ့ ဓါတ္ပံုသတင္းေတြဖတ္ရင္း ကိုယ့္ရဲ႔ လန္႔တတ္တဲ့စိတ္ကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ကုုသျပီး သံေ၀ဂ စိတ္ေတြ ၀င္လာေအာင္ က်င့္ေပးရတယ္။

ဒါနဲ႔ အသုဘ႐ႈ တရားနာျပီး ျပန္လာေတာ့ ဆရာရဲျမလြင္ ျမန္မာဘာသာျပန္ ပို႔ေဆာင္ေပးသူရယ္ ဆိုတဲ့ ဂ်ပန္စာေရးဆရာၾကီး မိုမိုစဲရွိႏိုဘု ေရးတဲ့ Departures ဆိုတဲ့ စာအုပ္ေလးကို သတိရမိေတာ့တယ္။ အဲဒီ၀တၳဳကို ဒါ႐ိုက္တာ ယိုဂ်ီ႐ိို တာကီတာ နဲ႔ မင္းသား မာစာဟီ႐ို မိုတိုကီ တို႔က ႐ုပ္ရွင္ အျဖစ္ အသက္သြင္းခဲ့တာ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ အတြက္ Best Foreign Language Film ေအာ္စကာ ဆုကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ မေရႊစုက ႐ုပ္ရွင္ သမား မဟုတ္ေတာ့ ဒီကားကို ေအာ္စကာ ဆု ရလို႔သာ သိခဲ့ျပီး အျမည္း Trailer က လြဲလို႔ ေသခ်ာ မၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ စာဖတ္၀ါသနာပါသူမို႔ ဆရာရဲျမလြင္က ပို႔ေဆာင္ေပးသူရယ္ ဆိုျပီး ဘာသာျပန္ စာအုပ္ ထြက္လာေတာ့ က်ဴးပစ္မွာ ဦးအဗ်ားက ႐ိုက္တင္ေပးတာနဲ႔ ဒီစာအုပ္ကေလးကို ဖတ္မိသြားေတာ့တယ္။

စာအုပ္ကို ဖတ္ခါစက ဒီေလာက္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းမယ္လို႔ မထင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဖတ္ေနရင္း လက္ကမလႊတ္တမ္း တစ္ထိုင္တည္း အျပီး ဖတ္မိရက္သား ျဖစ္သြားတယ္။ စာအုပ္ဖတ္ေနရင္း စိတ္ထဲမွာ ခံစားခ်က္ကလည္း မ်ိဳးစံုပဲ။ ဒါနဲ႔ ေအာ္စကာဆု ရတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကိုပါ တခါတည္း ၾကည့္မိေတာ့တယ္။ စာအုပ္ကို ဖတ္ေတာ့ ရသ တမ်ိဳး၊ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ေတာ့လည္း ရသ တစ္မ်ိဳး ခံစားရပါတယ္။

ဒါဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ အေၾကာင္းကို သ႐ုပ္ေဖာ္ျပတာလား၊ ဘ၀တစ္ခုကို အဓိပၸာယ္ရွိစြာ ဘယ္လိုမ်ိဳး ရွင္သန္ေနထိုင္ သြားသင့္သလဲဆိုတာ ပညာေပးျခင္းလား၊ ရွင္ျခင္းနဲ႔ ေသျခင္းၾကား အၾကိမ္ၾကိမ္ အဖန္ဖန္ လြန္းထိုး သြားလာေနမွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မသိတဲ့ လူေတြ အေၾကာင္းလား၊ ေသျခင္းတရားရဲ႔ ျပယုပ္ တစ္ခုကို ဖြင့္ဟလွစ္ဆိုျခင္းလား၊ ရွိျခင္း နဲ႔ မရွိျခင္း၊ ဒါမွမဟုတ္ မရွိျခင္းမ်ား ရဲ႔ ရွိျခင္း၊ မတည္ျမဲျခင္းမ်ား ရဲ႔ တည္ျမဲျခင္း သေဘာတရားလား။

စာဖတ္သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ စာအုပ္ကို မဖတ္ဖူးရင္ေတာင္မွ ဒီ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္လမ္းကို ၾကည့္ဖူးျပီးသား ျဖစ္ၾကမွာပါ။ ဇာတ္လမ္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္က တေယာဆရာေလး ဒိုင္ဂိုတစ္ေယာက္ သူ႔တီး၀ိုင္း အဖြဲ႔ ဖ်က္ျပစ္လိုက္ျပီးတဲ့ေနာက္ အလုပ္လက္မဲ့ဘ၀နဲ႔ သူ႔ရြာက ပိုင္ရွင္ မရွိေတာ့တဲ့ အေမ့အိမ္ကို ဇနီးျဖစ္သူနဲ႔ ျပန္လာရာမွာ ၾကံဳရာ က်ရာ အလုပ္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ လုိက္ရွာေနရင္း ေသဆံုးသူ အေလာင္းေတြကို အလွျပင္ျပီး ေခါင္းထဲထည့္ေပးရတဲ့အလုပ္ကိုု ၀င္လုပ္မိရဲ႔သားျဖစ္သြားပါတယ္။ သူလိုလူတစ္ေယာက္ဟာ ဒီအလုပ္မ်ိဳးကို လုပ္ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ စိတ္မကူးမိေပမယ့္၊ မေတာ္တဆ အလုပ္၀င္ျပီးေတာ့လည္း ထြက္သြားဖို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ ၾကိဳးစားမိေပမယ့္ လစာေကာင္းေကာင္း ရတာရယ္၊ သူ႔ကို အလုပ္ခန္႔တဲ့ မန္ေနဂ်ာရဲ႔ ေလးစားစရာစိတ္ဓာတ္ကို ၾကည္ညိဳမိတာရယ္၊ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး အေထြေထြ တို႔ရဲ႕ အျဖစ္သနစ္ေပါင္းစံုနဲ႔ ပူေဆြးေလာင္ျမိဳက္မႈေတြကို ၾကံဳလာျပီး တဲ့ေနာက္ ေမတၱာတရားနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္ေပးႏိုင္မႈဆိုတာကို ယံုၾကည္မိရာမွ အစျပဳလို႔ မိန္းမနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူတို႔ရဲ႕အထင္အျမင္ေသးျခင္းခံရသည့္တိုင္ ဂ႐ုမစိုက္ႏိုင္ပဲ သူ ရြံမုန္းတယ္ထင္တဲ့ အလုပ္ကို တာ၀န္ေက်ျပြန္စြာ ဆက္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ အလုပ္အေပၚမွာ ထားရွိတဲ့ ေစတနာနဲ႔ စိတ္ထက္သန္မႈေတြကုို မိန္းမျဖစ္သူက တစစနဲ႔ နားလည္ေပးႏိုင္လာခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး သူနဲ႔ သူ႔အေမတို႔ကို ငယ္စဥ္အခါက စြန္႔ခြာခဲ့ျပီး ဘယ္ဆီေရာက္ေနမွန္း မသိ၊ သူတို႔ကိုလည္း လံုး၀ေမ့ထားလို္က္ျပီလို႔ မွတ္ယူထားတဲ့ သူစိတ္နာေနတဲ့ သူ႔အေဖ အသုဘကို ကိုယ္တိုင္ ျပင္ဆင္ေပးဖို႔ ၾကံဳလာရာမွာ မထင္မွတ္ထားတဲ့ ေမတၱာတရားကို နားလည္ျခင္းမ်ားနဲ႔ အဆံုးသတ္ထားပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ေလးကုိဖတ္ျပီး ရသ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ရတယ္လို႔ ဘာလို႔ ေျပာရလဲဆို စာဖတ္ေနရင္း ဒိုင္ကိုနဲ႔အတူ သူ ျဖစ္ေနသလို သူခံစားေနရသလို ကိုယ္ပါ လြင့္ပါေမ်ာျပီး လိုက္ပါေနမိတယ္။ အလုပ္အင္တာဗ်ဴးမွာ လံုး၀ ထင္မထားတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးကို ၾကားလိုက္ရလို႔ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ မွင္တက္မိရတာေတြ၊ သိစိတ္က ဒီအလုပ္မ်ိဳးကို လံုး၀ လုပ္ခ်င္စိတ္၊ အသံနဲ႔ေတာင္ ၾကားခ်င္စိတ္ မရွိေပမယ့္ လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲကေတာ့ ထြက္ေျပးလို႔ မရတာေတြ၊ ဒိုင္ကုိ ပထမဆံုး ၾကံံဳရတဲ့ ပုပ္ေစာ္နံေဟာင္ေနတဲ့ အဖြားၾကီးအေလာင္းအေၾကာင္းကို ဖတ္ရေတာ့ ကိုယ္ပါ သူနဲ႔ အတူ ေအာ့အန္ခ်င္မတတ္ ခံစားရတာေတြ၊ အတိုင္းအဆ မရွိ အၾကင္နာတရား၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ သေဘာထားေတြ ျပည့္၀တဲ့ ဆာဇာကီ ကို ဒိုင္ကိုက ေလးစားသလို ေလးစားစိတ္၀င္လာမိတာေတြ၊ လံုး၀ႏွစ္သက္လို႔ မရႏိုင္တဲ့ စက္ဆုပ္စရာလို႔ ထင္ရတဲ့ အလုပ္ကို အႏုပညာေျမာက္စြာ ႀကိဳးစားပမ္းစား လုပ္ေနတာအတြက္ ကိုယ္ပါ ေရာေယာင္အားေပးမိတာေတြ၊ လူေတြဟာ လူေသကို ရြံ႔ေၾကာက္ ၾကေပမယ့္ တိရစၦာန္အေသ ၾကက္အေသေတြက်ေတာ့ အားပါးတရ မရြံမရွာ စားႏိုင္ၾကတာေတြ။

ဒီစာအုပ္မွာ အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္မိလိုက္တဲ့ စာသားေတြကေတာ့ အမ်ိဳးအစား မတူတဲ့ ေခါင္း၃မ်ိဳး အေၾကာင္းေျပာၾကရာမွာ ဒီေခါင္းေတြဟာ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ေစ်းေတြမတူ ကြာျခားေပမယ့္ မီးေလာင္ျပီး ျပာက်သြားတာျခင္းေတာ့ အတူတူပါပဲတဲ့။ ခ်မ္းသာတဲ့သူ ဆင္းရဲတဲ့သူ ႐ုပ္ေခ်ာတဲ့သူ ႐ုပ္ဆိုးတဲ့သူ ဘယ္သူမဆို ေနာက္ဆံုးေတာ့လဲ မီးေလာင္ျပီး ျပာက်ရတာျခင္းမွာေတာ့ ဘာမွ မကြာျခားပါဘူးတဲ့။

ေသဆံုးသြားတယ္ ဆိုတာ တစ္ခါတည္း အၿပီးအပိုင္ နိဂုံးခ်ဳပ္သြားတာ မဟုတ္ဘူး။ ေသျခင္းတရားကို ျဖတ္သန္းၿပီး ေနာက္ဘ၀ကို ဦးတည္ ေလွ်ာက္လွမ္းၾကရျပန္တယ္။

ကိုယ့္မ်က္စိေရွ႕ေမွာက္မွာရွိတဲ့ အခ်စ္ဆိုတာက ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။

ဒီစာအုပ္ကို အားလံုးပဲ ဖတ္လို႔ရေအာင္ က်ဴးပစ္မွာ ဦးအဗ်ားက စာ႐ိုက္တင္ေပးထားပါတယ္။ မေရႊစုက တဆင့္ PDF စာအုပ္ေလး လုပ္ျပီး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ (အေပၚက ပံုမွာ ကလစ္ေခါက္ျပီး စာအုပ္ကို ေဒါင္းလုပ္ လုပ္ယူႏိုင္ပါတယ္။) ႐ုပ္ရွင္လည္း ၾကည့္လို႔ ရေပမယ့္ ကိုယ့္လို စာအုပ္ဖတ္ရတာ ပိုျပီး အားရတတ္သူမ်ားအတြက္ ဒီစာအုပ္ေလးကို ဖတ္ျဖစ္ေအာင္ ဖတ္ၾကဖို႔လည္း ညႊန္းပါတယ္။ စာအုပ္မဖတ္ခ်င္လို႔ ႐ုပ္ရွင္ၾကိဳက္တဲ့သူ အေနနဲ႔လည္း မၾကည့္ရေသးသူမ်ား ၾကည့္ၾကဖို႔ ညႊန္းလိုပါတယ္။ ဒီကားကို ႐ိုက္တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာက ေျပာဖူးပါတယ္။

ဒီဇာတ္လမ္းဟာ ေသျခင္းတရား အေၾကာင္း ကို ေျပာထားတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ေသာ္ျငားလည္း ဘ၀မွာ ဘယ္လို ရွင္သန္ေနထိုင္သြားၾကမလဲဆိုတဲ့ ဒႆနကို စဥ္းစားမိသြားေစပါတယ္တဲ့။ ရယ္စရာအေၾကာင္း မဟုတ္ေပမယ့္လည္း သနားစရာထဲမွ ျပံဳးစရာေလးမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ဒီကားမွာ ဘယ္အရာကိုမွွ အစြန္းေရာက္ေအာင္ အလြန္အကြၽံၾကီး ျဖစ္ေနေအာင္ ထည့္သြင္း ႐ိုက္ျပမထားပါဘူးတဲ့။ ေသတဲ့သူေတြအေၾကာင္း အမ်ားၾကီးပါေပမယ့္ လန္႔စရာ ေၾကာက္စရာ ရြံ႔စရာ ေကာင္းေအာင္ လုပ္ျပမထားပါဘူး၊ ၀မ္းနည္းစရာေတြ တစ္ပံုၾကီး ပါေပမယ့္ စိတ္ ထိခိုက္ ေၾကကြဲရမႈေတြကို ေျဖသိမ့္ေပးထားပါတယ္။ စိတ္ႏွလံုး ၾကီးျမတ္မႈနဲ႔ ေမတၱာတရားဟာ အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္ စက္ဆုပ္စရာလို႔ ထင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကိုေတာင္မွ တင့္တယ္လွပမႈေတြ ထံုလႊမ္းေနေစႏိုင္တာကို အႏုပညာေျမာက္စြာ လွစ္ျပထားတာသာ ေတြ႔ရမွာပါတဲ့။

လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ၀မ္းနည္းျခင္းေတြ၊ စိတ္ၾကည္ႏႈးရျခင္း၊ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ရျခင္းေတြနဲ႔အတူ ဘယ္ေန႔ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ တိတိက်က် မသိႏိုင္ပဲ ေနာက္ဆံုး အေျဖကိုသာ ေပးထားျပီး အလယ္ဆင့္ေတြကို ဖြက္ေပးထားတဲ့ ေလာကၾကီးမွာ ေကာင္းတလွည့္ ဆိုးတခါ လည္ပတ္ျပီး ေန ေန ၾကရတာပဲ၊ ဘာကိုပဲ ေတြ႔ၾကံဳရ အစြန္းေရာက္တဲ့စိတ္နဲ႔ မၾကည့္ပဲ ေနရခ်ိန္ ခဏေလးကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လို ေနသြားၾကမလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ားနဲ႔ အတူ။

ေမတၱာမ်ားစြာျဖင့္

စုခ်စ္သူ

၀၉ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၂

ညေန ၀၆နာရီ ၀၆မိနစ္

၀န္ခံခ်က္ ။။ ေခါင္းစဥ္မွာ ထူးအိမ္သင္ ကဗ်ာမွ စာသားျဖစ္ပါတယ္။

++++

ပန္းႏုေရာင္ စာတစ္ေစာင္ ဒီဇင္ဘာ ဒိုင္ယာရီ

၀၁ ဒီဇင္ဘာ ၁၉၉၂

ထီးတစ္ေခ်ာင္း ဂ်ာစီအနီေရာင္ ဖီးဆင့္စက္ဘီး အစိမ္းေရာင္ မိန္းကေလး ရဲ႕
ပန္းႏုေရာင္ စာတစ္ေစာင္ ဒိုင္ယာရီ

နံနက္ခင္း ေဆာင္းေအးေအးမွာ ႏွင္းျမဴရနံ႔ေတြေ၀လို႔... ။ ဟင္... ဒီဇင္ဘာ ၁ရက္ေန႔ေတာင္ ေရာက္ျပန္ျပီေပါ့။ ၀ါး... အိပ္ရာက ထမွ... ဒီေန႔ စေန ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ ... အင္းယားဘက္ကို စက္ဘီးစီးမယ္၊ ေက်ာင္း၀င္းထဲ ပတ္မယ္။ အျပန္ ဘုရားလမ္းထိပ္က အေၾကာ္ဆိုင္မွာ ေရေႏြးၾကမ္းပူပူေလး မႈတ္ေသာက္ရင္း အေၾကာ္စံု နဲ႔ ေကာက္ညွင္္းေပါင္း ထိုင္စားမယ္။ အေၾကာ္ဆိုင္လာတဲ့ လူေတြရဲ႔ စ႐ိုက္ေပါင္းစံု ကို ထိုင္ၾကည့္မယ္။ ျပီးေတာ့ ဘုရားပန္းေတြ ၀ယ္ျပီး အိမ္ျပန္မယ္။

ကမန္းကတန္း ထ၊ မ်က္ႏွာသစ္ေတာ့ ေရေအးေအးက လူကို တြန္႔ကနဲ ျဖစ္ေစ။ ေခါင္းမွာ အဘြားေပးတဲ့ သိုးေမြးဦးထုတ္ေဆာင္း၊ လည္မွာ ေဖေဖ့ဆီက ရတဲ့ ေယာက္်ား မာဖလာ ပတ္၊ အဘိုး အေမြေပးထားတဲ့ ေခါင္းစြပ္ သိုးေမႊးေ၀့စကုပ္ေပၚက အစ္ကိုၾကီး လက္ေဆာင္၀ယ္ေပးထားတဲ့ အားကစားသမားေတြ ၀တ္တဲ့ ဂ်ာစီ အနီေရာင္နဲ႔ ခ်ည္ထမီခပ္ထူထူကို တိုတို ၀တ္ျပီး ေျခအိတ္စြပ္ ကင္းဘတ္ ဖိနပ္စီး၊ ဖီးဆင့္ စက္ဘီး အစိမ္းေရာင္ေလး ကို တြန္းထုတ္လာ....။ ေရွ႔စက္ဘီးျခင္းထဲမွာ ပိုက္ဆံအိတ္နဲ႔ အစိုးရထုတ္ ေခါက္ထီးမာမာတစ္ေခ်ာင္း။ ထီးကေတာ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ထဲ သြားသြားလာလာ လုပ္သူေတြအတြက္ မမၾကီးထည့္ေပးထားတဲ့ အေဆာင္။ 

ဟား... ေအး လိုက္တာ ေမႊးလိုက္တာ... ။ ေဆာင္းေလ ရနံ႔က ေအးလည္း ေအးတယ္... ေမႊးလည္း ေမႊးတယ္။ ဘယ္ဆီကမွန္း မသိ လြင့္ပ်ံ႔လာတဲ့ ပန္းရနံ႔ေလးေတြက ေလထဲမွာ ထံုရနံ႔ေလး သင္းသင္းေမႊးလို႔။ ေလကို အားပါးတရ ႐ႈ႐ိႈက္မိလိုက္တယ္။ မနက္၄နာရီသာသာ ေစာေနေသးလို႔ လမ္းေဘးမွာ လမ္းေလွ်ာက္သူ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ကလြဲလို႔ ဘုရားလမ္း လမ္းမၾကီး တစ္ေလွ်ာက္ ရွင္းလို႔ လင္းလို႔ ထင္းလို႔၊ အေၾကာ္ဆိုင္ေတာင္ မွ မီးေမႊးခါစ ရွိေသး။ စက္ဘီးကို ခပ္ျပင္းျပင္းအနင္း ပထမေတာ့ ေလၾကမ္းထဲမွာ ေက်ာေလးပင္ တြန္႔ကနဲ ျဖစ္သြား၊ ခဏၾကာေတာ့ ဒီေလေအးေအးထဲမွာပဲ ေခြၽးေလး စို႔လာခ်င္သလိုလို၊ ခပ္ျဖည္းျဖည္း အရွိန္ေလွ်ာ့လိုက္ေတာ့ စို႔ေနတဲ့ေခြၽးေတြက တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလနဲ႔ ေအးတလွည့္ ေႏြးတလွည့္။

ေဟာ... ေျပာရင္း ဆိုရင္း အာစီထဲေတာင္ ေရာက္လာျပီ။ အင္းယား ကန္ေလး ေဘးမွာ စက္ဘီးကို ရပ္၊ ခါးကို ဟိုလွည့္ ဒီလွည့္ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္၊ လက္ကို ေျမွာက္ အားပါးတရ ေလကို ႐ႈ ထုတ္၊ ကန္ေပၚက ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလေအးေအးက အသဲထဲထိ စိမ့္သြားသလို၊ ေကာင္းလိုက္တဲ့ ေလ၊ ေျမ၊ ေရ။ ေဘးနားမွာ ကိုယ့္လိုပဲ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ေနတဲ့ အန္ကယ္ၾကီး နဲ႔ အန္တီၾကီး၊ ဆရာ ဆရာမ ေတြ ျဖစ္ပံုရ။ ကိုယ့္ဘက္လွည့္ ျပံဳးျပျပီး ေရွ႕ကို ဆက္ေလွ်ာက္သြားၾက။

ကဲ... ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္တာ ၁၀မိနစ္ေလာက္ဆိုေတာ့ ေတာ္ျပီ။ လွဲထားတဲ့ စက္ဘီးေလးကို မ၊ ေကြ႕ထြက္မယ္ ျပင္ေနတုန္း... ျဗဳန္းဆို ေနာက္မွာ ရပ္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို စက္ဘီးဦးနဲ႔ ၀င္တိုးမလို ျဖစ္မိ။ ေအာင္မယ္... ၾကည့္စမ္း မ်က္ႏွာက သူခိုး ဂ်ပိုး ႐ုပ္နဲ႔ ဘာခိုး မလို႔တုန္း မသိဘူး။ ဟိုက္... ပိုက္ဆံအိတ္ကို စက္ဘီးျခင္းထဲ ဒီတိုင္း ထည့္မိထားတာ ကပ်ာကရာ ေကာက္ယူ။ လုမယ္ လို႔ မ်ား လုပ္ရင္ ေကာက္႐ိုက္ဖို႔ ထီး႐ိုးကို ပါ လက္နဲ႔ ထိထားရ။

စဥ္းစားေနတုန္း... သင္းလက္က သူ႔ ဂ်ာကင္ထဲက တစ္စံုတစ္ခုကို ယူျပီး ေျမွာက္အလာ။ ဟာ... ဒီလိုလုပ္လို႔ ဘယ္ရလိမ့္မတုန္း... သူ႔ထက္ လ်င္တဲ့ ကိုယ္တို႔က ထီး႐ိုးကို ဆုပ္ကိုင္လို႔ ၀ွီးခနဲ ျမည္ေအာင္ ေတြ႔ကရာကိုခုတ္ခ်ပလိုက္။ သိုင္းေလာကရဲ႔ ပန္းရာဇာ မင္းသမီး ဆိုတာ ကိုယ္ပဲေဟ့လို႔ ဘာတို႔ေတာ့ မေၾကြးေက်ာ္ မိပါဘူး။ ခြပ္ ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔ အားလို႔ေတာင္ မေအာ္ႏိုင္၊ အ ဆိုတဲ့ အသံကပဲ ခပ္အုပ္အုပ္ထြက္ျပီး မ်က္ႏွာကို လက္နဲ႔ အုပ္ကာ ထိုင္ခ်သြား။ ကဲ... ကိုယ့္လူ... မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ထဲေတြ႔လို႔ ေနာင္မ်ား လုခ်င္ ၀ွက္ခ်င္ စိတ္္ နည္းနည္းကေလး ေပၚလာျပီဆိုရင္ ဂ်ာစီ အနီေရာင္ ဖီးဆင့္စက္ဘီး အစိမ္းေရာင္ စီး အရိပ္မဲ့ သိုင္းရာဇာ မင္းသမီးကိုသာ သတိရလိုက္ပါလို႔ ခပ္ၾကြားၾကြားေလးေတြးကာ စက္ဘီးကို ခြအတက္... မ်က္ႏွာကို ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ တစ္ခ်က္လွည့္အၾကည့္မွာ ။

ဟင္... လက္၀ါးနဲ႔ အုပ္ကာ ေမာ့ၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္တဲ့ တခဏ ရင္ ထဲ ဒိန္းကနဲ ေဆာင့္တက္ ... ဗုေဒၶါ... စကၠဴပန္း အနီေရာင္ေတြနဲ႔အိမ္က ေျပာင္းလာခါစ ဆရာၾကီးရဲ႕သား ဟို ခပ္ေခ်ာေခ်ာ အစ္ကိုၾကီးပါလား...။ ခုနက ေမွာင္ေနေတာ့ ဘယ္သူမွန္းမသိ ဘယ္၀ွာမွန္းမသိ၊ ခုမွ မ်က္ႏွာသိ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ ... ဘုရားတမိ၊ ေခ်ာလို႔ဆိုျပီး မသိမသာ လိုက္လိုက္ ၾကည့္ေနမိတဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ မင္းသား ျဖစ္ေနပါေပါ့၊ ဘုရား...ဘုရား... လက္ေတာ့ လြန္ကုန္ပါပေကာလို႔ ျဗဳန္းကနဲ ရင္ေတြတုန္၊ ႐ုတ္တရက္္ ဘာလုပ္ရမယ္မွန္းမသိ၊ ဘယ္မ်ား ထိသြားသလဲ မသိမသာ လိုက္ၾကည့္... မ်က္လံုးေတာ့ ထိပံု မရ၊ ေခါက္ထီးေစာင္းက မာေတာ့ မ်က္ခုန္း႐ိုးက ေသြးလိုလို အေရာင္ကို လွမ္းေတြ႔မိ။ အဲဒီ အခ်ိန္ သူ႔ ရင္ခြင္ထဲက ျပဳတ္က်လာတာက.... ေသြးစစ နဲ႔ ပန္းႏုေရာင္ စာတစ္ေစာင္။ လူက စက္ဘီးေပၚ ဘယ္လို ေရာက္သြားမွန္းမသိပဲ နင္းေျပးတာမွ လွစ္ခနဲ လွစ္ခနဲ။  

 ႏို႔... သိမွ မသိပဲ။

+++++

 
၀န္ခံခ်က္ ။ လုပ္ၾကံ ဖန္တီးျခင္း သက္သက္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။ ;)

အာဇီ၀႒မကသီလ ႏွင့္ စာေရးျခင္း က်င့္၀တ္

ကြၽန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြ ငယ္ငယ္ က ၄-၅-၆ ႏွစ္အရြယ္ စျပီး စာဖတ္ ႏိုင္တာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ ေက်ာင္းအားရက္ေတြမွာ အဖိုးအဖြား အေဖအေမ တို႔က အဖြားရဲ႔ ေမာင္၀မ္းကြဲေတာ္စပ္သူ ဘဘုန္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ပို႔ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဘဘုန္းသင္ေပးတဲ့ ၅ပါးသီလ ၈ပါးသီလ သီလေတာင္း အပါအ၀င္ ဘုရားစာမ်ား စတင္ က်က္မွတ္ ရပါတယ္။ ၀ါတြင္းကာလ ဥပုသ္ေန႔ေတြမွာ ကေလးေတြမို႔ ၈ပါးသီလ ၉ပါးသီလ မေဆာက္တည္ႏိုင္ရင္ေတာင္မွ မနက္ပိုင္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို လူၾကီးေတြနဲ႔ အတူ လိုက္ျပီး တစ္ထိုင္ သီလ ဆိုတာကို ယူ၊ တရားနာရပါတယ္။

ကြၽန္မတို႔ အတန္းကေလး ရလာ၊ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ ေရာက္လာေတာ့ ေမေမက အာဇီ၀႒မကသီလ အေၾကာင္း စတင္ သင္ေပးပါတယ္။ ၅ပါးသီလ နဲ႔ အတူ အာဇီ၀႒မကသီလ ကိုပါ သမီးတို႔ ေန႔စဥ္ ေဆာက္တည္ က်င့္သံုး ရမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အာဇီ၀ ဆိုတာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအတြက္ လုပ္ကိုင္ရတဲ့ အလုပ္မ်ိဳးကို ေခၚ သတဲ့။ မတရား အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈကို မိစၦာဇီ၀ လို႔ ေခၚတယ္။ မိစၦာဇီ၀ မွ ေရွာင္ၾကဥ္လ်က္ တရားသျဖင့္ ပစၥည္းရေအာင္ ရွာေဖြမႈကို သမၼာအာဇီ၀ လို႔ ေခၚတယ္။ ၈ပါး ေျမာက္ သိကၡာပုဒ္ ရွိလို႔ အာဇီ၀႒မကသီလ ၈ပါးသီလလို႔လည္း ေခၚ ပါတယ္။

ကြၽန္မတို႔တေတြ ကေလးဘ၀ အလြန္၊ ဇေကာဇကအရြယ္ေလး ေရာက္လာ၊ ေက်ာင္းေနေပ်ာ္တဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္လာေတာ့ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းသာလ်င္ ကိုယ့္ဘ၀ ဆုိတာမ်ိဳး စျဖစ္လာျပီ၊ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြရဲ႔အသံ ရပ္ကြက္ထဲက အသံဗလံေတြကိုလည္း နားထဲမွာ မွတ္တတ္လာျပီ၊ ေရႊေသြး၊ ေတဇ၊ ကေလးကာတြန္းေတြနဲ႔ မလံုေလာက္ အားမရႏိုင္ေတာ့ပဲ စာအုပ္အငွားဆိုင္သြားျပီး ၀တၳဳေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြ လက္တဲ့စမ္း ငွားဖတ္တတ္လာျပီ။ အဲ့ဒီမွာ မေကာင္းတာနဲ႔ ေကာင္းတာေတြဟာ အတူေရာပါလာၾကျပီ။ စိတ္ေတြဟာ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႔ ျပဳျပင္မႈနဲ႔အတူ အေရာင္စံုကာ ဆန္းသစ္လာၾကျပီ။

ကြၽန္မတို႔ အိမ္ေအာက္ထပ္က ဦးေလးက ညေနတိုင္က်ရင္ ေအာ္... ေလာက... ေလာက လို႔ ညည္းရင္ ကြၽန္မတို႔ေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးလည္း ေအာ္... ေလာက ... ေလာက လို႔ ဘာမွန္းမသိပဲ သူ႔ေနာက္က လိုက္ညည္းပါတယ္။ မ်က္ေစာင္းထိုးအိမ္က ေစ်းသည္ လင္မယား ရန္ျဖစ္လို႔ ေယာက္်ားက မိန္းမကို ဆဲေရးသလို ကြၽန္မတို႔ ေမာင္ေလးဟာ ဘုမသိ ဘမသိ လိုက္ဆိုပါတယ္။ စာအုပ္ဆိုင္ က ၾကားလာတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲက ေပါက္ပန္းေဆးစကားေတြ နားမလည္ ပါးမလည္ အိမ္မွာ ျပန္ေျပာၾကပါတယ္။ ေမာင္ႏွမေတြ တစ္ေယာက္ နဲ႔ တစ္ေယာက္ စည္း၀ါးညီေနတဲ့ အခ်ိန္ဆို တစ္ေယာက္ မဟုတ္တာ လုပ္တာ တစ္ေယာက္က ဖုံးကြယ္ ေပးေပမယ့္ ရန္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ဆို ဦးတဲ့သူက လူၾကီးကို အရင္ေျပး တိုင္တန္း ကိုယ့္အျပစ္မေရာက္ေအာင္ မဟုတ္တ႐ုတ္ အပိုဆာဒါး ေတြ အလိမ္အညာေတြပါ ထည့္ျပီး ကုန္းတိုက္ပါတယ္။ သူတစ္ပါးက ကုန္းတိုက္ရင္ ကုန္းတိုက္မွန္း မသိ ေနာက္ကလိုက္ေျပာကာ၊ အယံုလြယ္ တတ္ၾကပါတယ္။ ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ကိုယ္လည္း ေသခ်ာမသိပဲ သူတပါးမေကာင္းေၾကာင္း အတင္းအဖ်င္း ေျပာရတာကို အာေတြ႔ သေဘာေတြ႔ ႏွစ္ျခိိဳက္ လာတတ္ၾကပါတယ္။

ကြၽန္မတို႔ ေမာင္ႏွမတေတြြ ဒီလိုမ်ိဳး စိတ္ေတြ မသိမသာနဲ႔ ၾကမ္းတမ္းလာတာကို ေမေမက ရိပ္မိလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အာဇီ၀႒မကသီလ ကို သင္ၾကားေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အာဇီ၀႒မကသီလ မွာ ပထမ ၄ပါးက ၅ပါးသီလ ထဲက ေရွ႔ဆံုး ၄ပါးနဲ႔ အတူတူပါပဲ။ ၄ပါးေျမာက္ မုသာ၀ါဒ - မဟုတ္မမွန္ေသာ စကားကို မေျပာပါဆိုတဲ့ က်င့္၀တ္နဲ႔ အတူ ေနာက္ထပ္ ေဆာက္တည္ရမယ့္ က်င့္၀တ္ ၄ပါးကေတာ့ ပိသုဏ၀ါစာ - အခ်င္းခ်င္း မုန္းတီးေအာင္ ကုန္းတိုက္ျခင္း၊ ဖ႐ုသ၀ါစာ - ၾကမ္းတမ္းစြာ ဆဲဆို တိုင္းထြာျခင္း၊ သမၹပၸလာပ၀ါစာ - အက်ိဳးမရွိ၊ သိမ္ဖ်င္းေသာ စကားတို႔ကို ေျပာဆိုျခင္း နဲ႔ မိစၦာဇီ၀ါ - မွားယြင္းတဲ့ မတရား အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈ မွ ေရွာင္က်ဥ္ျခင္း တို႔ ျဖစ္တယ္။

တေလာက ကြၽန္မ တူမေလး ၀မ္းကြဲကို အသက္ ၁၈ႏွစ္ျပည့္ျပီမို႔ သူ႔ကို ပထမဆံုး ေဖ့ဘုတ္ အေကာင့္ ဖြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သူက စာေရး၀ါသနာပါလို႔ ဘေလာ့လည္း ေရးခ်င္တယ္၊ ဖိုရမ္ေတြထဲမလည္း စာေရးခ်င္ပါတယ္တဲ့။ ပတ္ဘလစ္ကို စာေရးတဲ့ အခါ ဘယ္လို စည္းမ်ဥ္းမ်ိဳးကို လိုက္နာ က်င့္သံုး သင့္တယ္ထင္လဲ၊ ဘယ္လို principle မ်ိဳး ထားရွိသင့္သလဲ ဆိုတာ ကြၽန္မကို ေမးလာပါတယ္။

ကြၽန္မတို႔ ငယ္ငယ္က ေမေမ သင္ေပးတဲ့ အာဇီ၀႒မကသီလ ၈ပါးသီလ ကို ကြၽန္မ သတိရသြားပါတယ္။ သူနဲ႔ ကြၽန္မ စကားေတြေျပာျဖစ္တာေတာ့ အမ်ားၾကီးပဲ။ ဒါေပမယ့္ အတိုခ်ဳပ္ သူ႔ကို ကြၽန္မေျပာလိုက္တာကေတာ့ စာ စ ေရးတဲ့သူေတြဟာ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြ ကိုယ့္အေၾကာင္းေတြ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျမင္ေနရတာေတြကို ခံစားရသလို ျမင္သလို ေရးတာပဲ ျဖစ္တာမို႔ ကိုယ္ေရးသမွ် ဟာ တခါတခါ သူမ်ားအတြက္ အက်ိဳးရွိခ်င္လည္း ရွိမယ္။ မရွိခ်င္လည္း မရွိဘူး၊ သို႔ေသာ္ ကိုယ္ေရးလိုက္တဲ့စာေၾကာင့္ သူတစ္ပါးအက်ိဳး မမဲ့ပါေစနဲ႔လို႔။

ဆိုေတာ့ ကြၽန္မစာေရးတဲ့ အခါ အတတ္ႏိုင္ဆံုး လိုက္နာ က်င့္သံုးတဲ့ က်င့္၀တ္မ်ား ကို သူ႔အတြက္ ခ်ေရးေပးလိုက္ပါတယ္။

၁) မုသာ၀ါဒါ - ကိုယ့္စာကို လူဖတ္ေစခ်င္ယံု သက္သက္နဲ႔ နာမည္ၾကီးေစေၾကာင္းငွာ မဟုတ္မမွန္တာေတြ လီဆည္ျပီး မေရးပါနဲ႔။
၂) ပိသုဏ၀ါစာ - အခ်င္းခ်င္း အျငင္းပြား မုန္းတီးေစႏိုင္တဲ့ ကုန္းတိုက္စကားမ်ား ေသြးထိုးစကားမ်ား အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရွာင္က်ဥ္ပါတယ္။
၃) ဖ႐ုသ၀ါစာ - ဘယ္ေလာက္ပဲ မေကာင္းမႈ လုပ္ေနတဲ့သူအေၾကာင္းကိုပဲ ေရးသည္ ျဖစ္ေစ၊ ၾကမ္းတမ္းေသာ စကားမ်ား၊ ဆဲဆိုမႈ အသံုးအႏံႈးမ်ား လံုး၀ မပါ၀င္ပါေစနဲ႔။
၄) သမၹပၸလာပ၀ါစာ - အေရးမပါ အရာမေရာက္ သိမ္ဖ်င္းေသာ စကားမ်ား၊ သူတစ္ပါး အတင္းအဖ်င္း ေျပာျခင္း ေရးျခင္းမ်ားနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ မခံပါနဲ႔။

ကြၽန္မ ေျပာလိုက္တာ သူဘယ္ေလာက္ နားလည္ သြားတယ္၊ လိုက္နာႏိုင္မယ္ဆိုတာ မသိေပမယ့္ ကြၽန္မ ကိုယ္တိုင္လည္း စာေရးတဲ့ ေနရာမွာ ဒီအခ်က္ေတြကို သတိေလးနဲ႔ ဦးထိပ္ထားျပီး အျမဲ ေရးေၾကာင္း ေျပာျပမိပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စာေရးမယ့္သူဟာ emotion အရမ္းျဖစ္လို႔ မရပါဘူး။ အမ်ားအတြက္ စာေရးရင္ ပုဂၢလဓိဌာန္ကို ပယ္ျပီး ဓမၼဓိဌာန္ နဲ႔ ေရးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔ ငယ္ငယ္က သင္ခဲ့ရတဲ့ အာဇီ၀႒မကသီလ ကိုလည္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေရးလိုက္ရပါတယ္။

အာဇီ၀႒မကသီလ
၁ ။ ပါဏာတိပါတာ = သူတစ္ပါး အသက္ကို သတ္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏။
 I shall abstain from killing
၂ ။ အဒိႏၷာဒါနာ = သူတစ္ပါး ပစၥည္းဥစၥာ ကို မတရားယူျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏။
 I shall abstain from stealing
၃ ။ ကာေမသုမိစၦာစာရာ = သူတစ္ပါး သားမယား ကို က်ဴးလြန္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏ ။
 I shall abstain from adultery
၄ ။ မုသာ၀ါဒါ = မဟုတ္မမွန္ေသာ စကားကို ေျပာဆိုျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏ ။
 I shall abstain from telling lies
၅ ။ ပိသုဏ၀ါစာ = ေသြးထိုး ကုန္းတိုက္မႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏။
 I shall abstain from slandering
၆ ။ ဖ႐ုသ၀ါစာ = ၾကမ္းတမ္းစြာ ဆဲဆိုမႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏။
 I shall abstain from using harsh language
၇ ။ သမၹပၸလာပ၀ါစာ = အက်ိဳးမရွိ သိမ္ဖ်င္းေသာ စကားကို ေျပာဆိုမႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏ ။
 I shall abstain from telling useless non-sense
၈ ။ မိစၦာဇီ၀ါ = မတရားေသာ ဥစၥာပစၥည္းရွာေဖြမႈမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါ၏ ။
I shall abstain from earning wrong-livelihood

စုခ်စ္သူ

၃၀ ႏို၀င္ဘာ ၂၀၁၂

ကိုးကား - အရွင္ဇနကဘိ၀ံသ (အာဇီ၀႒မကသီလ)

+++++