In Our Silk Yathu... (08 Oct 2013)

 

The Gardener

Hands cling to hands and eyes linger on eyes:
thus begins the record of our hearts.
It is the moonlit night of March;
the sweet smell of henna is in the air;
my flute lies on the earth neglected and your garland of flowers in unfinished.

This love between you and me is simple as a song.

Your veil of the saffron colour makes my eyes drunk.
The jasmine wreath that you wove me thrills to my heart like praise.
It is a game of giving and withholding,
revealing and screening again;
some smiles and some little shyness, and some sweet useless struggles.

This love between you and me is simple as a song.

No mystery beyond the present;
no striving for the impossible;
no shadow behind the charm;
no groping in the depth of the dark.

This love between you and me is simple as a song.

We do not stray out of all words into the ever silent;
we do not raise our hands to the void for things beyond hope.
It is enough what we give and we get.
We have not crushed the joy to the utmost to wring from it the wine of pain.

This love between you and me is simple as a song.  

Rabindranath Tagore

ဂုရုႀကီးဂိုအင္ကာသို႔ ကန္ေတာ့ပန္း

Guruji Satya Narayan Goenka 

(January 30, 1924 to September 29, 2013) 

၁၉၉၈ခုႏွစ္ NUS မွာ ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္၊ တစ္ခုေသာ ညေနခင္း အတန္းစခါနီးမွာ အစ္မတစ္ေယာက္က မေရႊစုေရ… စင္ကာပူကို ဂုရုႀကီးဂိုအင္ကာ ၾကြလာတယ္ ေျပာတယ္။ ဒီေန႔ညေန သူ႕တရားပြဲရွိသတဲ့၊ ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲ တစ္ရက္ထဲ ေဟာမွာမို႔ နားေထာင္ရေအာင္ သြားၾကမလားတဲ့။ တကယ္က စာေမးပြဲနီးေနျပီမို႔ အဲ့ဒီေန႔ကအတန္းမွာ ဆရာက အေရးၾကီးတဲ့အခ်က္ေတြ ရွင္းျပမွာမို႔ တတ္ႏုိင္ရင္ အတန္းမပ်က္ၾကပါနဲ႔လို႔ ႀကိဳမွာထားတာပါ။ ဒါေပမဲ့လည္း ဂုရုႀကီးဂိုအင္ကာလို႔ ၾကားလိုက္တာနဲ႔ လာေခၚတဲ့အစ္မကို ခ်က္ခ်င္းေခါင္းျငိတ္ သေဘာတူေၾကာင္း အေျဖေပးကာ ဆရာၾကီးေဟာေျပာမယ့္ တရားပြဲရွိတဲ့ေနရာကို စိတ္ထက္သန္စြာ သြားေရာက္ နာၾကားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဆရာၾကီးဂိုအင္ကာကို ပထမဆံုး ေတြ႔ဆံုဖူးခဲ့ျခင္းပါ။

ဂုရုႀကီးလို႔ေခၚတဲ့ ဆရာႀကီးဂိုအင္ကာအေၾကာင္းကို ေဖေဖ့စာအုပ္စင္ကေန ဖတ္ခဲ့ဖူးတာ ၾကာလွပါျပီ။ ေခါင္းကိုက္ေရာဂါျပင္းထန္စြာစြဲကပ္ေနလို႔ ေရာဂါေပ်ာက္လိုေပ်ာက္ျငား ဆရာႀကီးဦးဘခင္တရားရိပ္သာကို ေရာက္လာခဲ့ရာက စစ္မွန္တဲ့တရားေတာ္ျမတ္ရဲ႔ သေဘာသဘာဝကို ေလ့လာသိရွိခဲ့ျပီးေနာက္ သဒၶါတရားထက္ထက္သန္သန္နဲ႔ ဝိပႆနာတရားေတြကို ၾကိဳးကုပ္အားထုတ္ခဲ့ျပီး၊ ေနာက္ဆံုးမွာ ရတနာသံုးပါးကို အၾကြင္းမဲ့ယံုၾကည္စြာ ဗုဒၶဘာသာဝင္အျဖစ္ ကူးေျပာင္းသြားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြပါ။ အဲဒီေခတ္ကာလ ရန္ကုန္ဟိႏၵဴဘာသာဝင္ေတြရဲ႕႔ ထိပ္သီးမာရဝါသီသူေဌးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ဆရာႀကီးဂိုအင္ကာ ဗုဒၶဘာသာဝင္အျဖစ္ကို ေျပာင္းလဲလိုက္ျခင္းဟာ ထိုထိုအသိုက္အဝိုင္းမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ဂယက္ရိုက္ခဲ့ပါတယ္။ ဟိႏၵဴဘာသာဝင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြရဲ႕ တရားေက်ာင္းမွာ တရားနာယူက်င့္ႀကံဖို႔ ေႏွာင့္ေႏွးမိခဲ့တာကိုလည္း ဆရာၾကီးဂိုအင္ကာက သူ႔တရားပြဲတခ်ိဳ႔မွာ ထည့္သြင္းေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္။

မေရႊစု ကိုယ္တိုင္လည္း ဝန္ခံရမွာ တစ္ခုရွိပါတယ္။ အဲဒါ ဘာလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႔ တရားေတာ္ျမတ္ေတြကို ျဖန္႔ျုဖဴးေပးေနတဲ့ ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနတာ၊ ဒီလူမ်ိဳးျခားဆရာၾကီး ေဟာေျပာတာ ကိုယ့္ျမန္မာျပည္က ဆရာေတာ္ၾကီးေတြကို မွီပါ့မလားဆိုတဲ့ အနည္းငယ္ေသာသံသယပါ။ ဒါေပမဲ့ ဆရာႀကီးကို ျမင္ဖူးေတြ႔လိုက္ရတဲ့တခဏမွာပဲ အဲဒီသံသယဟာ ျမဴမႈန္မွ်မထင္ လံုးဝကင္းစင္ ရွင္းလင္းသြားရပါတယ္။

ဆရာၾကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာေတာ္ဟာ တရားရွိတဲ့သူေတြရဲ႕ ပံုပန္းသ႑ာန္ပီသစြာ ေအးခ်မ္းၾကည္လင္လွပါတယ္။ ဘဝအေဖာ္ မာတာၾကီးက မ်က္ႏွာတည္သေလာက္ ဆရာၾကီးက အင္မတန္ကို မ်က္ႏွာခ်ိဳပါတယ္။ ဆရာၾကီး အသံကိုၾကား မ်က္ႏွာကို ျမင္လိုက္ရတိုင္း စိတ္ထဲ အလုိလိုၾကည္လင္ျပီး ေႏြးေထြးမႈကို ခံစားရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ကရုဏာတရားနဲ႔ ေမတၱာတရားရဲ႔ ရိုက္ခတ္မႈေတြေၾကာင့္ပါ။ တခါတခါ ဟိႏၵီဘာသာစကား အသံေနအသံထားနဲ႔ ဆရာႀကီး ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္တဲ့ တရားဂါထာေတြကို နာၾကားရတာ အဓိပၸါယ္နားမလည္တာေတာင္မွ တရားေတာ္အသံမွာ နစ္ဝင္ျပီး ရင္ထဲမွာ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ျဖစ္မိပါတယ္။

၁၉၉၉ခုႏွစ္ စင္ကာပူမွာ ပထမဆံုးျပဳလုပ္တဲ့ ဆရာၾကီးဂိုအင္ကာ ၁၀ရက္ တရားစခန္းကို ဝင္ခဲ့ပါတယ္။ စင္ကာပူမွာရွိတဲ့ ဆရာႀကီးရဲ႔သားတစ္ေယာက္အိမ္မွာ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္းလုပ္တဲ့ တရားစခန္းမွာလည္း တရားထိုင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ တရားစခန္းတခ်ိဳ႔ေတြမွာလည္း လုပ္အားေပး လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာႀကီးတို႔မိသားစုဝင္ေတြကို နီးနီးကပ္ကပ္ ေတြ႔လာရျပီး ဒီမိသားစုၾကီးကို ၾကည့္ရ ျမင္ရတာ စိတ္ထဲမွာ အင္မတန္ စိတ္ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႕ အားက်မိပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႔ သား၊ ေခၽြးမ၊ ေျမး၊ ေျမးေခၽြးမ စသျဖင့္ အားလံုးဟာ ေမတၱာတရားရိပ္ေအာက္မွာ စုေပါင္းေနထိုင္ၾကတဲ့မိသားစု ျဖစ္ေနလို႔လားမသိ၊ မ်က္ႏွာေတြဟာ ျငိမ္းခ်မ္းၾကည္လင္ ခ်စ္စရာေကာင္းလွပါတယ္။ စင္ကာပူမွာျပဳလုပ္တဲ့ တရားစခန္းေတြမွာ ဆရာႀကီးမိသားစုဝင္ေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဓမၼလုပ္သားအေနနဲ႔ တက္ၾကြစြာ လုပ္အားေပးၾကတာကို ေတြ႔ရေတာ့ တစ္ေန႔ ကိုယ္လည္း မိသားစုၾကီးတစ္ခုရွိလာရင္ ကိုယ့္ခင္ပြန္း ကိုယ့္သား ကိုယ့္ေျမးေတြကို ဒီလိုတရားဓမၼနယ္ထဲမွာ အတူလက္တြဲျပီး ပါဝင္လုပ္ကိုင္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္လို႔ အားက်ၾကည္ညိဳစိတ္ေတြ ျဖစ္လာမိပါတယ္။

တခါက ဆရာႀကီးရဲ႕တရားပြဲအေမးအေျဖ ဂ႑တစ္ခုမွာ လူတစ္ေယာက္က Are you enlighten??? လို႔ ေမးပါတယ္။ အဲဒီေမးခြန္းေလးကို ဆရာႀကီးရွင္းျပတာ မွတ္သားစရာေကာင္းပါတယ္။ What I am today, When I compare what I was before coming to Vipassana, such a BIG CHANGE!!! Changing your life for the better. လို႔ ေျဖသြားပါတယ္။ တရားေတြ က်င့္ႀကံၾကိဳးစား အားထုတ္ေနေသာ္လည္း အေကာင္းဘက္ကို ဘာမွ ေျပာင္းမလာဘူးဆိုရင္ ဒါဟာ တစ္ခုခု မွားေနတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္၊ either technique is not good or you are not good လို႔ မိန္႔ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကေတာ့ I am already happy. Why Should I practice Vipassana?? လို႔ ေမးဖူးပါတယ္။ ဆရာႀကီးက I’m glad that you are happy. But don’t you want to become happier, become happiest??? လို႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။

ဆရာၾကီးရဲ႔ ဒီမိန္႔ဆိုခ်က္ေတြဟာ အသည္းထဲထိ စြဲျမဲေနပါတယ္။ တရားေတြသာ အားထုတ္ေနတာ ဘာမွလည္း မတိုးတက္လာ၊ မထူးျခားပါလားလို႔ မျဖစ္ရေအာင္ ယေန႔မေရႊစုနဲ႔ မေန႔ကမေရႊစု အေကာင္းဘက္ကို ဘယ္ေလာက္ေျပာင္းလာသလဲ၊ စစ္မွန္တဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈေရာ ကိုယ့္မွာရွိရဲ႔လား ဆိုတာ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေလ့လာသံုးသပ္ ဆင္ျခင္ ေနထိုင္က်င့္ကိုရလာပါတယ္။

ဒီစာေလးနဲ႔ ဂုရုႀကီးဂိုအင္ကာကို ေနာက္ဆံုး ဂါရဝျပဳ ႏႈတ္ဆက္ ရွိခိုးပူေဇာ္ ကန္ေတာ့လိုက္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႔ တရားပြဲေတြတိုင္းမွာ ဆရာႀကီးရြတ္ဖတ္ေနၾက ဆုေတာင္းေလးနဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ပါရေစ။

May all of you enjoy Real Peace!!! Real Harmony!!! Real Happiness!!! 

May all of you be liberated from miseries of life!!! 

May Guruji Gorena be happy, peaceful & liberated!!! 

  +++++

ခုဘဝရယ္ ေနာက္ဘဝရယ္ ျဖစ္ေလရာ ဘဝမယ္...

မိုးနတ္မယ္ သူဇာႏြယ္ ႐ူပါ လွတာရယ္...

သူ ငါ က်စရာ မူရာျပကာ ၿပံဳးလိုက္ရင္ကြယ္..

ေၾသာ္... ဖိုးလႏွယ္ တူပါတယ္ ျဖဴကာ ၀တာရယ္...

ျမွဴကာပါ့ကြယ္ တူမကြာ ႏွမသည္ ေပါင္းဖို႔သာရြယ္...

ခုဘ၀ရယ္ ေနာက္ဘ၀ရယ္ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀မယ္...

ငွက္ျဖစ္ရင္ကြယ္... ၾကက္ျဖစ္ရင္ကြယ္ ... တစ္ကိုင္းတည္းနားခ်င္တယ္...

~~~~~

“ဒါပဲေနာ္... ဦးေရခ်မ္း၊ ေနာက္ဘ၀ ... ဘယ္ေနရာ ဘယ္ဆီ ေရာက္ေန ေရာက္ေန တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေမ့မသြားရဘူး၊ တကယ္လို႔ သူမ်ား မေတာ္တဆ မေကာင္းတဲ့ အကုသိုလ္ေတြ လုပ္မိေနရင္ လာတားရမယ္... လာကယ္ရမယ္... “

အလုပ္အားရက္မို႔ စိတ္ေအးလက္ေအး မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ခ်က္ရင္းျပဳတ္ရင္း ဖြင့္ထားတဲ့ သီခ်င္းအလိုက္အတိုင္း ကိုယ္ကိုယိမ္းကာႏြဲ႔ကာႏွင့္ သံေယာင္လိုက္သီဆိုေနေသာ မေရႊစုက အနီးရွိ ဘားေကာင္တာစားပြဲမွာ ႏုတ္ဘုတ္ေလးခ်ျပီး ေဖ့ဘုတ္သတင္းမ်ားကို သည္းၾကီးမည္းၾကီးဖတ္ေနေသာ ကိုေရခ်မ္းကို ယခုကဲ့သို႔ ေျပာလိုက္ေလသည္။ ကိုေရခ်မ္းက မေရႊစုကို တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္ျပီး ၿပံဳးျပလိုက္သည္။

“သီခ်င္းက နည္းနည္းေလးလြဲေနသလားလို႔... ဒီလိုျဖစ္ရမွာ.... သူ ငါ က်စရာ မူရာ ျပကာ... ျပဴး... ဟူးဟူး... လိုက္ရင္ကြယ္.... (မ်က္လံုး... မ်က္လံုး...) ေၾသာ္... ဖိုးလႏွယ္တူပါတယ္ ... ျဖဴကာ၀တာရယ္... ဒန္တန္႔တန္႔.... “

“ေတြ႔လား... ေတြ႔လား... သူမ်ား အေကာင္းေျပာေနရင္ အေကာင္းျပန္မေျပာဘူး၊ ေနာက္ဘ၀ေရာက္ရင္ ေမ့မသြားပဲ ဘယ္ေရာက္ေနေန တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အသိေပးေၾကးပါလို႔ဆိုေနမွ....သိလားလို႔ဆို... “

ေျပာေနရင္း မေရႊစုကေျခတစ္ဖက္ေဆာင့္လိုက္ေသးသည္။

ကိုေရခ်မ္းက ရယ္က်ဲက်ဲလုပ္ရင္း “ေအးပါကြာ... ေမ့စရာလား၊ ေျပာမွာေပါ့ ... တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္... တစ္ကိုင္းတည္း နားဖို႔ေတာ့ ၀ိတ္ခ်မွရမယ္... ေတာ္ေန... အကိုင္းက်ိဳးက် ဘယ္ႏွယ့္လုပ္မလဲ.... “ ဟု မ်က္စျပစ္ရင္း စေနျပန္သည္။ ဒီတစ္ခါေတာ ့မေရႊစုက အတံုးလိုက္ အခဲလိုက္ မ်က္ေစာင္း ထိုးပစ္လိုက္မိသည္။

“ဒီမယ္... သူမ်ားက တစ္ကိုင္းတည္း နားခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူး၊ မေတာ္တဆ သူမ်ားက မေကာင္းတဲ့ေနရာေရာက္သြားျပီး ကိုေရခ်မ္းက ေကာင္းတဲ့ေနရာေရာက္သြားရင္ ပစ္မထားပဲ လာကယ္ဖို႔ ေျပာေနတာၾကီးကို.... “

ဟင္းခ်က္တဲ့ ေယာင္းမၾကီး ကိုင္ျပီး ႐ုိက္ေတာ့မလို ထုေတာ့မလို အနားသို႔ေရာက္လာေသာ မေရႊစုကို ကိုေရခ်မ္းက ေခါင္းတိမ္းကာယိမ္းကာ ေရွာင္ရွားရင္းက “ဘယ့္ႏွယ္ ... ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အထင္ေသးရတာတုန္း ... မေရႊစု ဒီေလာက္ေကာင္းတာေတြ လုပ္ေနတာ ... ကဲ...ဘာလို႔ မေကာင္းတာျဖစ္ရမွာလဲ... “ ဟု ကမန္းကတန္း ေျဖရွင္းရေလသည္။

“ေၾသာ္... လူဆိုတာမ်ိဳးက ေျပာႏိုင္တာမႈတ္ဘူး၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းတာေတြ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ထားေပမယ့္လည္း ေသခါနီးအခ်ိန္က် ဘယ္လိုစိတ္ထားရမွာတို႔ ဘာတို႔ ေမ့ခ်င္ေမ့ေနမွာ၊ စိတ္ေဇာကလည္း ေျပာႏိုင္ဘူး... ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္ေနမွာ...၊ ဒါေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္တာမွန္သမွ် ၾကိဳေတြးျပီး ေၾကာက္လို႔ ေျပာတာေပါ့ေတာ့... ဟြန္႔... ဦးေရခ်မ္းတို႔က်ေတာ့ စိတ္ကေအးခ်မ္းတယ္၊ စိတ္ထားတတ္တဲ့သူေတြ... တရားေတြလည္း တအားထိုင္လာႏိုင္ျပီဆိုေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းဖို႔ရာ သြားဖို႔က ေျခဦးလွည့္ျပီးသားပဲ၊ ဒါနဲ႔.... ဦးေရခ်မ္း ခုလို တရားထိုင္ျဖစ္တာ ဘုရားတရားေတြ ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္ႏိုင္တာ ... ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္လဲ ေျပာပါအံုး... ကဲ... “

“မေရႊစုေၾကာင့္ပါခင္ဗ်ာ... မေရႊစုေၾကာင့္ပါခင္ဗ်... “

ကိုေရခ်မ္းက ဇာတ္မင္းသားစတိုင္ျဖင့္ ေနာက္ေနေသး၏။

“အင္း... အဲဒါ ကိုယ့္ဇနီးက ကိုယ့္အေပၚမွာ ေက်းဇူးရွိတယ္ ဆိုတာ မေမ့ေကာင္းဘူး၊ ျမတ္စြာဘုရား ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးေတာင္မွတဲ့ ... သူ႔ေရွးဘ၀က ပါရမီျဖည့္ဖက္ ယေသာ္ဓရာမင္းသမီးကို ဘုရားျဖစ္ျပီးမွ ေက်းဇူး သိတတ္ခဲ့သတဲ့... “

“ေျပာျပပါအံုးခင္ဗ်ာ... “

မေရႊစုက မီးဖိုေပၚက ၾကက္သားျပဳတ္အိုးကိုခ်ကာ ၾကက္သားႏႊင္ရန္ျပင္ရင္း စကားဆက္သည္။

“မေနာက္နဲ႔... တကယ္ေျပာတာ...၊ ျမတ္စြာဘုရား ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူျပီးေနာက္တဲ့... ခမည္းေတာ္နဲ႔ မယ္ေတာ္တို႔က နန္းေတာ္ကိုပင့္ျပီး တရားနာၾကေတာ့ ယေသာ္ဓယာမိဖုရားက နန္းေတာ္ကို တရားနာဖို႔ မသြားဘူးတဲ့၊ ျမတ္စြာဘုရားကို ေရွးဘေ၀ဘ၀ အဆက္ဆက္ ေနာက္ေတာ္ပါးကေန အမ်ိဳးမ်ိဳး ပါရမီျဖည့္ေပးခဲ့ရတာ၊ ဒီေက်းဇူးေတြသိရင္ ဘုရားက အဖူးေမွ်ာ္ခံဖို႔ သူ႔ဆီသတ္သတ္ၾကြလာေပးလိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္လို႔တဲ့။ ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကလည္း ယေသာ္ဓယာမိဖုရားဆီ ၾကြလာေတာ္မူျပီး အကန္ေတာ့ခံသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္... သူတထူးရဲ႔ေက်းဇူးေသးေသးေလးကိုေတာင္ မေမ့ေကာင္းဘူးတဲ့... ဦးေရခ်မ္းလည္း ဘုရားတရားလုပ္ျဖစ္ေအာင္ တိုက္တြန္းခဲ့ရတဲ့ အကၽြႏ္ုပ္၏ေက်းဇူးမ်ားကိုမေမ့နဲ႔... ဒါပဲ... “

ဦးေရခ်မ္းက ေခါင္းတစ္ခ်က္ကုပ္လိုက္ရင္း ထံုးစံအတိုင္း “ေအးပါဟာ... ေအးပါ “ လုပ္ေနသည္။

“သတိရသြားလို႔ေျပာျပရအံုးမယ္၊ ဟို... ဥဒယဘဒၵမင္းသားလိုေတာ ့မလုပ္နဲ႔ေပါ့.... “

“ဘာတုန္း ... ဥဒယဘဒၵမင္းသားက ဘာလုပ္သတုန္း၊ ေျပာျပပါအံုး အစ္မရယ္... “

“ေရွးတုန္းက ဥဒယဘဒၵမင္းသားနဲ႔ သူ႔မိဖုရား ဥဒယဘဒၵါမင္းသမီးဆိုတာ ရွိသတဲ့၊ သူတို႔ကတဲ့ ... အခု မေရႊစု ေျပာေနသလို... ေနာက္ဘ၀ တစ္ခုကို ေရာက္ရင္ ေရာက္တဲ့ေနရာကေန တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ အသိေပးေၾကးဆုိျပီး ကတိက၀တ္ ထားၾကသတဲ့။ အဲ့မွာ ဥဒယဘဒၵမင္းသားက အရင္ နတ္ရြာစံသြားသတဲ့... “

“အဲ့ဒီေတာ့... “

“ဟာ... ဘာေျပာေကာင္းမလဲ... ဥဒယဘဒၵမင္းသားက ဘုရားအေလာင္းပဲဥစၥာ... လူ႔ဘ၀မွာ ေကာင္းတာေတြ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ တအားလုပ္ခဲ့သူမို႔ သူေသလြန္ေတာ့ နတ္ျပည္မွာ သၾကားမင္း ဒါ႐ိုက္ဟစ္ သြားျဖစ္တာေပါ့... “

“ဒါနဲ႔... သူ႔မိဖုရားကို သိၾကားမင္း အ၀တ္အစားေတြနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ ကိုယ္ေယာင္လာျပေရာတဲ့လား... “

“ဟြန္း... ျပပါလိမ့္မယ္... အားၾကီး.... “

မေရႊစုကေျပာေနရင္း ႏႈတ္ခမ္းကိုမဲ့လိုက္ကာ ၾကက္သားမွ်င္မ်ားကို တခါခါလုပ္ရင္း လက္ကို ယမ္းလိုက္ေသးသည္။

“တကတည္း... သၾကားမင္းျဖစ္ေတာ့ သၾကားမင္းစည္းစိမ္ဆိုတာက အံၾသဘနန္း ခမ္းနားလြန္းအားၾကီးလို႔ စည္းစိမ္ေတြယစ္ျပီး သူ႔မိဖုရားနဲ႔ေပးထားတဲ့ ကတိက၀တ္ေတြ ေမ့သြားသတဲ့ေတာ္... “

“ဟင္... ေမ့သြားေတာ့ ... လာမေျပာေတာ့ဘူးတဲ့လား... “

“သူ ေမ့သြားတာကေတာ့ နတ္သက္နဲ႔ေရရင္ ၇ရက္ထဲ ခဏေလးေပါ့... လူ႔သက္နဲ႔ေရေတာ့ ႏွစ္၇၀၀ ျဖစ္သြားေရာ... “

“ဒီေတာ့ ... မိဖုရားက လူ႔ျပည္မွာ မရွိေတာ့ဘူးေပါ့... “

“ဘယ္... ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့... အဲ့ေခတ္ကတဲ့ ... လူေတြက ႏွစ္တစ္ေသာင္း အသက္ရွည္တဲ့ေခတ္တဲ့... ဒါေၾကာင့္မိဖုရားက ရွိေနေသးတာေပါ့... “

“ေၾသာ္... ဒါျဖင့္... ေတာ္ေသးတာေပါ့ ... “

“အမယ္... ေတာ္ေသးတာေပါ့လုပ္မေနနဲ႔... ဦးေရခ်မ္းတို႔ဆိုလည္း မေရႊစုကိုေမ့သြားလိုက္မဲ့ အမ်ိဳး ျမင္ေယာင္မိပါေသးေတာ့တယ္... “

“အာ... ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္ေနရာက ပါလာျပန္ျပီလဲ... ကြၽန္ေတာ္တို႔က ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူဆို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ေသးဘူး၊ နတ္သမီး လွတာေလးေတြျမင္ရရင္လည္း.. ေၾသာ္... မေရႊစု ႐ုပ္ဆိုးမေလး သတိရလိုက္တာ ျဖစ္ေနမွာပဲ.... ဟဲဟဲ... “

ဟဲဟဲ လုပ္ေနေသာ ပါးစပ္ထဲသို႔ မေရႊစုက ကိုေရခ်မ္းၾကိဳက္ေသာ ၾကက္သားအ႐ိုးႏုမ်ား ထိုးထည့္ေပးလိုက္သည္။

“ဒီမယ္... သူမ်ားကေတာ့ နတ္ျပည္မွာ ရွယ္ဆိုင္ကယ္ေတြ ေမာ္ေတာ္ကားလွလွေလးေတြ မရွိပါေစနဲ႔ပဲ ဆုေတာင္းတယ္၊ ဦးေရခ်မ္းၾကီး နတ္သမီး ေငးမွာ ငမ္းမွာ မပူဘူး၊ ကားေတြ ဆိုင္ကယ္ေတြျမင္ရင္ေတာ့ ေငးလို႔ကို အားမရႏိုင္တာနဲ႔ မေရႊစုကိုေမ့ေနမွာ အေသအခ်ာပဲ... ဟုတ္တယ္မလား... ဆရာႀကီး... “

ဦးေရခ်မ္းကသူ႔ ခ်က္ေကာင္းကို ထိသြားသျဖင့္ ဘာမွျပန္မေျပာႏိုင္ပဲ ၿပံဳးျဖီးျဖီးသာ လုပ္ေနရသည္။ ဟုတ္တယ္ေလ... အခုကိုပဲ လမ္းမွာ ေတြ႔တဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြဆို ကာ၀ါဆာကီ ဆိုလား၊ ဟာလီ ေဒးဗစ္ဆင္ ဆိုလား၊ ကားဆိုလည္း ဖို႔ဒ္ကားတို႔ ေအာ္ဒီတို႔ ဘာတို႔ညာတို႔ျမင္ရင္ လည္ကိုျပန္ေနတာပဲ၊ တခါတခါ လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္း ေဘးနားကလူ ဘယ္က်န္ခဲ့မွန္းေတာင္ သူမသိေတာ့ဘူး။

“ေအးပါကြာ... ခုန စကားဆက္စမ္းပါအံုး...၊ ႏွစ္၇၀၀ၾကာလို႔ သူ႔မိဖုရား သတိရေတာ့ ဘာျဖစ္သြားသလဲ ဆိုတာ...”

“ဟင္... ဘာျဖစ္ရမလဲ... မင္းသမီးကေတာ့ သူ႔ေမာင္ေတာ္ မရွိကတည္းက ေမာင္ေတာ္ ဘယ္အခ်ိန္လာေတြ႔မလဲ မွန္းဆျပီး ေမွ်ာ္ေနရင္း ခုႏွစ္ေဆာင္တိုက္ခန္းမွာ တစ္ပါးတည္းစံပါယ္ျပီး ညဆိုရင္ ေမတၱာကမၼဌာန္းပြားမ်ား ေနတာေပါ့...။ ႏွစ္၇၀၀လံုးလံုး သူ႔ခမ်ာ... ေမွ်ာ္ေနလိုက္ရတာ... “

“ေနာက္ေတာ့... လာေတြ႕ေရာမလား...”

“အဲ... အဲသလို လာေတြ႔ေတာတဲ့... သူက ႐ိုး႐ိုးလာေတြ႔တာမ်ိဳး မလုပ္ပဲ သၾကားမင္းကေန နတ္သားေယာင္ေဆာင္ျပီး လူပ်ိဳလွည့္ သတဲ့...”

“ဟုတ္တယ္...”

“အင္း... ပထမေန႔... သူကလက္ေဆာင္အေနနဲ႔ ေရႊခြက္မွာ ေရႊေတြအျပည့္ယူသြားျပီး မင္းသမီးနဲ႔ တစ္ညတာ ေနလိုပါတယ္ ဆိုျပီး သြားေျပာသတဲ့၊ အဲ့မွာ မင္းသမီးက သူ႔ရဲ႔ေမာင္ေတာ္ ဥဒယဘဒၵမင္းသားကလြဲလို႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အလိုမရွိဘူး၊ ထြက္သြားလို႔ ႏွင္ထုတ္လိုက္သတဲ့၊ ဒါနဲ႔ ဒုတိယေန႔ တစ္ခါ ေငြခြက္နဲ႔လာျပီး လူပ်ိဳထပ္လွည့္ျပန္ေရာ၊ မင္းသမီးကလည္း ႏွင္ထုတ္တာပဲေပါ့၊ တတိယေန႔တစ္ခါ ေၾကးခြက္နဲ႔လာျပန္ေရာ၊ အဲ့မွာ ... မင္းသမီးက အသင္နတ္သားေပါ့... သူမ်ားတကာေတြ လူပ်ိဳလွည့္တယ္ဆိုတာ တစ္ခါနဲ႔မရရင္ ေနာက္တစ္ခါလာတဲ့အခါ လက္ေဆာင္ဆိုတာ တိုး တိုး လာရမွာ၊ သင့္က်မွ လက္ေဆာင္က တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့ပါးသြားတာ ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ေမးသတဲ့။”

မေရႊစုက သူေျပာေနတာ ကိုေရခ်မ္း စိတ္၀င္စားရဲ႔လားလို႔ ၾကည့္ရေသးသည္။ စိတ္၀င္စားတဲ့ပံုႏွင့္ နားေထာင္ေနတာကို ျမင္မွ စကားဆက္ရသည္။

“အဲ့ေတာ့ သၾကားမင္းက ... ငါ့ႏွမေပါ့... သင့္႐ုပ္ရည္ဟာ တစ္ေန႔တျခား အိုမင္းလာလို႔ သင္နဲ႔လိုက္ေအာင္ လက္ေဆာင္ကိုလည္း တျဖည္းျဖည္းေလွ်ာ့ယူလာရတယ္လို႔ ရွင္းျပသတဲ့။ အဲ့က်မွ ဥဒယဘဒၵါမင္းသမီးက ဉာဏ္ရွိတဲ့သူဆိုေတာ့.... ဒါဟာ ... နတ္သားစင္စစ္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ၊ ဥဒယဘဒၵမင္းသားနဲ႔ ရွိခဲ့ျပီးသား ကတိက၀တ္အတိုင္း နတ္သားေယာင္ေဆာင္လို႔ သူ႔ဆီလာတာပဲျဖစ္ရမယ္လို႔ ေတြးမိျပီး သင္ဟာ ဥဒယဘဒၵမင္းသားလားလို႔ ေမးလိုက္တာေပါ့။ ဒီေတာ့... ဥဒယဘဒၵမင္းသားက ဟုတ္တယ္... သူဟာ သၾကားမင္း ျဖစ္ေနပါတယ္ေပါ့၊ ဒီ႐ုုပ္ခႏၶာႀကီးရဲ႔ အခ်ိန္ရွိသမွ် တျဖည္းျဖည္း အိုမင္းရင့္ေရာ္လာမႈကို ငါ့ႏွမ သံေ၀ဂ ရေအာင္လို႔ ပညာလာေပးတာပါ၊ ဒါေၾကာင့္ မေမ့မေလ်ာ့ ကုသိုလ္တရားေတြ ပြားမ်ားျပီးေနပါလို႔ တရားေဟာဆံုးမသတဲ့...”

“ျပီးေတာ့ေရာ....”

“ျပီးေတာ့... ျပီးျပီေလ... ဇာတ္လမ္းက ဒါပဲေလ... မင္းသမီးလည္း တရားဓမၼနဲ႔ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ အသက္ထက္ဆံုးျပဳျပီး ေနလို႔ ေသလြန္ေတာ့ သူလည္း နတ္ျပည္ေရာက္သေပါ့... သၾကားမင္းနဲ႔ျပန္ေတြ႔သေပါ့...”

မေရႊစုက ေျပာရင္းဆိုရင္း ၾကက္သားေတြ အကုန္ႏႊင္ျပီးျပီမို႔ ဆီသတ္ရန္ ၾကက္သြန္ေတာင္းကိုဆြဲကာ ၾကက္သြန္ႏႊာဖို႔ ျပင္ရေလသည္။

“ကဲကဲ...ဇာတ္လမ္းလဲျပီးျပီ ... ခပ္ေ၀းေ၀းကိုၾကြပါဆရာ... ဒီမွာ ဆီသတ္မွာမို႔ ေညွာ္မယ္၊ အဓိကေျပာခ်င္တာက ေနာင္ဘ၀ ေကာင္းရာေရာက္ေနရင္ သၾကားမင္းလို လာကယ္ပါ... သူမ်ားကိုေမ့မသြားပါနဲ႔...၊ ေကာင္းရာကိုလုိက္လာႏိုင္ေအာင္ လာဆြဲေခၚ... ဒါပဲ... အခု ဟင္းေကာင္းေကာင္း ခ်က္ေကၽြးမယ္... “

ကိုေရခ်မ္းလည္း ဟန္နဲ႔ပန္နဲ႔ေျပာေနေသာ မေရႊစုကိုၾကည့္ကာ တဟဲဟဲရယ္ရင္း သူ႔ႏုတ္ဘုတ္ေလးကိုမကာ သီခ်င္းေလး ညည္းရင္း အိမ္ေရွ႔ခန္းသို႔ ၾကြျမန္းေလသည္။

~~~~

စု နတ္မယ္ သူဇာရယ္ ႐ူပါ လွတာရယ္...

သူ ငါ က်စရာ မူရာျပကာ... ၿပဴး .... ဟူးဟူး.... လိုက္ရင္ကြယ္..

ေၾသာ္... ဖိုးလႏွယ္တူပါတယ္.... ျဖဴကာ ၀ တာ ရယ္...

ျမွဴကာပါ့ကြယ္ တူမကြာႏွမသည္ ... ေပါင္းဖို႔သာရြယ္...

ခုဘ၀ရယ္ ေနာက္ဘ၀ရယ္... အို... ျဖစ္ေလရာ ဘ၀မယ္...

ငွက္ျဖစ္ရင္ကြယ္... ၾကက္ျဖစ္ရင္ကြယ္ ... ကိုင္းၾကီးၾကီး လုပ္ပါကြယ္... ဟယ္...ဟယ္....

~~~~

ကိုးကား ။ ။ ဥဒယဘဒၵဇာတ္၊ ဧကာဒသက နိပါတ္က်မ္း။

ေညာင္ကန္ဆရာေတာ္ ပံုေတာ္စံု ၅၅၀ ဇာတ္၀တၳဳ တတိယတြဲ စာအုပ္မွ

အစ္မသက္သို႔ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ...

 

အစ္မသက္ေရ... သူ႔ စာေရးခိုင္းျပီဆို မေရးပဲ ဟိုေယာင္သည္ေယာင္ ဟိုလွည့္သည္လွည့္ ဟိုေရာက္သည္ေရာက္ လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္အတိုင္း လုပ္ေနတယ္လို႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔...၊ ခုတေလာက်မွ ရံုးမွာ အလုပ္ကလည္းမ်ား၊ စိတ္မွာ အၾကည္ဓာတ္ခ်ိဳ႕တဲ့ေနလို႔ စာေရးစရာ စကားလံုးေတြကလည္း ရွားပါးေနလို႔ပါ။ ဒီေန႔ ထမင္းစားခ်ိန္ေလးမေတာ့ အစ္မသက္ ေရးခိုင္းထားတာေလး ေရးအံုးမွ ဆိုျပီး ညက အိတ္ဖြင့္ပြဲေလး လုပ္ျပီး ရိုက္ထားတဲ့ ပံုေလးနဲ႔ ကဗ်ာကသီ စာစီ လိုက္ပါေၾကာင္း။

ေမွာ္ဘီဆရာသိန္းႀကီးရဲ႔ အရူးလြယ္အိတ္ဆိုတာေလး ဖတ္ဖူးတယ္၊ ဆရာႀကီးဆိုလိုတဲ့ အရူးလြယ္အိတ္ဆိုတာက စာေကာင္းေပေကာင္းေတြကေန အႏွစ္သာရေတြကို စုေဆာင္းၿပီး အဲ့ဒီ စာတုိ စာစ၊ ကဗ်ာတုိ၊ ကဗ်ာစ ေတြ စု ေရးထားတာကို အရူးလြယ္အိတ္ လို႔ အမည္သညာေပးလိုက္တာ။

မေရႊစုတို႔လည္း ကိုယ္ရံုးသြားတိုင္း လြယ္တဲ့အိတ္ေလးကို ကိုယ့္ဘာသာ အရူးလြယ္အိတ္လို႔ အမည္နာမည္ေပးထားတယ္။ အရူးလြယ္တဲ့ အိတ္လို႔ေတာ့ မထင္လိုက္ပါနဲ႔... ဟဲ... ကိုယ့္အတြက္ လိုအပ္တာမွန္သမွ် ေကာင္းႏိုးရာရာေတြ အားလံုးစုထည့္ထားလို႔၊ ဒီအိတ္ထဲကို လက္တစ္ဖက္ ထည့္ၿပီး တစ္ခ်က္ ေမႊလိုက္တာနဲ႔ ကိုယ္လိုရာက လက္တဖ်စ္အတြင္း မ်က္လွည့္ျပသလို ထြက္လာေစလို႔...။

ဒါေပမင့္ လြန္ခဲ့ေသာ ၄-၅ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက မေရႊစုရဲ႔ လက္ေမာင္းမွာ မေတာ္တဆ ဒဏ္ရာတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီဒဏ္ရာေၾကာင့္ ညာလက္က ဘာအိတ္ကိုမွ ၾကာရွည္ မလြယ္ႏိုင္ မသယ္ႏိုင္ပါဘူး၊ ဘယ္လက္နဲ႔ပဲ လြယ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အျပင္ကို ဦးေရခ်မ္းဆိုေသာ သူ နဲ႔ (ဟိ) ႏွစ္ေယာက္ အတူထြက္ရင္ အဲ့ဒီသူက အိတ္ကူဆြဲေပးရတာ မ်ားပါတယ္။ အဲ့ဒီအခါ ထို တစ္ေယာက္ေသာသူက အိတ္ႀကီး ေလးလြန္းလို႔ ဆိုၿပီး ခဏခဏ ညည္းပါတယ္။

ကိုင္း... ေလးဆို... ဘာေတြ ထည့္ထားသလဲ ၾကည့္ ၾကည့္ရေအာင္...။

၁) ပိုက္ဆံအိတ္ (ေယာက္်ားကိုင္ ေဝါလက္) - ခရက္ဒစ္ကဒ္၊ မွတ္ပံုတင္၊ တျခားကဒ္မ်ိဳးစံု နဲ႔ ပိုက္ဆံ တခ်ိဳ႔ ထည့္ထား။
၂) ပိုက္ဆံအိတ္ေသးေသးေလး - အေၾကြမ်ား၊ က်ပ္တန္ တခ်ိဳ႔၊ ဘဏ္ကဒ္၊ အမ္အာတီကဒ္ ႏွင့္ အၿမဲသံုးေနၾက ခရက္ဒစ္ကဒ္။
၃) အိုင္ပက္
၄) ကင္ဒဲလ္ (ေလာဘႀကီးတယ္၊ အိုင္ပက္က ေနပူထဲ စာဖတ္မရလို႔)
၅) ဟာ့ဒ္စ္ (ရံုးသြား ရံုးျပန္ သယ္ရတယ္၊ အဲ့မွာ ကိုယ္ပိုင္ ဖိုင္ေတြ ရွိလို႔)
၆) ေဆာ့ပန္ေရာင္စံု ႏွင့္ ပံုဆြဲခဲတံမ်ား
၇) ပံုဆြဲလက္စ စကၠဴ (က်ဴးပစ္ ဖိုရမ္ထဲက စံေရႊျမင့္ပံု လိုခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ဆြဲျပထားတဲ့ လက္စ...)
၈) ဟိုေန႔က စာအုပ္စင္ရွင္းေတာ့ အသစ္သြင္းလိုက္တဲ့ စာအုပ္စာရင္း ကက္တေလာက္ စာရြက္
၉) မရွိမျဖစ္ ေဆးမ်ား - ဇိုင္းတက္ခ္-ဟပ္ခ်ိဳး ျဖစ္လြန္းလို႔ ေသာက္ရတဲ့ေဆး၊ ပန္နေဒါ၊ မ်က္စဥ္းေဆး၊ ကြမ္လြန္း လိမ္းေဆး၊ ႏွာရူေဆး၊ မဟာေခ်ာင္းဆိုးေဆး၊ လန္ကာဝီသြားတုန္းက ရီကိုလာ ဘူးႀကီးသက္သာလို႔ ဝယ္လာတာရယ္၊ လက္က်န္ လက္ေတာ္ဘယ္ရီ တစ္ထုတ္ရယ္
၁၀) ဒက္ေတာ တစ္ရူးအစိုနဲ႔ စားေသာက္ဆိုင္မွာ မသံုးျဖစ္လို႔ အပိုပါလာတာတဲ့ တစ္ရူးအစိုထုတ္ (တစ္ရူးအေျခာက္ ကုန္ေနတာ ထည့္ဖို႔ ေမ့ေနတုန္း)
၁၁) အိုင္ပက္ ဘက္ထရီ အပို၊
၁၂) လႊတ္မပစ္ရေသးတဲ့ ေဘာင္ခ်ာ စာရြက္တခ်ိဳ႔တေလ
၁၃) လန္ကာဝီသြားတုန္းက ပိုတဲ့ မေလးပိုက္ဆံေတြ ျပန္မသိမ္းရေသးပဲ ... ဇစ္အိတ္ထဲက ထြက္လာ
၁၄) ရံုးေသာ့တြဲနဲ႔ ရံုးကဒ္
၁၅) စာၾကည့္ မ်က္မွန္ဘူး၊ ဆမ္ေဆာင္းဖုန္း
၁၆) ခ်မ္းလွ်င္ ျခံဳရန္ ပုဝါ

မိန္းကေလးျဖစ္ျပီး အလွအပ ပစၥည္းမပါတာ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႔လား၊ မယံုႏိုင္စရာပါလားလို႔ ေမးပါနဲ႔။ ဘီးတစ္ေခ်ာင္းေတာ့ ထည့္ထားပါတယ္၊ ဒါေပမင့္ ဘယ္မွာ ခ်မိမွန္း မသိေတာ့ပဲ ေပ်ာက္ေနလို႔ အသစ္မဝယ္ရေသးလို႔ပါ။  ႏႈတ္ခမ္းနီ ေပါင္ဒါကေတာ့ အိတ္ထဲထည့္က်င့္မရွိလို႔ပါ၊ ေရေမႊးလံုးဝ မသံုးပါ၊ အေမႊးနံ႔ေတြ မခံႏိုင္လို႔၊ မ်က္ခုန္းေမႊးဆြဲခဲတံ တစ္ေခ်ာင္း ထည့္ထားတာလည္း ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္း မသိလို႔ပါ။ 


ဦးေရခ်မ္းက အိတ္ထဲ အပိုေတြ မထည့္ရေအာင္ဆိုျပီး ဖုန္းႀကိဳးတို႔ ဘာတို႔ကို ရံုးအတြက္ အပိုေတြ ဝယ္ေပးထားလို႔ အသြားအျပန္ သယ္စရာမလိုပါ။ တခါတေလ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ရွိေနရင္ ထည့္ရတယ္၊ မွတ္လက္စ စာအုပ္ ရွိရင္ ထည့္ရတာေတြ ရွိေသးတယ္။ အခုေတာ့ အဲသာေတြ ထုတ္ထားတဲ့ အလွည့္ျဖစ္ေနတယ္။ 

ဟဲဟဲ... ေခါင္းစဥ္ကို အိတ္ဖြင့္ေပးစာလို႔ ဘာဂလိုတိုတို ေရးထားတယ္၊  အင္းေလ... အစ္မသက္ပဲ အိတ္ဖြင့္ျပီး ဘာေတြရွိလဲ ေရးဆို... အိတ္ဖြင့္ၾကည့္ျပီး ေရးတဲ့စာကို အစ္မသက္ဆီ ေပးတာမို႔ အိတ္ဖြင့္ေပးစာေပါ့... ဒီထက္ အိတ္ဖြင့္တာေတာင္ ဒီေလာက္အိတ္မဖြင့္ႏိုင္ဘူး... ဟူးဟူး.... 

ခ်စ္ခင္စြာ... စုခ်စ္

ကာတြန္းဆရာႀကီးဦးေအာင္ရွိန္ ေမြးေန႔ အမွတ္တရ... ၂၅ ၾသဂုတ္ ၂၀၁၃

 

 ဆရာႀကီးလက္ရွိေနအိမ္နံရံမွာ ကပ္ထားေသာ ဦးရွံစား ကာတြန္း႐ုပ္

ဒီေန႔ဟာ ကာတြန္းဆရာႀကီးဦးေအာင္ရွိန္ရဲ႔ ၈၅ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔တဲ့။ တဆက္တည္းမွာပဲ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြပမာ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ခဲ့ရတဲ့ ဆရာၾကီးရဲ႔ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ေတြျဖစ္တဲ့ သူေဌးႀကီးဦးကပ္ေစး- တိုက္ဂါး- ခင္ေမာင္သိန္းထြန္း၀င္း၊ ဦးစိတ္တို- ေမ်ာက္ညိဳ၊ ဦးရွံစား- ဦးဒိန္းေဒါင္၊ တီထြင္ပါရဂူ ဖိုးဆိတ္ျဖဴ၊ ၾကာဇံ၊ ဦးႀကီး - ဖုိးခ်က္ - မိညွက္ တို႔တေတြ ကို သတိရမိလိုက္တယ္။ ငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀အရြယ္ စာဖတ္တတ္စကတည္းက ကာတြန္းေတြ နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရ ကာတြန္းေတြကို သိပ္ႀကိဳက္ခဲ့သူမို႔၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လဲ ကာတြန္း ပန္းခ်ီဆြဲရတာ ေပ်ာ္ေမြ႔သူမို႔ ကာတြန္းဆရာႀကီးဦးေအာင္ရွိန္ရဲ႔ ကာတြန္းဇာတ္ေကာင္ေတြကို ကိုယ့္ငယ္ဘ၀ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလို ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ စြဲလန္းခဲ့ရပါတယ္။ ငယ္ႏုစဥ္က ဖတ္ခဲ့ မွတ္ခဲ့တာေတြဟာ တစ္သက္လံုးစြဲေနေစတယ္ ဆိုတာ သိပ္မွန္တာပါပဲ...၊ ဆရာၾကီးရဲ႕ တခ်ိဳ႔ကာတြန္းေတြဆို ခုခ်ိန္ထိ အသည္းထဲ စြဲေနေအာင္ မွတ္မိေနတုန္းရယ္။

 ဆရာၾကီးဦးေအာင္ရွိန္၏ နာမည္ႀကီးကာတြန္းဇာတ္ေကာင္မ်ား

အိမ္မွာ ဦးေလးေတြ အေဒၚေတြ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ကလူႀကီးတစ္ေယာက္ေယာက္က အျပင္မွာ စားခ်င္တာ လိုက္ေကြၽးမယ္ မဟုတ္ရင္လည္း အလွဴသြားဖို႔ ရွိတယ္ဆို မေရႊစုတို႔ ညီအစ္မေတြဟာ ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္ပံုနဲ႔ စည္းနဲ႔၀ါး - စည္းနဲ႔၀ါးဆိုျပီး အခ်က္က်က် ထ-ကၾကေတာ့တာပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ခ်မ္းသာသေလာက္ အင္မတန္ ကပ္ေစးနည္းလွတဲ့ သူေဌးႀကီးဦးကပ္ေစးဟာ သူမ်ား အလွဴသြားစားခါနီးဆို ဗိုက္ေခ်ာင္ေအာင္ဆိုျပီး စည္းနဲ႔၀ါးကို ထ-က ေနၾကကိုး...။ 

 ေနာက္တစ္ခုက်ေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္က သိပ္မျဖစ္ႏိုင္တာေတြလာေျပာရင္... ေမ်ာက္ညိဳလို မယံုႏိုင္စရာပါလား ျဖစ္ေနပါ့မယ္ဟာလို႔ အခ်င္းခ်င္း နားလည္တဲ့ စကားနဲ႔ ေျပာၾကတယ္။ ဦးစိတ္တို ေမ်ာက္ညိဳကာတြန္းထဲမွာ... ဦးစိတ္တိုက သူ႔ငွက္ေပ်ာသီးေတြ ခိုးစားေနတဲ့ ေမ်ာက္ညိဳကို ေသနတ္တစ္လက္နဲ႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ေစာင့္ၾကည့္ေနရတာ မလား။ ေမ်ာက္ညိဳကလည္း ဘယ္သို႔ဘယ္ပံု ငွက္ေပ်ာသီး ခိုးစားရမလဲ ပဲ ေတြးေနတဲ့အေကာင္ေလ။ တစ္ရက္က် ေမ်ာက္ညိဳတစ္ေကာင္ ဦးစိတ္တို ငွက္ေပ်ာျခံနားကို မေယာင္မလည္ေရာက္လာတုန္း ငွက္ေပ်ာျခံထိပ္မွာ ''ေမ်ာက္ညိဳအား ႀကိဳဆိုပါ၏'' နဖူးစည္း ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးကို ေတြ႔လိုက္ရသတဲ့...။ ေမ်ာက္ညိဳလည္း အံ့ၾသတႀကီးနဲ႔ ... ဟာ... မယံုႏိုင္စရာပါလား... ျဖစ္ေနတုန္း၊ ျခံထဲက ဦးစိတ္တိုထြက္လာျပီး... ေဟာသမွာ မင္းအတြက္ ရွယ္ငွက္ေပ်ာသီးေတြ ျပင္ထားတယ္၊ လာစားပါ ဘာညာနဲ႔ ဖိတ္ေခၚ သတဲ့...၊ ေမ်ာက္ညိဳလည္း ဟာ... မယံုႏိုင္စရာပါလား... ဆိုျပီး ေနာက္က ပါသြားသတဲ့၊ ဒါနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ငွက္ေပ်ာသီးေတြ တ၀တျပဲ စားျပီး ျပန္မယ္လုပ္ေတာ့ အိမ္သယ္သြားဖို႔ အေကာင္းဆံုးငွက္ေပ်ာခိုင္ေတြ ႀကိဳက္သေလာက္ ယူသြားလို႔ ေျပာျပန္ေရာတဲ့၊ ေမ်ာက္ညိဳလည္း... ဟာ... မယံုႏိုင္စရာပါလား...လို႔ ျဖစ္ရတာေပါ့။ ျပီးေတာ့ မင္း ငွက္ေပ်ာသီးေတြ လာခူးတိုင္း အေနာက္ကေန ေသနတ္နဲ႔ ပစ္မိတာေတြ မွန္သမွ်ကိုလည္း ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ ဦးစိတ္တိုၾကီးက ေတာင္းပန္ေသးသတဲ့...။ ေမ်ာက္ညိဳလည္း ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔... ဟာ... မယံုႏိုင္စရာပါလား...ဟာ... မယံုႏိုင္စရာပါလား... တတြတ္တြတ္ နဲ႔ မယံုႏိုင္ ျပီးရင္း မယံုႏိုင္ေပါ့ေလ...။ ေနာက္ဆံုး ကာတြန္းကြက္ေလး ေရာက္ေတာ့မွ ေမ်ာက္ညိဳတစ္ေကာင္ ေန႔လည္ဖက္ ကြပ္ပစ္ေပၚအိပ္ေနရာက ႏိုးလာျပီး... ဘယ္လာ... ယံုႏိုင္စရာရွိမလဲ... အိပ္မက္ မက္ေနတာကိုး....တဲ့... ကဲ။ 

ဘယ္အခါမွ မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းျဖစ္တဲ့ စံုေထာက္ႀကီး ဦးရွံစားရဲ႔ မွားတဲ့အခါလည္း မွားေပမေပါ့ကို တစ္ခုခု အမွားလုပ္ျပီးတိုင္း ေျပာလြန္းအားႀကီးလို႔ အိမ္က အေဒၚအပ်ိဳႀကီးေခါင္းေခါက္တာ ခံခဲ့ရဖူးတယ္။ မွန္ဘီလူးတစ္ခု နဲ႔ ေျမႀကီးေပၚက ပုရြက္ဆိတ္ေတြကို လိုက္ၾကည့္ျပီး ဘယ္လို အစာေတြ ဘယ္က ခ်ီလာသလဲ၊ ဘယ္ကိုသြားသလဲ၊ ပုရြက္ဆိတ္ေတြ တစ္ေကာင္နဲ႔ တစ္ေကာင္ေတြ႔ရင္ ႏႈတ္ဆက္တာ စကၠန္႔ ဘယ္ေလာက္ၾကာသလဲလို႔ စံုေထာက္ႀကီးစတိုင္ အမႈလိုက္တယ္လို႔ေျပာကာ စပ္စုဖူးတယ္။ ဦးဒိန္ေဒါင္းလို ေခါင္းကို အျဖဴအမည္း လုပ္ရင္ေကာင္းမလား ဆိုျပီး ေျမျဖဴေတြနဲ႔ ေခါင္းက ဆံပင္တျခမ္းကို သုတ္ဖူးတယ္။ လူႀကီးေတြေခၚလိုက္ရင္ ေကာင္းေကာင္းျပန္မထူးပဲ တိုက္ဂါးလို အေျပးအလႊား အနားသြားရင္း ရက္စ္ ေဘာ့စ္လို႔ အေလးျပဳျပီး ေအာ္ေျပာလို႔ အ႐ူးလို႔ ေထာပနာေပးခံခဲ့ရဖူးတယ္။ ပုလင္းေသးေသးေလးထဲ ေပါက္ကရေတြ ဟိုအရည္ဒီအရည္ေတြ ေရာစပ္ျပီး တီထြင္ပါရဂူ ဖိုးဆိတ္ျဖဴကြ လို႔ ေအာ္ဟစ္ဖူးတယ္။
ကာတြန္းေတြ ဘာျဖစ္လို႔ အဲသေလာက္ စြဲလန္းလဲဆို မေရႊစုတို႔ အိမ္က ႐ုပ္ရွင္ေပးမၾကည့္ပါဘူး၊ အိမ္အျပင္ ထြက္ေဆာ့ရတယ္ဆိုတာလည္း နည္းပါတယ္၊ ေက်ာင္းအားခ်ိန္ ကာတြန္းေတြ စာအုပ္ေတြနဲ႔ပဲ နပန္းလံုးျပီး ႀကီးျပင္းလာရေတာ့ ကာတြန္းေတြထဲက ဇာတ္ေကာင္ေတြအတိုင္း အျပင္မွာ စိတ္ကူးယဥ္ျပီး လုိုက္လုပ္ေတာ့တာပါပဲ။ ေရႊေသြး ဆိုတာကလည္း အပတ္စဥ္ယူတာဆိုမို႔ ေရႊေသြးလာျပီဆို ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ သူအရင္ဖတ္မယ္ ငါအရင္ဖတ္မယ္ နင္ဖတ္ေနတာၾကာတယ္နဲ႔ ရန္ျဖစ္ၾကေတာ့တာပဲ။ ေရႊေသြးမွာ အဲ့ဒီေခတ္က နာမည္ၾကီးကာတြန္းဆရာၾကီးမ်ားျဖစ္တဲ့ ဦးဘၾကည္၊ ဦးသန္းၾကြယ္၊ ဦးေဖသိန္း နဲ႔ ဦးေအာင္ရွိန္တို႔ ဆြဲၾကတာ မ်ားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဆရာႀကီးဦးေအာင္ရွိန္ဆြဲတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြမွာဆို အေကာင္ေလးေတြ အျမဲတမ္းပါတာကို သတိထားမိတယ္။ 
 

 

၈၀ခုႏွစ္မ်ားဆီက ဆရာႀကီးဦးေအာင္ရွိန္ သ႐ုပ္ေဖာ္ေရးဆြဲထားတဲ့ ေရႊေသြးစာေစာင္

 

ဆရာႀကီးဦးေအာင္ရွိန္ ၏ အမွတ္တရ လက္မွတ္

 (၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာ ျမန္မာက်ဴးပစ္မိသားစု စာေပအႏုပညာရွင္မ်ား စုေပါင္းကန္ေတာ့ပြဲ မွ)

ျမန္မာကာတြန္းဆရာမ်ား ဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ ဆရာႀကီးေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးကို ကိုးကားျပီး ဒီစာစုေလးကို နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္။

ျမန္မာကာတြန္းေလာက အစဥ္ ရွင္သန္ပါေစ။ 

သက္ေတာ္ရွည္ကာတြန္းဆရာႀကီးဦးေအာင္ရွိန္လည္း ဤယေန႔ေမြးေန႔မွသည္ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာျပီး ႏွလံုးစိတ္၀မ္းေအးခ်မ္းပါေစ။

ဂါရဝအားျဖင့္...

စုခ်စ္သူ

++++