Wednesday, July 14, 2010

ကိုေရခ်မ္း နဲ႔ မေရႊစု


အမသက္ေ၀နဲ႔ အမခ်စ္ၾကည္တို႔က အသြင္တူမတူ ေရးခိုင္းေတာ့ ေရးစရာေတြမ်ားလြန္းလို႔ ဘယ္ကေန စေရးရမယ္မွန္းေတာင္မသိ။ ေရးစရာေတြ မ်ားတယ္ဆိုတာ အသြင္ေတြတူလြန္းလို႔ေတာ့ မဟုတ္၊ အသြင္ လံုး၀ မတူေသာေၾကာင့္ဆိုတာကို ရိပ္မိမွာေပါ့ေနာ္...။

သူ႔ကို ငယ္ငယ္တုန္းက အမ်ိဳးေတြေခၚၾကတာ ကိုေရခ်မ္းတဲ့။ ေအးခ်မ္းလြန္းတယ္ဆိုတာပဲ။ မေရႊစုငယ္နာမည္လား... မေရႊစုပဲထားလိုက္ပါေတာ့ေနာ္...။ မိစြာေတးတို႔၊ မစပ္စုတို႔၊ မရွပ္ေတးတို႔၊ ပဲခူးဆားတို႔ ဘာတို႔ ညာတို႔ဆိုတဲ့ ငယ္နာမည္ေတြ လံုး၀မရွိခဲ့ပါဘူး။ အဟုတ္ တကယ္ၾကီးေျပာတာပါ။

*********

အခုတေလာ မေရႊစုတစ္ေယာက္ သီခ်င္းဆိုခ်င္တဲ့ ဓါတ္က်ေနတယ္။ အဲသာေၾကာင့္ တေန႔တေန႔ သီခ်င္းေတြခ်ည္း လွိမ့္ဆိုေနတာပါပဲ။ တခ်ိဳ႔ေတာ့ ဗြီဒီယိုေလး လုပ္ျဖစ္ရင္ ယူက်ဳေပၚတင္လိုက္တာေပါ့ေနာ္။ အဲသာ... တေန႔က ျဖဴသီရဲ႔ ပုိလာဘာလီ သီခ်င္းေလးဆိုေနတာ အသံသြင္းေနတာကို သူၾကားေတာ့ ဘာေျပာတယ္မွတ္လဲ...။ ဟာ... အဲဒီသီခ်င္းၾကီး မဆိုစမ္းပါနဲ႔ကြာ... သီခ်င္းထဲ အနမ္းေလးေတြ ေခၽြေလတိုင္း... ဘာညာနဲ႔ ရွက္စရာၾကီး... တဲ့။ အလကားေနရင္း ရွက္တတ္တာမ်ားေတာ့ ေဖ့ဘုတ္ထဲ က်ေနာ့္ပံုေတြ မတင္နဲ႔ေနာ္။ ဘေလာ့ထဲ ဖိုရမ္ထဲ က်ေနာ့္အေၾကာင္းေတြ ေလွ်ာက္မေရးနဲ႔ေနာ္။ ရွက္စရာၾကီးတဲ့။ ခုေတာ့အမတို႔ ေရးခိုင္းလို႔ေရးရတာေနာ္... ဒါပဲ။

ရွက္တတ္တာျပီးေတာ့ ေၾကာက္တတ္တာကရွိေသး။ မေရႊစုက ဆရာျငိမ္းေရးတဲ့.... မျပီးေသးေသာ ပန္းခ်ီကား သီခ်င္းေလးဆိုေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းသံၾကားရင္ ေၾကာက္ျပန္သတဲ့။ ေလွာ္ခတ္သူလဲတစ္ေယာက္မပါ သူ႔အလိုလိုသာပင္... ေလွၾကီးတစင္းကမ္းသို႔ ဆိုက္ခါ၀င္... ဆိုတဲ့ေနရာေရာက္ရင္ လန္႔လာသယ္ဆိုပဲ။ အဲသာနဲ႔... မေရႊစုတစ္ေယာက္ ကိုေရခ်မ္းအိမ္မွာမရွိတဲ့အခ်ိန္ ကိုယ္ဆိုခ်င္တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြ ခိုးဆိုရတဲ့ အျဖစ္ ေရာက္ကေရာ။

ဒါေပမဲ့ ဟိုတေန႔က ဆရာေရႊတိုင္ညြန္႔ရဲ႔ ေမတၱာအရင္းခံ သီခ်င္းဆိုတာ တေနရာမွာ ကီးမမွန္လို႔ ဘယ္လို ဆိုရမယ္မွန္းမသိေတာ့ သူ႔ကို သင္ခိုင္းေတာ့လဲ စိတ္ရွည္လက္ရွည္သင္ေပးေဖၚရသား။ သူက ေက်ာင္းတုန္းက ဒရမ္မာကိုး။

*********

စင္ကာပူမွာ ကားကိုလက္နဲ႔ ကပ္ျပီး အၾကာဆံုးေနႏိုင္တဲ့သူက ကားရတဲ့ ျပိဳင္ပြဲရွိတာ သိတယ္မလားဟင္။ တခါက ေအာခ်က္ကိုသြားရင္း ၾကံဳလို႔ ျပိဳင္တဲ့သူေတြကို ၀င္ၾကည့္ၾကပါေရာ။ ကိုေရခ်မ္းကေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ host လာလုပ္ေနတဲ့ သူ႔အၾကိဳက္ ဒီေဂ် ဗနီတာလိုပတ္စ္ကို ၀င္ငမ္းတာ။ မေရႊစု အေဖနဲ႔ အေမလည္း အဲဒီအခ်ိန္က စင္ကာပူေရာက္ေနၾကတာ။ အဲဒီမွာ ကားကို လက္ကပ္တဲ့ ျပိဳင္ပြဲ အေသးေလးေတြလဲ လုပ္ေနၾကတာရယ္။ ၁နာရီကပ္ႏိုင္ရင္ ဘာဆုရမယ္။ ၂နာရီကပ္ႏိုင္ရင္ ဘာဆုေပးမယ္ေပါ့ေလ။ မေရႊစုတို႔ သားအမိ၊ သားအဖ ၃ေယာက္လည္း ၾကံုတုန္း အေပ်ာ္ လက္၀င္ကပ္ၾကတာေပါ့။ ၁နာရီကပ္ႏိုင္ရင္ ပိုလိုရွပ္ တထည္၊ ထီးတေခ်ာင္းနဲ႔ တိုလီမိုလီေတြ ရမယ္ဆိုထားတာကိုး။ ကိုေရခ်မ္းေရ... ရွင္ေကာ ၀င္ကပ္မလား ေမးမလို႔ၾကံတုန္း... ရွက္တယ္ဆိုျပီး ေ၀းေ၀းကို ေျပးသြားပါေရာလား။ ကိုေရခ်မ္းႏွယ္... သူမ်ားတို႔ကို ဓါတ္ပံုေလးေတာ့ ရိုက္ေပးလွည့္ပါအံုးေျပာေတာ့မွ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန သူနဲ႔မသိသလို ရိုက္ေပးတယ္။ အနားေတာ့ မလာဘူး။ ရွက္တယ္တဲ့။ ျဖစ္ရေလ။ မေရႊစုကေတာ့ ေျပာင္စပ္စပ္ပါပဲ... မရွက္ေပါင္။

အဲဒီကားကို လက္နဲ႔၁နာရီ မေရြ႔မလ်ားကပ္ႏိုင္လို႔ ရလာတဲ့ဆူပါရု(ပ္)တံဆိပ္နဲ႔ပိုလိုရွပ္ကေလးကို ကိုေရခ်မ္း၀တ္လို႔ရေအာင္ large size ေရြးယူထားတာ။ ျပီးက်ေတာ့လဲ သူက တျမတ္တႏိုး၀တ္ေနသား။

*********

တေလာကေတာ့ ေရွာ့အန္ေစ့မွာ ေစ်း၀ယ္ၾကတယ္။ ပိုက္ဆံေပးတဲ့ ေနရာမယ္ တန္းစီေနၾကတဲ့သူေတြ မ်ားေတာ့ ကိုေရခ်မ္းကို သူမ်ား အရင္ တန္းသြားစီႏွင့္မယ္ေနာ္...။ ကားထဲ့ထည့္ဖို႔အတြက္ ေရေမႊး၀ယ္ျပီးရင္ ေနာက္ကလိုက္ခဲ့လို႔ ေျပာျပီး သူ႔ကို ေစ်း၀ယ္လွည္းၾကီၤးနဲ႔ ထားခဲ့ျပီး အရင္တန္းစီႏွင့္တာေပါ့။ ဟာ... ျပီးလဲ ျပီးေရာ... ကိုေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ ေပၚမလာ ေပၚမလာနဲ႔... ၾကာလိုက္တာဆိုျပီး ဟိုဟိုဒီဒီ ၾကည့္မိေတာ့ ကိုယ္စီတဲ့ ေနရာနဲ႔ ၃လိုင္းျခားကတန္း... ဟိုး...ေနာက္မွာ လွည္းၾကီးရပ္လို႔ စီေနတာ။ ေအာ္... ဒီကေတာ့ ကိုယ့္ကို မျမင္လို႔ ရွာမေတြ႔လို႔ မလာတာပဲ ထင္တာေပါ့။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီေန႔က ကိုယ့္မွာ ဟန္ုးဖုန္းလဲ ပါမလာေတာ့ သူ႔ကို ဖုန္းဆက္ေခၚလို႔လဲမရ။ ဒီေတာ့ သူကိုယ့္ကို ျမင္ေအာင္ဆိုျပီး ဒီဘက္လိုင္းကေန (အရပ္ကလဲ ပုဆိုေတာ့) ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ လုပ္ရင္း လက္ယပ္ေခၚတာေပါ့ေလ။ ၄-၅ခါ ခုန္ဆြလိုက္ျပီးေတာ့မွ ကိုေရခ်မ္းက တခ်က္ၾကည့္ျပီး ျပန္လက္ကာျပတယ္။ ေခါင္းမသိမသာ ယမ္းျပတယ္။ မလာဘူးဆိုတဲ့ သေဘာ။ ကိုယ့္မွာ စိတ္ေတြတိုျပီး ကိုယ္စီထားတဲ့ ေနရာေလး ႏွေမ်ာေတာေတာနဲ႔ လက္လႊတ္ျပီး သူ႔နားသြားရေတာ့တာေပါ့။ ဘာကိစၥမလာခ်င္ရတာလဲ... ဒီမွာ တန္းကအရွည္ၾကီး စီရအံုးမယ္... ဘာညာနဲ႔ စိတ္တိုေနတဲ့ မေရႊစုကုိ သူကေအးေဆးပဲ ေျပာပါတယ္။ လွည္းၾကီးနဲ႔ ပစၥည္းေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ လူေတြၾကားထဲက အတင္းတိုးျပီးလာရမွာ အားနာစရာၾကီးတဲ့။ ကိုယ္ကအရမ္းအရင္လိုေနတာမွ မဟုတ္တာ အခ်ိန္ရေနေသးတာပဲ... တဲ့။ ကိုေရခ်မ္းသည္ အဲသလို လူ။

အို... ဘယ္ရမလဲ... အခုမ်ားေတာ့ ေရွာ့ပင္းစင္တာ ေစ်း၀ယ္ရင္ မေရႊစုက သူ႔ကို အရင္ တန္းစီခိုင္းလိုက္တာေပါ့။ မေရႊစုကေတာ့ အိတ္စက်ဳမီနဲ႔ ပလိစ္ လိႈင္လႈိင္သံုးျပီး လူေတြၾကားထဲ ရေအာင္တိုးလိုက္တာပါပဲ။ မေရႊစုခမ်ာ အဲသလို ဂ်န္တယ္မန္းနဲ႔ အဆင္ေျပေအာင္ ေပါင္းေနရတဲ့သူပါ။

*********

မႏွစ္က အိမ္ျပန္ၾကတယ္။ မေရႊစုတို႔ ရန္ကုန္ကအိမ္ေရွ႔လမ္းေထာင့္မယ္ ဆိုက္ကားဂိတ္ကေလးရွိတယ္။ ကိုေရခ်မ္းတစ္ေယာက္ တီရွပ္အျဖဴ၊ ေဘာင္းဘီကြာတားအျဖူေရာင္နဲ႔ ကင္မရာၾကီးတလြယ္လြယ္ အိမ္ေရွ႔ထြက္ျပီး ဆိုက္ကားေတြ ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္၊ ဟိုဟာျမင္ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္၊ ဒီဟာျမင္ ဓါတ္ပံုရိုက္လိုက္နဲ႔။ ဆိုက္ကားသမားေတြ၊ လမ္းေထာင့္က ေစ်းသည္ေတြက သူ႔ကိုၾကည့္ရင္ သူကျပံုးျပံဳး... ျပံုးျပံုးနဲ႔ တျပံဳျပံဳးျပန္လုပ္ျပေသးတာ။ တမနက္ မေရႊစုရဲ႔အမက ေစ်းသြားဖို႔ ဆိုက္ကားစီးေတာ့ ဆိုက္ကားသမားေတြက ၀ိုင္းေမးၾကသတဲ့။ အမၾကီး ... ညီမရဲ႔ ေယာက္်ားက ႏိုင္ငံျခားသားလားတဲ့။

မေရႊစုကေတာ့ သြားေဆးခန္းကို ခရီးသြားစရာရွိလို႔ ျမန္ျမန္ေလး လုပ္ေပးပါဆရာရယ္လို႔ ေျပာမိလိုက္တာ... သမီးက နယ္က ေက်ာင္းဆရာမေလးလားတဲ့။ အဲသလို ကိုေရခ်မ္းနဲ႔ မေရႊစုတို႔ဟာ ျမိဳ႔ၾကီးသား စတိုင္က်က်နဲ႔ ေတာသူမ စံုတြဲရယ္ပါ။

*********

မေရႊစုေရ... က်ေနာ္... ဒီနားခဏသြားလိုက္အံုးမယ္။ ျပီးမွ ျပန္လာမယ္။ ခင္ဗ်ားစားခ်င္တာေလး ၀ယ္စားထားႏွင့္လိုက္ေနာ္...။ သိပ္မၾကာပါဘူး... ခဏပါ။ အင္း... အင္း... ရတယ္... သြား.. သြား။ အဲသလို မေရႊစုနဲ႔ကိုေရခ်မ္းတို႔ စကားေျပာေနၾကတာကို ေဘးနားေရာက္လာတဲ့ ကိုေရခ်မ္းကိုမသိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက အဲသာဘယ္သူလဲ... နင့္အမ်ိဳးသားေရာ ေခၚလာမယ္ဆိုတာ ပါမလာဘူးလားတဲ့။ အို... အဲသာ... ကိုေရခ်မ္းေလဆိုေတာ့... ဟင္... နင့္ေယာက္်ားကလဲ နင့္ကို စကားေျပာတာ က်ေနာ္ ... ခင္ဗ်ားတဲ့...။ ေအာ္... သူက အလြန္ အင္မတန္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔တဲ့ မန္းသားမို႔ပါဟယ္... ခြင့္လႊတ္ထားပါတယ္လို႔..။

ထစ္ကနဲရွိ စိတ္တိုတတ္တဲ့ မေရႊစုတို႔ စိတ္ရွည္တတ္လာရင္၊ ဘုရားတရား ဘာမွမလုပ္တဲ့ ကိုေရခ်မ္းတို႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေ၀ယ်ာ၀စၧေတြ လုပ္လာရင္၊ တခါမွ တရားမထိုင္ဖူးတဲ့သူ တေန႔နာရီ၀က္ အနည္းဆံုး တရားထိုင္တတ္လာတယ္ ဆိုလို႔ ရွိရင္ အဲသာေတြဟာ ရည္းစားသက္ ၅ႏွစ္၊ အိမ္ေထာင္သက္ ၉ႏွစ္ ဆိုတဲ့ ဘလန္ဒါနဲ႔ ေရာေမႊၾကိတ္ျခင္းခံလိုက္ရတဲ့ ရလဒ္ေတြပါပဲ။

*********

အမသက္ေ၀နဲ႔ အမခ်စ္ၾကည္တို႔ေရ... ေရးရရင္ေတာ့ တေထာင့္တည ပံုျပင္ေတြထက္ ရွည္သြားမွာ စိုးလို႔ ဒီမွာပဲ ရပ္လုိက္ေတာ့မယ္ေနာ္... ။ အသြင္မတူတာေတြကေတာ့ ေျပာမဆံုးေပါင္ ေတာသံုးေထာင္ေပါ့။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ ဟိုးအေပၚက ကာတြန္းေလးလိုေပါ့... အသြင္လံုး၀မတူၾကေပမဲ့ တစ္ေယာက္ရွိမွ တစ္ေယာက္အတြက္ complete ျဖစ္တယ္လို႔ ထင္ေနၾကပါတယ္။

ခ်စ္ခင္စြာ...
ကိုေရခ်မ္း + မေရႊစု

Thursday, July 1, 2010

ဆံုးျဖတ္ခ်က္



ဒီကေန႔နံနက္မွာပဲ မေရႊစုတစ္ေယာက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ခိုင္ခိုင္မာမာ ျပတ္ျပတ္သားသားၾကီး ခ်မွတ္လိုက္ေပသည္။

*****************************

၂၀၁၀ခုႏွစ္ရဲ႔ ႏွစ္တ၀က္ကို ကုန္လြန္ခဲ့ေပျပီ။ မေရႊစုတစ္ေယာက္ ၂၀၁၀ႏွစ္စကတဲက အခုႏွစ္လည္ထိ မ်ားလိုက္သည့္ အလုပ္ဆိုတာ အျဖစ္က မႏွစ္ကနဲ႔ပင္ မတူလို႔ ညည္းရေတာ့မေလာက္ပင္ျဖစ္သည္။ ႏွစ္စမွာ ႐ံုးတြင္း ၆လသင္တန္းကို တက္ရမည္ဟု ေဘာ့စ္က ေျပာလာသည့္အခါ ခပ္ေပါ့ေပါ့ပဲသေဘာထားမိခဲ့၏။ အိုေက... တက္တာေပါ့ဟု လြယ္လြယ္ သေဘာတူမိခဲ့သည္။ ေဟးလား၀ါးလား ဟီးဟီးဟားဟားႏွင့္ အသာကေလးျပီးသြားမည့္သင္တန္းဟု အေပ်ာ္သေဘာေလာက္သာ တြက္မိခဲ့သည္။ တကယ္တန္းက်ေတာ့ မေရႊစု၏ အထင္ႏွင့္အျမင္ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲမွားေပေတာ့သည္။

ဇန္န၀ါရီအစ သင္တန္း ေအာရီယန္ေတးရွင္းကိုသြားလိုက္မွ မေရႊစုတစ္ေယာက္မွားမွန္းသိေတာ့၏။ သင္တန္းက စာေမးပြဲလဲေျဖရမတဲ့။ က်ရင္ သင္တန္းကထြက္ရ မတဲ့။ ျပီးေတာ့ ပေရာဂ်က္လုပ္ရမတဲ့။ ပေရာဂ်က္မျပီးရင္ သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္ မရဘူးတဲ့။ တကယ္သင္တန္းစေတာ့လဲ အတန္းထဲ စာသင္ရင္း သင္တန္းဆရာမ်ားက ဟိုလူ႕လက္ညိဳးထိုး၊ ဒီလူ႔လက္ညိဳးထိုးႏွင့္ စာကေမးေသးသည္။

သင္တန္းတက္ေနရပါသည္ဆိုမွ အလုပ္ကလဲ မ်ားလိုက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ new product ေတြက တခုျပီးတခု ေရာက္လာသည္။ New chip-set design ေတြနဲ႔မို႔ Firmware code ကို ေျပာင္းရသည္မွာ ေခါင္းစားစရာေတြတပံုၾကီး။ Firmware test released လုပ္ပါမည္ဟု ဂတိေပးထားသည့္ Target Date အတြင္းမျပီးမွာ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စိုးရိမ္ေနမိသည္။ သင္တန္းတဖက္ႏွင့္ ဘယ္လို ့ handle လုပ္ရပ။

သင္တန္းမွာ မေရႊစုေဘးနားမွာ ထိုင္သည့္ တျခားဌာနကတစ္ေယာက္လဲ အလုပ္မ်ားသည္ အေၾကာင္းျပကာ သင္တန္းက drop လုပ္သြားသည္။ ဒီလိုပဲ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ သင္တန္းက ထြက္ကုန္ၾကျပီ။ မေရႊစုလည္း မေနႏိုင္ေတာ့။ ကိုယ္လဲ သင္တန္းဆက္မတက္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ အလုပ္ေတြအရမ္းမ်ားေၾကာင္း ေဘာ့စ္ကိုသြားေျပာသည္။ ခ်စ္လွစြာေသာ ေဘာ့စ္သည္ မေရႊစု အဆိုျပဳခ်က္ကို လက္မခံေပ။ ရပါတယ္... အလုပ္ကိုျပီးသေလာက္ပဲလုပ္၊ သင္တန္းကိုလဲ ရသေလာက္ပဲလုပ္ တဲ့။ နင့္ကို ငါဘာမွ ပရက္ရွာမေပးဘူး။ စိတ္ခ်တဲ့။ ဟာ... ဘယ္လို တုန္း။ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူးဆိုမွ... ဒီမွာ စေန၊ တနဂၤေႏြေတြလဲ မနားရ။ ညတိုင္အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္လဲ မနားရနဲ႔ ရသေလာက္ပဲဆိုတာ အေျပာလြယ္ေပမဲ့ အလုပ္ကခက္တာ။ မေရႊစု ရသေလာက္ ကြန္ပလိန္းတက္ ေဘာ့စ္က ေခါင္းမာမာႏွင့္ မေလွ်ာ့... ေနာက္ဆံုးေတာ့ ( Customer is always right မဟုတ္ပါ။ My boss is always right ဆိုျပီး ) မေရႊစုပဲ ေခါင္းခါခါ လည္ခါခါ စူစူေအာင့္ေအာင့္ႏွင့္ လက္ေလွ်ာ့ရေတာ့သည္။

ဒီေတာ့ အလုပ္ထဲမွာ သင္တန္းထဲမွာ ပေရာဂ်က္ထဲမွာ အခ်ိန္ျပည့္ ေခါင္းစိုက္ရင္း ဘေလာ့လဲ မေရးႏိုင္၊ ဖိုရမ္လဲ မဖတ္ႏိုင္၊ အြန္လိုင္း အလာပ သလာပလဲ မလုပ္ႏိုင္တိုင္း ခ်စ္လွစြာေသာ ေဘာ့စ္ကို ေမတၱာေတြ ပို႔ကာ စိတ္ေတြအၾကီးၾကီး ဆိုးမိေလသည္။ သူ႔ကို စိတ္ဆိုးတိုင္း သင္တန္းက အလကားေကြၽးေသာ မံု႔မ်ားကို နင္းကန္စားေလသည္။ မနက္ဆို ၾကာဇံေက်ာ္၊ ထမင္းေက်ာ္နဲ႔ အသားတခုုခုစား၊ ျပီးရင္ ေကာ္ဖီ ၂ခြက္ဆင့္ေသာက္သည္။ ေန႔လည္ ထမင္းကိုလဲ အသကုန္စားေသးသည္။ ညေနပိုင္း အတန္းမွာ အိပ္ငိုက္သည္ အေၾကာင္းျပ၍ ေကာ္ဖီ၃ခြက္ေသာက္သည္။ စာသင္တာ နားေထာင္ရတာ ပ်င္းတိုင္း စားပြဲမွာခ်ထားသည့္ သၾကားလံုးမ်ား တလံုးျပီး တလံုး ပါးစပ္ထဲ ေကာက္ေကာက္ထဲ့သည္။ ညေန တီးဘရိတ္မွာ ေကြၽးသည့္မံု႔မ်ား တျဖဲႏွစ္ျဖဲ ထပ္စားသည္။ေခ်ာကလက္ ကိတ္မုန္႔ဆို ၂ခ်ပ္၊ အသားမုန္႔အၾကီး၁ခု၊ ဆန္းဒ၀တ္ခ်္ ၂ခု၊ သစ္သီး စသျဖင့္...။ အဲသေလာက္စားလို႔ ညစာ မစားႏိုင္လိမ့္မည္မထင္ပါႏွင့္။ ညီမေတာ္ခ်က္သည့္ ညစာကိုလဲ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အသကုန္ၾကိတ္ပါေသးသည္။

စေန၊ တနဂၤေႏြက်ေတာ့ေရာ။ ေန႔လည္ ထမင္းစားျပီးတာနဲ႔ ကြန္ျပဴတာေရွ႔မယ္ အလုပ္ေတြ၊ ပေရာဂ်က္ေတြသာ ထိုင္လုပ္ေနရသည္... စိတ္ကေသခ်ာမပါသာ အသိသာၾကီး။ အဲဒီေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ကို အခါ၂၀ေလာက္၀င္သည္။ ေရခဲေသတၱာကို အခါ၂၀ေလာက္ဖြင့္သည္။ တခုျပီး တခု ေတြ႔တာေတြ ယူစားေလသည္။ ေတာ္ၾကာ ဘီစကစ္၊ ေပါင္မုန္႔၊ ကိတ္မုန္႔၊ ေတာ္ၾကာ ေခ်ာကလက္ ေရခဲေခ်ာင္း၊ ေတာ္ၾကာေနၾကေတာ့ နက္စ္ကဖီးကို ႏြားႏို႔ေတြထဲ့ ေရခဲေတြထဲ့ ဘလန္ဒါနဲ႔ လွည့္ျပီး ေကာ္ဖီေအးလုပ္ေသာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ႏြားႏို႔ေအးထဲ ေရခဲ့မုန္႔၊ ပန္းသီး၊ စေတာ္ဘယ္ရီ၊ ငွက္ေပ်ာသီးေတြ လွီးထဲ့ စားျပန္သည္။ အဲသာေတြရိုးသြားေတာ့ပဲေလွာ္ႏွင့္ ေမာ္လျမိဳင္ထန္းလ်က္ခဲကို ေရေႏြးၾကမ္းႏွင့္ ေသာက္ခ်င္ေသာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ မရိုးႏိုင္တဲ့ ပုဇြန္ေျခာက္ႏိုင္ႏိုင္နဲ႔ လက္ဘက္သုတ္။ ညီမေတာ္က မ်က္လံုးျပဴးႏွင့္ ၾကည့္သည္။ မမလတ္ ဟုတ္ေကာဟုတ္ေသးရဲ႔လား ဆိုသည့္ သေဘာႏွင့္။ မေရႊစုတို႔ မယံုၾကည္ႏိုင္စရာ စားေသာက္ေကာင္းေနလိုက္သည္မွာ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။

မေန႔က မေတြ႔တာၾကာျပီ ျဖစ္ေသာ တျခားဌာနက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ႏွင့္ ေတြ႔သည္။ ဟယ္... ေရႊစုရယ္ မေတြ႔တာမွ ၃-၄လ ရွိေသး။ ၀လာလိုက္တာ လံုးေနတာပဲ... ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္ တဲ့...။ အဲ့... အယ္။

ဒီကေန႔ မနက္ ႐ံုးသြားဖို႔ ျပင္ဆင္ေတာ့ မေရႊစုတစ္ေယာက္ အ၀တ္အစားလဲသည့္ အခန္းထဲမွ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ထြက္မလာႏိုင္။ အျပင္က ေစာင့္ေနသည့္ေယာက္ေယာက္က မျပီးေသးဘူးလားေဟ့... ေနာက္က်ေနျပီဟု ေခၚေနျပီမို႔ ကမန္းကတန္း ေျပးထြက္လာရသည္မွာ ေခ်ာ္လဲမတတ္။ အဘယ္ေၾကာင့္ၾကာေနသနည္းဆိုေသာ္ မ၀တ္တာ ၾကာျပီျဖစ္ေသာ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို လွ်ာရွည္ျပီး ၀တ္ေနတာ... ခုန္... ခုန္ျပီး ၀တ္ေနရလို႔ ျဖစ္ပါသည္။

*****************************
ဒီကေန႔နံနက္မွာပဲ မေရႊစုတစ္ေယာက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တခုကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ခိုင္ခိုင္မာမာ ျပတ္ျပတ္သားသားၾကီး ခ်မွတ္လိုက္ေပသည္။ နက္ျဖန္ကစျပီး Gym ကိုျပန္သြားျပီး exercise ျပန္လုပ္ေတာ့မည္ဟု။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီေတြ ၀တ္လို႔ မရေတာ့ရင္ ႏွေမ်ာစရာ... ေနာ့ေလ။

စုခ်စ္

Sunday, June 27, 2010

ကမာၻ႔ဖလားပြဲမွာ....

ကာတြန္း -စိုးေသာ္တာ

ဆရာေအာင္ေရ...

ကမာၻ႔ဖလားပြဲမွာ အဘယ္သူ ေအာင္ပြဲဆင္မည္တည္းဆိုတဲ့တဂ္ေလး ခုမွ ေရးျဖစ္လို႔ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ့...။ ကိုယ္လည္း အဲသဟာ မေရးမျပီးမခ်င္း ဆရာေအာင္ဆီက ေၾကြးယူျပီး မဆပ္ရေသးသလို စိတ္တထင့္ထင့္နဲ႔ျဖစ္ေနမိတာ။ ေဘာလံုးအေၾကာင္းနဲ႔ သက္ဆိုင္တာေလးေတြ ဟိုစစ သည္စစနဲ႔ ေရးထားေသးတယ္။ တပုဒ္ေရးလိုက္ ေသခ်ာ အဆံုးမသတ္ျဖစ္လိုက္၊ ေနာက္တေနရာေရာက္ေတာ့ ေနာက္တပုဒ္ေရးလိုက္ တို႔လို႔တန္းလန္း ျဖစ္လိုက္နဲ႔။ ခုေတာ့ အဲသာေတြ ေရးျပီးေအာင္ ေစာင့္ေနရင္ ေဘာလံုးပြဲၾကီးသာျပီးသြား၊ မတင္ျဖစ္လိုက္ေတာ့ပဲေနေတာ့မွာစိုးတာနဲ႔ ကာတြန္းေလးပဲ ရီရေအာင္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ့။

ကိစၥမ်ားေျမာင္လူတို႔ေဘာင္ဆိုသလို တေလာက ေတာ္ေတာ္ကေလး အလုပ္ေတြမ်ားတာရယ္နဲ႔။ ဆရာေအာင္ တဂ္ကိုေရးရမယ္ဆိုလဲ ေဘာလံုးနဲ႔ ပါတ္သက္ဖူးတဲ့ မွတ္မိသမွ်ေလးေတြပဲ ေရးလို႔ရမွာေလ။ ဘယ္သူႏိုင္မလဲဆိုတာ ခန္႔မွန္းဖို႔ကေတာ့ ... ဟီး... ဘာကိုမွ follow up လုပ္မထားသူ၊ နကန္းတလံုးမသိသူမို႔ အေပၚက ဆရာစိုးေသာ္တာ ကာတြန္းထဲကလို ျပန္ေျဖရေတာ့မလိုျဖစ္ေနမွာေတာ့။ ကိုယ့္ဘာသာရယ္စရာ ကာတြန္းေလးေတာင္ ဆြဲထားေသး။ ဒါေပမဲ့ ဆရာစိုးေသာ္တာ ကာတြန္းေလးက အခုဒီတဂ္ေလးနဲ႔ ကြက္တိ၊ ပိုရီရလို႔ အဲသာေလးပဲ တင္ေပးလိုက္ေတာ့တယ္။ အဲဒီ ေဘာလံုးအေၾကာင္းနဲ႔ ပါတ္သက္တာေလးေတြ ေရးထားတာေတာ့ ေနာက္မွ တင္ေတာ့မယ္ေနာ့...။ ၾကာသြားတာ စိတ္မဆိုးပါနဲ႔ေနာ့။ ေနာက္တခါတဂ္ရင္ ခ်က္ခ်င္းေရးပါ့မယ္ေနာ္... ဂတိ။ း-)

ကိုေအာင္ ေမြးေန႔ကိုလည္း အမွီဆုမေတာင္းေပးလိုက္ရလို႔ စိတ္မေကာင္းဘူးေတာ့။ အခု ဒီကာတြန္းေလးနဲ႔ပဲ Belated Happy Birthday Wish လုပ္လိုက္ပါတယ္ေနာ့...။

ထပ္ျပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေမာင္ေလးကိုေအာင္လိ္ု႔ ေခၚလို႔ရျပီေတာ့။ ဘာလို႔ဆို မေရႊစုသည္ ယခုလာမည့္ၾသဂုတ္လတြင္ ဘ၀စမည့္သူျဖစ္ေပေသာေၾကာင့္တည္း။

ခင္မင္စြာျဖင့္... စုခ်စ္

************************

Saturday, June 19, 2010

Tuesday, June 1, 2010

သမီးလတ္ရင္ထဲက ခ်စ္ေမေမ

သမီးလတ္ရင္ထဲက ခ်စ္ေမေမ

၀၁-၀၆-၂၀၁၀

ေမေမ...။

ဒီေန႔ မနက္အိပ္ရာကထေတာ့ သမီးလတ္ ေခါင္းေတြမူးေနတယ္။ ခုတေလာ ညလယ္ေတြမွာ ခဏခဏ လန္႔ျပီးႏိုးတယ္။ အလုပ္ေတြ မျပီးလို႔ လန္႔လန္႔ျပီး ႏိုးတာ ေမေမရဲ႔။ မေန႔ညကေတာ့ စိတ္ညစ္ျပီး ငိုေတာင္ငိုခ်င္ေနတာ။ ဘာလို႔လဲဆို ဒီကေန႔ new product ကို run ဖို႔ရာ သမီးလတ္ေရးတဲ့ Firmware Code အသစ္ကိုေပးရမွာ။ code က error ေတြ တက္ေနလို႔ အခ်ိန္မွီ မေပးႏိုင္ဘူး... ေမေမ။ သမီးလတ္လဲ ၾကိဳးစားျပီး လုပ္တာပဲ။ ျပီးခဲ့တဲ့ အပတ္ကေလ ... သမီးလတ္တို႔ ႐ံုးက ၄ရက္ဆက္ပိတ္တာေတာင္ မနားပဲ ဆက္တိုက္ လုပ္တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ စိတ္အရမ္းပူေနလို႔လားမသိ... လူကဟုန္ေနတယ္။ ေခါင္းရွင္းရွင္း ထားျပီး အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီ code ကို မေပးႏိုင္ရင္ သမီးလတ္တို႔ group က မ်က္ႏွာပ်က္စရာျဖစ္မွာ ေမေမရဲ႔၊ ကိုယ့္အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ့္အဖြဲ႔ကို ဂုဏ္မငယ္ေစခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ စိတ္ေတြပါ ညစ္ေနတယ္။

သမီးလတ္ေလ ေမေမ့ စကားကိုနားေထာင္ပါတယ္။ ညတိုင္း မအိပ္ခင္ တရားမွန္မွန္ထိုင္တာပဲ။ စိတ္ေတြက ပ်႔ံလြင့္ေပမဲ့ သမီးလတ္ ၾကိဳးစားျပီး တရားမွတ္ပါတယ္။ အရာရာ မျမဲဘူး။ စိတ္ေပ်ာ္ေနတာ အျမဲ မရွိသလို စိတ္ညစ္စရာလဲ အျမဲမရွိဘူးလို႔ ညစ္ေနတဲ့စိတ္သေဘာကို သိေအာင္ မွတ္တာပါပဲ။ မွတ္လဲမွတ္မွတ္နဲ႔ပဲ မသိစိတ္အဟုန္က ညစ္ေနတယ္ ထင္တာပါပဲ ေမေမရယ္။ အဲသာေၾကာင့္ ညလယ္ေတြ လန္႔လန္႔ႏိုးျပီး မနက္႐ံုးသြားရင္ ေခါင္းေတြမူးေနတယ္။ ဒါေတာင္ အဲဒီေလာက္ တရားထိုင္ေနလို႔သာ စိတ္က ေနသာထိုင္သာရွိတာ။ ႏို႔မဟုတ္ရင္ သမီးလတ္က အလကားေနရင္း စိတ္ပူတတ္၊ စိတ္မ်ားတတ္ပါဘိသနဲ႔... တရားသာမကယ္ရင္ ခုေလာက္ရွိ အလုပ္ေတြပိျပီး ႏွလံုးေရာဂါေလာက္ေတာ့ အသာေလးရေနေလာက္ျပီ ထင္တာပါပဲ။

ဒီေန႔ မနက္လဲ ႐ံုးကို ခါတိုင္းလို အေစာၾကီးေရာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မလာခင္ စားပြဲမွာ ထိုင္ျပီး ေမေမေျပာသလို နာရီ၀က္ေလာက္ တရားမွတ္ပါတယ္။ တရားမွတ္ေနရင္းနဲ႔မွ... ဟင္... ဒီကေန႔ ေမေမ့ ေမြးေန႔ပါလားဆိုတာ အမွတ္ရေတာ့တယ္။ တရားမွတ္မလို႔ ျပင္ေတာ့ ဘုရားကန္ေတာ့ရင္း အေဖ၊ အေမ ရည္စူးကန္ေတာ့မယ္ လုပ္ေတာ့မွ ျဗဳန္းကနဲ အမွတ္ရသြားတာပါ... ေမေမ။

ဒီကေန႔ မနက္ပိုင္း သင္တန္းတက္စရာလဲ ရွိတယ္... ေမေမ။ အဲဒီ သင္တန္းက ဒီေန႔ ေနာက္ဆံုး တက္ရမွာ။ project presentation က ေနာက္တပတ္မွတဲ့။ ေတာ္ေသးတာေပါ့...ေမေမရယ္။ အလုပ္အရမ္းမ်ားေနလို႔ အဲဒီ project ကို ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ပဲ ျပစ္ထားရတာ။ ခုလာမဲ့ ပိတ္ရက္က်မွပဲ ျပန္ကိုင္ရေတာ့မယ္။ အလုပ္က ပိုအေရးၾကီးလို႔ပါ ေမေမ။ သမီးလတ္လဲ တရား မွတ္ျပီးတာနဲ႔ သင္တန္းမသြားခင္ အခ်ိန္ရသေလာက္ အလုပ္ကေလး လုပ္လိုက္ေသးတယ္။ ေန႔လည္ သင္တန္းက ျပန္လာေတာ့ ထမင္း ကမန္းကတန္းစားျပီး coding ကို ျပန္ၾကည့္ရတာပဲ။ သမီးလတ္ရဲ႔ စီနီယာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းက သမီးလတ္ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူရွာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူကိုင္တိုင္လဲ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္မွန္းမသိလို႔ အခက္ေတြ႔ေနၾကရတာပါ။

ေန႔လည္ ၂နာရီေလာက္မွာ test အဖြဲ႔က code ေပးႏိုင္မလား လွမ္းေမးတယ္ ေမေမရဲ႔။ သမီးလတ္လဲ Plan Aက မျဖစ္ေတာ့ Plan B နဲ႔ လုပ္ဆိုျပီး တျခား code တခုကိုေပးလိုက္ရတယ္။ အဲဒီအတြက္ double process ေတာ့ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဒါေပမဲ့ သမီးလတ္ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ပါမလဲ။ သမီးလတ္ကသာ မ်က္ႏွာပ်က္ေနတာ။ ေဘာ့စ္ကေတာ့ ကိစၥမရွိပါဘူးလို႔ ေျဖသိမ့္တယ္။ သမီးလတ္ကေတာ့ ဒါဟာ ကိုယ္... capable မျဖစ္တာမ်ားလားလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သံသယ၀င္မိျပီး စိတ္ပ်က္သလို ခံစားရတယ္။ test အဖြဲ႔ကို run ဖို႔ code ေပးလိုက္ျပီးေတာ့ သမီးလတ္ စိတ္ကို ဒံုးဒံုးခ်လိုက္တယ္။ တင္းေနတဲ့ စိတ္ေတြကို ခဏ ေျဖလႊတ္လိုက္တယ္။

စားပြဲေရွ႔က ေမေမ့ ဓါတ္ပံုေလးကို ၾကည့္တယ္။ ဒီကေန႔ ေမေမ့ ေမြးေန႔။ ေမေမ့ ကို သမီးလတ္ခ်စ္တယ္။ ေမေမ့ရဲ႔ တုႏိႈင္းမရတဲ့ ေမတၱာကို တသေအာင့္ေမ့မိလိုက္တယ္။ ေမေမ... သမီးလတ္ အလုပ္ေတြ လုပ္မရဘူး။ ဒီျပႆနာကို ဘယ္လို ေျဖရွင္းရမလဲ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ၊ ဆိုတာလဲ မေတြးတတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့... ေမေမ့ အေတြးထဲမွာ သမီးလတ္က သူရဲေကာင္းျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာ သမီးလတ္သိတယ္။ ေမေမ့ သမီးလတ္ လုပ္ရင္ အရာရာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ေမေမက ယံုၾကည္ေပးတယ္။ ေမေမ့ပံုေလးက... သမီးလတ္ ကို... အင္အားေတြ ေပးတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ဘာလို႔ မေျဖရွင္းႏိုင္ရမွာလဲ။ ေမေမက ေျပာဘူးတယ္။ ေခါင္းေအးေအးထားျပီး စဥ္းစားရမယ္၊ အလုပ္လုပ္ရမယ္တဲ့။ မျဖစ္လာေသးတာကိုလဲ မပူနဲ႔၊ ျဖစ္ခဲ့ျပီးတာကိုလဲ မပူနဲ႔တဲ့။ ေမေမ့ ပံုေလးကို ၾကည့္တယ္။ စိတ္ထဲက ကန္ေတာ့တယ္။ ေမေမ... သမီးလတ္ ဒီျပႆနာကို ဒီကေန႔ မရရေအာင္ ေျဖရွင္းမယ္။ ဒီကေန႔ မျပီးမခ်င္း သမီးလတ္ အလုပ္ထိုင္လုပ္မယ္။ အလုပ္တခုကို မျပီးခင္ တ၀က္တပ်က္မွာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္တဲ့သူဟာ လူေပ်ာ့လူညံ့လို႔ ေမေမက ေျပာဖူးတယ္။

သမီးလတ္ ၾကိဳးစားျပီး code ေတြ အဆင့္လိုက္ တခုစီ တခုစီ အစေတြ ဆြဲထုတ္ ေျဖထုတ္တယ္။ ျပႆနာ ျဖစ္ႏိုင္တာေတြကို တခုစီ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပန္ေျပာင္းတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ ၂ပတ္လံုးလံုး လုပ္ခဲ့တဲ့ debugging stage ေတြကို တဆင့္စီ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ျပန္စစ္တယ္။ မ်က္လံုး ခဏမိွတ္တယ္။ တရားမွတ္တယ္။ code ေတြကို ပံုေဖၚၾကည့္ျပီး ဘယ္ေနရာက ဘာျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ စိတ္ေအးလက္ေအး ျပန္စဥ္းစားတယ္။ ၃နာရီေလာက္ၾကာသြားတယ္။

ေမေမေရ... ။ ေမေမေရ... ။ ေမေမ ေမတၱာေၾကာင့္... ၂ပတ္ေလာက္ သမီးလတ္ မေျဖရွင္းႏိုင္တဲ့ ျပႆနာ မထင္မွတ္ပဲ ျဗဳန္းကနဲ အဆင္ေျပသြားျပီ။ management ကို ခ်က္ခ်င္း အသိေပး၊ code အသစ္ကို ခ်က္ခ်င္း released လုပ္ႏိုင္ေအာင္ ေပးလိုက္တယ္။ ပင္ပန္းလြန္းလို႔ သမီးလတ္ မ်က္ႏွာက ႏြမ္းခ်င္ႏြမ္းေနမယ္။ ဒါေပမဲ့ သမီးလတ္ ရင္ထဲမွာ ေမေမ... ေမေမ.. လို႔ ရႊင္လန္းစြာနဲ႔ အသံတိတ္ ျမည္တမ္းေနတယ္။

ေမေမ... ေမေမ... သမီးလတ္ရင္ထဲက ခ်စ္ေမေမ...
ေမြးေန႔မွာ က်န္းမာ ခ်မ္းသာ လန္းျဖာစြာနဲ႔ တရားဘာ၀နာမ်ား သက္ဆံုးတိုင္ ေကာင္းစြာ ပြားမ်ား အားထုတ္ႏိုင္ပါေစ။

ခ်စ္သမီးလတ္