ျမန္မာ့႐ိုးရာ ႏွစ္ဆန္းအလွဴမဂၤလာ
ႏွစ္စဥ္ ဒီလို ျမန္မာႏွစ္ဆန္း၁ရက္ေန႔ကို ေရာက္ျပီဆိုရင္ျဖင့္ ေရႊစုတို႔ လမ္းထဲက လူငယ္ေတြ အလုပ္မ်ားရျပီပဲ။ မနက္ကိုေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာကထ လူၾကီးေတြနဲ႔ အတူ ဥပုသ္လိုက္ေစာင့္။ ေရႊစုတို႔ ညီအမေတြကေတာ့ သၾကၤန္တြင္း ဥပုသ္မေစာင့္ျဖစ္ရင္သာ ေနမယ္၊ ႏွစ္ဆန္း၁ရက္ေန႔ကိုေတာ့ မျဖစ္မေန ဥပုသ္ေစာင့္ထိန္းေလ့ရွိတယ္။ ေန႔လည္ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ခဏတျဖဳတ္အနားယူ။ နာရီျပန္ ၂ခ်က္တီးေလာက္မွာ ေရႊစုတို႔ လူငယ္ေတြရဲ႔ လုပ္ငန္းစၾကရေတာ့တာ။အဲသာ ဘာလဲဆိုေတာ့ လမ္းထိပ္မွာ အတာအိုးေတြခ်ျပီး အႏၲရယ္ကင္း ကမၼ၀ါစာဖတ္၊ ပရိတ္တရားရြတ္ဖို႔အတြက္ရယ္၊ ညေန ဆြမ္းဆန္စိမ္းေလာင္းပြဲမွာ အေအး၊ ကြမ္း၊ ေဆး စတာေတြ ဆပ္ကပ္ဖို႔ရယ္ အခ်ိန္မွီ ျပင္ဆင္ၾကဖို႔ေပါ့။ ေရႊစုတို႔အိမ္က လမ္းထိပ္လမ္းဆံုမွာ တည္ရွိေတာ့ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ကိုယ့္အိမ္ကပဲ ကမၼကထ ဦးစီးဦးေဆာင္ လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ လမ္းထဲက ကာလသား ကာလသမီးေလးေတြကိုေခၚ လင္ပန္းေတြ ေတာင္းေတြ ကိုင္ျပီး တအိမ္တက္ဆင္း အလွဴလိုက္ခံရပါတယ္။ ေတာင္းတို႔ လင္ပန္းတို႔ဆိုတာက ၾကက္သြန္၊ ဆန္၊ ဆီ၊ စာအုပ္ စသျဖင့္ အလွဴရွင္ေတြ ေစတနာရွိသလို လွဴလိုက္တာေတြကို ထဲ့ဖို႔ေပါ့။ အဲသလို လွဴတာအျပင္ ၀တၳဳေငြေတြကိုလည္း လွဴေလ့ရွိၾကပါတယ္။
ဒီလို လိုက္အလွဴခံရင္းနဲ႔ ပရိတ္တရားနာဖို႔အတြက္ ဘယ္အခ်ိန္မွာ အတာအိုးလာထားႏိုင္ပါတယ္၊ ပရိတ္ရြတ္မဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြဘယ္အခ်ိန္ၾကြၾကမယ္ဆိုတာလဲ တခါထဲ ဖိတ္ၾကားအသိေပးခဲ့ရေသးတယ္။ တကယ္လို႔ သူတို႔မွာ အတာအိုးထိုးဖို႔ အတာပန္းေတြ၊ အရြက္ေတြလိုတယ္ဆို ကိုယ္ကပဲ ဦးေဆာင္ျပီး ရွာေဖြေပးျပီးေတာ့လဲ ကူၾကတယ္။ အတာအိုးကို လာသယ္ေပး၊ ျပန္ပို႔ေပးတာပါလုပ္ေပးဖို႔ေတာင္းဆိုလာရင္လဲ လုပ္ေပးၾကတယ္။
ေရႊစုတို႔ရပ္ကြက္မွာ အိမ္တိုင္းလိုလို သၾကၤန္ၾကိဳဖို႔အတြက္ အတာအိုးထိုးၾကပါတယ္။ အႏၲရယ္ကင္း ေဘးရွင္း က်န္းမာဖို႔ ကိုယ့္မိသားစု ေန႔နံေတြအလိုက္ အတာအိုးထိုးေလ့ရွိတယ္။ တခ်ိဳ႔ကလဲ ၇ရက္သားသမီးေန႔နံစံု အတာအိုးထိုးၾကတယ္။ အဲဒီ အတာအိုးကို ႏွစ္ဆန္း၁ရက္ေန႔ေရာက္ေတာ့ အသစ္ျပန္လဲၾကတာေပါ့။ တကယ္လို႔ ကိုယ့္မိသားစုထဲက ေန႔နံက တာစားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီအတာအိုးေလးကို သၾကၤန္အတက္ေန႔မွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြနဲ႔အတူ သြားပို႔ေလ့ရွိတယ္။ အထူးသျဖင့္ တာစားတဲ့ ေန႔နံသားသမီးက သြားလွဴရတာေပါ့။ တာစားတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ေမြးေန႔မွာ သၾကၤန္အတက္ေန႔ျဖစ္ရင္ တာစားတယ္လို႔ ေခၚတယ္။ ဥပမာ ဒီႏွစ္က ေသာၾကာေန႔မွာ သၾကၤန္တက္ေတာ့ ေသာၾကာသားသမီးေတြ တာစားတယ္ေပါ့။
အဲသလို အလွဴခံျပီး ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ေယာက္်ားေလးမ်ားက အတာအိုးေတြထားဖို႔ရာ လမ္းထိပ္မွာ ခံုခင္းဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကရတယ္။ ပရိတ္တရားရြတ္မဲ့ ဘုန္းေတာ္ၾကီးထိုင္ဖို႔ အိမ္တအိမ္က ဆက္တီေတြ သယ္ခ်၊ တရားနာတဲ့သူေတြထိုင္ဖို႔ကိုေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ဖ်ာၾကမ္းေတြသြားယူျပီး ခင္းၾကရတယ္။ မိန္းကေလးေတြ ကေတာ့ ရလာတဲ့ အလွဴေငြထဲက ငွက္ေပ်ာပြဲ အုန္းပြဲ၀ယ္ၾကတယ္။ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြနဲ႔ တရားနာသူေတြ သံုးေဆာင္ဖို႔အတြက္ ေဖ်ာ္ရည္စီမံၾကရတယ္။
ဒီလို ခံုေတြခင္းျပီးျပီဆိုတာနဲ႔ တေယာက္ျပီးတေယာက္ အတာအိုးေတြ လာထားၾကတာပဲ။ ဒါမွမဟုတ္လဲ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ ေရႊစုတို႔ လူငယ္ေတြက ယူထားေပးၾကတယ္။ တခ်ိဳ႔ကလဲ အတာအိုးမွာ အႏၲရယ္ကင္း ပရိတ္ၾကိဳးလုပ္ဖို႔ အပ္ခ်ည္လံုးေတြပါ ခ်ည္ထားၾကတယ္။ ၄နာရီေလာက္ဆို ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြ ၾကြလာျပီ။ ပရိတ္တရားနာခ်င္သူေတြ မသိလိုက္မွာစိုးလို႔ ကာလသားေတြက ဘုန္းၾကီးၾကြလာပါျပီဆိုျပီး လမ္းထဲမွာ တခ်က္ေျပးျပီး အသိေပးေဆာ္ေအာၾကရေသးတယ္။
ဘုန္းၾကီးေတြက ပရိတ္ရြတ္၊ ကမၼ၀ါဖတ္ေနစဥ္အတြင္း တရားနာပရိတ္သတ္ကို ဒီလမ္းအတြင္းမွာ မေကာင္းဆိုးရြားမ်ားေနတာကို ၾကိဳက္ၾကပါသလားလို႔ ၃ခါတိတိေမးတယ္။ မၾကိဳက္ပါလို႔ ပရိတ္သတ္က ျပန္ေျဖၾကတယ္။ အဲသလိုနဲ႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား ရြတ္ဆိုအျပီးမွာ အေအးဆက္ကပ္တယ္။ တရားနာပရိတ္သတ္ကလဲ ဥပုသ္သည္ေတြမ်ားေတာ့ အေအးလွဴရတယ္။ ျပီးရင္ လွဴဘြယ္ပစၥည္းေတြကို ေယာက္်ားေလးေတြက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ထမ္းျပီးလိုက္ပို႔ၾကတာေပါ့။ ဘုန္းၾကီးေတြကေတာ့ဒီလမ္းျပီးရင္ ေနာက္တလမ္းမွာ ရြတ္ဖို႔အတြက္ ခရီးဆက္ၾကရတာေပါ့။
မိန္းကေလးေတြနဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြကေတာ့ အတာအိုးေတြကို ပိုင္ရွင္ေတြဆီ ျပန္ပို႔၊ ခင္းထားတဲ့ခံုေတြသိမ္း လုပ္ၾကရတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ အတာအိုးကို အိမ္ျပန္ယူလာၾကျပီး အိုးထဲက ပရိတ္ေရေတြကို ျခံေတာက္ေလွ်ာက္ပက္ဖ်န္းၾကပါတယ္။ ခုနက အတာပန္းေလးေတြကိုေတာ့ ျခံတံခါးမွာ ညွပ္ထားေလ့ရွိၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တႏွစ္တာပတ္လံုးအတြက္ အႏၲရယ္ကင္းျပီလို႔ အယူရွိၾကပါတယ္။
အဲဒီလို ပရိတ္ရြတ္တာက ညေန၅နာရီေလာက္ဆို ျပီးသြားျပီေပါ့။ ဒါနဲ႔ ဆြမ္းဆန္စိမ္းေလာင္းဖို႔ အတြက္ တဆက္ထဲျပင္ဆင္ၾကရတယ္။ ႏွစ္ဆန္း၁ရက္ ဆြမ္းဆန္စိမ္း ေလာင္းလွဴပြဲဟာ တျခားေန႔ၾကီးရက္ၾကီးေတြထက္ စည္ကားေလ့ရွိတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆို ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာက သၾကၤန္တြင္း ဒုလႅဘ၀တ္တဲ့ ဦးဇင္းေတြ ကိုရင္ေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ အလွဴခံတန္းစီၾကြလာတဲ့ကိုယ္ေတာ္ေတြဆိုတာ နည္းမွမနည္းပဲကိုး။ ေရႊစုတို႔လမ္းက ဆြမ္းဆန္စိမ္းေလာင္းတဲ့အျပင္ ဆရာေတာ္ေတြ၊ ဦးဇင္းေတြ၊ ကိုရင္ေတြမက ေဘးနားက ကူသယ္ဖို႔ လိုက္လာတဲ့ ေက်ာင္းသားတကာေတြအတြက္ပါ အနည္းဆံုးေတာ့ ေဖ်ာ္ရည္အလွဴ လွဴၾကပါတယ္။ သၾကားလံုးတို႔ ထန္းလ်က္တို႔လဲ ကပ္လွဴေလ့ရွိၾကတယ္။ တႏွစ္တုန္းကမ်ားဆို ကြမ္းယာပါလွဴလိုက္ၾကပါေသးတယ္။
ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြ ၾကြမလာခင္ လူတိုင္းကိုယ္စီ မိမိအိမ္ေရွ႔ေလးေတြမွာ ခံုေလးေတြခင္းျပီး ဆြမ္းဆန္စိမ္းဗန္းေတြ၊ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြျပင္ဆင္ထားလို႔၊ ေယာဂီတဘက္ကေလးေတြ ပုခုန္းေပၚတင္လို႔၊ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ရယ္ျပံဳး ႏႈတ္ဆက္လို႔၊ အဲသလို ျမင္ရတဲ့ ျမန္မာ့႐ိုးရာအလွျမင္ကြင္းဟာ တကယ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းလွတာေပါ့။
ဆြမ္းဆန္စိမ္းအလွဴခံမဲ့ ဆရာေတာ္ေတြရဲ႔ ေရွ႔ေျပးအေနနဲ႔ ဆိုက္ကား၂စင္းက ေအာ္လံၾကီးေတြနဲ႔ အလွဴသီခ်င္းေတြဖြင့္လို႔၊ လမ္းစံုလမ္းခြေရာက္တာနဲ႔ သီခ်င္းခဏရပ္ျပီး ဆရာေတာ္ေတြ ဘယ္လမ္းနားကိုေရာက္ေနပါျပီ။ အလွဴရွင္ သူေတာ္ေကာင္းအေပါင္းမွ အဆင္သင့္ျပင္ထားၾကပါ စသျဖင့္လဲ လိုက္ျပီးသတိေပးၾကေသးတယ္။
သိပ္မၾကာခင္ ဘုန္းၾကီးေတြ ကိုယ့္လမ္းထဲၾကြလာျပီဆို ဆြမ္းဗန္းကို ကိုင္တဲ့သူကကိုင္ေပး၊ ေလာင္းတဲ့သူကေလာင္း၊ အေအးကပ္တဲ့သူကကပ္၊ အလ်င္မွီေအာင္ထဲ့ေပးတဲ့သူကေပး၊ ၾကည္ညိဳတဲ့သူၾကည္ညိဳလို႔ ... အို လူေတြမ်ား ပ်ားပန္းခတ္စည္ကားလို႔.... အင္မတန္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေပါ့။ ဘုန္းၾကီးေတြကလဲ ကပ္လွဴတဲ့ေဖ်ာ္ရည္ကို အမ်ားၾကီးေတာ့ ဘယ္ဘုန္းေပးႏိုင္ၾကပါ့မလဲ။ လမ္းေတာက္ေလွ်ာက္မွာ အဲသလိုကပ္ၾကတဲ့သူေတြက အမ်ားသားကိုး။ ကြမ္းကပ္တဲ့ႏွစ္ကေတာ့ ေလာက္ေတာင္မေလာက္ငပါဘူး။ ကြမ္းမၾကိဳက္တဲ့ ဘုန္းၾကီးအရွားသားကိုးေနာ္။
အားလံုးဆက္ကပ္လွဴျပီးသြားျပီးေတာ့လဲ ဘုန္းၾကီးေတြ ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းေရာက္တဲ့အထိ ေနာက္ကေနလွမ္းေမွ်ာ္ျပီး ၾကည္ညိဳေနၾကပါေသးတယ္။ အိမ္ေပၚကို ေတာ္႐ံုနဲ႔ မတက္ခ်င္ၾကေသးပါဘူး။ ဒီႏွစ္ေတာ့ တို႔လမ္းကအစည္ဆံုးေဟ့၊ လွဴတာအေကာင္းဆံုးေဟ့နဲ႔ ဂုဏ္ယူေျပာဆိုၾကျပီး ပီတိေတြ ျဖစ္ရပါေသးတယ္။ တခါတေလလဲ ည၈နာရီေလာက္မွာ လမ္းထဲက ကာလသားေတြက သံပံုးေတြ ဆူညံေနေအာင္တီး႐ိုက္ျပီး သရဲေမာင္းတာမ်ိဳး လုပ္ရင္လဲ လုပ္တတ္ၾကတယ္။
ေရႊစုတို႔ေတြလည္း တေန႔လံုးေျပးလႊား ပင္ပန္းခဲ့သမွ် တရားေခြေလးနာရင္း အနားယူရေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဒါကို ပင္ပန္းတယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မထင္မိခဲ့ၾကပါဘူး။ ေအာ္... ဒီႏွစ္အတြက္ေတာ့ အတာကူးတဲ့ ႏွစ္ကူးသၾကၤန္ပြဲၾကီး ျပီးသြားပဟလို႔ေတြးရင္း ေနာင္ႏွစ္ကိုေမွ်ာ္လို႔ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး ျဖစ္က်န္ခဲ့ၾကေတာ့တာပါပဲ။
စုခ်စ္
