Wednesday, February 19, 2014

ဇနီးမယားပံုျပင္မ်ား - ၁


 

"ဒီလိုပံု မိုးရြာရင္ေတာ့ ကားေတြေတာက္ေလွ်ာက္ ၾကပ္ေတာ့မွာပဲေဟ့... ခုေတာင္ ေနရာက ေရြ႕ကိုမေရြ႕ခ်င္ဘူး...ေမာင္းေနရတာ ပ်င္းလာျပီ။ "

ကိုေရခ်မ္းနဲ႔ မေရႊစုတို႔ ဒီကေန႔ ရံုးဆင္း ေနာက္က်ရတဲ့အထဲ မိုးေလး တဖြဲဖြဲျဖစ္လာကာ ကားၾကပ္တာႏွင့္ တိုးေန၍ ကိုေရခ်မ္းက ယခုကဲ့သို႔ ညည္းညဴလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

"ဗိုက္ဆာလို႔လား... ဗိုက္ဆာရင္ ဘီစကစ္ရွိတယ္... "

"မဆာပါဘူးကြာ... တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ဆိုေတာ့ ပ်င္းစရာေကာင္းလြန္းလို႔ပါ..."

"အမယ္... ေဘးနားမွာ ေအာတိုမက္တစ္ ကက္ဆက္ႀကီးတစ္ခုလံုးပါလာတာ... ပ်င္းရင္ ျမန္မာျပည္သတင္းထူးေတြေျပာျပရမလား...သူငယ္ခ်င္းေတြ အေၾကာင္းေျပာျပရမလား... ရံုးကသူေတြအေၾကာင္းေျပာျပရမလား... ပံုျပင္ေျပာျပရမလား..."

"ေအး... ပံုျပင္ေျပာျပကြာ..."

"ေနပါဦး... ပံုျပင္ဆိုိလို႔... ခုမွ သတိရသြားတယ္... တစ္ေန႔ကပဲ ႏြယ္ႏြယ္ဖုန္းလွမ္းဆက္ျပီး ေမာင္ထြန္းတို႔အေၾကာင္းတိုင္တာမေျပာျပရေသးဘူး..."

"ဘာတဲ့လဲ...သူက..."

ႏြယ္ႏြယ္မွာ မေရႊစုရဲ႕ညီမဝမ္းကြဲ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ သူတို႔မွာ ေမာင္ႏွစ္မႏွစ္ေယာက္ရွိၾက၍ ေမာင္ျဖစ္သူေမာင္ထြန္းက အိမ္ေထာင္က်ျပီးေနာက္ စင္ကာပူမွာ တစ္ေယာက္တည္းေနျပီး အလုပ္လုပ္ေနသူျဖစ္သည္။

"အို...သူ႔ေမာင္ ေမာင္ထြန္းရဲ႕မိန္းမ သံုးပံု ျဖဳန္းပံုေတြအေၾကာင္း တိုင္တန္း ညည္းညဴသြားတာ...၊ ေပၚသမွ် ဆန္းသမွ် ဝယ္ဝတ္ ကေလးကိုလည္း ေဒၚလာေပးရတဲ့ေက်ာင္းမွာထားျပီး ကိုယ္နဲ႔မတန္ရင္ကာ သူေဌးေတြနဲ႔ ျပိဳင္ဆိုင္ျပီး သံုးသတဲ့...၊ ေက်ာင္းက ကေလးမိဘေတြက ဘန္ေကာက္ကို ေရွာ့ပင္းဆိုလဲ သူက အတူလိုက္ထြက္သတဲ့...အခု အရင္ကရွိတဲ့ သူတို႔ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေလးေတာင္ ေပါင္ထားရျပီး မိဘအိမ္မွာ ျပန္လာေနရသတဲ့... သူ႔မိဘေတြလည္း စိတ္ေတြညစ္ေနၾကလို႔ အဲဒါ ေမာင္ထြန္းကို သတိေပး ေပးပါတဲ့... ပိုက္ဆံေတြကို ကိုယ့္ဘာသာ စင္ကာပူမွာ စုထားဖို႔၊ မိန္းမကို အလိုလိုက္တာေလွ်ာ့ဖို႔ ပိုက္ဆံေတြ အကုန္မေပးဖို႔တဲ့...။"

"ဒီေတာ့..."

"ခက္တာပဲ... ဦးေရခ်မ္းရဲ႕... တကယ္က သူမ်ားလင္မယားၾကား ကိုယ္ကဝင္ပါဖို႔ ေတာ္တာမွ မဟုတ္တာ၊ ေမာင္ထြန္းဆိုတာက သူ႔မိန္းမကို ခ်စ္လိုက္တာ တုန္ေနတာဆိုတာ... မိန္းမက ေသဆိုရင္ေတာင္မွ ေသမယ့္သူရွင့္...။"

"ဒီေကာင္ ငေၾကာင္ပါကြာ..."

"အဟီး... ငေၾကာင္မႈတ္ဘူး...ဦးေရခ်မ္းရဲ႕... တကယ္ေတာ့ မိုက္မဲသဟာ...။ ကိုယ့္ဇနီးမယားက ကိုယ့္အတြက္ေကာင္းရာေကာင္းေၾကာင္း စဥ္းစားေပးတာကို ငါကေယာက္်ားပဲဆိုျပီး လက္မခံခ်င္တတ္တဲ့ေယာက္်ားမ်ိဳးေရာ၊ စဥ္းစားအဆင္ဉာဏ္နည္းတဲ့မိန္းမေတြရဲ႕ အဓိပၸာယ္မဲ့ေတာင္းဆိုမႈကို မ်က္စိမွိတ္လိုက္ေလ်ာတတ္တဲ့ေယာက္်ားမ်ိဳးေရာ အဲ့ဒီႏွစ္မ်ိဳးစလံုးဟာ မိုက္မဲတယ္လို႔ ထင္တာပဲ၊ ျပီးေတာ့ ေယာက္်ားေတြဟာ အခ်စ္စိတ္မႊန္ေနျပီဆို ဘာကိုမွမျမင္ေတာ့ပဲ သူတို႔မိန္းမေတြေတာင္းဆိုသမွ် အလိုလိုက္ အႀကိဳက္ေဆာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဒုကၡအေရာက္ခံ အဓိပၸာယ္မဲ့ ေသရဲတဲ့သူေတြ မိုက္မဲသူေတြ တပံုႀကီးကိုးလို႔...၊ ေဟာ ၅၅၀နိပါတ္ေတာ္ထဲမွာ ၾကည့္မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ေထာင့္တစ္ည ပသီပံုျပင္ေတြထဲမွာပဲ ၾကည့္မလား..."

"ကိုင္း... ကိုင္း... ေျပာျပစမ္းပါဦး ဆရာမရယ္..."

"ဦးေရခ်မ္း ၾကားဖူးရင္ၾကားဖူးမွာပါ၊ ေရွးတုန္းက တိရစၧာန္စကားကိုနားလည္တဲ့ ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါးရွိတယ္ဆိုတာ၊ သူ႔ကို သူ႔မိတ္ေဆြနဂါးမင္းႀကီးက မႏၲန္သင္ေပးထားတာမွာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ တဆင့္ျပန္မသင္ေပးရ သင္ေပးမိလွ်င္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသရမယ္လို႔ ကတိသစၥာက်ိန္ဆိုထားရတယ္တဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ တစ္ေန႔ေတာ့ မိဖုရားႀကီးနဲ႔ ႏွစ္ကိုယ္တည္းစံေနတုန္း ပုရြက္ဆိတ္ေတြေျပာတဲ့စကားၾကားျပီး ခြိကနဲရယ္မိလိုက္တာ မိဖုရားႀကီးက ဘာကိုရယ္သလဲ ဘာညာနဲ႔ ေျပာမျပမခ်င္းစိတ္ေကာက္ေတာ့တာပဲတဲ့...ဟိ...."

"ဒါနဲ႔... ေျပာျပလိုက္ေရာလား..."

"အို...ေျပာျပရေတာ့တာေပါ့၊ မိဖုရားႀကီးက ဒါျဖင့္သူလည္း အဲ့ဒီစကားတတ္ခ်င္တယ္ သင္ေပးပါလုပ္ပါေရာ...၊ သင္ေပးရင္ ငါေသမွာလို႔ေျပာလည္းမရဘူးတဲ့...သင္ေပးပါလို႔ တခ်ိန္လံုးဂ်ီတိုက္ေနေတာ့ ဘုရင္ႀကီးလဲ ခ်စ္လြန္းေတာ့..."

"နားပူမခံႏိုင္တာ ေနမွာပါကြာ..."

မေရႊစုက မ်က္ေစာင္းထိုးရင္း...

"ခစ္ခစ္.... ဟုတ္ပါျပီ.... ဟုတ္ပါျပီ....၊ ဒါေပတဲ့ အဲ့ေခတ္က ကယ္မယ့္ သိၾကားမင္းက အဆင္သင့္ရွိေတာ့ ဒီဘုရင္ငါကယ္မွ ျဖစ္မယ္ဆိုျပီး သိၾကားမင္းက သူ႔မိဖုရား သုဇိတာကိုေခၚ ဘုရင့္ဥယ်ာဥ္ထဲဝင္ ဆိတ္လင္မယားေယာင္ေဆာင္ျပီး ဘုရင့္ရဲ႕သိေႏၶာျမင္းေရွ႕မွာ ခ်စ္တင္းေႏွာျပေနတာတဲ့၊ သိေႏၶာျမင္းက ျမင္တဲ့အခါ အရွက္မရွိငမိုက္သားေတြလို႔ ေရရြတ္ေတာ့ သၾကားမင္းဆိတ္သိုးႀကီးက မင္းကမွ ငါ့ထက္ ပို မိုက္တာေမာင္... ထမ္းပိုးတင္ထားတာလဲမဟုတ္ပဲ သူမ်ားကၽြန္လုပ္ေနတဲ့ေကာင္၊ ေအး... မင္းထက္မိုက္ျပီး ပိုတံုးတာကေတာ့ မင့္သခင္ ဘုရင္ပဲလို႔ေျပာလိုက္သတဲ့...၊ ဒီေတာ့ဘုရင္ကၾကားျပီး ေဟ့...ငါ့ကိုဘာလို႔ တံုးတယ္ေျပာရတာတုန္းေပါ့...၊ ဟ...ကိုယ္ေသမွာသိရဲ႕နဲ႔ မိဖုရားခိုင္းတိုင္း လုပ္ရသလားေပါ့...၊ ဒီေတာ့ ဘုရင္ႀကီးက ဒါဆို ငါဘယ္လိုလုပ္ရမတုန္းဆိုေတာ့ သၾကားမင္းက နည္းေပးတယ္...၊ မႏၲန္သင္ခ်င္ ႀကိမ္ဒဏ္အခ်က္ တစ္ရာ အရိုက္ခံႏိုင္မွ သင္ေပးလို႔ရတယ္ေျပာေပါ့တဲ့...။"

"ဟားဟား.... ဒီသိၾကားမင္း ဉာဏ္သြားတယ္... ဒါနဲ႔ မိဖုရားက အရိုက္မခံႏိုင္ေတာ့ မသင္ဘူးတဲ့လား..."

"အမယ္... မိဖုရားကလည္း ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အေလွ်ာ့ေပးတာမႈတ္ဘူး...ေခါင္းမာတာေမာင္... ကဲ..ကဲ...ဒါျဖင့္လည္း ရိုက္၊ သင္မယ္ပဲလုပ္တာတဲ့... ဒါေပတဲ့ ၃ခ်က္ေလာက္လည္း ရိုက္ျပီးေရာ ေသပါျပီ ေတာ္ပါျပီရွင္ ဆိုျပီး လက္ေလွ်ာ့သြားသတဲ့..."

"ဟားဟား....မိုက္တယ္..."

"ကိုင္း... မေရႊစုက သိၾကားမင္းလို ဉာဏ္လည္း မေကာင္းေတာ့ ေမာင္ထြန္းကို အၾကံလည္း မေပးႏိုင္ ကူလည္း မကူညီႏိုင္ဘူးေတာ္... "

"ဒါနဲ႔ ပသီပံုျပင္ ရွိေသးတယ္ဆို...."

"ခစ္ခစ္... အံ့ၾသစရာ... ပသီပံုျပင္ကလည္း အဲ့အတိုင္းပဲ ဆရာ၊ သူကက်ေတာ့ ေတာင္သူႀကီးက တိရစၧာန္စကားကိုနားလည္တာ ေတာင္သူႀကီးမိန္းမက ခုနကလိုပဲ သိသြားေတာ့ သူ႔လည္းသင္ေပးပါလို႔ အတင္းပူဆာတာတဲ့...။ ဒီစကားကလည္း ကိုယ္တတ္တာကို တဆင့္ျပန္သင္ရင္ သတ္ေသရမယ္ဆိုတဲ့ က်ိန္စာက ရွိေနတာတဲ့၊ ေနာက္ဆံုးေတာင္သူႀကီးလည္း ဘုရင္ႀကီးလို ေသရင္ေသပေစ မိန္းမ အျငဴစူေတာ့မခံဘူးဆိုျပီး သင္ေပးဖို႔ လုပ္ေတာ့တာေပါ့၊ ခစ္... ဒီပံုျပင္ထဲမေတာ့ သိၾကားမင္းက ကယ္တာမႈတ္ဘူးေတာ့...၊ ၾကက္ဖႀကီးက ကယ္သြားတာ..."

"ဘယ္လိုကယ္တာတဲ့လဲ..."

"အဲ့ေတာင္သူႀကီးအိမ္မွာ ေမြးထားတဲ့ ၾကက္ဖႀကီးက သူ႔သခင္အေႀကာင္းကိုၾကားေတာ့... အမေလးေလ... မယားေလးတစ္ေယာက္ကိုေတာင္ ႏိုင္ေအာင္မထိန္းႏိုင္တဲ့သူ ဒီလို ဒြႏၷယာႀကီးမွာ အသက္ရွင္မေနနဲ႔ေတာ့ ေသလိုက္ေတာ့...သြားေသလိုက္ေပေတာ့ ... သင္းလုပ္ပံု ရွက္စရာေကာင္းတာနဲ႔ သင္းလိုလူ ေသတာပဲေအးတယ္... ငါလို ၾကက္မငါးက်ိပ္ေလာက္ကိုမ်ား ထိန္းေနရရင္ သင္းဘယ္လိုမ်ား ေနမလဲ မသိဘူးတဲ့..."

"ဟားဟား... ၾကက္ဖႀကီးက တယ္ဟုတ္ပါလား..."

"အမယ္... ႀကက္ဖႀကီးကိုအားက်တယ္ေပါ့ေလ... ဟီးဟီး... အဲ့မွာ ႀကက္ဖႀကီးကေျပာတာ... ေဟ့..ဒီမယ္ ျမဲျမဲမွတ္ကြ... မယားထိန္းတယ္ဆိုတာ ပညာရွိဖို႔မလိုဘူး၊ စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာဖို႔နဲ႔ ပရိယာယ္တတ္ဖို႔ပဲလိုတယ္... ဒီမွာကြ... မယားေတြကို ေခ်ာ့သင့္တဲ့သူကိုေခ်ာ့၊ ေျခာက္သင့္တဲ့သူကိုေျခာက္၊ ဆိတ္သင့္တဲ့သူကိုဆိတ္၊ တခါတခါ ဗလာခ်ီ ခြပ္သင့္တဲ့သူကို ခြပ္ပစ္လိုက္တာပဲ...၊ ငါ့မယားအားလံုး ျငိမ္ေနတာပဲတဲ့...၊ ငါသာ ေတာင္သူႀကီးေနရာမွာသာဆိုရင္ တုတ္ေကာင္းေကာင္းတစ္ေခ်ာင္းရွာ မိန္းမကို အခန္းထဲဆြဲေခၚ တံခါးပိတ္ျပီး ေနာင္ေမးဦးမလား သိခ်င္ေသးလားဆိုျပီး နာနာ ႏွံထည့္လိုက္မွာပဲတဲ့..."

"ဟီးဟီး...ဒါနဲ႔..."

"ဒါနဲ႔ ေတာင္သူႀကီးလည္း မယားကို အခန္းထဲဆြဲေခၚၾကက္ဖႀကီးေျပာသလို ႏွံထည့္လိုက္တာ... ဟိုမိန္းမ တခါတည္း ျငိမ္ဝပ္ပိျပားသြားကေရာတဲ့.... "

"ဟားဟား... ေမာင္ထြန္းကို အဲ့ပံုျပင္ေျပာျပလိုက္ပါလား..."

"အမယ္...အမယ္... မေျပာခ်င္ေပါင္... ဒီမွာ မေရႊစုက မယားကို ရိုက္ဖို႔ ေျမွာက္ေပးေနတာမဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ့္ဇနီးမယားကို ရိုက္ႏွက္ လက္ပါတတ္တဲ့သူေတြကိုလည္း ေယာက္်ားေကာင္း စာရင္းမသြင္းဘူး၊ ျဖစ္ေစခ်င္တာက ကိုယ့္မယားက မသိတတ္ရင္ သိတတ္ေအာင္ မလိမ္မာရင္ လိမ္မာလာေအာင္ ၾကက္ဖႀကီးေျပာသလို ပရိယာယ္သံုး ေခ်ာ့ျပဳျပီး သြန္သင္ ထိန္းသိမ္းတဲ့အလုပ္ေတာ့ လုပ္ေစခ်င္တာပါပဲ ... ေျပာသမွ် မ်က္စိမွိတ္ အလုိလိုက္တာဟာ အိမ္ေထာင္ဘက္ေကာင္းမဟုတ္... ခ်စ္ရာမေရာက္ဘူး... ကိုယ့္အိမ္ေထာင္မွာ တစ္ေယာက္က မလိမ္မာရင္ လိမ္မာေအာင္ အခ်င္းခ်င္း လမ္းျပသြန္သင္ရမွာပဲေလ... ဒါမွလည္း တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အိမ္ေထာင္ဘက္ေကာင္းပီသမွာေပါ့... မႈတ္ဘူးလား..."

"ဟုတ္ပဗ်ာ... ဟုတ္ပ... ေနာက္ပံုျပင္ေရာ ရွိေသးလား.."

"အမေလး... မိန္းမေတြမေကာင္းေၾကာင္းမ်ား ျမိန္ရည္ရွက္ရည္ နားေထာင္ခ်င္ေနလိုက္တာ ..ဟြန္း..."

"ဟုတ္ပါဘူးကြာ...ဒီမွာ ကားက ၾကပ္ေနတုန္းမို႔လို႔ပါ....ဟီး..."

မေရႊစုက ျပံဳးစိစိ ျဖစ္သြားတဲ့ ကိုေရခ်မ္းကိုၾကည့္ရင္း မ်က္ေစာင္းထိုးလိုက္မိသည္။

"တစ္ေန႔က အက်င့္ပ်က္ လာဘ္စားတဲ့ ဝန္ထမ္းေတြအေၾကာင္း သတင္းဖတ္ရင္းနဲ႔ အဲ့လို မိန္းမတအားခ်စ္တဲ့ ေဖေဖ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေၾကာင္းလည္း သတိရမိေသးတယ္... "

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ... သူက..."

"သူက ဘာျဖစ္လဲဆို... ဟိုးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေဖေဖတို႔နဲ႔ေပါင္းလာတာ... စိတ္ေကာင္းလည္းတအားရွိ... သူငယ္ခ်င္းေတြအေပၚလည္း တအားကူညီ... ငယ္ေလးကတည္းက စာေတာ္ အရည္အခ်င္းရွိေတာ့ သူ႔ရံုးမွာ ရာထူးတက္သြားလိုက္တာ ဌာနက အႀကီးဆံုးအရာရွိႀကီးျဖစ္တဲ့အထိေပါ့ေနာ္.. ဒါေပတဲ့... မိန္းမရၿပီးေတာ့မွ ဘယ္... စိတ္က တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းသြားလိုက္တာဆိုတာ... မိန္းမက ဒါဆိုဒါပဲတဲ့... မိန္းမကလည္း သေဌးသမီးအနံႀကီးကြင္းက်ယ္ဆိုေတာ့ အသံုးအျဖဳန္းႀကီး အၿပိဳင္အဆိုင္ကမ်ား ေလာဘကလည္းႀကီးနဲ႔တူပါတယ္... ဒီေတာ့ ဝင္ေငြနဲ႔ ထြက္ေငြ မမွ်ရာကေန.. အက်င့္ပ်က္လာတာျဖစ္မွာေပါ့... သူ႔အလုပ္ထဲ လာဘ္စားတာ အေတာင္းၾကမ္းတာ ရက္စက္တာ နာမည္ႀကီးပဲတဲ့..."

"အဲ့ဒီေတာ့..."

"အဲ့ဒီေတာ့ ၅၅၀ နိပါတ္ေတာ္ထဲက သူဆင္းရဲလင္မယားအေၾကာင္းဖတ္ဖူးတာကို သတိရမိလို႔ေလ..."

"အဲသာကဘယ္လိုတဲ့လဲ..."

"တစ္ခါက တိုင္းျပည္တစ္ခုမွာ သူဆင္းရဲလင္မယားရွိၾကတာ မယားက အလွအပမက္ေတာ့ တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတာ္လည္ရင္ မယားကို ဆင္ဖို႔ဆိုျပီး ဘုရင့္ပန္းခင္းထဲက ဝတ္ပန္းဆိုးေတြ ေယာက္်ားျဖစ္သူက သြားခိုးသတဲ့၊ ခိုးေနရင္း မင္းခ်င္းေတြ မိသြားျပီး အသတ္ခံရေရာ၊ အမယ္... သင္းက အသတ္ခံရတာေတာင္ မယားကို အျပစ္မျမင္ဘူး၊ ငါ့မိန္းမနဲ႔ တန္ေဆာင္တိုင္ပြဲေတာ္ မေပ်ာ္ရေလျခင္း ငါ့မိန္းမကို မဆင္ေပးလိုက္ရေလျခင္းလို႔ျမည္တမ္းျပီး ေသတာ ငရဲကိုဒုတ္ဒုတ္ထိ က်သြားတာပဲတဲ့..."

"ျဖစ္ရမယ္..."

"မိန္းမကပူဆာရင္ အခ်စ္စိတ္မႊန္ေနေတာ့ ဘာကိုမွမျမင္ေတာ့ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဒုကၡအေရာက္ခံျပီး ငရဲက်မွာ မေၾကာက္တဲ့သူေတြေလ... ဟီး... ငရဲဆိုလို႔... ဟိုတစ္ေန႔က ဆရာေမာင္ထင္ရဲ႕ ကမာၻ႔ဝတၳဳတိုမ်ား ဖတ္တာေလ...တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ မိန္းမအေၾကာင္းေရးထားတာ ေတာ္ေတာ္ ရယ္ရတယ္..."

"ေျပာပါဦး... ေျပာပါဦး... "

"ဟဲ... အဲ့မွာ နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ The Prince က်မ္းကို ေရးတဲ့ မကၡိယာဗဲလီရဲ႕ ရွားရွားပါးပါး တစ္ခါမွ မဖတ္ဖူးေသးတဲ့ ဝတၳဳတိုေလး တစ္ပုဒ္ သြားဖတ္မိတယ္... ဘာအေၾကာင္းေရးထားတယ္ထင္လဲ .. သိလား.."

"အင္း..."

"မိန္းမေတြေၾကာင့္ ေယာက္်ားေတြ ဒုကၡေပြရတဲ့အေၾကာင္းကိုပဲ ေရးထားတာဆရာ...."

"မကၡိယာဗဲလီကေရာ ဘာလို႔နာမည္ဆိုးနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားရတာလဲ..."

"အဲသာထားပါ...သူ႔အေၾကာင္းေျပာရင္ ရွည္သြားလိမ့္မယ္...၊ အဲ့ဝတၳဳတိုက စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္းတယ္... ရယ္ရတာလဲ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့..."

"ေအးေအး... အဲသာဆို ေျပာျပ... "

"တစ္ခါက ငရဲတိုင္းျပည္ႀကီးမွာတဲ့... ငရဲမင္းႀကီးကတဲ့ သူ႔ဆီေရာက္လာတဲ့ ငရဲက်လာတဲ့ေယာက္်ားေတြအားလံုးဟာ သူတို႔မယားေတြေၾကာင့္ ငရဲက်လာတယ္လို႔ အမနာပ ေျပာၾကလြန္းလို႔ ဟုတ္မဟုတ္ စံုစမ္းရေအာင္ ငရဲျပည္မွာ လႊတ္ေတာ္စည္းေဝးၾကီးေခၚလိုက္သတဲ့..."

"အမယ္...."

"ဒီေတာ့... လႊတ္ေတာ္ကေန ဒီကိစၥႀကီး ဟုတ္မဟုတ္ စံုစမ္းေဖၚထုတ္ရမယ္ဆိုျပီး ေကာ္မတီဖြဲ႔မယ္တို႔ ကိုယ္စားလွယ္ လႊတ္ရမယ္တို႔ ထံုးစံအတိုင္းျငင္းၾကခုန္ၾကတာေပါ့ေလ...၊ ေနာက္ဆံုး အမ်ားသေဘာတူ မဲခြဲဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ ငရဲမင္းသားႀကီးတစ္ေယာက္ကို လူ႔ျပည္လႊတ္ျပီး စံုစမ္းဖို႔ အတည္ျပဳလိုက္သတဲ့...၊ လူ႔ျပည္ကိုသြား လူမိန္းမနဲ႔ ဆယ္ႏွစ္ေပါင္း ျပီးမွ ေသဟန္ေဆာင္ ျပန္လာၿပီး ေတြ႔ၾကံဳခဲ့သမွ် ျပန္အစီရင္ခံစာတင္ေပါ့ေလ... တကယ္လို႔ ဆယ္ႏွစ္မတိုင္ခင္ ဒုကၡ သုကၡေတြ႔ရင္လည္း ကိုယ့္ဘာသာပရိယာယ္ မာယာနဲ႔ လြတ္ေအာင္ရုန္းႏိုင္ရင္ရုန္း မဟုတ္ရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွ သူ႔ကိုလာမကယ္ဘူးလို႔လဲ ေျပာလိုက္သတဲ့..."

"ငရဲမင္းသားႀကီးလဲ လူ႔ျပည္တက္လာေရာလား..."

"မဲခြဲဆံုးျဖတ္ခ်က္ေရာ အထက္က အာဏာနဲ႔ေရာ ဆိုေတာ့ ငရဲမင္းသားႀကီးလည္း ဘာမွမျငင္းႏိုင္ေတာ့ပဲ ေပးလိုက္တဲ့ ေငြ အေျခြအရံေတြနဲ႔ လူ႔ျပည္သြားေနရေတာ့တာေပါ့..၊ အဲ့မွာ တိုတိုေျပာရရင္ သူေနတဲ့ ျမိဳ႕မွာရွိတဲ့ အထည္ႀကီးပ်က္ မိသားစုထဲက သမီးကညာတစ္ေယာက္နဲ႔ညားကေရာတဲ့၊ ပထမေတာ့ စီမံခ်က္အရ ယူရေပတဲ့ သူ႔သတို႔သမီးက ေခ်ာေခ်ာလွလွေလးဆိုေတာ့ တကယ္ကိုခ်စ္မိသြားေရာတဲ့၊ ခ်စ္ေတာ့ မယားအလိုက် အကုန္လိုက္ေလ်ာလြန္းတာ ၾကာေတာ့ မယားက သူ႔ေခါင္းေပၚတက္ေတာ့တာပဲ၊ နဂိုကတည္းက မိန္းမက ေဆြၾကီးမ်ိဳးႀကီး အထည္ႀကီးပ်က္ကလာတာဆိုေတာ့ ဂုဏ္ကလည္းေမာက္ မာနကလည္းေသြးနားထင္ေရာက္ အကန္းမွန္းလန္းက နားမလည္ အသံုးအျဖဳန္းကႀကီး ရိုင္းကလဲရိုင္းတာဆိုတာ ငရဲျပည္ကပါလာတဲ့ အေျခြအရံေတြေတာင္မွ ဒီမိန္းမနဲ႔ ေနမယ့္အစား ငရဲျပည္ပဲျပန္ေတာ့မယ္ဆိုျပီး အကုန္ ျပန္ေျပးၾကေရာတဲ့..."

"ဟားဟား...ဟားဟား..."

"ဒီလိုနဲ႔ မယားတင္မက တေဆြတမ်ိဳးလံုး ဝိုင္းအႏိုင္က်င့္ ႏွိပ္စက္လုိက္တာ မၾကာဘူး... ငရဲမင္းသားႀကီးပါလာတဲ့ ေငြေတြအကုန္ေျပာင္ၿပီး ေၾကြးေတြပတ္လည္ဝိုင္းေနေရာတဲ့..."

"အဲ့ေတာ့ သူ႔ကိုအိမ္က ႏွင္ခ်ေရာလား..."

"ဟင့္အင္ မႏွင္ခ်ေပါင္...တစ္ေန႔က်ေတာ့  ၿမီရွင္ေတြဝိုင္းလိုက္လို႔ ထြက္ေျပးရင္း မလြတ္ေတာ့တာနဲ႔ လယ္သမားတစ္ေယာက္ကို သူ႔အေၾကာင္းမွန္ဖြင့္ေျပာအကူအညီေတာင္းၿပီး လယ္တဲမွာ ပုန္းေနရသတဲ့။ သူ႔ကို အကူအညီေပးရင္ ေနာင္ သူကလည္းျပန္ေက်းဇူးျပဳပါမယ္ဆိုျပီး ကတိလည္းထားသတဲ့။ ဒါနဲ႔ ၿမီရွင္ရန္က လြတ္သြားေတာ့ အဲ့ဒီလယ္သမားကို ေက်းဇူးျပဳတဲ့အေနနဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲက သူေဌးသမီးတစ္ေယာက္ကို ဝင္ပူး၊ ခုနက လယ္သမားက ပူးတဲ့သရဲကိုႏိုင္တဲ့ပံုနဲ႔ေဆးကု အဲ့ဒီကေန ပိုက္ဆံရေပါ့ေလ၊ ေနာက္ ဘုရင့္သမီးေတာ္တစ္ေယာက္ကိုလည္း အဲသလို ဝင္ပူးၿပီး လယ္သမားက သရဲႏိုင္တဲ့ပံုနဲ႔ လုပ္လိုက္တာ အဲ့လယ္သမားလည္း ပိုက္ဆံေတြေထာျပီး ခ်မ္းသာသြားေရာ..."

"ေနာက္ေတာ့ေကာ..."

"ဒါေပတဲ့... ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ ႏိုင္ငံတစ္ခုက ဘုရင့္သမီးေတာ္တစ္ပါးကို ဝင္ပူးတဲ့အခါက်ေတာ့ လယ္သမားကို သူက ျပန္ဒုကၡေပးမလုိ႔လုပ္တာ..."

"ဘာျဖစ္လို႔လဲ..."

"လယ္သမားက သူလုပ္ေပးလို႔ ခ်မ္းသာသြားၿပီမို႔ ေက်းဇူးေတြေက်ျပီတဲ့... သူ႔ဘာသာ ဘာလုပ္လုပ္ရၿပီဆိုျပီး... ဘုရင့္သမီးေတာ္တစ္ေယာက္ကို ဝင္ပူးျပန္ေရာ၊ လယ္သမားက မလုပ္ပါနဲ႔လို႔ေတာင္းပန္ေျပာလည္း မရဘူးတဲ့... ဟိုမယ္ ဘုရင္ကလည္း ဒီလယ္သမား သရဲႏိုင္တယ္ဆိုတာ နာမည္ႀကီးေနတာမို႔ တျခားသူေတြ ရေအာင္ကုႏိုင္ၿပီး ငါ့သမီးေတာ္မွ ေကာင္းေအာင္မကုႏိုင္ရင္ ေသဒဏ္လို႔ အမိန္႔ထုတ္ထားတာဆိုေတာ့ လယ္သမားလည္း ငရဲမင္းသားႀကီးကို ေတာင္းပန္လို႔ မရတဲ့အဆံုး အၾကံတစ္ခုလုပ္ရသတဲ့..."

"ဘယ္လို အၾကံတဲ့လဲ..."

"ဘုရင့္ပန္းဥယ်ဥ္ထဲမွာ စင္ျမင့္တစ္ခုေဆာက္ၿပီး အဲ့ဒီစင္ေပၚမွာ ကတၱီပါ ကားလိပ္ေတြခ် သမီးေတာ္ကိုတင္ ေဆးကုမယ္... ဥယ်ာဥ္ေထာင့္မွာ မင္းခ်င္းေတြစုေဝးၿပီး အတီးအမႈတ္ကရိယာေတြနဲ႔ အဆင္သင့္ေစာင့္ေနၾကပါ၊ သူကအခ်က္ျပလိုက္တာနဲ႔ ေတးတူရိယာေတြ ဆူဆူညံညံတီးမႈတ္ျပီး လူေတြအားလံုး စင္ျမင့္ဆီ ခ်ီတက္လာၾကပါ... ဒါမွ သရဲတဘက္ေတြကို ေျခာက္ထုတ္ႏိုင္မွာ... အဲ့လိုေျပာထားတာ..."

"အဲ့ဒီေတာ့..."

"အဲဒါနဲ႔ ငရဲမင္းသားပူးေနတဲ့ သမီးေတာ္နားကပ္ၿပီး ထြက္ေပးပါလို႔ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိေတာင္းပန္တာ၊ ဟိုကလဲ ေပကပ္ၿပီး မထြက္ဘူးပဲ။ ဒီေတာ့ သူ လက္ျပလိုက္တာနဲ႔ စည္သံတဒူဒူနဲ႔ တူရိယာေပါင္းစံု ဘဝဂ္ထိညံေအာင္တီးေနတဲ့ လူစုႀကီးခ်ီတက္လာေတာ့တာေပါ့၊ ငရဲမင္းသားႀကီးလည္း ရုတ္တရက္ မထင္မွတ္ထားတဲ့ အသံေတြ  ဝုန္းဝုန္းဒိုင္းဒိုင္းၾကားလိုက္ရေတာ့ နေဝတိမ္ေတာင္နဲ႔ ဘာသံေတြလဲလို႔ ေမးမိတာေပါ့...၊ ဒီေတာ့ လယ္သမားက ... အို... ခ်စ္မိတ္ေဆြ... ငရဲမင္းသားရယ္... ဒါ... သင့္မိန္းမက သင့္ကို လိုက္ရွာေနတဲ့အသံေတြပါလို႔လည္း ေျပာလိုက္ကေရာ... တကတည္း ငရဲမင္းသားႀကီးခမ်ာ ဟုတ္မဟုတ္ မွန္မမွန္ ယုတၱိရွိမရွိ ခ်င့္ခ်ိန္ မစဥ္းစားႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ မ်က္စိမ်က္ႏွာေတြပ်က္ တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္နဲ႔ မင္းသမီးကိုယ္ထဲက ဝုန္းခနဲဆို ေၾကာက္အားလန္႔အား ေနာက္လွည့္မၾကည့္စတမ္း ကဆုန္ေပါက္ ထြက္ေျပးသြားတာ ငရဲျပည္ ဒုတ္ဒုတ္ထိ ျပန္ေရာက္သြားေတာ့တာပဲတဲ့... "

"ဟားဟားဟားဟား.....ဟားဟားဟားဟား....."

သေဘာက်စြာ အေတာ္မသတ္ရယ္ေနတဲ့ ကိုေရခ်မ္း ကို ၾကည့္ၿပီး မေရႊစုမွာလည္း ငရဲမင္းသားႀကီး သူ႔မိန္းမျမင္မွာလန္႔ေနပံုကို ျမင္ေယာင္မိကာ အူတက္ေနမိေတာ့သည္။

"အဲသာေၾကာင့္... အိမ္ေထာင္ရွင္ မိန္းမသားေတြအေနနဲ႔ ကိုယ့္ေယာက္်ားက မဟုတ္မဟတ္ ေလာဘေဇာတိုက္ျပီး လုပ္ေနတာေတြျမင္ရင္ ရေအာင္တားရမယ္၊ ကိုယ့္ေယာက္်ား ဒုကၡမေရာက္ေအာင္ ကိုယ္က သူရွာႏိုင္တာထက္လည္း ပိုျပီး လိုခ်င္မ်က္စိမရွိေစနဲ႔...၊ ျပီးေတာ့ ေယာက္်ားဆိုတာမ်ိဳးဟာ တအားခ်စ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ဘာပဲလုပ္ရလုပ္ရ သည္းခံႏိုင္ေပတဲ့ သူ႔လစ္မစ္ကုန္လို႔ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့တဲ့အဆံုး အဲဟို ငရဲမင္းသားႀကီးလို ထြက္ေျပးတတ္တယ္ဆိုတာပါပဲေတာ္... ဟီးဟီး..."

"ဟားဟား.... မိုက္တယ္... မိုက္တယ္.... "

"ကိုင္း... ကိုင္း... အိမ္ေထာင္ရွင္ ဇနီးမယားေတြ မလိမ္မာရင္ မေကာင္းရင္ လင္ေယာက္်ားေတြ ဒုကၡေရာက္ရတဲ့ပံုျပင္ေတြအေၾကာင္း ေျပာျပီးျပီဆိုေတာ့ ေနာက္တစ္ခါ ကားၾကပ္တဲ့အခ်ိန္က်ရင္  ဇနီးမယားေတြလိမ္မာတာေၾကာင့္ ခင္ပြန္းေယာက္်ားေတြ အဆင္ေျပ ခ်မ္းသာစြာေနရတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပမယ္၊ ကဲ... ခုေတာ့ အိမ္နားလည္းေရာက္ခါနီးျပီမို႔ ဒီေန႔အတြက္ မေရႊစု ပံုျပင္ေတြလည္းျပီးပါျပီရွင္..."

"ေကာင္းပါျပီ... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ.... ဟားဟား..."

ကိုးကား။။
၅၅၀ နိပါတ္ေတာ္မ်ား
မဂၤလသုတ္ - ဦးသုခ
တစ္ေထာင့္တစ္ညပံုျပင္မ်ား - သခင္ဘေသာင္း
ကမာၻ႔ဝတၳဳတိုမ်ား - ေမာင္ထင္

++++

Wednesday, January 8, 2014

အေဖႏွင့္ သူ၏ဆက္ရက္(ဇရက္)ကေလး...


"ဒီမယ္... ငါ့သမီး... ေယာက္်ားဆို ဘယ္ေယာက္်ားမွ မယံုနဲ႔၊ သင္းတို႔ေတြ ဘယ္ေကာင္မွ ေကာင္းတဲ့ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဘူး၊ နည္းနည္းဆိုးတဲ့သူရယ္ မ်ားမ်ားဆိုးတဲ့သူရယ္ ဒါပဲရွိတယ္..." 

"ဟင္...ဒါဆို... ေဖေဖလည္း ေယာက္်ားပဲဟာ.. ေဖေဖေရာ မေကာင္းဘူးလား..." 

"ေအး... ေဖေဖလည္း မေကာင္းဘူး..." 

အဲဒါကေတာ့ မေရႊစု ငယ္ငယ္ကတည္းက နားထဲရိုက္သြင္းခဲ့ေသာ အေဖ့စကားမ်ားျဖစ္သည္။ သမီးခ်ည္း ၃ေယာက္ေမြးထားေသာ အေဖသည္ သူ႔သမီးေတြ မေကာင္းတဲ့ေယာက္်ားေတြနဲ႔ ေတြ႔သြားမွာ အင္မတန္ကို စိုးရိမ္ၾကီးလြန္းလွသည္။ ေဟာ... သူ႔သမီး မေရႊစု ဆယ္တန္းေအာင္၍ ေယာက္်ားေလးေတြေပါမ်ားလွေသာ စက္မႈတကၠသိုလ္ တက္ခြင့္ရျပီဆိုေသာအခါ ထိုစကားကိုပင္ ထပ္ခါထပ္ခါ ေျပာျပန္ေလသည္။ မေရႊစုကလည္း ထံုးစံအတိုင္း အထြန္႔တက္ျမဲျဖစ္သည္။ 

"ေဖေဖလည္း ေယာက္်ားပဲဟာ... ေမေမ့အေပၚ ဒီေလာက္ေကာင္းတာမ်ား..." 

အေဖသည္ မေရႊစုေျပာစကားကို မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ကာ ခုေခတ္ကာလသားမ်ားမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေသာက္ေသာက္စားစား လူ႔မင္းသား အရက္သမားေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘိန္းစားေတြမ်ားေၾကာင္း၊ မဟုတ္ရင္လည္း ဖဲသမား နဲ႔ လူေပၚေၾကာ့ေတြသာ ေပါေၾကာင္း... ငါ့သမီးေတြ ႏံုႏံုအအနဲ႔မို႔ သတိထားေနဖို႔အေၾကာင္း စသျဖင့္ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ ေရရြတ္ ေျပာျပန္ေလ၏။ 

ဒီလိုႏွင့္ မေရႊစု ဘြဲ႔ရလို႔ အလုပ္ဝင္ျပီး ေနာက္တစ္ႏွစ္မွာ ရည္းစားရသည္။ ဦးေရခ်မ္းနဲ႔ ပထမေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ေနာက္ေတာ့ ရည္းစားဆိုတာ အေမႏွင့္ မိသားစုဝင္အားလံုး သိၾကေပမယ့္ အေဖ့ကို ဖြင့္မေျပာရဲ၊ အေဖ စိတ္ဆိုးသြားမွာထက္ ကိုယ့္ကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့အေဖ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမွာ စိုးလို႔ျဖစ္သည္။ ဦးေရခ်မ္းဘက္ကလူႀကီးေတြလာၿပီး ေစ့စပ္ခါနီးမွသာ ဖြင့္ေျပာျဖစ္ေတာ့၏။ အေဖက ဦးေရခ်မ္းအေပၚ ေကာင္းသည္လည္း မေျပာ၊ ဆိုးသည္လည္း မဆို၊ ေအးေလ... ကိုယ္ႀကိဳက္ရာကိုယ္ယူၾကေပါ့ဟုသာ မတတ္သာ၍ခြင့္ျပဳရသလိုလို စကားတစ္ခြန္းႏွင့္ သိပ္ၾကည္လင္ေက်နပ္ပံုမရ။ မေရႊစုရဲ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုးအေပၚ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို သူ႔သားသမီးေတြလို ေမတၱာထားခ်စ္တတ္ေသာအေဖသည္ ဦးေရခ်မ္းက သမီးရဲ႕ရည္းစားဟု သိတဲ့ေန႔ကစ၍ မ်က္ႏွာသာ ေကာင္းေကာင္း မေပးေတာ့ပဲ မ်က္ႏွာထားႀကီးႏွင့္ ဆက္ဆံတာမ်ိဳးကလည္း လုပ္ေသးသည္။ သူ႔လက္ထဲကေန သူ႔သမီးကို လုယူသြားသူဟု ျမင္ေနပံုရသည္။ ေမေမေခၚသလို ေမာင္ေရခ်မ္းဆိုတဲ့ နာမည္ကိုလည္း မေခၚ... ဟိုေကာင္ ဟုသာ နာမ္စားသံုး ေျပာေလသည္။ 

ရယ္စရာအျဖစ္တစ္ခုကို မွတ္မိေနေသးသည္။ တစ္ခါသား ဦးေရခ်မ္း လမ္းထဲဝင္လာတာကို အိမ္ေပၚထပ္မွာရွိတဲ့အေဖက လွမ္းျမင္ျမင္ျခင္းမွာပင္ မေရႊစုဆီ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အလွ်င္အျမန္လာျပီး ဘယ္သူမွ မၾကားေအာင္ အသံကေလးႏွိမ့္ကာ တိုးတိုးေလး သတင္းပို႔သည္။ 

"သမီး... သမီး... ဟိုေကာင္ အိမ္ကိုလာေနတယ္...၊ မေတြ႔ခ်င္ သြားပုန္းေနပါလား..."

ေၾသာ္...။ အေဖ့ႏွယ္... ျဖစ္မွျဖစ္ရေလ...။ ကိုယ့္ရည္းစားကိုယ့္ဆီလာတာ ဘယ္သူက မေတြ႔ခ်င္ပဲ ေနပါ့မလဲ၊ သူလာမယ္ဆိုတာလည္း ႀကိဳဖုန္းဆက္ထားတဲ့ဟာ.. ။ မေရႊစုက စိတ္ထဲမွာပင္ ေတြးကာ ရယ္ခ်င္လြန္းတာႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းကိုကိုက္ျပီး ခပ္တည္တည္ေနလိုက္ရသည္။ အေဖသည္ အဲ့သလို။ 

ဒါေပမယ့္ ဦးေရခ်မ္းကေတာ့ လူလည္၊ သူက အေဖ သူ႔အေပၚက်လာေအာင္ ေပါင္းသင္းႏိုင္ေလသည္။ တစ္ခါက မေရႊစုနဲ႔ အေဖရယ္ ဦးေရခ်မ္းကို ကားေမာင္းခိုင္းျပီး သကၤန္းကၽြန္းဘက္က မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီမွာရွိတဲ့ လူႀကံဳပစၥည္းယူရန္ ထြက္လာခဲ့သည္။ လမ္းမွာ ကားေမာင္းေနရင္း အေဖက ဦးေရခ်မ္းကို ဤသို႔ေျပာလိုက္သည္။ 

 "ေဟ့... မင္း ေမာင္းေနတာ လမ္းမွားေနၿပီထင္တယ္ကြ၊ ဒီလမ္းက သြားရမွာမဟုတ္ဘူး... ဟိုဘက္လမ္းကိုေကြ႕..." 

"ဟုတ္ကဲ့ ခင္ဗ်... " 

တကယ္ေတာ့ ဦးေရခ်မ္းေမာင္းတဲ့လမ္းကမွ အမွန္ျဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္ သူက ဘာမွ ေစာဒက မတက္ပဲ အေဖ ေမာင္းခိုင္းသည့္ လမ္းညႊန္ခ်က္အတိုင္း လိုက္ေမာင္း၏။ မေရႊစုက ၾကားထဲကေန မဟုတ္ဘူးနဲ႔တူတယ္လို႔ ေျပာတာကိုေတာင္ ဦးေရခ်မ္းက အေျပာမခံ၊ မွားကာမွ မွားေရာ.. လူႀကီးစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ အရင္ လိုက္လုပ္ေပးသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ အေဖက သူလမ္းမွားသြားတာသိ၍ ျပန္ေကြ႕ဆိုေတာ့လည္း ၾကည္ၾကည္သာသာပင္ ေကြ႔ေပးလိုက္သည္။ လမ္းဆိုတာ မွားဖူးမွ ပိုမွတ္မိတာလို႔ေတာင္ အေဖ့ဘက္လိုက္ျပီး ကူေျပာလိုက္ေသး၏။ 

"သူေျပာတဲ့လမ္းအတိုင္းသြားလို႔ မွားလည္း ခဏေပါ့ကြာ၊ အေရးတႀကီးကိစၥ သြားေနတာမွ မဟုတ္တာ၊ မလိုအပ္တဲ့ အေသးအဖြဲအရာေတြမွာ ဘယ္သူနဲ႔မွ ျပိဳင္မျငင္းရဘူး၊ အထူးသျဖင့္ လူႀကီးေတြနဲ႔ ျပိဳင္မျငင္းရဘူး..." တဲ့။ ဦးေရခ်မ္းက ဒီလို ခံယူခ်က္မ်ိဳးရွိတဲ့သူ။

အေဖ့ရဲ႕ဇနီးနဲ႔ သမီးေတြကမွ တစ္ခါတစ္ခါ အေဖနဲ႔ ေျပာမေကာင္း ဆိုမရ စကားေျပာမတည့္ၾက၊ အေဖနဲ႔ ျငင္းခုန္ၾက၊ အေဖ့ အေခၚ သူ႔ ဟိုေကာင္ ကေတာ့ သူႏွင့္ ၾကာေလၾကာေလ စကားေျပာပိုတည့္ေလ။ ဦးေရခ်မ္းက အေဖနဲ႔စကားေျပာတိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လွန္ ျငင္းခုန္ျခင္းမလုပ္၊ အေဖ့ သေဘာအတိုင္း လိုက္ေလ်ာေပးတာခ်ည္း။ သူ႔သမီးေတြ ခြင့္မျပဳတာေတြ၊ အေဖလုပ္ခ်င္တာေတြကိုလည္း တိတ္တိတ္ေလးခိုးလုပ္လို႔ရေအာင္ ကူညီေပးတာခ်ည္း။ ျပီးေတာ့ စည္းစနစ္ႀကီးေသာမေရႊစု မသိေအာင္ တစ္ေယာက္အမွားေတြ တစ္ေယာက္က ကူျပီးဖံုးကြယ္ေပးတာမ်ိဳးေတြကလည္းရွိေသး။ 


တစ္ႏွစ္က စင္ကာပူကို အေဖအလည္လာတာ သြားႀကိဳေတာ့ အိမ္မေရာက္ေသးဘူး၊ လမ္းမွာတင္ သူ႔ သားမက္ေတာ္ မႏၲေလးသားကို အားရဝမ္းသာ ၿပံဳးရယ္ကာ ေျပာေနသည္။ 

"မင္းတို႔ မန္းသားေတြအႀကိဳက္ ပုရစ္ေတြ ပါတယ္ကြ၊ အမေတြခ်ည္း ေရြးဝယ္လာတယ္..." 

ဗုေဒၶါ... မေရႊစုက အေဖ့ကို မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆန္ျပဴး ေမာ့ၾကည့္မိသည္။ ဘယ့္ႏွယ္... ရန္ကုန္သားလို႔ ဆိုရမယ့္ ရန္ကုန္မွာပဲႀကီးျပင္းခဲ့သူ၊ ပုရစ္စားဖူးဖို႔ ေနေနသာသာ ပိုးေကာင္ျမင္ရင္ေတာင္ လန္႔တဲ့သူကမ်ား... ပုရစ္ဝယ္ရင္ ဘာကိုေရြးဝယ္ရမယ္ဆိုတာပါ သိလို႔ေနပါကလား....။ အိမ္ေရာက္တာႏွင့္ အေဖက သူ႔အိတ္ကိုခ်က္ခ်င္းဖြင့္ျပီး ရန္ကုန္ကပါလာတဲ့စားစရာပစၥည္းေတြကို တစ္ခုခ်င္း ကိုယ္တိုင္ ထုတ္ေပးေလသည္။ 

"ေအး... ဒါကေတာ့ ဟုိေကာင္ႀကိဳက္တဲ့ ငါးနီတူေၾကာ္နဲ႔ ငါးၾကင္းေၾကာ္၊ ဒါက ဟိုေကာင္အတြက္ ပဲခူးကကိုယ္တိုင္သြားဝယ္ခဲ့တဲ့ မနီငါးခ်ဥ္နဲ႔ ပုစြန္ခ်ဥ္၊ ဒါက ဟိုေကာင္မွာတဲ့ ရွယ္ၾကက္သြန္ျဖဴရွမ္းခ်ဥ္ ေသခ်ာ ရွာဝယ္လာတာ၊ ဒါလည္း ဟိုေကာင့္အတြက္ပဲ... ေနပါဦး... မွန္းစမ္း... ဘာပါလိမ့္..." 

ပစၥည္းေတြတစ္ခုျပီး တစ္ခုေရရြတ္ျပီးထုတ္ေနတာ ဟိုေကာင့္အတြက္ခ်ည္း ျဖစ္ေနေလသည္။ ဦးေရခ်မ္းကလည္း သူ႔အတြက္ ပါလာတဲ့ စားစရာ နာမည္တစ္ခုၾကားလိုက္ ... မိုက္တယ္ဗ်ာ... ရွယ္ပဲ... လို႔ အားေပးလိုက္ႏွင့္ အတိုင္အေဖာက္ညီေနၾကသည္။ ေဘးနားမွာ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ရင္း ငုတ္တုတ္ေလး ထိုင္ၾကည့္ေနေသာ မေရႊစုက ၾကာေတာ့ စိတ္ထြက္လာကာ ခါးေထာက္လိုက္ရင္း ဤသို႔ ေျပာလိုက္မိေတာ့သည္။ 

"ေနပါဦး...ေနၾကပါဦး... တစ္ခါထုတ္လိုက္ေတာ့လည္း ဟုိေကာင္အတြက္၊ ေနာက္တစ္ခါ ထြက္လာေတာ့လည္း ဟိုေကာင့္ဖို႔နဲ႔... ေဘးနားက ဟိုကေလာင္မကိုရာ... သတိရၾကပါေသးရဲ႕လား ..." 

အေဖ ႏွင့္ သူ႔ဟိုေကာင္တို႔သည္ မေရႊစုကို ရုတ္တရက္ ၿပိင္တူ ေမာ့ၾကည့္ၾကရင္း ရွက္အားနာၿပံဳးမ်ား ကိုယ္စီႏွင့္ ျဖစ္ေနေလေတာ့သတည္း။ 

++++

Monday, December 23, 2013

ကၽြန္မခ်စ္ေသာ ေယာက္်ားႏွစ္ေယာက္...

 

Dec 3
ညေန ရံုးကျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အေဖနဲ႔ ဦးေရခ်မ္း ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ဟင္းတေတြ အေျပးအလႊားခ်က္လို႔.... ညစာ စားေသာက္ျပီးျပီဆို အရင္လို ကြန္ျပဴတာေရွ႕ မထိုင္ႏိုင္ဘူး... ေတြ႔ရာစာအုပ္ ေကာက္မကိုင္ျဖစ္ဘူး... ပန္းခ်ီဆြဲခဲတံ လက္ထဲ ညွပ္မထားဝံ့ဘူး... အေၾကြးက်န္ ရံုးအလုပ္ လွည့္မၾကည့္အားဘူး... ညစာ အခ်ိဳပြဲ တစ္ခုခုကို ျပင္ေပးျပီး တီဗြီေရွ႕ ဧည့္ခန္းမွာ ထိုင္ေပးရတယ္။

အေဖက ညာဘက္ဆိုဖာ... ဦးေရခ်မ္းက ဘယ္ဘက္က ဆိုဖာထိုင္ခံုမွာ လဲွအိပ္ရင္း တီဗြီ ၾကည့္ၾကလို႔... မေရႊစုက သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အလည္မွာ ထိုင္ျပီး ဟိုဘက္ကို စကားလွည့္ေျပာလိုက္... ဒီဘက္ကို စကားလွည့္ေျပာလိုက္နဲ႔... သူရို႔က ကိုယ္ေျပာတာကို မ်က္လံုးေလးေမွးစင္းျပီး ဇိမ္နဲ႔ နားေထာင္ၾက... တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္လည္း ေမွးကနဲ ငိုက္ၾကေသး... ငိုက္သြားလို႔ လြတ္သြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာဆို ျပန္ႏိုးလာတဲ့အခါ... ဟင္.... အဲသာ ဘာၾကီးတုန္း... မၾကားလိုက္ဘူး... ျပန္ေျပာပါဦးဆိုတဲ့အခါ ထပ္ဆင့္ေၾကာ့ရျပန္တယ္။

ညမအိပ္ခင္ အေဖ့ ေျခေထာက္ကို ပရုတ္ဆီလိမ္းျပီး ခဏ ႏွိပ္ေပးတယ္... ဟမေလး... ကိုယ့္လည္ေခ်ာင္းပါ ပရုပ္ဆီ လူးရတယ္.... တစ္ေေယာက္ကို ေျပာတဲ့ စကား ေနာက္တစ္ေယာက္ က ငိုက္ေနလို႔ မၾကားတာကို ထပ္ ထပ္ ျပန္ ေျပာျပရတာမ်ား လည္ေခ်ာင္းေတြေတာင္ နာလို႔... ။
— feeling happy and adventurous.

Dec 10
ေဖေဖ့ေမြးေန႔ ရံုးက ေစာေစာျပန္ျပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလိုက္ပို႔ေပးတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ၃ေယာက္သား တရားထိုင္ ပုတီးစိတ္ၾကတယ္။ အသက္၁၀၈ႏွစ္ရွည္ေစေသာ္ဆိုျပီး တိုပါးရိုးေက်ာင္းၾကီးအတြက္ ေျမစတုရန္း၁ေပ အလွဴ ၁၀၈ေဒၚလာလွဴတယ္၊ ေမြးေန႔ညစာ Suntec City မွာ ဘူေဖးသြားစားတယ္၊ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ေဖေဖ့စိတ္ႀကိဳက္ အက်ႋ ေဘာင္းဘီ တစ္စံု ဝယ္ျပီးကန္ေတာ့လိုက္တယ္... he looks so happy....။
— feeling great and appreciated.

Dec 11
ဘေလာ့၊ ဖိုရမ္ နဲ႔ ေဖ့ဘုခ္က စာေရးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ စာအုပ္ေတြ ထုတ္ၾကတာျမင္ေတာ့ မေရႊစုတစ္ေယာက္လည္း သူတို႔အတြက္ ဂုဏ္ယူျပီး အားက်လို႔ေပါ....၊ တခ်ိဳ႔ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြက မေရႊစုလည္း ေရးထားတဲ့စာေတြရွိတာပဲ စာအုပ္ထုတ္ပါ... အားေပးပါမယ္လို႔ ဝိုင္းေျမွာက္ေပးၾကပါရဲ႕...။

ဒါနဲ႔ အိမ္မွာ အဲ့ဒီအေၾကာင္း ေျပာျပမိတယ္... ဒီေတာ့ အေဖ ေရာ ဦးေရခ်မ္းကပါ အားေပးျကတယ္... စာေတြေရး... စာအုပ္ထုတ္တဲ့။ ဒီေတာ့ မေရႊစုက... ေၾသာ္... ေျပာေတာ့ျဖင့္ လြယ္လြယ္ေလး... ဘယ္မလဲ ထုတ္ေဝသူ... ဘယ္သူက ထုတ္ေပးမွာလဲလို႔ေမးေတာ့... ဟိ... ၂ေယာက္စလံုး ဒီလို ျပိဳင္တူ ေျဖၾကတယ္...။

ေဖေဖ ထုတ္ေပးမွာေပါ့... က်ေနာ္ ထုတ္ေပးမွာေပါ့...။

မိုက္တွယ္ေနာ္... မေရႊစုတို႔မ်ား ေရးတဲ့စာ ဘယ္မွာေနမွန္းမသိဘူး... ထုတ္ေဝသူက ၂ေယာက္ၾကီးမ်ားေတာင္... ခစ္....။
— feeling blessed and loved.

Dec 15
အေဖနဲ႔ ဦးေရခ်မ္းေပါ့... တီဗြီၾကီး အလယ္မွာ ဖြင့္ထားျပီး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ဆိုဖာေပၚမယ္...၂ေယာက္လံုး အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။တီဗြီသြားပိတ္ၾကည့္... ဘာလို႔ ပိတ္တာလဲ... ၾကည့္ေနတာပါလို႔ ေအာ္ခံရမွာ အေသအခ်ာပဲ....။

သူရို႕အနားမွာ ပံုဆြဲဆရာမၾကီး တစ္ေယာက္လံုး ရွိေနၾကတာ ေမ့ေနတယ္နဲ႔ တူရဲ႕...  ၂ေယာက္လံုး မ်က္ႏွာ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးသြားျခယ္ေပးလိုက္ရ မေကာင္းျဖစ္ေတာ့မယ္... ခစ္ခစ္....။
— feeling naughty and amused.

Dec 20
ၾကြားဦးမယ္ ... သိလား...။

ဦးေရခ်မ္းၾကီး ရင္ဘတ္အာင့္တာ ျဖစ္ဖူးေတာ့ ဆရာဝန္နဲ႔ ေဆးစစ္ခ်က္ယူၾကည့္တာ ကိုလက္စထေရာေတြတက္ ေသြးကနဲနဲခ်ိဳခ်င္... ဆရာဝန္က ေဆးစေသာက္ခိုင္းတာ ေဆးမေသာက္ခ်င္ဘူး... အစားနဲ႔ ေလ့က်င့္ခန္းနဲ႔ ထိ္န္းၾကည့္ဦးမယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္... ဒါနဲ႔ သူစားရမဲ့ အစားအစာေတြ အားလံုး ကိုယ္က ျပန္စီစစ္ေပး ထိန္းေပးနဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ လုပ္ေပးခဲ့တာ အခု ဒီႏွစ္မွာလည္း ေဆးျပန္စစ္ၾကည့္တာ အားလံုးေကာင္းသေတာ့.... ေသြးလဲ မခ်ိဳ ကိုလက္စထေရာကလဲ within limit ... ဒါေၾကာင့္... ဘာေဆးမွလည္း ေသာက္စရာမလိုဘူး... ဒီတိုင္း ဆက္ ထိန္းသြားရံုပဲ....တဲ့။

အဲ့ဒီေဆးစစ္ခ်က္ေတြ ေဖေဖ့ကို ျပျပီး ဆရာ လုပ္လိုက္ေသးတယ္၊ ကဲ... ေဖေဖ ေရာ သမီးေျပာစကား နားေထာင္ေတာ့မယ္ မႈတ္လားလို႔ ဆိုေတာ့ ေဖေဖက ေအးပါကြယ္တဲ့...။

ကိုယ္ လုပ္ေပးခဲ့တာေတြ အရာထင္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာၾကီး... ေဖ့ဘုတ္မွာ လူေတြ ေပ်ာ္ရင္ ေျပာေနၾက အတိုင္း အတုခိုးေရးလိုက္ဦးမယ္... ဒခ်ိ... ဒခ်ိ....
— feeling proud and awesome.

Dec 22
ဗိုက္ကေလးေက ျဖစ္သြားေသာသူ ႏွင့္ တြတ္ပီ ဦးထုတ္ ေဆာင္းရမည့္သူ တို႔ ႏွစ္ေယာက္အေၾကာင္း။

မေန႔က တနဂၤေႏြဆိုေတာ့ ေဖေဖ့ကို ေျခသည္း လက္သည္း ညွပ္ေပးတယ္...။ ကေလးလိုပဲ ေခါင္းေလွ်ာ္ရမွာ အသကုန္ေၾကာက္တဲ့ ဖခမည္းေတာ္ကို ေခါင္းေလွ်ာ္ဖို႔ မနည္းေျပာယူရတယ္၊ မေလွ်ာ္ခ်င္ဘူးျဖစ္ေနေတာ့ ဆံပင္ေတြရွည္ေနျပီ ဆိုင္သြားျပီး ဆံပင္ ညွပ္ပါလား ေျပာေတာ့ ငါ့သမီး ညွပ္ေပးလို႔ ျပန္ေျပာတယ္။

ဦးေရခ်မ္း ဆံပင္ေတြကလည္း ရွည္ေနျပီဆိုေတာ့ ဦးေရခ်မ္းကို အရင္ညွပ္ေပးလိုက္တယ္၊ သိတဲ့အတိုင္း မေရႊစုလက္က မမွန္တတ္ေတာ့ ျပီးခဲ့တဲ့တစ္ေခါက္က ညွပ္တာ ေကာင္းေပတဲ့ ဒီတစ္ခါ ဆံပင္ ညွပ္တာ ဦးေရခ်မ္းဆံပင္ အေနာက္ဘက္မွာ ၾကြက္ကိုက္သလို ျဖစ္ေနျပီး ေရွ႔က ဗိုက္ကေလး ေက ျဖစ္သြားရွာတယ္။ သူကေတာ့... အို ... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တိုရင္ ျပီးေရာ လွစရာမလိုဘူး တဲ့... ခစ္ခစ္။

ဦးေရခ်မ္း ကို ညွပ္ေပးထားတဲ့ ဆံပင္ပံု ၾကည့္ျပီး သူ႔အလွည့္ေရာက္ေတာ့ ေဖေဖ့ခမ်ာ လန္႔ေနရွာတယ္၊ ဒါေပတဲ့ သူ႔သမီးကိုလည္း မညွပ္နဲ႔လို႔ မေျပာရက္ဘူးနဲ႔ တူပါရဲ႕...၊ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ အညွပ္ခံရွာတယ္၊ ဆံပင္ညွပ္ျပီး ေခါင္းေလွ်ာ္ပ်င္းတဲ့ အေဖကို ေခါင္းပါ ေလွ်ာ္ေပးလိုက္တယ္၊ ဆံပင္ေတြ ေျခာက္ေအာင္သုပ္ေပး လုပ္ေပး ေခါင္းျဖီးေပးျပီး မွန္လည္း ျပလိုက္ေရာ... စကားတစ္ခြန္းသာ ဆိုႏိုင္ရွာေတာ့တယ္။ ငါ့... ဦးထုတ္တစ္လံုးေလာက္ ဝယ္ေပးပါကြယ္တဲ့... ဟိဟိ။

မမကို္လည္း ဆံပင္ေလး တိေပးပါဦးေနာ္လို႔ ေစာနက ဘုတ္ကင္လုပ္ထားတဲ့ မမႀကီးကေတာ့ ဦးေရခ်မ္းနဲ႔ ေဖေဖ့ကို ဆံပင္ ညွပ္ေပးအျပီး သူ႔လုပ္ေပးမလို႔ဟာ ဘယ္ေပ်ာက္သြားမွန္းကို မသိဘူး၊ ရွာမရေတာ့ဘူး။

ပံု ....
နာမည္ေက်ာ္ ဟဲ ဒရက္ဆာ စပယ္ရွယ္လစ္ မာမီမေရႊစု
ေကာင္းခ်င္လွ်င္ေကာင္းမည္၊ မေကာင္းခ်င္လွ်င္ မေကာင္းဘူး အာမခံသည္။

— feeling special.


 
++++

Tuesday, December 17, 2013

ရွစ္စပ္က ဂ်င္ေျခလည္သူ (စာအုပ္အညႊန္း)

Harold Robbins 
(May 21, 1916 – October 14, 1997)

ဟာရိုးေရာ္ဘင္ (Harold Robbins) ေရးျပီး အေထာက္ေတာ္လွေအာင္ ဘာသာျပန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္စပ္က ဂ်င္ေျခလည္သူ (The Carpetbaggers) စာအုပ္ဟာ ယေန႔အခ်ိန္အထိ ကမာၻေပၚမွာ စာဖတ္သူအမ်ားဆံုး စာအုပ္ေတြထဲက နံပါတ္၄ ေနရာမွာရွိတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အေနာက္တိုင္းနာမည္ေက်ာ္စာေရးဆရာေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ သူတို႔ဖန္တီးတဲ့ဇာတ္လမ္းေတြကို လူေတြ အထူးစိတ္ဝင္စားေအာင္ နဲ႔ စာအုပ္ေရာင္းအားေကာင္းေအာင္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ စာအုပ္ထဲကဇာတ္လိုက္ေတြကို အျပင္မွာတကယ္ရွိတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ၾကားလူသိမ်ားသူေတြနဲ႔ ကိုယ္စားျပဳ ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႔ျပီးေရးေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ထဲက အဓိကဇာတ္ေကာင္ျဖစ္တဲ့ ဂ်ိဳနပ္စ္ေကာ့ ဂ်ဴနီယာ ဆိုတာ နာမည္ေက်ာ္အေမရိကန္သူေဌးႀကီး (Howard Hughes) ေဟာင္းဝပ္ဟူးစ္ ဘဝကို စံထားျပီး ေရးထားတာပဲျဖစ္တယ္။ သန္းေပါင္းမ်ားစြာၾကြယ္ဝတဲ့ သူ႔အေဖရဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို အသက္၁၈ႏွစ္ကစလို႔ အေမြ ဆက္ခံခဲ့တဲ့ ေဟာင္းဝပ္ဟူးစ္ဟာ ေလယာဥ္ပ်ံ ေပၚဦးစကတည္းက ေလယာဥ္စက္ရံုေတြ တည္ေထာင္ခဲ့ျပီး ေလယာဥ္ ဒီဇိုင္းအသစ္ အမ်ိဳးမ်ိဳးကိုလည္း ထုတ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ကိုယ္ပိုင္စက္ရံုက တီထြင္ထားတဲ့ ေလယာဥ္ေတြ ကိုယ္တိုင္စမ္းသပ္ေမာင္းႏွင္ျပျပီး အေမာင္းစံခ်ိန္သစ္ တင္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ စြန္႔ဦးစြန္႔စားလိုစိတ္ရွိသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္။ ရုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေပါင္းမ်ားစြာ  ထုတ္လုပ္သူလည္း လုပ္ခဲ့ျပီး ေဟာလိဝုဒ္က နာမည္ႀကီး မင္းသမီးေခ်ာမ်ားနဲ႔ ထည္လဲတြဲ ရည္းစားမ်ားသူ မိန္းမေပြသူ ရႈပ္သူ အျဖစ္ နာမည္ႀကီးခဲ့ပါတယ္။

 Howard Robard Hughes, Jr. 
(December 24, 1905 – April 5, 1976) 

ျမန္မာမွာ ကုေဋရွစ္ဆယ္ သူေဌးသားဆိုတဲ့ ပံုျပင္ေလး ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီပံုျပင္မွာ မိဖေတြဆံုးပါးသြားေတာ့ အေမြေျမာက္ျမားစြာရခဲ့တဲ့ သူေဌးသားဟာ အတတ္ပညာဘာမွမရွိ ဘာအလုပ္ကိုမွလည္း မည္မည္ရရ ႀကိဳးစားမလုပ္ ေဘးနားမွာရွိတဲ့ ေျမွာက္စားေပါင္းစားသူေတြရဲ႕ဒဏ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ လမ္းေဘးမွာ ဆင္းရဲငတ္ျပတ္ျပီး ေသဆံုးသြားတယ္။ ေဟာင္းဝပ္ဟူးစ္လည္း သူ႔အသက္ ၁၈ႏွစ္ ပညာမစံုေသးခင္မွာပဲ မိဖ၂ပါးလံုး ဆံုးရံႈးခဲ့ရတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ပံုျပင္ထဲက ကုေဋရွစ္ဆယ္ သူေဌးသားလို ထင္သလို ေပ်ာ္ပါးေသာက္စားသက္သက္နဲ႔ ဘဝကို ေရစုန္ေမွ်ာမပစ္ပဲ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေပါင္းစံု တည္ေထာင္ျပီး ဒီထက္မက ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝေအာင္ စြမ္းေဆာင္ ႀကိဳးစားလို႔ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ အရည္အခ်င္းေတြကို ျပသႏိုင္ခဲ့တယ္။ ရိုဘင္ရဲ႕ဇာတ္ေကာင္ ဂ်ိဳနပ္စ္ေကာ့ဟာလည္း သူ႔ အသက္ ၁၈ႏွစ္မွာ မိဖေတြ ဆံုးပါးျပီး တစ္ေကာင္ၾကြက္ျဖစ္ခဲ့ေပတဲ့ တစ္ပါးသူရဲ႕ ခ်ဳပ္ကိုင္မႈကို မခံ၊ ေျမွာက္ပင့္မႈေတြကို အေရးမထား၊ ဘဝကို အရံႈးမေပးပဲ ျဖစ္လာသမွ်ကို ရဲရဲဝံ့ဝ့ံ ရင္ဆိုင္ အံတုခဲ့တာေတြ၊ ေငြရဖို႔အတြက္ဆို ဘယ္သူ႔ကိုမွမညွာႏိုင္ ဘီလူးစီး စီးသလို အခ်င္းခ်င္းလည္လွီးခုတ္ထစ္ျပီး ေလာဘေဇာတိုက္ေနၾကတဲ့ အေမရိကန္စီးပြားေရးေလာကကို ခိုင္မာတဲ့စိတ္ဓါတ္၊ ျပတ္သားတဲ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဘယ္လိုအံတုေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ဆိုတာေတြ အားက်အတုယူဖြယ္ရာ ဇာတ္လမ္းဖြဲ႕ေရးသားထားပါတယ္။

ဂ်ိုနပ္စ္ေကာ့အျပင္ စာဖတ္သူေတြကို ဆြဲေဆာင္သြားတဲ့ တျခားအဓိကဇာတ္ေကာင္ေတြကေတာ့ သူငယ္စဥ္ကတည္းက သူ႔ကိုသားအရင္းလို ခ်စ္ျမတ္ႏိုး ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့ နီဗားဒါးစမစ္၊ ဂ်ိဳနပ္စ္ဘဝမွာ တစ္သက္တာလံုး အတြက္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္ဦးသူ ဒါေပမဲ့ သူ႔မိေထြးျဖစ္သြားတဲ့ ရီနာမာလိုး၊ ရိုးသားႀကိဳးစားတဲ့ ဂ်ဴးလူမ်ိဳး ေဒးဗစ္ဝုဖ္နဲ႔ အတၱႀကီးမားလြန္းတဲ့ ရုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္သူ သူ႔ဦးေလးေနာ္မန္၊ ဘဝအေမွာင္ထဲ မေမွ်ာ္လင့္ပဲေရာက္ရာက နာမည္ေက်ာ္ ရုပ္ရွင္မင္းသမီး ျဖစ္ အဲဒီကေန ဘဝေဟာင္းရဲ႕အရိပ္မဲေၾကာင့္ ေအးခ်မ္းတဲ့ သာသနာျပဳ သီလရွင္ဘဝကို ကူးေျပာင္းသြားတဲ့ သနားစရာေကာင္းလွတဲ့ ဂ်င္နီဒင္တန္။

ဒီစာအုပ္မွာ အေနာက္တိုင္းက နာမည္ေက်ာ္ ဇာတ္လမ္းေတြရဲ႕ သေဘာသဘာဝအရ မိန္းမကိစၥ အညွီအေဟာက္ေတြနဲ႔ ရက္စက္တဲ့လက္စားေခ်မႈေတြ စသျဖင့္ ကိုယ့္ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈမ်က္စိနဲ႔ မကိုက္ညီတဲ့ ဇာတ္ကြက္ေတြေတာ့ ေတြ႔ရမွာပဲ၊ ဒါေပတဲ့ ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ကြက္ ဇာတ္ေကာင္စရိုက္ ပီပီျပင္ျပင္ ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္းေရးသားႏိုင္မႈ အတတ္ပညာကို စာေရးခ်င္တဲ့သူေတြ ေလ့လာႏိုင္သလို၊ လူငယ္ေတြအတြက္ေတာ့ စီးပြားေရးမွာ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးျပီး စြမ္းစြမ္းတမံ ဘယ္လိုမ်ိဳး ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈေတြ လုပ္ရမယ္ဆိုတာေတြ အတုယူအားက်ေစႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္စီးပြား ေငြတစ္မ်က္ႏွာအတြက္ ကို္ယ့္ေသြးရင္းသားရင္းကိုမွ မညွာ ေခါင္းပံုျဖတ္ အျမတ္ထုတ္ခ်င္တာေတြ၊ မိမိ အာဏာတည္ျမဲေရးအတြက္ တျခားသူေတြရဲ႕ဘဝကို နင္းေျခသြားရက္တာေတြ... စတဲ့ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟေတြရဲ႕ ဆိုးယုတ္မႈေတြကိုလည္း ၾကည့္တတ္ရင္ ေတြ႔ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဆရာျမေဟာေျပာဖူးတဲ့ ရပ္စကင္းရဲ႕စကားလိုပဲ စာတစ္အုပ္မွာ ပါေနတာ ေရႊေတြခ်ည္းပဲလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ေက်ာက္ျဖဳန္းေတြခ်ည္းပဲလဲ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီေတာ့ စာတစ္အုပ္ဖတ္တဲ့အခါ အဲ့ဒီထဲက မလိုတဲ့ ေက်ာက္ျဖဳန္းေတြကိုဖယ္ ကို္ယ့္အတြက္ အက်ိဳးရွိေစႏိုင္တဲ့ အဖိုးထိုက္တန္တဲ့ ေရႊကိုသာျမင္ျပီး ယူတတ္ရမယ္။

ကၽြန္မ အသက္၁၈ႏွစ္ေလာက္က ဒီစာအုပ္ကို ပထမဦးဆံုး ဖတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာျပီးမွ ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္ေတာ့ အံ့ၾသစရာ ကၽြန္မ မေမ့မေလ်ာ့ မွတ္မိေနတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ဟာ အဓိက ဇာတ္ေကာင္ ဂ်ိဳနပ္စ္ မဟုတ္ပဲ နီဗားဒါးစမစ္၊ ေဒးဗစ္ဝုဖ္နဲ႔ ဂ်င္နီဒင္တန္ တို႔ပဲ ျဖစ္တယ္။ ရီနာကိုလည္း သနားစရာေကာင္းတဲ့ ဇာတ္ရုပ္အျဖစ္ကလြဲလို႔ သူ႔အေၾကာင္းက ေခါင္းထဲ အမွတ္ထင္ထင္ မက်န္ရစ္ဘူး။

နီဗားဒါး စမစ္က လူျဖဴအေဖ ရက္အင္ဒီယန္းအေမ တို႔က ေမြးဖြားလာသူ  ဇြဲသတၱိ ခြန္အား အျပည့္နဲ႔ ရဲရင့္တဲ့ လူငယ္ တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္၊ တစ္ေန႔ သူ႔အေဖနဲ႔ အေမကို သတ္မဲ့လူဆိုးေတြကို လူဆိုးေတြမွန္း မသိပဲ သူကိုယ္တိုင္ သူ႔အိမ္သြားတဲ့လမ္း ျပမိလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီလူဆိုးေတြကို သူ႔လက္နဲ႔ ျပန္လက္စားေခ်ခဲ့ျပီးေနာက္ ဝရန္းေျပးျဖစ္တဲ့အခါ သူ႔ ေနာက္ေၾကာင္းကို ေဖ်ာက္ဖ်က္လိုက္ျပီး ဂ်ိဳနပ္စ္ အေဖဆီမွာ အလုပ္ဝင္လုပ္ရင္း ဂ်ိဳနပ္စ္ကို သားအရင္းလို ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သူျဖစ္တယ္။ နီဗားဒါးစမစ္က လူဆိုးေတြကို ျပန္သတ္တဲ့ အခန္းမွာ
ကၽြန္မဟာ လူငယ္ပီပီ လူငယ္တို႔ရဲ႕ မဟုတ္မခံတတ္တဲ့စိတ္နဲ႔  လက္ခုတ္လက္ဝါးတီးျပီး အားေပးခဲ့ဖူးတာ မွတ္မိေနပါတယ္။ ခုခ်ိန္ထိ မေမ့မေလ်ာ့ ရွိေနတဲ့ စကားတစ္ခြန္းက နီဗားဒါးစမစ္ရဲ႕အေမကို လူဆိုးေတြက အင္ဒီယန္း အေရဆုတ္ဖို႔ အရွင္လတ္လတ္ ကိုယ္ကို ဓါးနဲ႔ခြဲေတာ့ မိန္းမေပမဲ့ လူဆိုးေတြကို ဘာမွေတာင္းပန္ငိုယိုေနတာေတြ မလုပ္ပဲ သတၱိရွိရွိ ရဲရဲဝ့ံဝ့ံ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းပါပဲ၊ အဲဒါကေတာ့ ... " ကၽြန္မ မေၾကာက္ပါဘူး၊ သူတို႔ အကုသုိုလ္နဲ႔ သူတို႔ သြားၾကမွာပါ " ။ ကၽြန္မဟာ သတၱိရွိတဲ့ မိန္းမေတြကို အစဥ္အျမဲ ေလးစားတယ္။

ဒုတိယ ကၽြန္မမွတ္မိေနတဲ့ ဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ေဒးဗစ္ဝုဖ္ပဲျဖစ္တယ္၊ ေဒးဗစ္ဝုဖ္က ဂ်ဴးလူမ်ိဳး၊ သူ႔ အေဖနဲ႔ အေမ ဂ်ာမဏီကထြက္ေျပးလာျပီး အေမရိကန္ေရာက္မွ သူ႔ကိုေမြးခဲ့တယ္၊ သူ႔အေဖဟာ အဝတ္ေဟာင္းေရာင္းသူ အျဖစ္ ခက္ခက္ခဲခဲ အသက္ေမြးရတယ္၊ အဲ့ဒီအခ်ိန္ သူ႔အေမရဲ႔ အစ္ကို ျဖစ္သူ ဦးေလး ေနာ္မန္က ဂ်ာမဏီကေန အေစာၾကီးကတည္းက ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားခဲ့လို႔ အေမရိကန္ရုပ္ရွင္လုပ္ငန္းမွာ သန္းၾကြယ္သူေဌးျဖစ္ေနျပီ။ သူေဌးမျဖစ္ခင္ကေတာ့ သူ႔အေဖရဲ႕ မရွိမဲ့ရွိမဲ့ အဝတ္ေဟာင္းေရာင္းရတဲ့ ေငြထဲက ဦးေလးေနာ္မန္ကို ေထာက္ပံ့ခဲ့ဖူးေပတဲ့ သူ သူေဌးျဖစ္တဲ့အခါ ေဒးဗစ္အလုပ္ေတာင္းတာေတာင္ မေပးခ်င္ပဲ ေနာက္ဆံုး မတတ္သာေတာ့မွ ဘယ္သူမွ မသြားခ်င္တဲ့ ကုန္ေလွွာင္ရံုတစ္ခုမွာ ေခြးစားစား ႏြားစားစားဆိုျပီး အလုပ္ေပးခဲ့တယ္။ ေဒးဗစ္က ဉာဏ္ေကာင္းတယ္၊ လာဘ္ျမင္တယ္၊ စီးပြားေရးအျမင္ရွိတယ္၊ သတၱိရွိတယ္၊ ကၽြန္မသေဘာအက်ဆံုး မေမ့ႏိုင္တဲ့ ရင္တထိတ္ထိိတ္နဲ႔ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ဇာတ္ကြက္တစ္ခုကေတာ့ သူ႕ဦးေလးရဲ႕ ကုန္တိုက္ကို ပထမဆံုး အလုပ္ဆင္းတဲ့ေန႔မွာ ေလာဘၾကီးတဲ့ ပလက္ေဖာင္းလူႀကီးရယ္၊ ထင္သလို ခ်ယ္လွယ္ေနတဲ့ ဖိုမင္ရယ္ အလုပ္သမားေတြနဲ႔ရယ္ကို သူရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းခဲ့တာေတြကိုပဲ။

ရင္နာနာနဲ႔ မွတ္မိေနတဲ့ ေနာက္ဇာတ္ေကာင္တစ္ေယာက္အေၾကာင္းကေတာ့ သနားဂရုဏာသက္စရာေကာင္းလွတဲ့ ဂ်င္နီဒင္တန္နဲ႔သူ႔အေဖတို႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာပဲ ျဖစ္တယ္။ ဆင္းရဲလွတဲ့ မ်က္ႏွာမြဲ သားအဖတေတြ ဒုကၡေရာက္ျပီး ကူသူမဲ့့ျဖစ္ခဲ့ပံုေတြ၊ ဂ်င္နီ မတရားေစာ္ကားခံရမွန္းသိသိႀကီးနဲ႔ အက်င့္စာရိတၱေကာင္းမြန္တယ္ဆိုတာလည္း ယံုၾကည္ပါလ်က္ကနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ဆရာေတြျဖစ္တဲ့သီလရွင္ေတြကအစ၊ သူတို႔ေတြ ယံုၾကည္ေလးစားစြာ ကိုးကြယ္ခဲ့တဲ့ဘုန္းေတာ္ႀကီးပါမက်န္ ဘယ္သူကမွ သူတို႔ဘက္မွာ ရွိမေနခဲ့ဘူး။ သာသနာျပဳ လုပ္ငန္းေတြကို ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ျပီး လုပ္ေနတဲ့သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ လူသားေတြရဲ႕စိတ္ထားျမင့္ျမတ္လာေအာင္ တရားေဟာေနပါဆိုတဲ့ဘုန္းေတာ္ႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ လူဆိုတာ ေငြရွိသူ အာဏာရွိသူ မ်က္ႏွာဖက္ကိုသာ လိုက္ပါခ်င္တတ္တဲ့ အက်င့္ရွိသူေတြပါလားဆိုတာ နားလည္မိေတာ့တယ္။

ဒီဇာတ္ေကာင္ေတြကို မေမ့မေလ်ာ့ ထူးထူးျခားျခား ကၽြန္မ မွတ္မိေနတာ အေၾကာင္း တစ္ခုထဲေၾကာင့္ပါပဲ။ ကၽြန္မက မေၾကာက္တတ္တဲ့သူေတြ (no fear) ကို သေဘာက်ေလ့ရွိတယ္၊ ေလာကမွာ မေၾကာက္တတ္ဖို႔ဆိုတာ မွန္မွန္ကန္ကန္ရပ္တည္တဲ့လူ (upright) ျဖစ္ဖို႔လိုပါတယ္။



First edition cover

စာ အညႊန္းလဲ ရွည္ေနျပီဆိုေတာ့ စာအုပ္နာမည္ေလး အေၾကာင္း ခံစားမိသလို ေျပာျပီး နိဂံုးခ်ဳပ္ပါမယ္ေနာ္။ ဟာရိုးေရာ္ဘင္ (Harold Robbins) က သူ႔စာအုပ္ကို ေပးထားတဲ့ နာမည္ Carpetbaggers ရဲ႕အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္ကေတာ့ ကိုယ့္နယ္မဟုတ္တဲ့ စီးပြားေရးနယ္ပယ္သစ္ကို ခ်ဲ႕ထြင္သူ ဒါမွမဟုတ္ စီးပြားေရးကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ မ်ိဳးစံုလုပ္သူ လို႔ ခပ္တိုတုိေျပာရမယ္နဲ႔ တူတယ္။

ဆရာအေထာက္ေတာ္လွေအာင္ရဲ႕ စာအုပ္နာမည္ေလးကိ္ု ပိုသေဘာက်မိပါတယ္၊ ရွစ္စပ္က ဂ်င္ေခ်လည္သူ တဲ့...။ ေတာင္သူဦးႀကီးေတြ လယ္ထြန္တဲ့အခါ ထြန္တံုးမွာတတ္ထားတဲ့ ထြန္သြားနဲ႔ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာ အသြားအျပန္ လြန္းထိုးျပီး ထြန္ေရးညက္တဲ့အထိ ႏွံ႔စပ္ေအာင္ ထြန္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီ ထြန္သြားက ေျမႀကီးကို ယက္တဲ့အခါ ဂ်င္လည္သလိုမ်ိဳး လည္ေနတာေပါ့၊ မြမြညက္ညက္ျဖစ္တဲ့ လယ္ကို ရႏိုင္ဖို႔ အဲ့ဒီဂ်င္ေလးက လယ္အစပ္ ရွစ္စပ္ကို ႏွံ႔ေအာင္ေရာက္ေနသလို အရာရာႏွံ႔စပ္တဲ့သူ ကၽြမ္းက်င္လည္ပတ္တဲ့သူကို ရွစ္စပ္ကဂ်င္ေျခလည္သူလို႔ ျမန္မာေတြက ခိုင္းႏိႈင္းျပီးေျပာၾကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက အလုပ္အလြန္မ်ားတာကို ဂ်င္ေခ်လည္ လို႔ ျမန္မာအဘိဓါန္က ဖြင့္ဆိုပါတယ္။

စာေကာင္းေပမြန္မ်ား ဖတ္ျခင္းျဖင့္
ေျဖာင့္မတ္မွန္ကန္ေသာ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားမ်ား တိုးပြားၾကပါေစ။ 

ကိုးကား။
ရွစ္စပ္က ဂ်င္ေျခလည္သူ (အေထာက္ေတာ္လွေအာင္)
http://www.biography.com/people/howard-hughes-9346282
http://en.wikipedia.org/wiki/Howard_Hughes
http://en.wikipedia.org/wiki/Harold_Robbins
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Carpetbaggers


ေမတၱာျဖင့္... မေရႊစု

 ++++