Wednesday, June 18, 2014

ခင္ေမာင္ရင္

ခင္ေမာင္ရင္
၈ ႏိုဝင္ဘာ ၁၉၃၈ - ၁၀ ဇြန္ ၂၀၁၄
 
 
ပန္းခ်ီဆရာမ်ားသည္ ပံုတူေရးဆြဲရာ၌ ယူဆခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိၾကသည္။ အခ်ိဳ႔သည္ ကိုယ္ဆြဲေသာသူ၏ စိတ္ေနသေဘာထား သို႔မဟုတ္ အတြင္းခံစားခ်က္ စသည္တို႔ကို အထူးေပၚလြင္ေစရန္ ေရးဆြဲတတ္ၾကသည္။ 

 
 တစ္ခါတစ္ရံ၌လည္း ထိူလူ ေန႔စဥ္ ေနထိုင္မႈ သရုပ္ကို ေပၚလြင္ေအာင္ ေရးဆြဲတတ္ၾကသည္။

မ်ားေသာအားျဖင့္ ပန္းခ်ီဆရာမ်ားသည္ မိမိပံုကို မိမိပံုတူ ေရးဆြဲေလ့ရွိၾကသည္။  ကမာၻေက်ာ္ပန္းခ်ီဆရာၾကီးမ်ားျဖစ္သည့္ ရမ္းဘရမ့္၊ ဗန္ဂိုး၊ ဆီဇန္း စသူတို႔သည္ မိမိတို႔၏ ပံုတူမ်ားကို ထပ္ကာတလဲလဲ ေရးဆြဲခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔၏ မ်က္ႏွာေပၚ၌ သူတို႔၏ အတြင္းစိတ္ကို ရွာေဖြေလ့လာျခင္းေပေလာဟု ယံုမွတ္မွားစရာပင္။

ပံုတူဆြဲရာတြင္  ပန္းခ်ီဆရာတို႔သည္ ေရွးအခါက ပံုကို မတူတူေအာင္ ေရးဆြဲေလ့ရွိခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ယခုေခတ္အခါ၌မႈ လူ၏စိတ္ေနသေဘာထား ၊ ခံစားခ်က္ စသည့္ အတြင္းစိတ္သ႑ာန္မ်ား ေပၚလြင္ေစရန္ အားထုတ္ေလ့ရွိၾကသည္။

 

လူတစ္ေယာက္၏ ပံုတူကို ေရးဆြဲရာ၌ ထိုလူ၏ရုပ္သ႑ာန္ကို ေပၚလြင္ေစရန္သာ မဟုတ္ပဲ သူ၏ စိတ္ေနသေဘာထားကိုပါ ေပၚလြင္ေစသင့္ေပသည္။ မလွသည္ကို လွေအာင္၊ မေခ်ာသည္ကို ေခ်ာေအာင္ ျဖည့္စြက္၍ ေရးဆြဲျခင္းမ်ိဳးသည္ကား လိုလားအပ္သည္ မဟုတ္။

ပန္းခ်ီဆရာက ခံစားခ်က္ၾကီးစြာ ကရုဏာၾကီးစြာ ၊ ႏွလံုးသားႏွင့္ ရင္းႏွီးဆြဲထားသည့္ တစ္စံုတစ္ေယာက္သူ မ်က္ႏွာဆင္းရုပ္ျပကလည္း အခ်ိဳ႔ေသာ ပန္းခ်ီခံစားသူ၏ စိတ္အာရံုတြင္ တေစၲသူရဲ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မည္။

ထို႔ျ့ပင္ ပန္းခ်ီကားကို ေလ့လာတတ္၊ ၾကည့္ျမင္သံုးသပ္တတ္လွ်င္ကား၊ သူ႔မ်က္ႏွာသည္ ပန္းခ်ီအဆြဲခံရသူ၏ စိတ္ကိုပါ ေဆာင္ေနေလတကားဟူ၍ ဆံုးျဖတ္မိၾကလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။ စင္စစ္ ပန္းခ်ီအရသာ တကယ္သံုးသပ္တတ္လွ်င္ကား အမွန္တရားသည္ ေပၚလာတတ္ျမဲျဖစ္၏။

ပန္းခ်ီဆရာတို႔သည္ မ်က္ႏွာေပါင္းမ်ားစြာကို ေရးဆြဲခဲ့ၾက၏။ သို႔ျဖင့္ သူတို႔သည္ လူတို႔၏ စိတ္ေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း ေလ့လာခဲ့ျပီး ျဖစ္ပါသည္။

ပန္းခ်ီအႏုပညာရွင္ လက္ရာမြန္ျဖင့္ မွတ္တမ္းတင္ထားျခင္းက ပို၍အႏုပညာရသေျမာက္သည္ဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္ေပသတည္း။ ။

+++++
ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္
ခင္ေမာင္ရင္ - မ်က္ႏွာ ေဆာင္းပါး မွ....

Monday, June 16, 2014

ဦးထြန္းပံု ေျပာေသာပံုျပင္


  
ခရမ္းသီးႏွပ္

မေရႊစုတို႔ ကေလးဘဝအရြယ္ စာမဖတ္တတ္ခင္ကတည္းက ပံုျပင္ေတြ နားေထာင္ရတာ အင္မတန္ကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့တယ္၊ အဖိုး အဖြား အေဖ အေမ အေဒၚ ေတြ႔သမွ် ျမင္သမွ် လူေတြကို လိုက္ျပီး ပံုျပင္ေျပာခိုင္းရတာ အေမာပဲ၊ ငယ္တုန္းက အိမ္မွာ ယကၠန္းရံုၾကီးရွိေတာ့ အဲ့ဒီရံုထဲဝင္ျပီး ယကၠန္းသမားေတြ အားတဲ့အခ်ိန္ ပံုျပင္ ေျပာျပပါဆိုျပီးေတာင္ လိုက္ပူဆာ ခဲ့ဖူးတယ္။

အဲ့ဒီ ယကၠန္းအလုပ္သမားေတြထဲမွာ မြန္လူမ်ိဳး ဦးထြန္းပံု ဆိုတာ ရွိတယ္၊ သူက ကေလးလဲ ခ်စ္တတ္တယ္၊ ရယ္စရာလဲ တအားေျပာတယ္၊ အစားအေသာက္လဲ အင္မတန္ မက္ေမာတယ္၊ ပံုျပင္နားေထာင္ခ်င္ရင္ ညည္းစားေနတဲ့ ဘီစကစ္ေကၽြးလို႔ အျမဲေတာင္းေလ့ရွိတယ္၊ ကိုယ္ကလည္း ပံုျပင္ နားေထာင္ခ်င္ေတာ့အိမ္ေပၚတက္ ေမေမ တို႔ မသိေအာင္ မံု႔ဗံုးထဲက မံု႔ေတြႏိႈက္ အက်ႌေအာက္ထဲ ဖြက္ ထည့္ယူသြား အဲ့သာေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာလုပ္ျပီး ဦးထြန္းပံု ေျပာတဲ့ ပံုျပင္ေတြကို တခုတ္တရ နားေထာင္ ခဲ့ဖူးတယ္။ ေမေမတို႔က ဦးထြန္းပံုကို နင့္ႏွယ္ဟယ္ ကေလးေတြဆီက ညာစားေနရလားဆိုျပီး တခါတရံ ဆူေလ့ရွိပါတယ္။ မေရႊစုတို႔ကိုလည္း မံု႔ေတြ မေပးရဘူးလို႔ မာန္ေလ့ရွိတယ္၊ ဒါေပတဲ့ သူမ်ားနဲ႔ မတူ ဟန္နဲ႔ ပန္နဲ႔ အိုင္တင္အျပည့္နဲ႔ မ်က္ႏွာထိ မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ရယ္စရာ ေကာင္းလြန္းလွတဲ့ ဦးထြန္းပံုရဲ႔ ပံုျပင္ေတြကို နားမေထာင္ပဲ မေနႏိုင္၊ ဒီေတာ့ လူၾကီးလစ္တာနဲ႔ မံု႔ေတြနဲ႔လာဘ္ထိုးျပီး ပံုျပင္နားေထာင္ရေအာင္ လုပ္ရတာပါပဲ။

ဦးထြန္းပံုက ပံုျပင္တင္မဟုတ္ မ်က္လွည့္ေတြဘာေတြလည္း လုပ္ျပတတ္တယ္။ လက္ထဲကိုင္ထားတဲ့ ငွက္ေပ်ာသီးကို ခြက္တခုေအာက္ထဲကို ထည့္ခိုင္းတယ္၊ ျပီးရင္ အဲ့ခြက္ကို မထိပဲ ငွက္ေပ်ာသီးကို ယူျပမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္၊ မေရႊစု လည္း သေဘာတက်နဲ႔ ငွက္ေပ်ာသီး ကို ခြက္ေအာက္ထဲထားလိုက္တာ၊ သူက ပြစိ္ပြစိ ရြတ္ ခြက္ကို လက္နဲ႔ ဥံဳဖြလုပ္လိုက္ျပီး ..ကဲ... ဖြင့္ၾကည့္လိုက္စမ္း လုပ္ပါတယ္၊ ကိုယ္က ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့မွ သူက ငွက္ေပ်ာသီးကို ျဖတ္ကနဲ ဆြဲယူလိုက္ေတာ့တာပဲ။ ဒီေတာ့ သူ႔လက္နဲ႔ ခြက္ကို မထိပဲ ယူႏိုင္သြားတာေပါ့။

တခါတေလ ကိုယ့္မွာ သူ႔ကို လာဘ္ထိုးစရာ ဘာမွ မရွိတဲ့အခါ မ်က္ႏွာငယ္နဲ႔ ေတာင္းပန္ရတယ္။ မီးမီး အသက္ၾကီးလာလို႔ ကိုယ္ပိုင္ ပိုက္ဆံေတြရရင္ အတိုးနဲ႔ ျပန္ မံု႔ဝယ္ေကၽြးပါ့မယ္။ ပံုုျပင္ေလး ပုစိေညွာက္ေတာက္ဖိုးေလာက္ေျပာျပပါေနာ္လုိ႔ေပါ့။ ဦးထြန္းပံုက သူ႔မႈတ္ဆိတ္ေမႊး က််ိဳးတို႔က်ဲတဲေလးလက္နဲ႔သတ္ တဟားဟားရယ္ မေရႊစုကို ခ်ီေျမွာက္ရင္း တကယ္ေနာ္လုိ႔ ကတိလုပ္ခိုင္းျပီး သူ႔ပါးစပ္ထဲရွိရာ ပံုျပင္ေတြ ေျပာေတာ့တာပါပဲ။

အစားအေသာက္မက္တဲ့ ဦးထြန္းပံု ရဲ႔ ပံုျပင္ေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အစားအေသာက္ နဲ႔ ဆိုင္တဲ့ အေၾကာင္းေတြခ်ည္းပါပဲ။ ခုခ်ိန္ထိ တခါတေလ မံု႔စားရင္း ဟင္းခ်က္ရင္း တိုက္ဆိုင္လာရင္ သူေျပာျပခဲ့ဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေလးေတြ သတိရမိျပီး တစ္ေယာက္တည္း ျပံဳးရယ္မိေသးေတာ့တယ္။ မေန႔ညကအိမ္မွာ ခရမ္းသီးႏွပ္ဟင္းခ်က္လို႔ ဦးထြန္းပံု ေျပာတဲ့ ခရမ္းသီးႏွပ္နဲ႔ ငါးသေလာက္ေပါင္း ပံုျပင္ သတိရမိျပီး ဦးေရခ်မ္းကို ေျပာျပရတယ္။ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒီလိုပါ။

တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာမွာ ထံုအအနဲ႔ ေမ့တတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ရွိသတတ္၊ တစ္ေန႔ေတာ့ သူဟာ တစ္ဖက္ရြာအလွဴမွာ ေကၽြးတဲ့ ခရမ္းသီးႏွပ္နဲ႔ ငါးသေလာက္ေပါင္းဟင္းကို စားရင္း ေကာင္းလြန္းလို႔ သူ႔ရြာျပန္ေရာက္ရင္ အေမ့ကို ခ်က္ခိုင္းမယ္ဆိုျပီး ဟင္းနာမည္ေတြကို ေသခ်ာေမးျမန္း မွတ္သားခဲ့တယ္တဲ့။ ဟင္းနာမည္ ေမ့သြားမွာစိုးတာနဲ႔ ရြာအျပန္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး "ခရမ္းသီးႏွပ္နဲ႔ ငါးသေလာက္ေပါင္း"၊ "ခရမ္းသီးႏွပ္နဲ႔ ငါးသေလာက္ေပါင္း " လို႔ တတြတ္တြတ္ ရြတ္ဆိုျပီး ျပန္လာခဲ့သတဲ့။

ဟင္းနာမည္ရြတ္ျပီး ေမာ့ေတာ့ ေမာ့ေတာ့ နဲ႔ ျပန္လာလိုက္တာ ရြာနားေရာက္ခါနီး တစ္ေနရာ ေခ်ာင္းကူးတံတားအေရာက္မွာ တံတားအေပါက္ကၽြံျပီး ေရထဲ ျပဳတ္က်သတဲ့။ လန္႔ျပီး အား ခနဲ ေအာ္မိလိုက္တာ ခုနက ရြတ္လက္စ ဟင္းနာမည္ကို ေမ့သြားေရာတဲ့။ ဒါနဲ႔ ေမ့သြားတဲ့ဟာ ေခ်ာင္းထဲ ျပဳတ္က်သြားတာျဖစ္မွာပဲ ဆိုျပီး ေခ်ာင္းထဲမွာ ဟိုရွာသည္ရွာ လိုက္ရွာ ပါတယ္တဲ့။ ေဘးနားက ျဖတ္သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္က ေဟ့လူ ... ဘာရွာေနတာလဲ ဆို... ဒီမွာ အေရးၾကီးတာေပ်ာက္သြားလို႔ပါဆိုေတာ့ အဲ့လူကပါ ဘာမွန္းမသိပဲ ဝိုင္းကူရွာေပးတာေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိ ရွာမေတြ႔ ျဖစ္ေန ေမာကလည္း ေမာလာတဲဲ့အခ်ိန္ ေရေတြထိလို႔ ဗိုက္ကပြျပီး ဘူ ကနဲ အီးေပါက္မိေရာတဲ့။ အနံံ႔ကျပင္းလြန္းလို႔ ေစာနက ကူရွာေပးေနတဲ့သူလည္း မခံႏိုင္လြန္းတာနဲ႔ ႏွာေခါင္းပိတ္ျပီး တက္ေျပးေတာ့တာပဲ....  ေျပးရင္းလည္း ေအာ္သြားေသးတာ... ေအာင္မေလးဗ်... တကတည္း နံလိုက္တာဗ်ာ.... ခရမ္းသီးႏွပ္နဲ႔ ငါးသေလာက္ေပါင္း အနံ႔ၾကီးတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့မွ သူလည္း... ေတြ႔ျပီ... ေတြ႔ျပီ.... ခရမ္းသီးႏွပ္နဲ႔ ငါးသေလာက္ေပါင္း လို႔ လက္ခေမာင္း ထခတ္ျပီး ပါးစပ္က တတြတ္တြတ္ ရြတ္ရင္း ရြာကို ဆက္ေလွ်ာက္သြားတယ္တဲ့။ သူက အိုင္တင္ေတြအျပည့္နဲ႔ ေျပာေတာ့ မေရႊစုတို႔မွာ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ နဲ႔ ရယ္လို႔ကို မဆံုးဘူးေပါ့၊ အီးေပါက္တဲ့ဟန္လုပ္ျပတဲ့အခါ ကိုယ္ေတြပါ ႏွာေခါင္းေတြဘာေတြ ပိတ္ အနံ႔တကယ္နံမွာစိုးလို႔ ေလကို လက္ကေလးနဲ႔ ခတ္ကာ ခတ္ကာ ဖယ္ထုတ္ရင္း နားေထာင္ရတာေပါ့။

ဦးထြန္းပံုက အဲ့ဒီ ပံုျပင္ ေျပာျပျပီး အေလာင္းအစားလည္း လုပ္ပါေသးတယ္၊ မေရႊစုတို႔က သူ႔ကို အီးေပါက္ျပပါ၊ သူက ဘာဟင္းလဲဆိုတာ ေျပာျပမယ္တဲ့၊ မွန္ရင္ အဲ့ဟင္း နည္းနည္း သူ႔အတြက္ သြားယူေပးရမယ္ဆိုပဲ။ သူက အီး ေပါက္ျပမယ္ ဟင္းခန္႔မွန္းလို႔ေတာ့ မေျပာဖူးဘူးေတာ့။ ဘာလို႔ဆို သူက အျမဲပဲ ငါးပိရည္နဲ႔ ထမင္းစားတယ္ဆိုတာ မေရႊစုတို႔က သိတာကိုး၊ သူရွာရသမွ်  သူ႔အတြက္ ဘာမွ မထားပဲ သူ႔ရြာက မိဘနဲ႔ မိသားစုဆီ အကုန္ ျပန္ပို႔ လုပ္ေကၽြးေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကိုး။

တေလာက အိမ္ခဏအျပန္ ႏွစ္ေတြ အၾကာၾကီး ေပ်ာက္ေနတဲ့ ဦးထြန္းပံုကို ၾကီးေမအိမ္မွာ ျပန္ေတြ႔ခဲ့ရတယ္။ မေရႊစု တို႔ အဖိုးအဖြားေတြ ယကၠန္းရံုၾကီးဖ်က္လိုက္ျပီးတဲ့ေနာက္ သူတို႔လဲ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ ထြက္ခြာသြားၾကတာကိုး။ ခုေတာ့ သူေဌး အိမ္တစ္အိမ္မွာ ျခံေစာင့္လုပ္ေနတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ မေရႊစုက သမီးကို ပံုျပင္ေတြ ေျပာျပဦးေလ မ်က္လွည့္ေတြျပဦးေလလို႔ ဆိုေတာ့ သြားက်ိဳးေတြေပၚေအာင္ ျပံဳးျပံဳးၾကီး လုပ္ေနပါတယ္၊  အသက္၇၀ေက်ာ္ျပီ ဆိုေပတဲ့ သူ႔အျပံဳးက အရင္အတိုင္းပါပဲ။ က်န္းမာပံုလည္း ရပါတယ္။ သားသမီးေတြလည္း အဆင္ေျပတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ မေရႊစုက သူ႔အတြက္ မံု႔ဖိုးဆိုျပီး ပိုက္ဆံထုတ္ေပး ေသေသခ်ာခ်ာ ထိုင္ကန္ေတာ့တဲ့အခါ သူ မ်က္ရည္ တစ္စက္ က်သြားတယ္။ ငယ္တုန္းက ေပးဖို႔ အေၾကြးက်န္တဲ့ ပုစိေညွာက္ေတာက္ ပံုျပင္ဖိုး မဟုတ္၊ ေစတနာ ေမတၱာ ေၾကာင့္ ဆိုတာ ခံစားမိလို႔ ထင္ပါရဲ႕။

ဦးထြန္းပံု က်န္းမာပါေစ။ ။

++++

Wednesday, May 28, 2014

အေမၾကီးရဲ႕ ပံုျပင္မ်ား


"ခဏခဏ ေျပာထားတာကို ဘယ္ေတာ့မွ မမွတ္ဘူး..."
"သမီး မွ မသိတာ... သမီးမွ မသိတာ..."

ဒီေန႔မနက္ ရံုးသြားဖို႔ အိမ္ကဓါတ္ေလွကားထဲကိုအဝင္ အေပၚထပ္မွဆင္းလာဟန္တူေသာ သားအမိႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မေက်မနပ္ေျပာေနၾကေသာစကားလံုးမ်ားကို နားစြန္နားဖ်ားၾကားလိုက္ရသည္။ မေရႊစုတို႔ ဝင္လာေတာ့မွ ႏွစ္ေယာက္သား ၾကိဳးစားျပီး ပါးစပ္ပိတ္လိုက္ၾကပံုရ၏။ အေမရဲ႔ မ်က္ႏွာက ေျပာရခက္ပံုရေသာဆယ္ေက်ာ္သက္သမီးအတြက္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္၊ သမီးကလည္း သူ႔အေပၚ ဘာလို႔ နားမလည္ေပးရတာလဲဆိုတဲ့ ပံုစံနဲ႔ မထီတထီ။ ဓါတ္ေလွကားရပ္ေသာအခါ သမီးျဖစ္သူက အေမကို မေစာင့္ပဲ မ်က္ႏွာၾကီးစူပုပ္ကာ ေဆာင့္ၾကီးေအာင့္ၾကီးျဖင့္ ေရွ႔က ခပ္ျမန္ျမန္သြား၏။ အေမျဖစ္သူက မေရႊစုတို႔မ်က္ႏွာကို ရွက္ကိုးရွက္ကန္းၾကည့္ရင္းေနာက္ကလိုက္ပါ၏။

"ခင္ဗ်ားငယ္ငယ္ကေရာ အဲ့သလို ဆိုးဖူးလား..."

ကားရွိရာသို႔ ေလွ်ာက္သြားရင္း ေဘးနားက ဦးေရခ်မ္းက အမွတ္မထင္ေမးလိုက္၏။

"အင္း... ဆိုးတာကေတာ့ ဆိုးဖူးတယ္၊ ဒါေပတဲ့ လူေရွ႔သူေရွ႔မွာ အဲ့သလိုၾကီး အေမကို ရိုင္းရိုင္းစိုင္းစိုင္း ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ဖူးေပါင္... ဦးေရခ်မ္းကေရာ..."

"ကၽြန္ေတာ္က အေမကို တစ္ခါေလးေတာင္ ျပန္မေျပာဖူးဘူး၊ အေမေျပာတာ မဟုတ္လဲ မၾကိုက္လဲ ဒီတိုင္းျငိမ္ျပီး နားေထာင္ေပးလိုက္တယ္"

ကားနားကိုေရာက္လာျပီျဖစ္၍ မေရႊစုက ရံုးအိတ္မ်ားကို ကားေနာက္ခန္းထဲ ထည့္လိုက္သည္။

"ဟယ္...ေတာ္လိုက္တာ... ဟိုေန႔ကမွ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးအေၾကာင္းဖတ္ေနတာ... ဆရာေတာ္ၾကီးက သူ႔အေမ ကို ဘယ္ေလာက္ထိ ဂရုစိုက္ေၾကာင္း၊ အေမျပာသမွ် ဘာမွ ျပန္မေျပာေၾကာင္း... အင္း... သူမ်ားတို႔ကေတာ့ အဲ့သေလာက္ လိမ္မာတဲ့အထဲ မပါဘူးေတာ့၊ ေမေမ ေျပာတာ ဆံုးမတာေတြ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ မညီဘူးဆိုရင္ ေမေမ က လည္း ... သိလည္း မသိပဲနဲ႔...ဒါက ဒီလိုရွိတယ္ ဘာညာနဲ႔ အထြန္႔ေလးနည္းနည္းေတာ့တက္လိုက္ရမွ... ျပန္ျငင္းလိုက္ရမွ... ၊ ဒါေပတဲ့ ေျခေထာက္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေဆာင့္ဘူး၊ လူေရွ႔သူေရွ႔လည္း  အေမကို ဘယ္ေတာ့မွ ခံမေျပာဖူးဘူး... တကယ္လို႔ အျပန္အလွန္ျငင္းျပီးရင္လည္း ေနာက္ဆံုး ေမေမ့စိတ္ၾကိဳက္ပဲ လိုက္လုပ္ေပးလိုက္တာပဲ၊ ဥပမာ... ကိုယ္က ဘယ္ေလာက္ပဲ တစ္ေနရာကို သြားခ်င္ေနေန... သူက မသြားနဲ႔ဆို ေနာက္ဆံုး သူ႔အလိုအတိုင္းမသြားပဲ ေနတာမ်ိဳးေပါ့..."

ကားေမာင္းသူေနရာမွာ ဝင္ထိုင္ရင္း ဦးေရခ်မ္းက စကားဆက္၏။

"အဲ့လိုဆို နဲနဲေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့..."


"ေျခေထာက္ေတြ ဘာေတြ မေဆာင့္ရဲ၊ ျပီးေတာ့ ေျခနင္းတာလည္း မၾကမ္းဝံ့ဘူး ဦးေရခ်မ္းရဲ႔... အေမၾကီး (မေရႊစုတို႔ အဘြား) က ဟိုးငယ္ငယ္ေလးကတည္းက မေရႊစုတို႔ကို ေျခာက္ထားတာ..."

"ဘယ္လိုေျခာက္လဲ ေျပာပါဦး..."

"ငယ္ငယ္က မစ္ရွင္လမ္းက မီးရထားကေပးတဲ့အိမ္မွာ ေနခဲ့တာေလ၊ အဲ့တုန္းက မနက္ဆို အိမ္ေတြမွာ အိမ္သာလာသိမ္းတဲ့ ကုလားၾကီးတစ္ေယာက္ရွိတယ္၊ အသားကလည္း မည္းတူးေနတာပဲ၊ မုတ္ဆိတ္ေမႊးေတြကလည္း ေပပြေနတာပဲ၊ ျပီးေတာ့ လက္ထဲေခ်းသိမ္းတဲ့ ဗံုးၾကီး ဆြဲျပီး သူ႔ကိုယ္ကလည္း နံေနတာပဲ... နံတာမွ အရက္ေစာ္ေရာ... ေခ်းေစာ္ေရာ....ေခၽြးနံ႔ ခ်ဥ္နံ႔ေတြေရာ... လမ္းေလွ်ာက္ရင္လည္း ေျခကခြင္ခြင္နဲ႔ ယိမ္းယိုင္ေနတာပဲ... "

"အဲ့ဒီေတာ့...."

"ကိုယ္ေတြငယ္ငယ္က ထိန္းေပးတဲ့ ေမေမ့ညီမ ဝမ္းကြဲေတြက မေရႊစုတို႔ ေျပာမရ ဆိုမရ ဆိုးျပီဆိုရင္ အဲ့လူၾကီးကိုျပျပီး ေျခာက္ေတာ့တာပဲ...။ ကိုယ္ေတြကလည္း အဲ့ကုလားၾကီးကို တအားေၾကာက္တာ... သူ႔ေခ်းဗံုးထဲ ထည့္ေခၚသြားလိမ့္မယ္လို႔ အေျခာက္ခံရတာကိုး... "

"အေမၾကီး (အဘြား) ကေရာ...ဘယ္လိုေျပာတာလဲ..."

"အေမၾကီးကက်ေတာ့ ဒီလိုေျပာတာ... သမီးတို႔ ေနာ္... လူၾကီးမိဘစကားနားမေထာင္ ျပန္ေအာ္တာ ျပန္ေျပာတာ ေျခေထာက္ေဆာင့္တာတို႔ ေျခနင္းၾကမ္းတာတို႔ ၾကပ္ၾကပ္လုပ္...  ေနာင္ဘဝ ေခ်းက်ံဳဴးမ်ိဳး ျဖစ္္လိမ့္မယ္ေနာ္တဲ့... အဲ့ကုလားၾကီးရဲ႔ သမီးေတြ ျဖစ္ျပီး အဲ့ကုလားၾကီးလို ေခ်းက်ံဳးတဲ့ အလုပ္လုပ္ရလိမ့္မယ္တဲ့... ဟာ... အဲ့မွာ ကိုယ္က ကုလားၾကီး အဖမ္းခံရမွာထက္ကို ပိုေၾကာက္သြားတာ... ဒီကုလားၾကီး သမီးျဖစ္ရင္ ငါ ေသပါျပီေပါ့.... "

"ဟားဟား..."

"ဟီး... အဲ့မွာ တခါတည္း လန္႔ျပီး ဘယ္ေတာ့မွ ေျခေထာက္မေဆာင့္ေတာ့ဘူး..."

"ပထမေတာ့ လုပ္ခ်င္ေသးတယ္ေပါ့..."

"အာ... ေျပာျပီးပါေကာ... ဆိုးပါတယ္ဆိုမွ.... မေရႊစုက ငယ္ကတည္းက ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ရင္ နဲနဲေလာက္ျပန္ေျပာလိုက္ရမွဆိုတဲ့ စိတ္ကေလးနဲ႔ လူ... ျပန္မေျပာရရင္ ေျခကေဆာင့္ခ်င္... အဲသာေတြ အဘြားလုပ္တာနဲ႔ ေၾကာက္ျပီး မလုပ္ရဲေတာ့တာ... ျပီးေတာ့ ရွိေသးတယ္... အေမၾကီးက တရားေစာင္းကလည္း တအားေဟာတာ..."

"ေျပာပါဦး... ဘယ္လို တရားေစာင္းေဟာတာလဲ..."

"ထားပါေတာ့... မေရႊစုတို႔ေျမးေတြ သူ႔သားသမီးေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အိ္မ္က အိမ္သားတစ္ေယာက္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူၾကည့္မရေတာ့ဘူးဆိုရင္ အဲ့လူနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ တရားတခုခုကို ေစာင္းျပီး ေဟာေတာ့တာပဲ... ပံုျပင္ေတြ ေျပာေတာ့တာပဲ.... "

"ဟီး....အဲ့လိုလား "

"အင္း... အရင္က အိမ္မွာ ဧည့္မျပတ္ဘူး၊ ေတာက နယ္က အမ်ိဳးေတြ ေက်ာင္းလာေနလို႔ ေဆးလာကုလို႔ ဘုရားလာဖူးလို႔ နဲ႔ အနည္းဆံုး ၃-၄ေယာက္ေလာက္ အိမ္မွာ ရွိေနၾကတာ။ အဲ့မွာ ကိုယ့္အိမ္မွာ လာေနရင္း ေက်ာင္းတက္ ဘြဲ႕ရ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရသြားတဲ့ ဦးေလးထြန္းဆိုတာရွိတယ္၊ သူကခ်မ္းသာတဲ့မိန္းမနဲ႔လည္းညားေရာ မာနေတြၾကီးသြားလိုက္တာ။ အဲ့ဒီ ဦးေလးထြန္းကို ေစာင္းေဟာဖူးတဲ့ တရားနားေထာင္ျပီး ခုခ်ိန္ ကိုယ္လည္း မာနေလး တက္ခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာရင္ အေမၾကီး ေျပာျပဖူးတဲ့ ပံုျပင္ေလး တန္းသတိရလိုက္ေတာ့တာပဲ..."

"ေျပာျပဦး... ပံုျပင္ေတြ မေျပာတာၾကာျပီ...."

"ဒါနဲ႔...ေနပါဦး...ဦးေရခ်မ္းကို ေမးမလို႔ မာန ဆိုတာ ဘာလဲ သိလား..."

"မာနဆိုတာ ဘဝင္ျမင့္တာ ၾကီးက်ုယ္တာကိုေျပာတာေပါ့..."

"တကယ့္သဒၵါအနက္ကက်ေတာ့ မာနဆိုတာ ႏိႈင္းယွဥ္ျခင္းကို ေျပာတာတဲ့။ ကိုယ္က သာေနလွ်င္လည္း အမေလး... သင္းထက္ ငါက အရာရာသာပါတယ္ဆိုျပီး ျဖစ္ေနတာ၊ တကယ္လို႔ ကိုယ္ကနိမ့္က်ေနရင္လည္း ကိုယ့္ထမင္းကိုယ္စားေနတာ...ဘာ ေ-ာက္ဂရုစိုက္ရမလဲကြ...ဆိုျပီး ျဖစ္တာ ... ဘယ္အေျခအေနမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ဘက္ကို အသာထားျပီး တျခားတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ လိုက္ျပီး ႏိႈင္းယွဥ္ေနတာကို မာန လို႔ ေခၚတာတဲ့..."

"အင္း..."

"ၾကည့္ၾကည့္ပါလား... တခ်ိဳ႔ လင္မယားေတြ... မိန္းမျဖစ္တဲ့သူက ဝင္ေငြ ပိုရွာႏိုင္ရင္ ေယာက္်ားကို အေရးမစိုက္ မာနေထာင္လႊားၾကတာ၊ တခ်ိဳ႔လင္မယားေတြမွာက်ေတာ့ ေယာက္်ားျဖစ္သူက ကိုယ့္မိန္းမကိုဆို နဲနဲမွ အေလးမထား အထင္မၾကီး သူတို႔သာလွ်င္ဆရာၾကီး.. အဲသလို ႏိႈင္းယွဥ္တဲ့ မာနေတြျဖစ္လာရင္ လင္မယားေတြ အဆင္မေျပျဖစ္ၾကေတာ့တာပဲေလ..."

"ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း ဟုတ္သား... ႏိႈင္းစရာရွိမွ မာနက ျဖစ္လာတာ... ကဲ... ပံုျပင္က ေျပာပါဦး... "

"တစ္ခါကတဲ့... ေခ်းပိုးထိုးတစ္ေကာင္က ခရီးသြားေတြစြန္႔ခဲ့တဲ့ အစားအစာအၾကြင္းအက်န္ အနံ႔ရတာနဲ႔ ေျမတြင္းထဲက ထြက္လာျပီး စားၾကြင္းစားက်န္ေတြ လိုက္စားတယ္တဲ့။ အဲ့မွာ ဖိတ္စင္က်ေနခဲ့တဲ့ အရက္ေတြ ဘာေတြလည္း ေသာက္မိျပီး မူးယစ္လာေရာတဲ့။ မူးျပီး အနားက ေခ်းပံုေပၚ ဖက္တက္တာ... အဲ့ေခ်းကလည္း ေပ်ာ့ေနေတာ့ သူေျခလွမ္းတက္လိုက္တိုင္း အိ...အိ ဆင္းသြားတာေပါ့... အဲ့သာကို... ဟာ... ငါ လို ေကာင္ ဤဇဘၼဴရွိႏိုင္ေသးလား... ေျမၾကီးကေတာင္ ေၾကာက္လို႔ ငါ့ကို နိမ့္ဆင္းေပးရတယ္လို႔ ဟစ္ေၾကြးေရာတဲ့..."

"ဟီးဟီး...."

"အဲဲဲ့အခ်ိန္ ဆင္ၾကီးတစ္ေကာင္က ေရာက္လာေရာ.... ေခ်းနံ႔ ေတြ နံ ေတာ့ ေရွ႔မတိုးပဲ ေနာက္ျပန္ဆုတ္သြားတာေပါ့၊ တကတည္း ေခ်းပိုးထိုးက သူ႔ေၾကာက္လို႔ ဆင္ၾကီးေတာင္ ေနာက္ဆုတ္ေျပးတယ္ဆိုျပီး မူးမူးနဲ႔ စိန္ေခၚပါေလေရာ၊ ဟီးဟီး... ဆင္ၾကီးကလည္း ဦးေရခ်မ္း တို႔လို အညာက ဆင္ၾကီး ဂြစာၾကီး လား မသိပါဘူး၊ ေအာင္မယ္... ဒီ မေလာက္ေလး မေလာက္စား ေခ်းပိုးထိုး...တယ္... ေျခနဲ႔နင္း ႏွာေမာင္းနဲ႔ဖိ အစြယ္နဲ႔ ထိုးလိုက္ရင္လည္း ငါ့ပဲ ေခ်းေပဦးေတာ့မယ္... ဒီေတာ့ လာေလေရာ့လဟာ ဆိုျပီး ေနာက္ပစ္ျပီး သူ႔ေခါင္းတည့္တည့္ ဆင္ေခ်းေတြ ပါခ်လိုက္တာ... အဲ့ စြာက်ယ္က်ယ္ မာနတက္မိတဲ့ ေခ်းပိုးထိုး ဆင္ေခ်းပိျပီး ေသပါေလေရာတဲ့...."

ဟားဟား...ဟားဟား...ဟားဟား..."

ဦးေရခ်မ္းမွာ ဟန္ႏွင့္ပန္ႏွင့္ ေလယူေလသိမ္းႏွင့္ ေျပာေနေသာ မေရႊစုစကားေၾကာင့္ အေသာမသတ္ႏိုင္ေအာင္ပင္ ရယ္ေနေတာ့သည္။

"အဲသာ အေမၾကီးက... ညည္းတို႔လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အဟုတ္ၾကီး ထင္မေနၾကနဲ႔ ဆိုျပီး အဲ့ေခ်းပိုးထိုး ပံုျပင္ကို ေျပာျပတာပါပဲ... ဟီးဟီး... မေရႊစုတို႔ကေတာ့ အေမၾကီး ေျပာတဲ့ ပံုျပင္ နားေထာင္ျပီး ေမာင္ႏွမေတြထဲ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဆရာၾကီး စတိုင္ လာလုပ္ရင္ ... အမယ္...ဘာမွျဖင့္သိတာမႈတ္ပဲနဲ႔ ေခ်းပိုးထိုးစတိုင္ လာလုုပ္မေနနဲ႔ေနာ္... ဘာညာနဲ႔ ေျပာင္တာပဲ... ဟိဟိ... တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ျငင္းခုန္ရင္း ကိုယ္က အေလွ်ာ့ေပးျပီဆိုရင္လည္း... ေဟ့... ငါက ဟို ဆင္ၾကီးလို ေခ်းနံ႔ နံလို႔ ေနာက္ဆုတ္ေနတာ... ေၾကာက္လို႔ လို႔ မထင္နဲ႔ကြ.... စိတ္ထြက္လာရင္ ဆင္ၾကီးလို ေခ်းပါခ်လိုက္ရ.... နင္ေတာ့ နာေတာ့မယ္ ဆိုျပီး.....ဟိဟိ.... အဲ့လိုေတြ ေလွ်ာက္ေျပာၾကတာ... ေျပာျပီး အူတက္ေအာင္ ရယ္ၾကေတာ့တာ... "

"ဟီးဟီး.... ရယ္ရတယ္...ေပါက္ေပါက္ရွာရွာဗ်ာ... "

" ဘယ္ကသာ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာကမွာလဲ... အဲသာ ဘုရားေဟာ... အေမၾကီးက ပံုျပင္ကို ဘုရားေဟာကလြဲ ဘာမွ ေျပာတာမႈတ္ဘူး... ။ အခု ၾကီးလာေတာ့ အျပင္စာေတြ ဘာေတြ ကိုယ့္ဘာသာဖတ္တာမ်ားလာေတာ့ မာနဆိုတာ ဘယ္မာနပဲျဖစ္ျဖစ္ မေကာင္းတဲ့ အရာပဲ ဆိုတာ သိလာတယ္...တကယ္ေျပာတာ... ကိုယ္ကသူမ်ားထက္ သာေနရင္လည္း ငါ့ေလာက္မွ အဆင့္မရွိတဲ့သူေတြဆိုျပီး သူမ်ားေတြအေပၚမာနေတြထားၾက... သူမ်ားက ကိုယ့္ထက္ သာေနရင္လည္း သင္းက အဆင့္မရွိပဲ ရတာပါကြာဆိုျပီး မာနေတြထားၾကနဲ႔... တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီ မာနမွန္သမွ် ကိုယ့္အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးမေပးတာေတြခ်ည္းပဲ...၊ ဒါေတြ သိထားေတာ့ ကိုယ္မာန တက္မယ္ၾကံရင္ သတိေလး ရွိျပီး အကုသိုလ္ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့လို႔...  "

" ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ... ဟုတ္ပါျပီ..."

" ေစာနက သားအမိကိုျမင္ျပီး ေမးတယ္ မႈတ္လား... မေရႊစု ငယ္ငယ္က အဲ့သလို ဆိုးလားဆိုတာ... မေရႊစုလည္း ငယ္ငယ္က ဆိုးခ်င္တာပဲ၊ ကေလးေတြဆိုတာ ဘာမွ သိတတ္တာမွ မဟုတ္တာ...ဒီေတာ့ ဆိုးလို႔ရရင္ ဆိုးခ်င္တတ္ၾကတယ္... ဒါေပတဲ့ ပံုျပင္ေတြ ေျပာျပီး လိမ္မာေအာင္ ဆံုးမတဲ့ အဘြားရွိခဲ့တယ္၊ ဒီေတာ့ ဆိုးခ်င္တဲ့ စိတ္ဟာ အေမၾကီးရဲ႔ ပံုျပင္ေတြေၾကာင့္ ထင္သလို မဆိုးျဖစ္ခဲ့ဘူးေပါ့...၊ ၾကီးလာျပန္ေတာ့လည္း စာမ်ားမ်ားဖတ္ျဖစ္ေတာ့ စာေတြကေပးတဲ့ အသိေၾကာင့္ ဆိုးမယ္ၾကံရင္ ဆိုးခ်င္တဲ့ စိတ္ မေကာင္းတဲ့စိတ္ကို သတိနဲ႔ ထိန္းႏိုင္ေတာ့တာေပါ့.... "

" ေတာ္လိုက္တဲ့ မေရႊစု...  "
 
" ခစ္ခစ္... မနက္စာေတာင္ မစားရေသးဘူး... ဒီေန႔ ေျပာတဲ့အေၾကာင္းက အီးအီးထဲက ကို မထြက္ဘူး...ေတာ္ျပီ...ေတာ္ျပီ... ပံုျပင္ေျပာေနတာနဲ႔ ဘုရားစာေတာင္ မရြတ္ရေသးဘူး... ရံုးနားေတာင္ေရာက္ေတာ့မယ္... ဘုရားစာရြတ္လိုက္ဦးမယ္... "

"ေကာင္းပါျပီ... ေဒၚေရႊစု ခင္ဗ်ား... "

ကိုးကား။။
ဒုကနိပါတ္၊ ဂုထပါဏဇာတ္

+++++

Wednesday, April 23, 2014

ဘဘဦးဝင္းတင္

ဘဘဦးဝင္းတင္သို႔
ရိုေသေလးစားစြာျဖင့္ ဂါဝရျပဳ ဦးညႊတ္ကန္ေတာ့လိုက္ပါသည္။

မ်က္ရည္တစက္...
ခုန္ေပါက္ေျပးထြက္သြားတယ္...
ဟိုး...မိုးေကာင္းကင္ထက္ဆီသို႔....

ငွက္ကေလးေတြေတာင္ ေတးဆိုခဏရပ္သြားတယ္...
အဲ့ဒီမ်က္ရည္ေလးကို လိုက္ေငးေနရလို႔....

ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မ်က္ရည္က ခပ္ျပံဳးျပံဳဳးပဲ လက္မေထာင္ျပသြားတယ္....
တို႔ မေသခင္ ျပန္ဆံုၾကပါစို႔....တဲ့...

စုခ်စ္
၂၁ ၀၄ ၂၀၁၄