Thursday, March 26, 2015

လူငယ္ႏွင့္ ပညာေရး

Photos credit to original photographers!!!

ျမန္မာျပည္မွာ မ်ိဳးဆက္သစ္ လူငယ္ေတြ ပညာေရးျပဳျပင္လိုမႈအတြက္ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္တာေၾကာင့္ မညွာမတာ ႏွိမ္နင္းခံရျပီး မတရားသျဖင့္ အေရးယူခံရ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ခံရတယ္။ တကယ္ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္မိေတာ့ ႏွိမ္နင္းခံရတဲ့သူေတြကလည္း လူငယ္ေတြျဖစ္သလို အဲ့ဒီလူငယ္ေတြကို ႏွိမ္နင္းတဲ့အဖြဲ႕မွာလည္း လူငယ္အရြယ္ေတြပဲ ပါဝင္ေနတာေတြ႔ရလိမ့္မယ္။

မေန႔ တစ္ေန႔က စကၤာပူရဲ႕ ဖခင္ၾကီးလီကြမ္းယု ကြယ္လြန္ခဲ့တယ္။ သူ႔ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ စကၤာပူ ရုပ္ျမင္သံၾကားက သူျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ သူ႔ဘဝ ဇာတ္ေၾကာင္း နဲ႔ တံငါရြာသာသာ စကၤာပူႏိုင္ငံေသးေသးေလးကေန ယေန႔မွာ ႏိုင္ငံတကာက ေလးစားအတုယူရတဲ့ ကမၻာ့အဆင့္မီ ႏိုင္ငံထိျဖစ္လာေအာင္ သူဘယ္လိုၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ခဲ့ပံုေတြကို စဥ္ဆက္မျပတ္ ထုတ္လႊင့္ေပးေနတယ္။

လီဟာ ယေန႔ စကၤာပူျဖစ္လာေအာင္ သူသြားခ်င္တဲ့လမ္းက အတားအဆီးမွန္သမွ် သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ရေအာင္ ရွင္းတယ္။ မိန္႔ခြန္းေျပာေနတဲ့ တစ္ေနရာမွာ သူ႔လမ္းစဥ္ကို မေက်နပ္တဲ့သူ လက္မခံႏိုင္တဲ့သူေတြကို လက္သီးလက္ေမာင္းတန္း စိန္ေခၚ ဟစ္ေၾကြးေနတာကို ေတြ႔မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ခင္ဗ်ားတို႔ ေနာက္ ၅ႏွစ္ ေနာက္၁၀ႏွစ္ ေနာက္၁၅ႏွစ္မွာ စကၤာပူ ဘာျဖစ္ေနမလဲ၊ စကၤာပူက မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြဘယ္လိုျဖစ္မလဲ ေစာင့္ၾကည့္ၾကေပါ့တဲ့။ သူေျပာတာ မွန္ မမွန္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ စကၤာပူ ဘာလဲဆိုတာေတာ့ အားလံုးေတြ႔ျမင္ၾကရတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ ဒါေတြကို စီကာစဥ္ကာ ဆက္တိုက္ဆိုသလို ျမင္ရ ၾကားရေတာ့ စကၤာပူရဲ႕ မ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္ေတြ ကံေကာင္းအေၾကာင္းလွပံုအတြက္ ဝမ္းေျမာက္ၾကည္ႏူး အားက်မိသလို တဆက္တည္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံက လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ ကံမေကာင္းမေၾကာင္းမလွတာေတြ အတြက္ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲရင္နာရတယ္။

စကားစပ္မိလို႔ ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က ၾကံဳၾကိဳက္တာနဲ႔ ရံုးက လုပ္အားေပးအဖြဲ႔နဲ႔အတူ စကၤာပူက Life Community Services Society ( LCSS ) - Life Student Care Centre ကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ LCSS အေၾကာင္း သတင္းစာထဲက ၾကားဖူး ရုပ္ျမင္သံၾကားကေနအမွတ္မထင္ ၾကည့္ဖူးမဲ့ သူတို႔ Centre ကိုေတာ့ ပထမဦးဆံုး လုပ္အားေပးေရာက္ဖူးတာပါ။ အရင္ကေတာ့ ကၽြန္မ ရံုးလုပ္အားေပးအဖြဲ႕နဲ႔အတူ Special school ေတြမွာ ကြန္ျပဴတာ လို္က္သင္ေပးဖူးတယ္။ Special school ဆိုတာကေတာ့ ဉာဏ္ရည္မမီတဲ့ကေလးေတြအတြက္ ဖြင့္ထားတဲ့ေက်ာင္းေတြျဖစ္တယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြမေနတတ္ဘူး၊ စဥ္းစားေတြးေခၚႏိုင္တဲ့ ပညာ ဉာဏ္ရည္မမီဘူး၊ အသံုးမက်ပါဘူးလို႔ အမ်ားကျမင္တဲ့ ဒီကေလးေတြဟာ ဒီ Special School ေက်ာင္းေတြကေန ေအာင္ျမင္ျပီးတဲ့ေနာက္ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ထြန္းသြားၾကတာကို ျမင္ရတဲ့အခါ စကၤာပူရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို တကယ္ ေလးစား အံ့ၾသ အထင္ၾကီးမိပါရဲ႕။

LCSS အေၾကာင္း ျပန္ဆက္ရရင္ လုပ္အားေပး မစခင္ CEO က သူတို႔ အသင္းအဖြဲ႕ LCSS ဆိုတာ ဘာလဲ အနည္းငယ္ ရွင္းျပတယ္။ စကၤာပူမွာ LCSS ကို တည္ေထာင္ခဲ့တာ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ကတည္းကဆိုေတာ့ ၁၉ႏွစ္ေက်ာ္ ႏွစ္၂၀နီးပါးရွိျပီျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ အသက္ ၇ႏွစ္ကေန ၁၉ႏွစ္ ၾကား ကေလးေတြ လူငယ္ေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးျပီး ေထာက္ပံ့ကူညီ ပညာသင္ၾကားေပးေနတဲ့ အဖြဲ႕ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဒီေက်ာင္းက ေစာင့္ေရွာက္ေနတဲ့ ကေလးေတြထဲမွာ ၅၀%ကေတာ့ ဝင္ေငြနည္းတဲ့ စီးပြားေရးအဆင္မေျပတဲ့ မိသားစုကလာၾကျပီ၊ ၅၀% ကေတာ့ လူမႈေရးျပႆနာရႈပ္ေထြးေနတဲ့ မိသားစုေတြကလာတဲ့သူေတြျဖစ္ေၾကာင္း၊ အထူးသျဖင့္ မိဖထဲမွာ တစ္ဦးက ရာဇဝတ္မႈေၾကာင့္ အဖမ္းခံရ ေထာင္က်ေနတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အဲဒီလို ကေလးမ်ိဳးေတြမွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာနာက်ည္းခ်က္ေတြရွိေၾကာင္း၊ ျပင္ပေလာက က လူေတြရဲ႕အႏွိမ္ခံျဖစ္ေနရေၾကာင္း၊ အႏွိမ္မခံရတာေတာင္ ကေလးေတြရဲ႕စိတ္မွာ အလိုလိုသိမ္ငယ္ေနၾကေၾကာင္း၊ သိမ္ငယ္မႈေၾကာင့္ စိတ္ကပိုထၾကြျပီး မိုက္ရူးရဲျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ သားသမီးမ်ားဟာ အမ်ားအားျဖင့္ မိဖေျခရာအတိုင္းလိုက္နင္းၾကတဲ့သူေတြလို႔ ဆိုစမွတ္ရွိရင္ ဆိုးတဲ့မိဖက ေမြးဖြားလာတဲ့ကေလးေတြဟာ တျခားသာမန္ကေလးေတြထက္ ၅ဆပိုျပီး သူတို႔မိဖေတြလို ဆိုးတဲ့လမ္းေၾကာင္းကို လိုက္ဖို႔ ပိုလြယ္ကူေၾကာင္း စသျဖင့္ ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာကစလို႔ သူတို႔အသင္းက ဒီလိုကေလးမ်ိဳးေတြကို ပစ္မထားပဲ ဘယ္လို အားေပး ေစာင့္ေရွာက္ကူညီလမ္းျပေနတယ္၊ သူတို႔ ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ကေလးေတြ အခုဆို ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လို ေအာင္ျမင္ေနတဲ့သူေတြရွိလာျပီ ဆိုတာေတြကို ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ရွင္းလင္းေျပာျပပါတယ္။

ကၽြန္မဟာ နားေထာင္ေနရင္း ဒီကေလးေတြအတြက္ ဝမ္းလဲသာမိ အသင္းကလုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြအတြက္ ဂုဏ္ယူ အားက်မိ ျပီးေတာ့ မနာလိုလဲ ျဖစ္မိတယ္။ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာေရာ ဒီလိုကေလးမ်ိဳးေတြကို အစိုးရက ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မႈေတြ ေပးပါရဲ႕လား၊ စိတ္ဓါတ္ေရးရာ ျမွင့္တင္မႈေတြ ရွိပါရဲ႔လား၊ မိဖမဲ့မဟုတ္ပါပဲနဲ႔ မိဖက ဆိုးသြမ္းလို႔ ကေလကေခ်ဘဝေရာက္သြားရတဲ့ လူမမယ္ ကေလးေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား တိုးပြားေနပါျပီလဲ။ ကေလးေတြဟာ ကယ္တင္သူမရွိ ရက္စက္တဲ့ကံၾကမၼာရဲ႕ ေျခနဲ႔နင္းကန္ခ်က္ေတြကို ေရွာင္တိမ္းရင္း တဝဲလည္လည္ေမ်ာေနရရင္း လိမ္မာယဥ္ေက်းတဲ့ကေလးေတာင္မွ မြန္းၾကပ္မႈေတြမခံႏိုင္ပဲ ေရွ႕ဆက္ မိုက္မဲရမ္းကားေနၾကရေတာ့မွာပါပဲလားနဲ႔ မသက္သာစြာခံစားမိေတာ့တယ္။ တာဝန္ဆိုတဲ့လက္ပတ္နီကို ဝတ္ျပီး မိုက္ရူးရဲတဲ့မ်က္ႏွာထားနဲ႔လူငယ္ေလးေတြကို မ်က္လံုးထဲမွာ ျပန္ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။

တဆက္တည္း ကၽြန္မအေတြးထဲမယ္ စကၤာပူ ပညာေရးစနစ္ ကို သံုုးသပ္ၾကည့္မိတယ္။ စကၤာပူအစိုးရဟာ ပညာေရးကို အတိမ္းအေစာင္းမခံ ဘယ္ေနရာကိုမွ အလြတ္မေပး ဟိုး ေအာက္ေျခကစျပီး အထက္ထိ ခိုင္ေအာင္လုပ္ထားတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ဉာဏ္ရည္နိမ့္ပါးလို႔ ဆင္းရဲလို႔ မိဖကလူဆိုးမို႔ စတဲ့ဘာအေၾကာင္းျပခ်က္ေၾကာင့္မွ ကေလးေတြ ပညာမသင္ႏိုင္ မရွိေစရကို ၾကိဳးစားေဖာ္ေဆာင္ေနတယ္။
ပညာေတာ္တဲ့ ကေလးေတြက်ေတာ့ေရာ အစိုးရက ဘယ္လိုအားေပးလဲ။ ေက်ာင္းျပီးရင္ မိမိ ႏိုင္ငံကိုျပန္အလုပ္အေကၽြးျပဳပါမယ္ဆိုတဲ့ ကတိစာခ်ဳပ္ Bond ေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားက ထိပ္ဆိုတဲ့ေက်ာင္းေတြကို ေရြးလႊတ္ပါတယ္။ အနာဂတ္ေခါင္းေဆာင္အတြက္ အဖက္ဖက္ကေတာ္တဲ့လူေတြကို ေခါင္းေခါက္ေရြး ငယ္စဥ္ကစလို႔ လက္သပ္ေမြးထားပါတယ္။ ပညာေတာ္တဲ့သူဆို သူတို႔ လူမ်ိဳးမွမဟုတ္ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို အားေပးဖို႔ လိုအပ္ရင္ သူတို႔လူအျဖစ္ဆြဲသြင္းလိုက္ဖို႔ကလည္း အဆင္သင့္ပါပဲ။ ကၽြန္မ အိမ္မွာ ျမန္မာျပည္က ၁၆ႏွစ္သား ကေလး ဒီစကၤာပူက Private ေက်ာင္းတစ္ခုမွာ GCE A Level လာတက္ျပီး ေျဖပါတယ္။ GCE A Level Result ထြက္ေတာ့ သူက Maths မွာ World-wide no.1 ရပါတယ္။ စကၤာပူ NUS က သူ႔ကို ခ်က္ခ်င္း စာပို႔ျပီး စေကာ္လာ offer ေပးတယ္။ ျပီးရင္ ဒီလိုကေလးမ်ိဳးကို သူတို႔လက္လြတ္မခံပါဘူး၊ Citizen offer ကိုပါ ေပးေလ့ရွိ္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ကၽြန္မသတိရလိုက္မိတာကေတာ့ ကၽြန္္မတို႔ NUS တက္ခဲ့တုန္းက NUS က ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ဆရာေတြအားလံုးဟာ ႏိုင္ငံျခား နာမည္ရေက်ာင္းေတြက ေဒါက္တာဘြဲ႕ရခဲ့သူေတြျဖစ္တယ္။ စကၤာပူကေက်ာင္းသားေတြဟာ ျပည္တြင္းမွာ တကၠသိုလ္ပညာယူေနရေပတဲ့ သင္တဲ့ဆရာေတြအားလံုးက ႏိုင္ငံတကာေက်ာင္း ပညာ အေတြ႔အၾကံဳ စံုတဲ့သူေတြျဖစ္တယ္။

ျပည္တြင္းက ဒီပလိုမာသင္တန္း Poly ေက်ာင္းေတြကိုၾကည့္ဦးမလား။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဆရာေတြဟာ NUS တို႔ NTU တို႔ က PhD ေတြ Master ေတြျဖစ္ေနျပန္ေရာ။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား NUS NTU က ေဒါက္တာဘြဲ႕ မာစတာ ဘြဲ႕ ရခဲ့သူေတြ ပိုလီမွာ ဆရာျပန္လုပ္ေနၾကပါတယ္။ ITE လို ေက်ာင္းမ်ိဳးမွာေတာင္မွ မာစတာဘြဲ႕ရ ဆရာေတြခန္႔ထားတာျဖစ္တယ္။ မဟုတ္ရင္လည္း Industry ေတြမွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳစံုခဲ့တဲ့ ဝါရင့္ဆရာေတြျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြဟာ ႏိုင္ငံတကာ စံခ်ိန္စံထားအတိုင္း ပညာကို လိုခ်င္ရင္လိုခ်င္သေလာက္ ဆရာေတြဆီက သဲ့ယူ ရယူႏိုင္တယ္။

ယုတ္စြအဆံုး စကၤာပူ Private ေက်ာင္းေတြကိုေတာင္မွ ကၽြန္မ မနာလိုျဖစ္မိတယ္။ စကၤာပူမွာ GCE O Level A Level preparation အတြက္ Private ေက်ာင္းေတြရွိၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆရာေတြဟာ PhD အဆင့္အတန္းဝင္ေတြျဖစ္တယ္။ ဒီႏိုင္ငံမွာ အထက္တန္းအဆင့္ေက်ာင္းသားေတြကို စာသင္ေပးတဲ့ ဆရာေတြေတာင္မွ PhD တန္းဝင္ ဆရာေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ ဒီလူငယ္ မ်ိိုဳးဆက္သစ္အတြက္ ေရွ႕ေရးကို ေဗဒင္ေျပးၾကည့္ေနစရာမလိုေတာ့ဘူး။ စကၤာပူဟာ ဒီတိုင္းဆက္သြားေနသမွ် မစၥတာလီ စကားအတိုင္း ေျပာရရင္ စကၤာပူလိုျဖစ္ခ်င္လား ေနာက္ထပ္ ၁၀ႏွစ္ ႏွစ္၂၀ၾကိဳးစားလိုက္ပါဦးလို႔ ႏိုင္ငံတကာကို ခပ္မာမာ လက္ပိုက္ျပီး ေျပာေနႏိုင္ဦးမွာပါပဲ။

ျပီးခဲ့တဲ့ေဖေဖၚဝါရီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရာျပည့္မတိုင္ခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္စာတမ္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပန္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္မ အဓိက စိတ္ဝင္စားတာက တျခား အေၾကာင္းေတြထက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ငယ္စဥ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္က အေၾကာင္းေတြပဲ။ ဘာလို႔ဆို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဟာ ငယ္ရြယ္စဥ္ကတည္းက သူမ်ားနဲ႔မတူ ေတြးေခၚႏိုင္စြမ္းရွိတာ အမ်ိဳးသားေရးစိတ္ဓါတ္ျပင္းထန္တာ ပညာကိုမက္မက္ေမာေမာလိုခ်င္စိတ္ရွိတာ အင္တိုက္အားတိုက္ၾကိဳးစားခ်င္စိတ္ရွိတာ ဇြဲရွိတာ ရဲရင့္တာ သတၱိရွိတာ ရိုးသားတာ ဒါေတြအားလံုးျဖစ္လာေစဖို႔ ဘယ္လိုအေၾကာင္းတရားမ်ားက သူ႔ကိုတြန္းပို႔ခဲ့သလဲဆိုတာ သိခ်င္တယ္။ အဓိကအခ်က္ေတြထဲမွာ ဘာကိုသြားေတြ႕လဲဆိုေတာ့ သူ႔အနီးအနားက အစဥ္တစိုက္ ပညာေရးကို အားေပးျပီး သူ႔ကို သြန္သင္ညႊန္ျပခဲ့တဲ့ သူ႔မိဖ သူ႔အစ္ကိုအရင္းေတြနဲ႔ အမ်ိဳးသားအထက္တန္းေက်ာင္းက တကယ့္ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ေတာ္တဲ့ သူ႔ဆရာသမားေတြျဖစ္ေနတာေတြ႔ရတယ္။

ဒီမွာ ကၽြန္မ နားလည္မိလိုက္တာကေတာ့ အေျခခံပညာေရးဟာ လူငယ္တစ္ေယာက္ သူ႔ဘဝလမ္းေၾကာင္းမွန္ေစဖို႔အတြက္ အေရးၾကီးဆံုး အခရာတစ္ခုျဖစ္တယ္ဆိုတာပဲ။ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ လူေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ျပီးေတာ့ အဲ့ဒီလူေကာင္း လူေတာ္ေတြစုျပီးေနမွ ႏိုင္ငံေကာင္းတစ္ခု ျဖစ္လာႏိုင္တာမို႔ ပညာေရးကို အဓိက အေရးတၾကီး ပံ့ပိုးသင့္တဲ့အရာလို႔ မထင္သမွ် ကာလပတ္လံုး၊ လူငယ္ေတြအတြက္ အေမွ်ာ္အျမင္ၾကီးစြာ စဥ္းစားမေပးသမွ် ကာလပတ္လံုး အဲ့ဒီႏိုင္ငံမ်ိဳးဟာ ေနာက္ထပ္ ၁၀ႏွစ္ ႏွစ္၂၀ ေနလည္း ဒံုရင္းကေန တက္လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။

လက္ရွိေတြ႔ျမင္ေနရတာေတြနဲ႔ ေတြးမိသမွ်ေတြကို နိဂံုးခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ေနာင္၁၀ႏွစ္ကို လွမ္းၾကည့္ျပီး လူငယ္ေတြရဲ႕ပညာေရးကို ဘက္ေပါင္းစံုကေန တတ္ႏိုင္သမွ် အားေပးၾကပါ။ အစိုးရလူၾကီးမင္းတို႔ အေနနဲ႔လည္း မိမိတို႔ အတၱ မာနကို ေဘးခ်ိတ္လို႔ လူငယ္ေတြကို နားလည္ခြင့္လႊတ္ျပီး သူတို႔ေရွ႕ေရးေကာင္းစားရင္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံေကာင္းစားတာနဲ႔ အတူတူမို႔ လူငယ္ေတြကို အခြင့္အေရးေပးၾကပါ၊ သူတို႔ဘဝတိုးတက္သည္ထက္ တိုးတက္လာေအာင္ တတ္ႏိုင္သမွ် ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးၾကပါ။

ပညာေရးသက္သက္အတြက္ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္မႈေၾကာင့္ ဖမ္းဆီးခံရထားတဲ့ကေလးေတြကိုလည္း အျမန္ဆံုး ျပန္လႊတ္ေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္ရပါတယ္။

စုခ်စ္သူ
၂၅ မတ္ ၂၀၁၅

Tuesday, March 24, 2015

သမိုင္းတစ္ခုႏွင့္ ေနထိုင္ခဲ့ျခင္း

++++
Tribute to Mr Lee Kuan Yew
++++

စကၤာပူရဲ႕ဖခင္ၾကီးဘဘလီ (မစၥတာလီကြမ္ယူ) ကြယ္လြန္သြားျပီ ၾကားရေတာ့ ကိုလိုနီေခတ္ ျမန္မာျပည္မွာ ရာဇဝတ္တရားသူၾကီး အေနနဲ႔ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ မစၥတာေမာရစ္ေကာလစ္ကို အမွတ္ရမိလိုက္တယ္။

အေမလူထုေဒၚအမာဘာသာျပန္တဲ့ ေမာရစ္ေကာလစ္ရဲ႕ ျမန္မာျပည္တြင္ စစ္ေဆးခဲ့ေသာအမႈအခင္းမ်ား Trials in Burma စာအုပ္ ဖတ္ျပီး ေမာရစ္ေကာလစ္ဆိုတာ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးလဲ၊ သူမ်ားေတြ ေျပာေနၾကသလို အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးေတြထဲမွာ သူဟာ ျမန္မာျပည္သားေတြအေပၚ စိတ္ေစတနာ ေမတၱာထားသူ တစ္ေယာက္လား ဆိုတာ ေလ့လာစူးစမ္းမိတယ္။
 

ျမန္မာျပည္မွာ ျဗိတိသွ်ေတြ အုပ္စိုးတဲ့ေခတ္က အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ခံ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားမ်ားယွဥ္လိုက္ရင္ ျမန္မာတိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္ေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ တစ္ဖက္သတ္အႏွိမ္ခံခဲ့ရမယ္ဆိုတာ ယံုမွားေနစရာ မရွိပါဘူး။ ျမန္မာျပည္အေၾကာင္း ျမန္မာရာဇဝင္အေၾကာင္း အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ေရးသားေျပာဆိုတာေတြကို ေလ့လာၾကည့္လိုက္ရင္လည္း
ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကို အထင္ေသးတာေတြ၊ အမွန္ထက္အမွားကို သာသာထိုးထိုးေရးထားတာေတြ ျမန္မာတို႔ရဲ႕ ဂုဏ္သေရထိခိုက္ေအာင္ ဖတ္မိသမွ်လူ ရြံရွာမုန္းတီးေစေအာင္ လုပ္ၾကံထားၾကတာမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ရပါတယ္။ 

အဲ့ဒီထဲမွာ ရာဇဝတ္တရားသူၾကီးအေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္မွာ အမႈထမ္းခဲ့တဲ့ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ မစၥတာေကာလစ္ကေတာ့ သူမ်ားနဲ႔မတူ တမူထူးျပီး ျမန္မာ့အေရးနဲ႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအေပၚ သမာသမတ္က်ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး မွ်မွ်တတ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ အဲ့သလို ေဆာင္ရြက္လို႔ မစၥတာေကာလစ္ဟာ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအေပၚ လူသားခ်င္းစာနာမႈနဲ႔လုပ္ခဲ့တာလား ၾကင္နာသနားလို႔လား ကရုဏာထားလို႔လား စိတ္ေစတနာ ေမတၱာထားသူလား ဆိုေတာ့ အဲ့သလိုလည္း တထစ္ခ် မသတ္မွတ္ခ်င္ပါဘူး။ 

မစၥတာေကာလစ္ဟာ ျဗိတိ္သွ်ရဲ႕အက်ိဳးစီးပြားကို ကာကြယ္ေပးရတဲ့ စက္ယႏၲရားၾကီးရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ရေပမဲ့ တာဝန္ေက်တဲ့ နယ္ခ်ဲ႕သမားလို႔ ဆိုရပါမယ္။ သူဟာ အဂၤလိပ္တရားဥပေဒရဲ႕နာမည္ေကာင္းကို မထိခိုက္ခ်င္သူ၊ သူတို႔လူမ်ိဳးကို ကမၻာေပၚမွာၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္တဲ့လူမ်ိဳးလို႔ ယူဆထားတဲ့သူပီပီ အဂၤလိပ္ေတြဟာ တရားသျဖင့္ အလုပ္ကိုသာ လုပ္တဲ့သူေတြလို႔ ဂုဏ္ယူခ်င္သူ၊ မတရားမႈျပဳရမွာအတြက္ ကိုယ့္လိပ္ျပာကိုယ္ မလံုတဲ့သူ၊ ဒါေတြေၾကာင့္သာ ကိုယ့္လက္ေအာက္ကလူမ်ိဳးပင္ျဖစ္ေစ မွန္ကန္တဲ့ စိတ္ေစတနာကို ေရွ႕ရႈထားျပီး ကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြားကိုေဆာင္ရြက္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓါတ္မ်ိဳးနဲ႔ အလုပ္လုပ္ခဲ့တာလို႔ ထင္ပါတယ္။

စကၤာပူမွာ ႏိုင္ငံျခားသားေနနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ အလုပ္လုပ္ ေနထိုင္ေနတဲ့ ႏွစ္၂၀နီးပါးအတြင္း ဘဘလီအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ႏိုင္ငံမွာ ေနထိုင္ရျခင္းဟာ ေမာရစ္ေကာလစ္ နဲ႔ ဆက္ဆံေနရသလိုလို႔ ခံစားမိတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားအျဖစ္နဲ႔ ေနထိုင္ျခင္းဟာ ႏိုင္ငံျခားသား အခြင့္အေရးနဲ႔ပါပဲ၊ သူ႔ႏိုင္ငံသားအတိုင္း အခြင့္အေရးအျပည့္ မခံစားရပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို မတရားသျဖင့္ လုပ္လားဆို စကၤာပူဟာ အမ်ားအျမင္မွာ တတ္ႏိုင္သမွ်ေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မတရား လုပ္လို႔ မရပါဘူး။ သူတို႔ႏိုင္ငံဟာ ဒီမိုကေရစီ စစ္စစ္ႏိုင္ငံ မဟုတ္ေပတဲ့ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးကို ေရွ႕တန္းတင္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုအေနနဲ႔ ကမၻာ့အလယ္မွာ ထယ္ဝါခ်င္သူမ်ားလို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆန္ေပးရင္ ဆီရမယ္ဆိုတဲ့ ဘဘလီတို႔ ႏိုင္ငံမွာ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္ရင္ လုပ္သေလာက္ ကိုယ္အရည္အခ်င္းရွိရင္ ရွိသလို ႏိုင္ငံက ခ်မွတ္ထားတဲ့ မူအတိုင္း မွန္ကန္တဲ့အခြင့္အေရးကို ရရွိခဲ့ ရရွိဆဲျဖစ္ပါတယ္။

ဘဘလီဟာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို ေအာက္ေျခအလုပ္သမားကစလို႔ နယ္ပယ္ေပါင္းစံုက အတတ္ပညာရွင္ အသိပညာရွင္ေတြ အထိ သူ႔ႏိုင္ငံမွာ လြတ္လပ္စြာ ေနထိုင္ခြင့္ေပးေရးမူကို ခ်မွတ္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ကိုယ့္အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားက ဆင္းရဲတဲ့ႏိုင္ငံေတြမို႔ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီမယ္ဟဲ့ဆိုတဲ့ ေစတနာ ေမတၱာနဲ႔လို႔ေတာ့ ထင္စရာအေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ သူ႔ ႏိုင္ငံ သူ႔လူမ်ိဳး အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ကို အဓိက ရည္ရြယ္ခဲ့တာပါ။ 


ကိုယ့္ႏိုင္ငံက လူမ်ိဳးေတြ မလုပ္ခ်င္ မလုပ္ႏိုင္တဲ့ ခက္ခဲပင္ပန္းတဲ့ အႏၲရယ္မ်ားတဲ့ ေအာက္ေျခ အလုပ္သမား အလုပ္ေတြကို ျပင္ပႏိုင္ငံက ေစ်းေပါေပါနဲ႔ တင္သြင္းပါတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ မရွိေသးတဲ့ လိုအပ္ေနတဲ့ အသိပညာ အတတ္ပညာေတြအတြက္ ျပင္ပႏိုင္ငံကပညာရွင္ေတြကို ေစ်းၾကီးေပးျပီး ႏိုင္ငံအတြက္ ျမွပ္ႏွံပါတယ္။

 ႏိုင္ငံျခားကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းေတြအတြက္ ေျမေနရာေတြကို ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ ငွားရမ္းခြင့္ေပးျပီး သုေတသန လုပ္ငန္းေတြအတြက္လည္း အစိုးရအေနနဲ႔ တတ္ႏိုင္တဲ့ ပံ့ပိုးမႈေတြ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ဥပမာ သုေတသန လုပ္တဲ့ ကုမၸဏီေတြကို တျခားေထာက္ပံ့မႈေတြေပးတဲ့အျပင္ ဝန္ထမ္းလစာေတြကို ကုမၸဏီကတစ္ဝက္ပဲ ေပးရျပီး စကၤာပူအစိုးရက တစ္ဝက္ စိုက္ထုတ္ေထာက္ပံ့ေပးတာမ်ိဳးေတြလုပ္ပါတယ္။ ဒီလိုေထာက္ပံ့မႈေတြနဲ႔ ဆြဲေဆာင္ျပီး သုေတသနလုပ္ငန္းေတြ စကၤာပူက လြယ္လြယ္နဲ႔ထြက္ခြါမသြားေအာင္ ထိန္းႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ေရတို ေတြးတဲ့သူေတြကေတာ့ ဒီၾကီးမားတဲ့ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံမႈ ပံ့ပိုးမႈေတြကို ကိုယ့္ႏိုင္ငံက ပိုက္ဆံေတြ အလကား ေရစုန္ေမွ်ာပစ္ေနတယ္လို႔ ထင္မယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြေၾကာင့္ ႏိုင္ငံဟာ လူေတြေရာေထြးမ်ားျပားလာတယ္၊ ျပည္တြင္းကလူေတြ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ရတယ္လို႔ မိုက္ရူးရဲစြာေတြးမယ္။
 
တကယ္ကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကလာတည္တဲ့ စက္ရံုအလုပ္ရံုေတြေၾကာင့္ ပထမဆံုး ျပည္တြင္းကလူေတြအတြက္ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားကလာေရာက္တည္ေထာင္ထားတဲ့ သုေတသန အလုပ္ရံုေတြကို ေထာက္ပံ့မႈေတြေပးျပီး အတိုင္းတိုင္းအျပည္ျပည္က အတတ္ပညာရွင္ေတြ ဆြဲေဆာင္ငွားရမ္းထားႏိုင္မႈေၾကာင့္ ျပည္တြင္းက လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအတြက္ ဒီအတတ္ပညာရွင္ေတြဆီက ေလ့လာသင္ယူခြင့္ အလြယ္တကူရရွိေစပါတယ္။ ကိုယ့္ထက္သိတဲ့ တတ္တဲ့ ကၽြမ္းက်င္ပညာရွင္ေတြနဲ႔ လက္တြဲလုပ္ေဆာင္ရင္း ျပည္္တြင္းက မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြဟာ အတတ္ပညာရွင္ အသိပညာရွင္ေတြ အျဖစ္ကို မလႊဲမေသ ေရာက္ရွိလာတာပါပဲ။

ကၽြန္မတို႔လို ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္က သူေတြကို ေက်ာင္းတက္ခြင့္ေပးခဲ့လို႔ အလုပ္ေပးခဲ့လို႔ ေနစရာတစ္ခုေပးလို႔ ဘဘလီ ကို ေက်းဇူးရွင္ရယ္လို႔ ကၽြန္မ မဆိုခ်င္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္း ဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔သာ အရည္အခ်င္းမမွီခဲ့ရင္ သူတို႔ႏိုင္ငံက ေက်ာင္းကိုတက္ဖို႔ ဘယ္လိုမွဝင္ခြင့္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္မတို႔သာ အတတ္ပညာရွင္မဟုတ္ရင္ ဒီေန႔ ဒီႏိုင္ငံမွာ ဒီလိုအလုပ္နဲ႔ ဒီလိုလခမ်ိဳး မရႏိုင္ပါဘူူး။ ကၽြန္မတို႔သာ ကၽြန္မတို႔တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဒီႏိုင္ငံကို ျပန္အက်ိဳးေက်းဇူးမျပဳႏိုင္ဘူးဆိုရင္ ယေန႔ထိ ဒီႏိုင္ငံမွာ ဆက္ေနခြင့္ေပးမယ္ မထင္ပါဘူး။

ကၽြန္မက ဘဘလီရဲ႕ တျခားႏိုင္ငံေရးေပၚလစီေတြကို ေဝဖန္ ဆန္းစစ္တာေတြ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ ပင္ပန္းၾကီးစြာ သူ တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံမွာ သူကိုယ္တိုင္ေရာ သူ႔မိသားစုေရာ သူ႕ႏိုင္ငံသားေတြပါ ေကာင္းစားေရးအတြက္၊ တႏြယ္ငင္တစင္ပါျပီး ကၽြန္မတို႔လိုႏိုင္ငံျခားသားေတြပါ အထိုက္အေလ်ာက္ အဆင္ေျပေစေရးအတြက္ ေခါင္းမာစြာနဲ႔ အေမွ်ာ္အျမင္ၾကီးစြာနဲ႔ ႏိုင္ငံကို စနစ္တက် ေဖာ္ေဆာင္ခဲ့သူ၊ သူ႔ျပည္တြင္းက မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအတြက္ သူ႔ႏိုင္ငံအတြက္ သမိုင္းတစ္ခုကို ဖန္တီးသြားသူအျဖစ္ လိႈက္လိႈက္လဲွလဲွ ဦးညႊတ္ ဂုဏ္ျပဳ လုိက္ရပါတယ္။
 
မစၥတာလီကြမ္ယူ ဟာ စကၤာပူ ျဖစ္ပါတယ္။
စကၤာပူဟာ မစၥတာလီကြမ္ယူျဖစ္ပါတယ္။ 

ကၽြန္မရဲ႕ဘဝသက္တမ္းမွာ သမိုင္းတစ္ခုနဲ႔အတူ ေနထိုင္ေတြ႔ဆံုခဲ့ရျခင္းအတြက္ မ်ားစြာ ဂုဏ္ယူဝမ္းေျမာက္မိပါတယ္။
 
စုခ်စ္သူ
၂၃ မတ္ ၂၀၁၅
 
 +++++

Thursday, February 12, 2015

ျမန္မာျပည္ အညာေျမ ခရီး တစ္ေခါက္ - အပိုင္း၁



ခရီးစဥ္အၾကမ္း (၂၀၁၅ ဇန္နဝါရီ)

ျမန္မာျပည္ တနံတလ်ား ခရီးေတြ သြားရေတာ့မယ္ဆိုရင္ တျခားတိုင္းျပည္ေတြကိုသြားရတာထက္ ပိုျပီး စိတ္လႈပ္ရွား ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမိတယ္။ ခရီးတစ္ခါထြက္တိုင္းလည္း ပံုမွန္ သူမ်ားတကာ သြားရိုးသြားစဥ္ အတိုင္း မသြား၊ ကိုယ့္ခရီး ကိုယ့္ဘာသာ စီစဥ္၊ အဲ့ဒီ စီစဥ္ထားတာကို သူမ်ားေတြ တားခ်င္တားဦး၊ ကိုယ္ကေတာ့ သြားခ်င္တဲ့ေနရာ ရေအာင္ကို ေရာက္ေအာင္ကို သြားတာပဲ။ ဒီေတာ့ သြားသမွ် ခရီးေတြဟာ သာမာန္ အေပ်ာ္သက္သက္ ခရီးမဟုတ္ပဲ ေပ်ာ္လဲေပ်ာ္ရ၊ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳ အသစ္အဆန္းေတြ အတြက္လည္း စိတ္လႈပ္ရွားရနဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ စာေရးပ်င္းတဲ့သူျဖစ္တဲ့အေလွ်ာက္ စာရြက္အပိုင္းအစေလးေတြမွာ မွတ္ထားတာေလးေတြ အေတြးထဲမွာ မွတ္ထားတာေလးေတြနဲ႔ပဲ ခံစားေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသမွ် ၾကာေတာ့ ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္ေတာ့တယ္။

ဟိုးတစ္ႏွစ္ကဆို ဦးေရခ်မ္းနဲ႔ ၂ေယာက္တည္း ဘုမသိ ဘမသိ ပဲခူးရိုးမထဲ ကားနဲ႔၂ေယာက္တည္း တက္သြားလိုက္တာ၊ အဲ့အခ်ိန္က လမ္းေတြ တံတားေတြ ေဖာက္တာလဲ မျပီးေသး၊ အဲ့လမ္းေပၚသြားတဲ့ကားဆိုတာ တစ္ေကာင္တျမည္းေတာင္မေတြ႔ရ၊ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ရြာစဥ္ေတြကလဲ ျပတ္နဲ႔ ကံေကာင္းလို႔သာ ေဘးမသီရန္မခ ေတာင္ေပၚက ျပန္ဆင္းလာႏိုင္ၾကရတယ္။ ရိုးမေပၚတေလွ်ာက္ ဖုန္းအဆက္အသြယ္ပါျပတ္ေတာက္သြားလို႔ လူၾကီးေတြစိတ္ပူေနခ်ိန္ ကိုယ္ေတြက ေတာေတာင္ေတြၾကားထဲ ကားရပ္ျပီး အိမ္ကထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ထမင္းဗူးကို ဖြင့္စားလိုက္ေသးတယ္။ ဟိုးတုန္းက ဒီရိုးမထဲမယ္ သခင္သန္းထြန္းတို႔ ပုန္းခဲ့ဖူးတယ္ဆို ကိုယ္အခု ထမင္းစားေနတဲ့ေနရာဟာ သူတို႔လည္း ထမင္းခ်က္စားခဲ့ဖူးမလားဆိုတာ ေျပာမရဘူးလို႔ ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ မွန္းဆ ေတြး သမိုင္းေၾကာင္းကို လြမ္းေနမိေသးတယ္။

ပဲခူးရိုးမ (၂၀၁၁ခုႏွစ္)


တျမန္ႏွစ္ကေတာ့ ေရႊဘိုကေန မံုရြာျမို႕ အသြား အရာေတာ္က အထြက္ လမ္းေရေက်ာ္ေနတာကို တည့္တည့္တိုးပါေလေရာ၊ ေတာင္ေပၚေရေတြ တေဟာေဟာက်ေနတာကို ၾကည့္ျပီး တခါမွ မၾကံဳဖူးတဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ ေပ်ာ္လို႔...၊ လူႀကီးေတြကေတာ့ ခရီးဖင့္ပါျပီဆိုျပီး စိတ္ပူလို႔၊ ေရက်တဲ့အခ်ိန္ထိဆို ေနာက္ထပ္ ၃-၄နာရီေလာက္ ေစာင့္ရဦးမွာတဲ့၊ အဲ့ေလာက္အထိ ဘယ္ေစာင့္လိမ့္မလဲ... ေရအနည္းငယ္က်သြားတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ေနာက္ထပ္ ေရမတိုးခင္ သူမ်ားကားေလးေတြ မျဖတ္ရဲေသးတဲ့ ေရေက်ာ္ကို ျဖတ္မယ္ကြာဆိုျပီး ဘတ္စ္ကားၾကီး ျဖတ္သြားတဲ့ လမ္းအတိုင္း ဝုန္းဒိုင္းဆိုျပီး အသည္းတယားယားနဲ႔ ျဖတ္ေမာင္းဖူးတယ္။ ေက်ာက္ကာရြာ ေလမုန္တိုင္းေၾကာင့္ သစ္ပင္ေတြျပိဳပ်က္ေနတဲ့ၾကား ကားကို ေကြ႕ကာ ဝိုက္ကာရေအာင္ ေမာင္းၾကတယ္။ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြဟာ သဘာဝ ေဘးဒုကၡေတြနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရင္ဆိုင္ရ ရင္ဆိုင္ရ ေဘးထိုင္ အျပစ္ေျပာ ညည္းညဴေနျခင္းနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္မခံႏိုင္၊ ေတြ႔ႀကံဳရတာကို ျဖစ္သလို အျပံဳးမပ်က္ လက္ေတြ႔က်က် ရင္ဆိုင္ၾကတာေတြကိုလည္း  အံ့ၾသခ်ီးက်ဴးရတယ္။

 မံုရြာ သို႔ အသြား ေရေက်ာ္ (၂၀၁၃ခုႏွစ္)

ဒါေတြကို ေရးဖို႔ရာ အားခဲထားေပတဲ့ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ မေရးရေသး။ မေရးျဖစ္တာကိုလည္း ႏွေမ်ာမိေသး။

ဒီႏွစ္ဆန္း ျမန္မာျပည္ျပန္တာ ခါတိုင္းလို အခ်ိန္မရလို႔ တစ္ပတ္တည္းပဲ ေနခဲ့ရတာပါ။ ျပန္ခဲ့တဲ့ရက္ နည္းနည္းထဲကပဲ မႏၲေလးကေန ေရႊစက္ေတာ္ ဘုရားဖူး ထြက္ခဲ့တဲ့ ခရီးစဥ္အေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းေတြ ကို ျပန္ ေျပာျပေတာ့ အားလံုးက သိပ္ကို စိတ္ဝင္စားၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ေရႊစက္ေတာ္ဘုရားဖူး ၂ရက္ခရီး ရယ္ လို႔ ေခါင္းစဥ္တတ္ထားေသာ္ျငားလည္း လမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ျဖတ္သြားတဲ့ ျမိဳ႕ေတြဆီ ဝင္လည္ခဲ့တာေတြကို ၾကားရတာ စိတ္ဝင္စားစရာ အားရစရာႀကီး ျဖစ္ေနလို႔ပါတဲ့။ ၂ရက္တည္းနဲ႔ သြားခဲ့တာေတြက ပထမရက္ မႏၲေလး-စေလ-ေရနံေခ်ာင္း- မေကြး။ မေကြးမွာ ညအိပ္ျပီးေတာ့ မေကြး-ေရႊစက္ေတာ္-ေက်ာင္းေတာ္ရာ-မင္းဘူး-နတ္ေမာက္-မႏၲေလး ျဖစ္ပါတယ္။

ကိုယ္ေတြလို အားလပ္ရက္ရွည္ မရႏိုင္သူေတြ ကိုယ့္ အတိုင္း ၂ရက္ခရီး သြားခ်င္သြား ဒါမွမဟုတ္ ဒီခရီးစဥ္အတိုင္းကိုပဲ ဒီထက္မက အခ်ိန္ေပးျပီးသြားႏိုင္ရင္ ပိုေကာင္းပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ခရီးကျပန္ေရာက္ခါစ ပူပူေႏြးေႏြးရွိေနတုန္း ေခါင္းထဲက အေၾကာင္းအရာေတြ မေပ်ာက္ပ်က္ မေမွးမွိန္ခင္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ ဒီခရီးမွာ ေတြ႔ၾကံဳခံစားခဲ့ရသမွ် ႀကိဳးစားျပီး ေရးေပးပါမယ္။

ခရီးသြားေဆာင္းပါး သက္သက္ထက္ ၾကားသမွ် ျမင္သမွ် ေတြ႔ၾကံဳခဲ့သမွ်ကတဆင့္ ေတြးမိသမွ်ေတြကိုပါ မွ်ေဝခ်င္တာမို႔ စာရွည္ၾကီး ျဖစ္သြားရင္သာ ခြင့္လႊတ္ၾကပါလို႔ ၾကိဳတင္ေတာင္းပန္လ်က္။

ျပီးေတာ့ ဆက္ေရးျဖစ္ဖို႔ မပ်င္းဖို႔ အင္အားေတြစုစည္းလ်က္... ။ ။

++++

Thursday, January 22, 2015

အရာရာ ျမဲသမွတ္လို႔ ကြယ္....


 ေနာက္၃လ ဆို ၁၀ႏွစ္ၾကာ ေနခဲ့တဲ့ အခု လက္ရွိရံုးေနရာကေန ရံုးအသစ္ကို ေျပာင္းရေတာ့မယ္။ လိုတဲ့ ပစၥည္းေတြလည္း စသိမ္းေနျပီ၊ မလိုတာေတြလည္း အကုန္လႊတ္ပစ္ေနရျပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္၂၀၁၁ခုႏွစ္မယ္ ကိုယ့္ရံုးဝင္းႀကီးနဲ႔ အေဆာက္အအံုတစ္ခုလံုး သူမ်ားကို ေရာင္းလိုက္ျပီး ေနာက္ေျပာင္းရမဲ့ ရံုးအသစ္ၾကီးဆီ ေဆာက္လုပ္မျပီးခင္စပ္ၾကား လက္ရွိရံုးကိုပဲ ပိုင္ရွင္ဆီကေန ႏွစ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ထပ္ငွားေနၾကရတာကိုး။ ေျပာရရင္ ကိုယ္အရင္ကပိုင္တဲ့အိမ္ကို ေရာင္းျပီး ျပန္ငွားေနၾကတဲ့ သေဘာေပါ့။ ဆိုေတာ့... အဲ့ဒီ ရံုးဝင္းၾကီး ေရာင္းျပီးျပီးခ်င္းမွာ အသစ္ေရာက္လာတဲ့ ပိုင္ရွင္စိတ္ၾကိဳက္ သူတို႔ ေျပာင္းခိုင္းတဲ့ ေနရာေျပာင္းေပးခဲ့ရေသးတယ္။ အဲ့တုန္းကေတာ့ ရံုးတြင္း အေပၚ ေအာက္ ေျပာင္းတာမို႔ ဒီေလာက္ အလုပ္မရႈပ္လွဘူး။ အခုကေတာ့ တျခားသတ္သတ္ ေနရာကို ေျပာင္းရမွာဆိုေတာ့ ပိုျပီး အလုပ္ရႈပ္ရေတာ့တယ္။ လႊတ္ပစ္စရာ သိမ္းဆည္းစရာေတြလည္း တေထာၾကီးပဲ။

ဒီေန႔ ဌာနက အၾကီးဆံုး ဒါရိုက္တာ နဲ႔ အစည္းအေဝးမွာ ရံုးအသစ္ေေရာက္ရင္ ဌာနခြဲေတြအလိုက္ seating plan ထိုင္ရမဲ့ ေနရာေတြကို ျပေပးတယ္။ ဒါရိုက္တာက အေနာက္တိုင္းသားပီပီ ဘာကိုမွ မထိန္းခ်ဳပ္ဘူး။ ကိုယ္ထိုင္ရမဲ့ ေနရာ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ညွိၾကလို႔ ေျပာတယ္။ တကယ္လို႔ ဒီလူ႔ေဘးမွာ မထိုင္ခ်င္ဘူးတို႔၊ ဟိုလူ႔ ေဘးမွာ မထို္င္ခ်င္ဘူး ဆိုတဲ့ ျပႆနာ ရွိရင္ သူ႔ကို လာေျပာလွည့္လို႔ ေျပာတယ္။

မေရႊစုတို႔ ဌာနခြဲမွာ လူက ၁၅ ေယာက္။ အဲ့ထဲမွာ ၃-၄ေယာက္ေလာက္က သိပ္မတည့္ၾကေတာ့ သူတို႔ အခ်င္းခ်င္း ကပ္ျပီး မထိုင္ခ်င္ၾကဘူး။ မေရႊစုလည္း မိန္းကေလးက ကိုယ္ပဲရွိေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ ေဗာ္လန္တီယာ လုပ္ျပီး အားလံုးအဆင္ေျပ မွ်တေအာင္ ေနရာခ်ေပးလိုက္တယ္။ ၁၅ေယာက္မွာ ၁၄ေယာက္ေလာက္က ကိုယ္ခ်ေပးတဲ့ေနရာကို သေဘာတူတယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အင္တင္တင္၊ အဲ့လူက အဖြဲ႔ထဲမယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဘယ္သူနဲ႔မွ မတည့္ဘူး၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း သူနဲ႔ ကပ္မထိုင္ခ်င္ဘူး။ ဒါကို သိလို႔ မေရႊစုက အနစ္နာခံျပီး သူ႔ေဘးမွာ ထိုင္ေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ သည္းခံႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္၊ သူကလည္း ကိုယ့္အေပၚ အဲ့ေလာက္မဆိုးဘူးဆိုတာ သိတယ္။ ဒါေပတဲ့ သူက ျပတင္းေပါက္နား ေနရာ တျခားအဖြဲ႕ကယူထားျပီးသားကို မရလို႔ မေက်နပ္ဘူး။

ဒါနဲ႔... ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ က ရံုးတြင္း အခန္း ေျပာင္းခါနီး ပြစိပြစိ လုပ္ခဲ့ၾကတာေတြ ျပန္မွတ္မိေနေသးတယ္။
ရံုးခန္းအသစ္က ေသးလွေခ်ကလား စားပြဲကလည္း ေသးေသးေလး ေနရာေတြကက်ပ္တယ္ သူ႔အခန္းကေတာ့ ပိုၾကီးေနပါလား ငါ့အခန္းက်ေတာ့ ေသးလိုက္တာ ငါ့ေနရာက်ေတာ့ ေလေကာင္းေလသန္႔ မရဘူး စသျဖင့္ ေပါ့ေလ... သိတယ္ မႈတ္လား... လူဆိုေတာ့ လူပီပီ မေက်နပ္ခ်က္ေတြက တယ္မ်ားေပါ့။ အဲ့တုန္းက ေနရာ မၾကိဳက္ဆိုတဲ့သူေတြ... ေဟာ ...ၾကည့္ပါဦး... ေနရေတာ့လည္း ခဏပါပဲ... အခု ထပ္ေျပာင္းရျပန္ျပီ။

အဲ့ဒီတုန္းက ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ စာေလး သတိရမိလို႔ ျပန္ဖတ္မိတယ္။ ကို္ယ္ေရးတဲ့စာေလးဖတ္ျပီး သေဘာက်မိလို႔... အရာရာ ျမဲသမွတ္လို႕ကြယ္။ ။

+++++
၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ

အခုတေလာ ႐ံုးမွာ ႐ႈပ္ရွက္ေတြ ခတ္ေနတယ္။ ႐ံုးခန္းေနရာ ေျပာင္းရမွာမို႔ ပစၥည္းေတြ သိမ္းရ ဆည္းရ အေဟာင္းအျမင္း ႏွစ္ခ်ိဳ႕ ေနတာေတြ လႊတ္ပစ္ရနဲ႔ အားကို အားဘူး။ ကိုယ့္စားပြဲေလး ကိုယ္ရွင္း ကိုယ့္ပစၥည္းေလးကိုယ္ သိမ္းရတာေလးကိုတင္ ေခါင္းေတြ မူးလာတယ္။ ဒါေတာင္ ကၽြန္မမွာ မိန္းမသား ဆိုတဲ့ အရွိန္နဲ႔ ( ကိုယ့္အုပ္စုမလဲ မိန္းခေလးက တစ္ေယာက္ထဲဆိုေတာ့ ) ရွိတဲ့ ေယာက္်ား ဘသားေတြက ကိုယ့္ကို တျခား အလုပ္ေတြ ႐ံုးခန္းရွင္းဖို႔ေတြ ႐ံုးခန္းပစၥည္း သိမ္းဖို႔ေတြ လာမခိုင္းၾကဘူး။ ေမာင္မင္းၾကီးသားေတြ ေက်းဇူးၾကီးပ။

႐ံုးခန္းထဲက ပစၥည္းေတြ ရွင္းၾကေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ ရွင္းထုတ္ရတာက ဖိုင္တြဲေတြ။ ဖိုင္ေတြအထဲက ႐ံုးစာရြက္ Company/ Technical related info ေတြ အားလံုး ဖ်က္ဆီးျပစ္ရျပီး File holder ေတြက်ေတာ့ လႊတ္ပစ္။ ျပီးေတာ့ ဟိုတုန္းက hardware ပစၥည္းေတြ။ စားပြဲတင္ ပန္ကာ အေသးေလးေတြ၊ ကြန္ျပဴတာ ပါ၀ါၾကိဳးေတြ။ အားလံုးနီးပါးက အေကာင္းေတြ အသစ္အတိုင္းေတြ၊ ပစ္လိုက္ရတာဆိုတာမ်ား နည္းတာ မႈတ္ဖူး။ အသစ္ရမယ့္ ႐ံုးခန္းက အခုေလာက္ မက်ယ္ေတာ့ မလိုတာေတြ ထားလို႔ မရေတာ့ဘူးတဲ့။ ကိုယ့္ဆီက အဲသလို ပစၥည္းအေသးအဖြဲေလာက္ ပစ္ရတာကို မေရႊစုက သေမ်ာေနတာ။ ေအာက္ထပ္ ႐ံုးခန္းက ပစၥည္းေတြဆို ပိုေတာင္ ဆိုးေသးသတဲ့။ အခန္းၾကီးကို ဘာမွ မရွိေအာင္ empty ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ျပီး မွ lease လႊဲရမွာဆိုေတာ့ အခန္းထဲရွိတဲ့ ထိုင္ခံုေတြ စားပြဲေတြ အားလံုး  scrap ပစ္လိုက္ပဲ... ။ စည္းေဝးခန္း က စားပြဲၾကီးေတြဆို အသစ္စက္စက္ၾကီးေတြရယ္။ အဲသာေတြ အားလံုးလည္း ပစ္ပဲ ...  ။

ဝန္ထမ္းေတြကို အဲသာေတြ ျပန္ေရာင္းပါလားဆိုေတာ့ company policy အရ  scrap လုပ္မယ့္ တရား၀င္ vendor ကို လႊဲတာကလြဲလို႔ က်န္တာ မလုပ္ရတဲ့။ vendor ေတြကေတာ့ ေစ်းေကာင္းနဲ႔ ေရာင္းစားမွာေပါ့...။

+++++

၂၀၀၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ

လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္ တုန္းကလည္း ဒီလိုမ်ိဳး ၾကံဳဖူးခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ပိုဆိုးသေပါ့။ ကြန္ျပဴတာ ေမာ္နီတာေတြ ထုတ္လုပ္တဲ့ ဂ်ပန္ စက္ရံု ၾကီးကို ထုတ္လုပ္မႈ ရပ္ဆိုင္းလိုက္ျပီး ရံုးကိုပါ ျဖဳတ္လိုက္တာ ဆိုေတာ့ ရွိသမွ် ပစၥည္းေတြ ရွင္းရတာ။ အရင္က စေတရွင္နရီ စာေရးကရိယာ လိုအပ္လို႔ သြားေတာင္းရင္ ခဏခဏ မေတာင္းနဲ႔၊ မေပးႏိုင္ဘူး ဘာညာနဲ႔ ၀န္ထမ္းေတြကို ေျပာတတ္တဲ့ သူေတြေလ ... ေဟာ ... ႐ံုးျဖဳတ္မယ္လဲ ဆိုေရာ... စာေရးကရိယာ ေတြ ထားတဲ့ အခန္းကို ဖြင့္လိုက္တာ ထြက္လာတဲ့ ခဲတံေတြ ေဘာပန္ေတြ စာအုပ္ေတြ ေပတံေတြ ဆိုတာ ေအာတိုက္ပဲ။ အဲသာေတြ...သူတို႔လည္း မသံုးရ၊ ဘယ္သူမွလည္း သံုးလို႔ မရ၊ အိမ္ကိုလည္း ယူသြားလို႔ မရနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ပစ္တဲ့အထဲပဲ ပါသြားပါေရာလား။

အဲဒီ႐ံုးမွာတုန္းကေတာ့ စားပြဲေတြ ထိုင္ခံုေတြ ကြန္ျပဴတာေတြ ပရင္တာေတြကို scrap မလုပ္ခင္ ၀န္ထမ္းေတြ ၾကိဳက္တဲ့ဟာကို ေလွ်ာ့ေစ်းနဲ႔ ျပန္ေရာင္းေပးၾကတယ္။

အဲသမွာေလ... ေျပာရအံုးမယ္။ မေရႊစု အဲဒီ ႐ံုးကို ဝင္ခါစက စားပြဲ အသစ္ ထိုင္ခံု အသစ္ေတြ ေပးလို႔ ထိုင္ေနတာ ၂ပတ္ေလာက္ေနေတာ့ HR က လူတစ္ေယာက္က မေရႊစု ထိုင္ခံုၾကီးကို တျခားထိုင္ခံု တစ္ခု နဲ႔ လာလဲတယ္။ ကုလားထိုင္ပံုစံ အရြယ္အစားေတြ က အတူတူ အေရာင္ပဲကြဲတာ။ အဲသာ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့တဲ့... မေရႊစု ထိုင္ေနတဲ့ ထိုင္ခံု အျပာေရာင္ က မန္ေနဂ်ာ အဆင့္ေတြ ပဲ ထိုင္တာမို႔လို႔တဲ့။ အင္ဂ်င္နီယာေတြရဲ႕ ထိုင္ခံုက ပန္းေရာင္တဲ့။ ရာထူး အဆင့္အတန္း အလိုက္ အေရာင္ ခြဲထားတာတဲ့။ စားပြဲဆိုလည္း မန္ေနဂ်ာဆို ဘာပံုစံ၊ အင္ဂ်င္နီယာဆို ဘာပံုစံ စသျဖင့္ ခြဲထားေသး သတဲ့။ ကိုယ္ထိုင္ေနတဲ့ ထိုင္လက္စခံု အတင္းယူသြားတာ မၾကိဳက္ေပမယ့္ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ေပးလိုက္ရေရာ။

အဲဒီ မေက်နပ္ခ်က္က ရွိေနေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ပစၥည္းေတြ ၀ယ္လို႔ ရတယ္လည္း ဆိုေရာ ဒါရိုက္တာေတြရဲ႕ ဂငယ္ ပံုစံ စားပြဲ အၾကီးၾကီးကို စလံုးေဒၚလာ ၅၀ ေပးျပီး ၀ယ္ပလိုက္တယ္။ ေစာနက မန္ေနဂ်ာပဲ ထိုင္ရတယ္ ဆိုတဲ့ အျပာေရာင္ ဆံုလည္ ထိုင္ခံု ၂ခံု ကို တစ္ခံု ၁၅ေဒၚလာနဲ႔ ၀ယ္ပလိုက္တယ္။ ပန္းေရာင္ ထိုင္ခံု အသစ္ေတြ ရွိေပမယ့္ တမင္ မယူေပါင္...  ။ တစ္လံုးက ကက္ဆက္ဖြင့္ဖို႔ တစ္လံုးက မီးထြန္းဖို႔... အဲေလ... ဟုတ္ေပါင္....  တစ္ခုက မန္ေနဂ်ာၾကီး ကိုေရခ်မ္း ထိုင္ဖို႔၊ တစ္ခုက ဒုတိယမန္ေနဂ်ာၾကီး မေရႊစုထိုင္ဖို႔ေပါ့။ 

ပိုျပီး ရယ္စရာ ေကာင္းတာက မန္းေနးဂ်င္း ဒါ႐ိုက္တာဂ်ပန္ၾကီး ထိုင္တဲ့ ဆံုလည္ ထိုင္ခံုၾကီးကို လိုခ်င္တဲ့ သူေတြ မ်ားေနလို႔ မဲႏိႈက္ၾကတာ ေနာက္ဆံုး မဲေပါက္ျပီး ရသြားတာက လံုျခံဳေရးဂိတ္ေစာင့္ ကုလားအဖိုးၾကီး။  ႐ံုးေနာက္ဆံုးေန႔က ဆံုလည္ ကုလားထိုင္အမဲၾကီးကို ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳး နဲ႔ မ-သြားတဲ့ ကုလားၾကီး မ်က္ႏွာမ်ား ခုထိ ျမင္ေယာင္ေနမိတုန္း။

အရာရာမ်ား ျမဲသမွတ္လို႔.... ေနာ့ေလ  ။ ။

++++

Monday, December 1, 2014

မန္းျမိဳ႕သူဇာေမေမ

  မန္းျမိဳ႕သူဇာေမေမ
    ေမြးေန႔ အမွတ္တရ (၀၁ ဒီဇင္ဘာ)

 

အေမ့ကို စေတြ႔ခါစမွာ အေမ့ မ်က္ႏွာထားက တည္တည္တင္းတင္း၊ မာနၾကီးသူရယ္လို႔ ထင္ခဲ့မိတယ္။ ကိုေရခ်မ္းတို႔ အေဖ့ဘက္က အဖိုးဆံုးလို႔ သူတို႔အိမ္မယ္ ဘုန္းၾကီးဆြမ္းကပ္တာကို တ႐ံုးလံုးဖိတ္ေကြၽးတာမွာ အေမနဲ႔ စေတြ႔ဖူးခဲ့တာပဲ။ အဲဒီတုန္းက မေရႊစုကလည္း ကိုေရခ်မ္းကို ၾကိဳက္ဖုိ႔ေနေနသာသာ စိတ္ကူးထဲေတာင္ မရွိခဲ့ေသးေတာ့ သူ႔အေမ ဘယ္လို ဘယ္ပံု ရွိမယ္ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ မေလ့လာ မဆန္းစစ္မိခဲ့ဘူး။ တခဏ အၾကည့္နဲ႔ မာနၾကီးသူျဖစ္လိမ့္မယ္ရယ္လို႔ပဲ အကဲခတ္မိခဲ့တယ္။ 

 ကိုေရခ်မ္းနဲ႔ မေရႊစုတို႔ စျပီး တြဲေနၾကေတာ့ အေမက ရန္ကုန္က သူ႔ဦးေလး ေနမေကာင္းတာကို သြားျပဳစုေနရလို႔ မႏၲေလးမွာ ရွိမေနခဲ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ မႏၲေလးမွာ ေနတုန္း မေရႊစုတို႔ အတြဲ သြားရင္းလာရင္း ကိုေရခ်မ္းရဲ႕ အေဖရယ္ အဖိုးရယ္ (အေမ့ရဲ႕ အေဖ) နဲ႔ သြားရင္းလာရင္း လမ္းမွာ မေတာ္တဆ ဆံုၾကတဲ့အခါ အေဖက မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္၊ အဖိုးက တျပံဳးျပံဳး လက္ေတြျပနဲ႔ပဲ ျပီးသြားခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မေရႊစုလည္း မႏၲေလးကေန စင္ကာပူကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။

ကိုေရခ်မ္းနဲ႔မေရႊစုတို႔ ေမတၱာမွ် ျပီး ၄ႏွစ္အၾကာ မဂၤလာ မေဆာင္ခင္ ၁၀လအလို မေရႊစု ျမန္မာျပည္ကို သီလရင္ ဝတ္ဖို႔ ျပန္ေတာ့ အေဖနဲ႔ အေမက ကိုေရခ်မ္းရဲ႕ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ သူတို႔ ေခြၽးမေလာင္းကိုေတြ႕ရေအာင္ မႏၲေလးကေန ဆင္းလာခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကိုေရခ်မ္းက အလုပ္က ခြင့္မရတဲ့အတြက္ စင္ကာပူမွာ က်န္ေနခဲ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အေမနဲ႔ စျပီး ေတြ႔ရေတာ့တာပဲ။ ေသခ်ာ မသိရေသးတဲ့ ေယာကၡမကို မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းနဲ႔ မာနၾကီးတယ္လို႔ တခ်ိန္လံုး ယူဆျပီး အနည္းငယ္လန္႔ေနမိခဲ့တဲ့ မေရႊစု ဟာ အေမနဲ႔ တကယ္တန္း နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႔ ရင္ဆိုင္ရေတာ့မွ ကိုယ့္အထင္နဲ႔ အျမင္ဟာ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲမွားမွန္း သိရပါေတာ့တယ္။ 


အေမဟာ မေရႊစုကို ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း သမီးလုိ႔ တရင္းတႏွီး ေခၚျပီး ဖက္နမ္းေတာ့တာပဲ။ နမ္းတာကေတာ့ အင္မတန္ ၀ါသနာပါပံုရတယ္။ သူနမ္းျပီး သူ႔ကို ျပန္နမ္းမွလည္း ၾကိဳက္တယ္။ အဲဒီတုန္းက မေရႊစုမွာေတာ့ အေမ ဖက္ထားတာ ႐ုန္းရမလိုလို၊ ဘာလိုလို ဘာလုပ္ရမယ္မွန္းမသိ၊ ဒီၾကားထဲ အိမ္ကလူေတြ ၾကည့္ေနၾကသလားလို႔ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းနဲ႔ မလံုမလဲျဖစ္ရေသးတယ္။ ခုမွ ေတြ႔တဲ့ သမီး ေယာကၡမ ပိုလြန္းလွပါကလားလို႔ သူမ်ားတကာ ကဲ့ရဲ႕မွာ ေျပာင္ေလွာင္ၾကမွာလည္း ေၾကာက္ရေသးတယ္။ မေရႊစုတို႔အိမ္က သူေတြက ဒါမ်ိဳးဆို အင္မတန္ စခ်င္ ေနာက္ခ်င္ တတ္ၾကတယ္။ အေမက ေတြ႔ေတြ႔ျခင္း သမီးစုလို႔ ေခၚျပီး သူ႔ကိုယ္သူ ေမေမလို႔ သံုးေပမယ့္ မေရႊစုက ႏႈတ္မရဲလို႔ အန္တီလို႔ပဲ ျပန္ေခၚမိခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔သားကို ျပန္တိုင္လို႔ မနည္းၾကိဳးစား မ်က္စိမွိတ္ျပီး ေမေမလို႔ အရဲစြန္႔ ေခၚရပါတယ္။ ဒီေတာ့ မေရႊစုတို႔အိမ္က သူေတြက အမယ္... သူက အေမ၂ေယာက္နဲ႔ဟ ... လို႔ ၀ိုင္းစၾကပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ေမေမ - ေမေမ ခ်င္း ဘယ္သူ႔ေခၚမွန္း မသိမွာစိုးလို႔ မန္းေမေမ နဲ႔ ရန္ကုန္ေမေမ လို႔ ၂ေယာက္ ေရွ႔မွာ ခြဲျခား ေခၚရပါတယ္။ မေရႊစု ရဲ႕ ရန္ကုန္ေမေမ ကေတာ့ သူ႔နာမည္ အသစ္ရတဲ့ အတြက္ မေရႊစုကို ခ်စ္မ်က္ေစာင္းထိုးပါတယ္။

မန္းေမေမဟာ တကယ္ေတာ့ မေရႊစုထင္သလို မာနမၾကီးပါဘူး။ သူ႔သားၾကီးကို အရမ္းခ်စ္တဲ့ အတြက္ သူ႔သားၾကီး ခ်စ္တဲ့ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို လိုက္ခ်စ္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ အျမဲရွိပါတယ္။ သူ႔ေခြၽးမျဖစ္မယ့္ မေရႊစု ေတာ္မွ လိမ္မာမွ ခ်စ္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ေခြၽးမ ျဖစ္မယ့္သူဟာ ဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ လာလာ၊ ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ကိုခ်စ္မယ္လို႔ စိတ္ထဲမယ္ သတ္မွတ္ျပီးသား သူမ်ိဳးဆိုေတာ့ လြန္စြာ မိန္းမ မပီသတဲ့ မရွပ္ေတး မျပာယာ စြာေတးလန္ အမည္ခံ မေရႊစုအဖုိ႔ ေယာကၡမရ အင္မတန္ ကံေကာင္းသြားတယ္လို႔ ဆိုရပါေပမယ္။ ဟီး... ေတာ္ပါေသးရဲ႔ေနာ္...။


ျပီးေတာ့ မန္းေမေမက အရမ္းလည္း ႐ိုးသားပါတယ္။ သူမ်ား ေျပာတာလည္း ယံုလြယ္ပါတယ္။ ေၾကာက္လည္း ေၾကာက္တတ္ပါတယ္။ လွလည္း လွခ်င္ပါတယ္။ လွလည္း လွပါတယ္။ ေရွးခတ္မင္းသမီးေတြထက္ကို ပိုလွပါတယ္။ ကိုေရခ်မ္းက သူ႔အေမနဲ႔တူလို႔ ေခ်ာပါတယ္။ (စကားခ်ပ္။) မေရႊစုက သူ႔အတြက္ ႏႈတ္ခမ္းနီ ေရာင္စံု ဝယ္ေပးထား၊ ပုဝါေရာင္စံု ဝယ္ေပးထားတာကို အဝတ္အစား အေရာင္နဲ႔ လိုက္ေအာင္ အျမဲ ဆင္ျမန္းခ်ယ္သ ဖက္ရွင္က်ေအာင္ေနတတ္ပါတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းနီ မိတ္ကပ္ လိမ္းခဲတဲ့ တခါတရံ ေၾကာင္ေခ်း႐ုပ္ေပါက္ေနတဲ့ သူ႔ေခြၽးမ မေရႊစုကို အင္မတန္ အလွျပင္ေစခ်င္၊ သူ႔လိုပဲ လွလွပပ ၾကြၾကြရြရြေလး ေနေစခ်င္ပါတယ္။ 


မန္းသူတို႔ ထံုးစံ အရမ္းလည္း ရက္ေရာပါတယ္။ လက္ဖြာပါတယ္။ လက္ထဲရွိသမွ် အကုန္သံုးပစ္တတ္ပါတယ္။ သူတပါးကို ေကြၽးရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္မစားပဲ အငတ္ခံျပီး ေကြၽးပါတယ္။ မန္းသူ မန္းသားေတြ ထံုးစံ မႏၲေလးသည္သာ ကမၻာ့အလွဆံုးျမိဳ႕ေတာ္၊ မႏၲေလးက အစားအစာသည္သာ ကမၻာမွာ အေကာင္းဆံုးလို႔ ယူဆ၊ မႏၲေလးက အရာမွန္သမွ် ဘာႏွင့္မွ် မယွဥ္ႏိုင္လို႔ ခံယူထားသူ မန္းသူ စင္စစ္ ဧကန္အမွန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေခြၽးမက မန္းသူ ျဖစ္ရမယ္လို႔ စည္းမ်ဥ္းခ်မထားတာ ဘုရားတရား မ လို႔ လို႔ ေျပာရပါမယ္...။ ဟူး.....။

တစ္ႏွစ္တုန္းက ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့ ကိုေရခ်မ္း ပဥၨင္းဝတ္ ခ်မ္းေျမ႕ရိပ္သာ မွာ တရားစခန္းဝင္တဲ့အခါ မေရႊစုက မန္းေဖေဖနဲ႔ မန္းေမေမကိုပါ ခ်မ္းေျမ႕မွာ သားနဲ႔အတူ တခါတည္း တရားလိုက္ထိုင္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းလိုက္တာ သူတို႔လည္း တရားစခန္းဝင္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ မေရႊစုတို႔ အိမ္သားေတြ ေမာင္ႏွမတေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြက မေရႊစုကို ေျပာင္ၾက ေလွာင္ၾကတယ္။ မေရႊစုတို႔ ေယာကၡမကို ေပါင္းတတ္လိုက္ပံုမ်ား ဟိုသီခ်င္းထဲကလိုပဲတဲ့။ 


ဘာတဲ့... 
" ေယာကၡမဆိုတာ တည့္ေအာင္ေပါင္း ေက်ာင္းကိုထုတ္.... 
  ဥပုသ္ ရည္ရွည္ ေစာင့္ခိုင္းမွာ.... "

ဒီကေန႔ကေတာ့ မန္းေမေမရဲ႕ ၆၈ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔ မဂၤလာ ျဖစ္ပါတယ္။ မန္းျမိဳ႕သူဇာေမေမ သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္ က်န္းမာ ခ်မ္းသာေစ...။ တရားဓမၼမ်ား အားထုတ္၍ ျငိမ္းခ်မ္းေစ....။
 

ခ်စ္ျခင္းမ်ားျဖင့္... 
အေဝးတေနရာမွ သမီးစု ႏွင့္ သားႀကီးေရခ်မ္း
 

+++++++++++