မေန႔ညက အိမ္မွာ ထမနဲထိုးၾကေလသည္။ မ်ားမ်ားစားစားမဟုတ္ပါ။ ေကာက္ညွင္းဆန္ ၂လံုးသာသာေလာက္မွ်သာ ဒီကေန႔ တပို႔တြဲလျပည့္ေန႔ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ကပ္ရန္အမွီ အဓိက ရည္ရြယ္ထိုးၾကရျခင္းျဖစ္သည္။ အဲဒီေတာ့ ေျမပဲဆန္နည္းနည္း၊ ႏွမ္းနည္းနည္း၊ အုန္းသီးနည္းနည္း၊ ဂ်င္းနည္းနည္း၊ ျပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္က သယ္လာသည့္ ပဲဆီ ရႊဲရြဲႏွင့္ သားအမိ၃ေယာက္ ထမနဲထိုးၾကေလသည္။ေမေမသည္ ထို နည္းနည္း၊ နည္းနည္း ပံုထားသည္မ်ားကိုၾကည့္ ေခါင္းခါရင္း အားမလို အားမရ ေရရြတ္သည္။ တုိ႔ရြာမွာဆို တခါထိုးရင္ အနည္းဆံုး ၄တင္း (ေကာက္ညွင္းဆန္ ၂တင္းအိတ္ ၂အိတ္) ထိုးၾကရတာ။ ရြာမွာ ဆင္းရဲတယ္ဆိုတဲ့သူေတာင္ အနည္းဆံုးေတာ့ ဆန္၂ျပည္ေလာက္ထိုးႏိုင္ၾကျပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကပ္ၾကတာဟု ေျပာေလသည္။ လြမ္းေဆြးသြားသည့္ ေမေမ့ မ်က္လံုးမ်ားကို ၾကည့္ျပီး က်မတို႔က ေမေမရယ္ ေမေမတို႔ ငယ္ငယ္က ထမနဲပြဲအေၾကာင္းေျပာျပပါဦးလို႔ အလိုက္သတိ ေမးၾကေတာ့ ေမေမက ယခုလို ခရားေရလႊတ္ တတြတ္တြတ္ ေျပာျပပါေလေတာ့သည္။
တို႔ရြာမွာ ၁၂လရာသီပြဲတိုင္း မစည္ကားတဲ့ ရာသီဆိုတာ မရွိခဲ့ဘူး။ တပို႔တြဲလမွာလည္း လျပည့္မတိုင္ခင္ ၁၀ရက္ ေလာက္ကစျပီး ပြဲေတြစသြင္းတာ။ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က လွည္းေတြကိုျပည့္လို႔။ အဲဒီမွာ တႏွစ္က စိန္ေအာင္မင္း ဇာတ္လာကေတာ့ ဘိုစိန္ဆိုတဲ့ မင္းသား ပါလာသတဲ့။ အဲဒီမင္းသားက ဗမာအစစ္မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ရုပ္ကလည္း ဘိုရုပ္တဲ့။ အမက (ေမေမ့ အေမ) အဲဒီမင္းသားကတာၾကည့္ျပီး ေမေမ့ကိုေမြးေတာ့ ေမေမက အဲဒီမင္းသားလိုပဲ ႏွာေခါင္းခၽြန္ခၽြန္ ျဖစ္ေနလို႔ ေမေမရဲ႔ ငယ္နံမည္ဟာ ဘိုစိန္လို႔ တြင္ခဲ့ေသးတာ။
ေမေမတို႔ ကေလးေတြဆိုတာ ပြဲေတြ စလာျပီဆိုတာနဲ႔ ေပ်ာ္လိုက္တာဆိုတာ။ အဲဒီမွာ ထမနဲထိုးဖို႔အတြက္ ႒ားထားတဲ့ သူေတြနဲ႔ အိမ္ကလည္း အေရွ႔ အေနာက္ အျပည့္ပဲ။ ၁၄ရက္ေန႔ည လျပည့္မတိုင္ခင္ ထမနဲ ထိုးဖို႔ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က သူေတြကို ႒ားၾကရတာ။ အထူးသျဖင့္ အေဖ့ အသိ ကရင္ၾကီးေတြက လာကူညီေလ့ရွိတယ္။ ဆန္ျပာတဲ့သူ။ ေျမပဲဆံခြၽတ္တဲ့သူ၊ ထုတဲ့သူ။ ကရင္ၾကီးေတြက အုန္းသီးခူး၊ အုန္းသီးခြာ၊ အုန္းဆံလွီးတာေတြ လုပ္ၾကတာ။ ေဆာင္းတြင္းေအးေပမဲ့ ေက်ာေျပာင္ေတြမွာ ေခြၽးေတြနစ္လို႔။ ခုစဥ္းစား ခုျပန္ျမင္ေယာင္လာတယ္။ တကယ္။ အိမ္ေရွ႔ကြပ္ပ်စ္မွာ ခ်ထားတဲ့ လက္သမားသံုး ေရေပၚ ထိုးတာကို ေျပာင္းျပန္လွန္ျပီး အုန္းသီးေတြ ျခစ္ၾကတာ။
ေမေမတို႔ ကေလးေတြကေတာ့ အိမ္ေရွ႔ဒုန္းစိုင္းေျပးလိုက္၊ ေနာက္ေဖးဒုန္းစိုင္းေျပးလိုက္နဲ႔ အလကားေနရင္းေပ်ာ္ေနၾကတာ။ ေလထဲကို ေစြ႔ခနဲ၊ လႊားခနဲ ျဖာလြင့္သြားတဲ့ ဆန္ေလးေတြ တစိကေလးမွ ေအာက္ကို မက်ေအာင္ ဆန္ျပာႏိုင္တဲ့ မိန္းမေတြနား တအံ့တၾသ သြားၾကည့္လိုက္ၾက။ ေျမပဲဆံႏႊာေနတဲ့သူေတြနားသြားျပီး ေျမပဲေတြ ေကာက္၀ါးလိုက္ၾက၊ ကရင္ၾကီးေတြ အုန္းသီးခြာေနတာ၊ ျခစ္ေနတာ ေတြ ငုတ္တုတ္ထိုင္ၾကည့္ရင္း အုန္းသီး ပါးစပ္ထဲေကာက္ထည့္လိုက္ၾကေပါ့။ ျပီးရင္ ကရင္ၾကီးေတြက ျမစ္ဆိပ္ကေရေတြခပ္ ေကာက္ညွင္းဆန္ေတြ ႏိုင္ႏိုင္ေဆးၾကရတာ။ မိုးျပဲဒယ္ေတြေဆးၾကတာ။ ျပီးရင္ အိုးအေျခခိုင္ဖို႔ တြင္းတူးျပီး မီးဖိုလုပ္ၾကရတာ။
ထမနဲစထိုးျပီဆို တဒယ္မွာက ပဲဆီေတြနဲ႔ ဂ်င္းကိုေၾကာ္၊ ဂ်င္းေမႊးလာျပီဆိုရင္ ဆန္ေတြကိုထည့္ေက်ာ္၊ ျပီးေတာ့ ဟိုဖက္ တဒယ္က ေရေႏြးပြက္ပြက္ဆူဆူကို ေလာင္းထည့္၊ ေရနည္းနည္းခမ္းသြားျပီဆိုေတာ့မွ ငွက္ေပ်ာ္ဖက္နဲ႔ အုပ္ျပီးႏွပ္ထား၊ အဲသလို လုပ္ရတာ။ အဲ ဆန္နပ္သြားျပီဆိုရင္ မီးဖိုကခ် ခုနက ဒယ္အိုးဖင္ျငိမ္ေအာင္တူးထားတဲ့ တြင္းေလးေပၚတင္ျပီး သန္မာတဲ့ ေယာက္်ား၄ေယာက္ေလာက္က ႏဲွၾကရေတာ့တာ။ ေလွေလွာ္တက္မပံုစံ ေယာက္မျပား ၂ေခ်ာင္းကို အေပၚက မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့ ေယာက္်ား၂ေယာက္ကကိုင္ျပီးေမႊ၊ ေအာက္က ေယာက္်ား၂ေယာက္က ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ျပီး ေယာက္မအရင္းကေန ကိုင္ျပီး က်ိတ္ေခ်ေပး။ အေပၚကေန ေျမပဲေတြ၊ အုန္းသီးဖတ္ေတြကို မိန္းမေတြကေလာင္းထည့္၊ ျပီးခါနီးက်ေတာ့ ႏွမ္းကို ႏွံ႔စပ္ေအာင္ျဖဴးၾက။ ဒီလိုနဲ႔ တဒယ္ျပီး တဒယ္ ဆက္ျပီးႏွဲၾကရတာေလ။ အနည္းဆံုး ေယာက္်ားမိန္းမ ၁၀ေယာက္ထက္မက ၀ိုင္းလုပ္ၾကရတာ။
အဲသလိုပဲ ကိုယ့္ဘက္အိမ္က လုပ္ေနသလို ဟိုဘက္အိမ္၀ိုင္းကလည္း အျပိဳင္အဆိုင္ ႏွဲေနၾကတာပဲ။ ထမနဲေတြကို ညတြင္းျခင္းပဲ ရြာဦးဘုရားမွာ မနက္ျဖန္ လျပည့္အမွီ ေျပးကပ္ၾကတာ။ သူ႔အိမ္က ထမနဲ၊ ကိုယ့္အိမ္က ထမနဲနဲ႔ အို... ဘုရားေပၚမွာ ထမနဲေတြအျပည့္။ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က လူေတြကိုလည္း ညတြင္းျခင္းပဲ ေ၀ၾကတာ။ ပြဲကလည္းရွိ၊ ပြဲေစ်းကလည္းရွိ၊ ထမနဲထိုးပြဲေတြလည္းရွိျပီး ထမနဲေတြလည္းေ၀ၾကေတာ့ တညလံုး မီးေရာင္ေတြ ထိန္ထိန္လင္းလို႔ တရြာလံုး စည္ကားလိုက္တာဆိုတာ....။
ေမေမ့ မ်က္လံုးေတြမွာ အတိတ္က ေပ်ာ္ရြင္ဖြယ္ရာေကာင္းေသာ အရိပ္ေၾကာင့္ ရႊန္းလဲ့ေတာက္ပေနၾကေလသည္။ ဘုရားဆြမ္းေတာ္ ဦးခ်ျပီး ထမနဲပန္းကန္ေလးေရွ႔ခ်ထားကာ စကား၀ိုင္းဖြဲ႔ေနၾကေသာ က်မတို႔ သားအမိ၃ေယာက္စလံုး ေမေမတို႔ရြာမွ ထမနဲပြဲကို စိတ္ကူးျဖင့္ အေရာက္လွမ္းေနမိၾကေပေတာ့ေလသတည္း။ ။
*********************
